มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 283 : บทที่ 283 กินฟรี ดื่มฟรี หมื่นปีเป็นนิรันดร์หรือไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 149 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

บทที่ 283 กินฟรี ดื่มฟรี หมื่นปีเป็นนิรันดร์หรือไง

 

          ".. เอาเป็นว่า คำขอโทษเฉย ๆ มันยังใช้ไม่ได้ บวกกับวันนี้เรามากเมฆนึกสนุก สนใจอยากจะได้ตำราการหลอมปรุงยาจำนวนมาก ๆ ตำราการแพทย์เยอะ ๆ ตำรามิรู้ความ ทุก ๆ ทักษะที่มีที่หามาได้ยิ่งเยอะยิ่งดี และตำราวรยุทธ์พื้นฐานทั้งหมดจำนวนมาก ๆ ข้าให้เวลาพวกเจ้า 2 วัน ตระกูลระดับ 6 เมฆา พวกเจ้าจงไปรวบรวมมาให้ได้เยอะที่สุด .."

 

          ".. แล้วนำมามอบให้เราที่โรงเตี๊ยมใจกลางเมือง ข้าพักอยู่ที่นั่น แต่หากพวกเจ้าไม่กระทำตามที่ว่ามานี้ และทำให้เราพอใจไม่ได้ ก็น่าจะรู้ถึงผลที่จะตามมานี้ดี .." กล่าวพูดจบ มากเมฆก็หายไปจากจุดที่ตนเองเคยยืนอยู่

 

          แต่ทว่ากับเหล่าชาวยุทธ์ ผู้ฝึกตนและท่านผู้เฒ่าใบชาหอมแล้วนั้น ทั้งหมดต่างก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา อะไรมันจะซวยและโชคร้ายตั้งแต่วันแรกที่มาถึงเมืองกิเลนทองแห่งนี้ หากรู้แต่แรก ท่านผู้เฒ่าจะไม่ให้คนของตัวเอง ออกมาแสดงอำนาจบาตรใหญ่ของตระกูล ไล่จับนักเดินทางข้ามฟากฟ้าไปตัดหัวเล่นโดยเด็ดขาด

 

          เพียงเวลาแค่ 2 วัน การจะรวบรวมให้ได้เยอะ ๆ นั้น มันก็ยังเป็นไปได้อยู่ แต่ตำราระดับความรู้ที่จะได้ สมควรเป็นของระดับต่ำที่ขายกันในท้องตลาดเท่านั้น แล้วท่านผู้นั้นยังจะให้ไปหา ตำรามิรู้ความ มาอีก หากตอนนี้ท่านผู้เฒ่าใบชาหอมอยู่ที่ตระกูลหลักก็คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะที่ตระกูลเองก็ได้แอบเก็บไว้มากมาย แต่ในตอนนี้ตนเองและคณะจะไปหาของพวกนี้มาจากไหน จะไปเอาและกลับมาก็คงไม่ทัน หากล่าช้าเกิดทำให้ท่านผู้นั้นไม่พอใจ ภาพฝันร้ายที่ตนเองมองเห็นในฝันเมื่อคืนก่อน จากพลังทางสายเลือดจะต้องเกิดขึ้นจริง ๆ หรือนี่

 

ท่านผู้เฒ่าในเวลานี้รู้สึกเหมือนถูกสวรรค์รังแกยังไงก็ไม่รู้

 

ก่อนที่ตนเองจะคิดได้ว่าองค์จักรพรรดิเองก็อยู่ที่เมืองแห่งนี้ ไม่สู้ไปขอความช่วยเหลือเป็นการส่วนตัวสักครั้ง ขออนุญาติใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลของทางราชสำนัก ไปกลับระหว่างเมืองและที่ตั้งหลักของตระกูล ก็น่าจะรวบรวมได้เยอะและทำให้ท่านผู้นั้นพอใจได้

 

....

