มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 240 : บทที่ 240 พระเจ้าหายนะจุติ ตอน ทวีปจิตเทพอมตะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 229 ครั้ง
    7 ก.พ. 63

บทที่ 240 พระเจ้าหายนะจุติ ตอน ทวีปจิตเทพอมตะ

 

ทวีปหลักที่ 10 “จิตเทพอมตะ” ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อันกว้างใหญ่สุดไพศาล อุดมสมบูรณ์ด้วยทุกสิ่งราวกับสวรรค์ชั้นฟ้าในหมื่นความฝัน ของเหล่าตัวตนที่ใกล้เคียงกับเทพเจ้ามากที่สุดแห่งหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยออร่าพลังจากยุคแรกเริ่มและอณูเวทมนตร์บริสุทธิ์อย่างไม่จำกัด เต็มไปด้วยธาตุพลังธรรมชาติและอนุภาคพลังงานต่างๆ อยู่เป็นจำนวนมาก มากเสียจนน่ากลัวเลยทีเดียว

 

ทวีปจิตเทพอมตะ ยังเต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์โบราณนับหมื่นๆ ชนเผ่าอารยะที่เจริญแล้วอย่างมากดำรงอยู่ แต่ล่ะเผ่าพันธุ์ต่างก็ได้ก่อตั้งเป็นอาณาจักรโบราณและเป็นประเทศของตัวเองอยู่นับหมื่นนับพัน

 

กระจายไปทั่วผืนทวีปทั้งหมด ยกเว้นก็แต่ดินแดนต้องห้ามหรือที่มักเรียกกันว่า “อาณาเขตไร้กฎเกณฑ์” มาตั้งแต่ยุคสมัยโบราณของทวยเทพเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน และบนผืนทวีปแห่งนี้รวมไปถึงบริเวณโดยรอบของพื้นที่ทั้งหมด ยังเต็มไปด้วยสัตว์อสูรกายโบราณ สัตว์อสูรโบราณดึกดำบรรพ์ที่ทรงพลังอำนาจ เทพอสูรจากยุคโบราณกาลเก่าก่อนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากโดยอิสระ ไม่เว้นแม้แต่สัตย์อสูรวิญญาณร้าย สัตว์เวทวิญญาณอันน่ากลัวที่แทบจะเรียกได้ว่าเป็นตัวตนที่ไม่สามารถกำจัดได้ด้วยวิธีการปกติอยู่อีกมากมาย

 

และด้วยความพิเศษของทวีปแห่งนี้นี่เอง ตามชื่อเรียกของมันมาตั้งแต่ต้น “จิตเทพอมตะ” นับตั้งแต่มีการจดบันทึกไว้เป็นหลักฐานมาตั้งแต่สมัยโบราณ มาตลอดหลายล้านปีที่ผ่านมา ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตใดๆ เสียชีวิตลง หรือตกตายลงที่ทวีปแห่งนี้ก็ตาม แม้ว่าร่างกายจะสูญสลายหายไปจนไม่เหลือ

 

แต่ดวงจิตวิญญาณเหล่านั้น จะยังคงดำรงอยู่เสมอไปตลอดกาล ไม่สูญสลายหรือดับสูญไปเองตามวิถีทางอย่างเป็นธรรมชาติ หรือที่เรียกกันว่าตามความเข้าใจว่า “สังสารวัฏ” การเวียนว่ายตายเกิดอย่างที่ควรจะเป็น

 

แต่ทว่าทุกๆ ดวงจิตวิญญาณบนทวีปจิตเทพอมตะแห่งนี้ ที่ยังดำรงอยู่ต่างก็สามารถเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นไปอีกเรื่อยๆ อย่างไม่จำกัด ในรูปแบบของดวงจิตวิญญาณนิรันดร์รูปแบบหนึ่ง

 

รวมไปถึงการดูดซับพลังงานต่างๆ จากทวีปแห่งนี้อยู่ตลอดเวลา ของดวงจิตวิญญาณนั้นๆ อาจจะใช้เวลานับสิบปีร้อยปี หรือเป็นพันเป็นหมื่นปี จนสามารถสร้างร่างเนื้อกายหยาบได้สำเร็จอีกครั้งขึ้นมาใหม่ คล้ายกับการจุติใหม่จากความตาย แถมยังแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างแท้จริงทุกครั้งที่ได้กลับมาเกิดใหม่ สำหรับทุกๆ ชีวิตบนทวีปจิตเทพอมตะแห่งนี้ และได้กลายมาเป็นวิถีทางปกติที่ทุกๆ ชีวิตมักจะกระทำเหมือนๆ กันหมด มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