 

มากเมฆได้นัดกับพวกเด็ก ๆ คนที่เหลืออีกเจ็ดคนเอาไว้ ว่าหลังเที่ยง จะมาเจอกันที่ประตูทางเข้าตลาดเหมือนเมื่อวาน ซึ่งหากเป็นเหมือนเมื่อวานก่อนจริง ๆ กลุ่ม ชายราตรี ของพวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้

 

มักจะออกมาทำงานพิเศษช่วยครอบครัว ในเวลาหลังยามเซิน ไปแล้ว คือเป็นเวลาหลังห้าโมงเย็น แต่วันนี้พวกเด็ก ๆ กับมารอเขาตั้งแต่ก่อนเที่ยง เพราะต่างก็อยากจะถาม อยากจะรู้ถึงอาการป่วยของคุณป้าที่เคยช่วยเหลือ และถามถึงอาการของสหายตัวน้อยเพลิงขจร ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ตั้งแต่หมดสติไปเมื่อวาน ทั้ง ๆ ที่พวกเด็ก ๆ เองก็เพิ่งจะถูกพิษมาแท้ ๆ แต่เหมือนกับว่าจะไม่ได้หวาดกลัวหรือตกใจอะไรมากนัก ช่างเป็นกลุ่มเด็กน้อยที่มีจิตใจเข้มแข็งเสียจริง ๆ

 

          พอเขามาถึง กลุ่มพวกเด็ก ๆ ก็มายืนล้อมมากเมฆเอาไว้ ผู้นำกลุ่มอย่างเจ้าอ้วนทัพพีสวรรค์ก็เป็นเช่นเดิม เป็นคนแรกที่กล่าวถามพูดไม่หยุด เป็นตัวแทนของพวกน้อง ๆ ในกลุ่มถามในสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นสิบ ๆ คำถาม แน่นอนว่าในคำถามเหล่านั้น มีผู้ใหญ่บางคนได้หลอกให้พวกเด็ก ๆ มาถามมากเมฆอีกด้วย เนื่องจากพวกเด็ก ๆ เป็นกลุ่มเดียวที่สามารถเข้าถึงเขาได้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุดในตอนนี้

 

          ".. เอาล่ะ เอาล่ะ สรุปว่าทั้งสองคนสบายดีไม่เป็นอะไรแล้ว ส่วนคำถามอื่น ๆ ฝากไปบอกคนที่ให้มาถาม .."

 

          ".. อยากรู้สิ่งใดให้พยายามด้วยตัวเอง การใช้เด็กที่ยังไม่รู้ประสามาถาม มันใช้ไม่ได้ .."

 

          มากเมฆพูดตอบพวกเด็ก ๆ ก่อนที่จะรับเอาสมุดจดรายชื่อสินค้าที่น่าสนใจ แต่ภายในกับเต็มไปด้วยลายมือไก่เขี่ยที่เหมือนจะต้องใช้พยายาม ทำตาเบลอ ๆ เท่านั้นถึงจะอ่านออกได้ แถมในแต่ละหน้ากระดาษ เหมือนพวกเด็ก ๆ จะช่วย ๆ กันเขียน มีทั้งคำที่เขียนถูกเขียนผิดเต็มไปหมด ดูเหมือนพวกเด็ก ๆ จะขยันไม่น้อยที่สามารถหาข้อมูลมาได้เยอะแบบนี้ในเวลาไม่นาน แถมยังช่วยกันทำสมุดจดสินค้านี้ขึ้นมา

 

          แต่ยังที่ไม่ทันไร มากเมฆเพียงเปิดอ่านไปได้เล็กน้อย เขาก็ได้ยินเสียงท้องร้องหิวข้าวของพวกเด็ก ๆ นางจากเขามาถึงที่นี่ก็หลังบ่ายไปแล้ว ดูถ้าพวกเด็ก ๆ จะยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงกันเลย

 

".. เจ้าอ้วนทำไมไม่พาพวกน้อง ๆ ไปกินข้าวก่อนจะมา .." มากเมฆถามพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม

 

".. ก็ พวกเรากลัวไม่ได้ค่าจ้างนี่นา หากพลาดไปเสียดายแย่เลย บวกกับพวกเราอยากรู้ว่าเพลิงขจรกับท่านป้าเป็นอย่างไรบ้าง เพราะตั้งแต่เมื่อวานหลังจากกลับบ้านก็ถูกห้ามไม่ให้ไปไหน พอเช้ามาพวกเราก็รีบรวมตัว ช่วยกันเขียนสมุดในมือของพี่ชาย แล้วก็มารอท่านที่นี่ ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน แต่กับถูกลุงแก่ ๆ คนหนึ่งว่าจ้าง 1 ตำลึงทองให้มาถามพี่ชายหลายคำถาม นี่ก็ทำงานไม่สำเร็จก็คงจะต้องเอาเงินไปคืนแม้ว่าอีกฝ่ายบอกไม่คืนก็ได้ .." เจ้าอ้วนพูดตอบพร้อมเสียงท้องร้องที่ดังกว่าใครเพื่อน

 

".. สรุปแล้วคือยุ่งมากสินะ .." มากเมฆยิ้มอ่อน ๆ ส่ายหัวก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ เด็กพวกนี้ยังไงก็ยังเป็นเด็ก ลำดับความคิดและความสำคัญได้แปลกประหลาดดีแท้ สุดท้ายมากเมฆไม่อยากให้พวกเด็ก ๆ หิวจนเป็นลม จนกลายเป็นภาระให้เขาเปล่า ๆ จึงได้พาพวกเด็ก ๆ เดินเข้าไปในตลาด เพื่อหาร้านอาหารดี ๆ สักร้านทานอะไรสักหน่อย

 

หลังจากเลือกทานบะหมี่หมูกรอบ ไก่ตุ๋นร้านดังประจำตลาดบูรพาแห่งนี้จนเต็มอิ่ม พวกเด็ก ๆ ก็กลับมาแข็งแรงสดใสเหมือนเดิมเกิน 100% พร้อมทำงานและนำทางไปทุก ๆ ที่แล้ว แม้จะมีบางคนติดใจในรสชาติเอามาก ๆ อยากจะซื้อกลับไปให้ท่านพ่อท่านแม่ทานที่บ้านด้วย แต่ราคาบะหมี่เลิศรสของที่นี่ ก็มีราคาแพงไปหน่อยจริง ๆ

 

บะหมี่พิเศษ 1 ชามมีราคามากถึง 2 ตำลึงทอง เนื่องจากใช้สมุนไพรล้ำค่าและเนื้ออสูรหมูป่าปรุงสูตรลับรสเด็ด ในส่วนของไก่ตุ๋นสูตรลับเองก็หาใช่ไก่บ้าน ๆ ที่เลี้ยงกันทั่วไป แต่เป็นสัตว์อสูรดุร้ายที่คล้ายกับไก่ฟ้าสวรรค์ ตัวมันนั้นจับได้ยากและมีราคาแพงมาก 1 ชามเล็ก ๆ ยังมีราคาตั้ง 5 ตำลำทอง นับแค่ 2 อย่างนี้ก็ต้องใช้เงินไป 7 ตำลึงทองแล้ว รายได้ของพวกเด็ก ๆ ในวันนี้ได้รับเพียง 10 ตำลึงทองต่อคน การที่คิดจะซื้ออาหารเลิศรสไปฝากที่บ้าน จึงกลายเป็นความฝันที่เป็นไปไม่ได้ในเวลานี้ของพวกเด็ก ๆ ไป

 

มากเมฆแม้ไม่อยากจะอ่านใจ

 

แต่แค่มองตาพวกเด็ก ๆ ทั้งเจ็ดคน เขาก็เข้าใจได้ในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการได้ไม่ยาก แต่การจะมอบหรือให้สิ่งใดอย่างง่าย ๆ แก่เด็กพวกนี้บ่อย ๆ มันก็อาจจะกลายเป็นการทำร้ายและทำให้พวกเขาเคยตัวได้ ดังนั้นมากเมฆจึงต้องใจแข็งและทำเป็นมองไม่เห็น ก่อนที่จะจ่ายเงินเลี้ยงข้าวพวกเด็ก ๆ ก่อนที่จะพาออกจากร้านอาหาร

 

มากเมฆเปิดดูสมุดจดรายชื่อสินค้า พร้อมกับคำอธิบายแบบง่าย ๆ ที่ถูกเขียนโดยพวกเด็ก ๆ มาตั้งแต่อยู่ในร้านอาหารแล้ว ดังนั้นเขาจึงบอกให้พวกเด็ก ๆ พาไปยังร้านขายเมล็ดพันธุ์ของตลาดประตูบูรพาที่ใหญ่ที่สุด

 

พวกเด็ก ๆ รู้ทางลับที่จะไป

 

แถมยังรู้อีกว่า ร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่ว่าอยู่ไกลเอามาก ๆ จากจุดที่ยืนกันอยู่ เนื่องจากเป็นร้านค้าที่ไม่นิยมในปัจจุบัน พวกเด็ก ๆ ไม่อยากจะให้พี่ชายมากเมฆเดินนาน เจ้าอ้วนพี่ใหญ่ของกลุ่มจึงได้ไปเช่ารถม้าขนาดกลางด้วยเงินของตัวเอง และพวกเด็ก ๆ เองก็ทักษะไม่น้อยในการบังคับรถม้า ชงชา จึงสามารถพาเขามาถึงที่หมายได้อย่างรวดเร็วปลอดภัย แถมทางลับของพวกเด็ก ๆ ยังเป็นเส้นทางถนนที่ตัดผ่าน จุดที่คนอื่น ๆ มองข้ามไม่สัญจรไปมา ทำให้มาถึงที่หมายได้เร็วอีกด้วย