แต่กระนั้นก็ใช่ว่าดวงจิตวิญญาณอมตะนิรันดร์ทั้งหลายที่ตกตายลง

 

บนทวีปจิตเทพอมตะจะถูกทำลาย หรือหายไปไม่ได้เลย

 

เพราะมีอยู่มากสำหรับศาสตร์มืดรวมไปถึงวิธีการต่างๆ มากมายของเวทมนตร์โบราณต้องห้าม ที่ใช้การดูดกลืนวิญญาณอมตะต่างๆ เหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็นของมนุษย์หรือเทพเจ้า หรือแม้แต่ของเหล่าสัตว์อสูรก็ตาม เพื่อนำมาเสริมสร้างพลังให้กับตัวเองได้เช่นกัน

 

ด้วยเหตุนี้เองมันจึงทำให้ดวงจิตวิญญาณอมตะนิรันดร์ที่ว่า เริ่มแตกสลายและดับสูญอย่างแท้จริง

 

หากถูกล่าหรือไม่ก็ถูกพบเจอด้วยกลุ่มคนที่มีเป้าหมาย ในการกลืนกินดวงจิตวิญญาณเหล่านั้น หรือไม่ก็ถูกแปรสภาพเป็นเพียงพลังงานบริสุทธิ์ไร้ความนึกคิดจากกับดักเวทมนตร์บางอย่าง

 

และสำหรับทวีปจิตเทพอมตะก็หาใช่ว่า จะมีเฉพาะวิธีการแบบนี้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น

 

เพราะบางครั้งเวลาที่ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

ชนิดที่ว่าต้องตายและสลายหายไปอย่างถาวรให้ได้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

 

เหล่าเทพเจ้าหรือแม้แต่จอมมารจอมอสูรระดับสูงเอง ก็มักจะมีทักษะต้องห้ามหรือไม่ก็สกิลประหลาดที่สามารถทำลายดวงวิญญาณอมตะนิรันดร์ของอีกฝ่ายได้เช่นกัน

 

แต่ทว่าส่วนใหญ่นั้นมักจะเน้นไปที่การดูดกลืนดวงวิญญาณของอีกฝ่าย มาเสริมสร้างพลังความแข็งแกร่งให้กับตัวเอง หรือพวกพ้องมิตรสหายในสังกัด เพื่อสร้างประโยชน์มากกว่าทำลาย จนดวงจิตนั้นๆ สูญสลายหายไปเฉยๆ

 

ทางทิศตะวันออกสุดของทวีปจิตเทพอมตะ

 

อาณาเขตสุดลูกหูลูกตาที่เต็มไปด้วยยอดเขาโบราณเก่าแก่มากมาย ราวกับกำแพงสวรรค์ตั้งอยู่

 

ภูเขาสูงใหญ่นับหมื่นๆ เรียงรายเป็นเขาวงกตอยู่มากมาย ชวนให้เกิดความรู้สึกสะพรึงกลัวอย่างที่สุด เพียงแค่แรกเห็นก็ทำให้ใจหายเอาง่ายๆ จากความยิ่งใหญ่และสัมผัสได้ถึงอันตรายถึงตายจากแค่เพียงการมองเห็น

 

บริเวณโดยรอบของภูเขาเหล่านั้น ต่างก็สูงขึ้นไปถึงชั้นเมฆและไม่รู้ว่าสูงขึ้นไปมากน้อยแค่ไหน

 

ต่างก็เต็มไปด้วยหมอกหนาสีขาวที่ดูจะผิดธรรมชาติลอยไปลอยมา

 

คล้ายกับม่านหมอกของพลังเร้นลับบางอย่างที่ดำรงอยู่มานานนับพันนับล้านปี

 

จนยากที่ใครจะมองเห็น หรือมองผ่านเข้าไปยังด้านในได้สำเร็จเลยสักคน

 

สถานที่แห่งนี้ถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสถานที่ต้องห้าม เป็น “อาณาเขตไร้กฎเกณฑ์” ที่มีมาแต่โบราณของทวีปแห่งนี้

 

หมื่นหุบเขาที่เต็มไปด้วยพลังงานเร้นลับจนอธิบายไม่ได้ ที่พร้อมจะช่วงชิงชีวิตนิรันดร์ของทุกๆ สิ่งที่หมายจะเข้าไปด้านใน

 