 

เมื่อมาถึงร้านขายเมล็ดพันธุ์เก่า ๆ แห่งนี้ มากเมฆก้าวลงจากรถม้า ก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ บริเวณรอบข้างหรือแม้แต่เส้นทางที่มาถึง บอกตรง ๆ เลยว่ามันรกร้างว่างเปล่าสุด ๆ แต่กระนั้นที่นี่กับมีร้านค้าร้านหนึ่งตั้งอยู่ เป็นร้านค้าเก่าแก่ให้บรรยากาศแบบโบราณออกมาเต็ม ๆ แถมยังสร้างด้วยไม้โบราณไม่ทราบชนิดอีกด้วย

 

ที่ป้ายหน้าร้าน เขียนชื่อไว้ว่า เมล็ดพันธุ์เซียนสวรรค์ ย้อนกลับไปเล็กน้อย มากเมฆแต่เดิมก็ไม่ได้สนใจจะปลูกอะไร แต่ภายหลังที่มองเห็นชื่อของร้านค้าร้านนี้ จากในสมุดแนะนำของพวกเด็ก ๆ พลังแห่งการรู้แจ้งก็ทำงานของมันเอง และทำให้เขารู้ว่าร้านค้าแห่งนี้ไม่ธรรมดา

 

มันเป็นร้านขายเมล็ดพันธุ์ที่มีอายุเก่าแก่ ยาวนานกว่าเมืองกิเลนทองแห่งนี้เสียอีก เป็นร้านค้าที่ถูกสร้างขึ้นโดยชนชั้น “เทพนิรันดร์” ที่ไม่ทราบว่าเป็นเทพองค์ใด เมื่อหลายหมื่นปีก่อนนานมาแล้ว เป็นร้านค้าที่เก็บสะสมเมล็ดพันธุ์หายากเอาไว้มากมาย มีแม้แต่เมล็ดของสมุนไพรล้ำค่าที่สูญพันธุ์และหายไปจากโลกแห่งเทพเซียนใบนี้ ไปแล้วอยู่เป็นจำนวนมาก

 

การที่เมื่อวานเขาได้ทำลายภูเขาสมุนไพรไปจนไม่มีเหลือ และลงหนักมือไปสักหน่อย มากเมฆเองก็คิดที่จะสร้างอะไรดี ๆ สักอย่างสองอย่างเป็นการชดเชยให้กับพวกชาวบ้านตาดำ ๆ อยู่แล้ว หลังจากที่รู้ว่ามีร้านขายเมล็ดพันธุ์แบบนี้อยู่ในเมืองเขาจึงสนใจมาดู เผื่อว่าอาจจะได้ของดี ๆ หรือไม่ก็แนวทางการทำสวนสมุนไพรสำหรับคนเมืองนี้ที่ปลอดภัยกว่าเดิม

 

มากเมฆให้พวกเด็ก ๆ รออยู่ด้านนอก ไม่เว้นแม้แต่เจ้าอ้วนทัพพีสวรรค์ที่คิดจะตามเข้าไปด้วย

 

หลังจากเข้าไปภายในร้าน

 

เขาก็ได้พบกับชายขี้เมาคนหนึ่งที่เพิ่งจะเจอหน้ากันไปสด ๆ ร้อน ๆ เมื่อวานนี้เอง เจ้าตัวกินเรียบกินฟรีไม่คิดจะจ่ายเงินใด ๆ ต้องบอกเลยว่าโลกมันกลมเกินไป หรือมากเมฆกับชายขี้เมานายนี้ มีวาสนาต่อกันหรืออย่างไร

 

ชายขี้เมาไม่หันมามองลูกค้าที่เข้ามาในร้านเลยสักนิด ก่อนจะพูดขึ้นมาลอย ๆ ว่า ".. ร้านนี้ขายอยากเดียว ไม่รับซื้อ ขายแต่เมล็ดพันธุ์เน่า ๆ ที่ปลูกให้ตายก็ไม่ขึ้น เอาไม่เอา ร้านนี้ขายของดี แต่ก็ต้องเป็นคนที่มีบุญถึงจะปลูกพวกมันได้ .." แน่นอนว่าอีกฝ่ายยังคงเมาอยู่ เมาหนักมากอีกด้วย แถมพูดไปเรื่อย ๆ ไล่ลูกค้าไม่คิดจะค้าขายเลยสักนิด

 

มากเมฆเห็นแบบนี้ก็อดที่จะขำออกมาไม่ได้

 

เหล้าหอม ๆ ที่อีกฝ่ายกำลังดื่มกินอย่างสําราญเริงใจ มันก็คือเหล้าของเขาที่สั่งมาเติมเป็นไห ๆ เมื่อวาน

 

ก่อนที่อีกฝ่ายจะล่องหนปกปิดกลิ่นอายเข้ามา ขโมยกินขโมยดื่มจนพอใจก่อนจะจากลานั่นเอง

 

หลังจากรออยู่นานลูกค้าไม่ยอมออกไปสักทีจนเริ่มรำคาญ ชายขี้เมาจึงได้หันหน้ามามองชายหนุ่มรูปงามในชุดขาวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กับโต๊ะอาหารเหล้ายาปลาปิ้งชั้นดีของตัวเอง ด้วยสายตาเบลอ ๆ มัวไปหมดของคนเมาที่ดื่มกินมาทั้งวันตั้งแต่เช้า ก่อนที่จะเห็นว่าชายหนุ่มรูปงามที่ดูค้น ๆ ยังไงชอบกล จะใจกล้าลงมือซึ่งหน้า หยินเอาขวดน้ำเต้าของตนเองขึ้นมา รินเหล้าใส่ถ้วยหยกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ก่อนที่จะนั่งดื่มกินอย่างสบายอารมณ์อยู่ข้าง ๆ ตนเองเสียอย่างงั้น

 

ชายขี้เมาเคยแต่ขโมยกินขโมยดื่มของคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ

 

แต่มาวันนี้ ... ได้พบกับคนที่เหมือน ๆ กัน

 

แถมพอตนเองใช้มือที่ว่างจับขวดน้ำเต้ายกขึ้นมา หมายจะรินเหล้าใส่ปากตัวเองสักหน่อยตามความเคยชิน แต่ขวดน้ำเต้ากับเบาราวกับขนนกไปได้ น้ำหนักที่เคยนักมาก ๆ เป็นร้อย ๆ กิโลไม่รู้หายไปไหน แถมพอมองดูภายในขวดดี ๆ กับพบว่าเหล้าโบราณที่เก็บสะสมเอาไว้ได้หายไปทั้งหมด ทั้ง ๆ ที่ขวดน้ำเต้าเป็นของวิเศษแท้ ๆ มีพื้นที่มิติอยู่ภายในมากมายและเก็บสะสมเหล้าดี ๆ ไว้เยอะตลอดหลายพันปีที่ผ่ามมา ทำไมกัน ทำไมอยู่ ๆ ถึงได้หายไปหมด ..

 

ชายขี้เมามองดูถ้วยหยกในมือของอีกฝ่าย ที่กำลังดื่มเหล้าองุ่นสีเลือดหอม ๆ อย่างสบายอารมณ์

 

หรือว่าไอ้หน้าหล่อ !!!

 

มันจะมีหลักการแห่งเต๋าสวรรค์ที่เหมือนกับเรา .. กินฟรี ดื่มฟรี หมื่นปีเป็นนิรันดร์หรือไง



--------------


อัพช้าขออภัยด้วย วันนี้ไรท์นอนกลางวันฝนตกอากาศมันเย็นหลับยาวเลย 555+

แต่ก็ยังทันอยู่นะอีก 2 นาทีเที่ยงคืน 555+ ไปล่ะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 149 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4239 joelamtan (จากตอนที่ 283)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 11:18
    ขอบคุณ​ครับ​ที่มาของชื่อตอน
    #4,239
    0
  2. #4238 zaalah5931 (จากตอนที่ 283)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:23

    ขอบคุณค่ะ..ค้างๆๆๆ
    #4,238
    0
  3. #4236 RazeLosT (จากตอนที่ 283)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 04:53
    หลักการน่าสนใจ 555
    #4,236
    0
  4. #4234 loliz (จากตอนที่ 283)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 00:03
    เฮ้ยๆๆ​ สกิลนี้น่าสน
    #4,234
    0