ปัจจุบันได้มีกองกำลังของเผ่าพันธุ์โบราณหลายสิบกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์สวรรค์ มังกรสวรรค์ เผ่าสัตว์เทพโบราณ หรือแม้แต่เผ่าพันธุ์สายเลือดของเทพมารชั้นสูง จำนวนหลายหมื่นหลายแสนคน ได้ทำการปิดล้อมทางเข้าทั้งหมดของหุบเขาโบราณแห่งนี้เอาไว้

 

สถานที่แห่งนี้ถูกเรียกขานว่า “หุบเขาเทียบฟ้าอมตะ” อาณาเขตไร้กฎเกณฑ์ที่อันตรายที่สุดอันดับหนึ่งของทวีปจิตเทพอมตะ

 

".. จริงดิ ไม่อยากจะเชื่อเลย .." พลทหารเผ่ามนุษย์สวรรค์พูดขึ้น หลังจากได้รับฟังข้อมูลแปลกใหม่อันน่าเหลือเชื่อจากเพื่อนทหารด้วยกันที่มาร่วมภารกิจในครั้งนี้

 

".. จริงอย่างที่สุด ปกติหากจะดูดกลืนพลังวิญญาณอมตะนิรันดร์ จะทำได้ก็ต่อเมื่อเป้าหมายตายไปแล้ว หรือไม่ก็กลายเป็นวิญญาณไร้ร่างเนื้อกายหยาบเท่านั้นจึงจะสามารถทำได้ พวกเราถึงจะดูดกลืนพลังจากวิญญาณอมตะนิรันดร์เหล่านั้น มาเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้กับตัวเองได้ นี่เป็นความรู้พื้นฐานที่ทุกๆ คนต้องรู้และเข้าใจมาตลอด .."

 

".. แต่ดูเหมือนแขกผู้ทรงเกียรติขององค์มหาจักรพรรดิของพวกเรา จะสามารถดูดกลืนพลังวิญญาณอมตะนิรันดร์เหล่านั้นได้เลยแบบตรงๆ แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่ตายหรือหลุดพ้นจากร่างกายหยาบก็ตาม ชายหนุ่มรูปงามคนนั้น สามารถกลืนกินและดูดเอาพลังจากเทพนักรบกระจอกนั้นได้ตรงๆ เลย ยิ่งอีกฝ่ายแยกร่างออกมาต่อสู้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งถูกดูดพลังวิญญาณไปจนอ่อนแอมากเท่านั้น สุดท้ายก็มาหลบซ่อนอยู่ที่นี่ และเป็นเหตุให้พวกเราเหล่าพันธมิตรมาปิดล้อมพวกมันเอาไว้ เพื่อจับเป็นพวกมันไปเป็นอาหารให้กับท่านผู้นั้นยังไงล่ะ .." นายทหารที่ยศสูงกว่าเพื่อนเล็กน้อยพูดขึ้น

 

ปากทางเข้าส่วนลึกของ “หุบเขาเทียบฟ้าอมตะ” ใกล้กับม่านหมอกเป็นอย่างมาก

 

กองกำลังขนาดเล็กหลายหมื่นคน ได้สร้างกำแพงเวทมนตร์ขึ้นมาป้องกันตนเอง จากภายนอกเอาไว้หลายสิบชั้นด้วยกัน ด้านในของกำแพงเวทมนตร์กับเต็มไปด้วยกำลังพลทหารที่บาดเจ็บ นอนรักษาตัวอยู่ภายในเต็นท์เวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังในการรักษาและฟื้นฟู

 

แหล่งพลังเวทมนตร์มหาศาลที่ใช้สำหรับป้องกันการโจมตี กลายเป็นม่านพลังเวทมนตร์สุดแข็งแกร่ง ราวกับปราการสวรรค์ก็ไม่ปาน ป้องกันทุกๆ คนจากทั้งกองกำลังทหารนับแสนนายที่ปิดล้อมและจากม่านหมอกหายนะเร้นลับที่หมายจะกลืนกินทุกๆ ชีวิตที่สัมผัสเอาไว้ได้อย่างมั่นคง

 

พลังทั้งหมดมาจากชายวัยกลางคนหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่ง

 

ผู้ถือง้าวกรีดนภาไว้ในมือ ยืนตรงสงบนิ่งที่ใจกลางของม่านพลังป้องกัน ปลดปล่อยพลังเวทมนตร์มหาศาลที่มีออกไปเป็นแหล่งพลังงานม่านพลังป้องกันอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้สภาพร่างกายของตนเองจะบาดเจ็บอย่างหนักอยู่ก็ตาม

 

แถมที่ข้างๆ กายของเขายังได้มีม้าศึกเทพสงครามตนหนึ่ง ที่หมดสภาพแล้วนอนอยู่ ม้าศึกตัวนี้ได้ใช้ร่างกายของตัวเองเป็นโล่ป้องกันผู้เป็นนายในวาระสุดท้ายของมัน

 

จนตัวมันเองต้องตายและถูกแยกออกเป็นสองส่วนนอนอยู่ข้างๆ แต่สีหน้าของมันนั้นกับพอใจและมีความสุขที่เจ้านายหนึ่งเดียวของมันยังรอด และหลุดพ้นจากการถูกกลืนกินมาได้สำเร็จ ก่อนที่เจ้าม้าศึกตนนี้จะหมดลมหมดสภาพกลับกลายเป็นเพียงจักรกลสงครามที่ไร้วิญญาณ เป็นเศษซากเศษเหล็กโลหะที่ไม่น่ามอง

 

เขาคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ “เทพลิโป้” สุดยอดเอไอเทพเจ้าที่มากเมฆใช้เวลานับร้อยๆ ปีสร้างขึ้นมาตั้งแต่ 0 จนไปถึง 100% จนสำเร็จสมบูรณ์แบบในทุกๆ ด้าน เป็นสุดยอดขุนพลตามความต้องการของผู้สร้าง เป็นผู้ปกป้องดูแลที่ซื่อสัตย์อย่างแท้จริงของมากเมฆ เป็นตัวตนที่กล้าหาญ ซื่อสัตย์ จริงใจ มีสติปัญญาและน้ำใจดีงามเสียสละให้กับพรรคพวกได้

 

นี่คือ “เทพลิโป้” ผู้ที่ไม่ใช่ลิโป้ที่ถูกขีดเขียนให้เป็นอย่างในวรรณกรรมสามก๊ก

 

แต่เป็นเทพลิโป้ที่จริงใจและสัตย์ซื่ออย่างที่สุดของจักรวาลสามพิภพแห่งนี้

 

".. ท่านเทพลิโป้พักบ้างเถอะครับ ผมสามารถใช้พลังเวทมนตร์ของตัวเองเป็นแหล่งพลังได้สักพัก ท่านเทพสมควรหาเวลาไปพักบ้างหลังจากที่หลบหนีออกมาได้สำเร็จ ท่านไม่ควรฝืนตัวเองแบบนี้ .." พาเวล เทเทน ขุนพลเทพเจ้าผู้ครอบครองแหวนเทพเจ้าแห่งพงไพรกล่าวพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

 

เพราะในสถานการณ์เป็นตายก่อนหน้านี้ เมื่อหลายเดือนก่อนตอนที่เหล่าขุนพลเจ้าและกองกำลังในสังกัด สามารถปลดผนึกทวีปแห่งนี้ได้สำเร็จแล้ว จากความยากลำบากที่ฟันฝ่ากันมาอย่างยาวนาน ของแต่ละกองกำลังขุนพลเทพเจ้าทั้งหมด

 

แต่กลับถูกชายหนุ่มหน้าเหมือนกับนายท่านมากเมฆ เข้าจู่โจมและจับคนทั้งหมดเอาไว้ภายในขวดแก้วประหลาด และแย่งชิงเอารางวัลความสำเร็จ รวมไปถึงของตอบแทนจากเทพเจ้าโบราณไปทั้งหมด

 

ก่อนที่คนผู้นั้นจะพยายามดูดกลืนพลังวิญญาณของกองกำลังทั้งหมดที่เหลืออย่างช้าๆ โชคยังดีที่เทพลิโป้ได้มาถึงเสียก่อนและทำการต่อสู้ดุเดือดกับอีกฝ่ายอยู่นานหลายเดือน

 

จนในที่สุดก็สามารถชิงเอาขวดแก้วที่ว่ามาได้ และทำลายปลดปล่อยทุกๆ คนออกมาได้ ก่อนที่จะหลงกลอุบายต่ำช้าของอีกฝ่าย ทำให้เทพลิโป้สูญเสียร่างแยกเก้าดาราไปทั้งหมด และเป็นเหตุให้เตียวเสี้ยนฝ่าฝืนคำสั่งมายังทวีปแห่งนี้เพื่อหมายจะช่วยเหลือสามีของเธอ แต่สุดท้ายก็พลาดท่ากลายเป็นจุดอ่อนหลักๆ ให้กับเทพลิโป้ในเวลาสำคัญๆ หลายครั้ง ถูกเล่นงานและถูกจับถูกกลืนกินแบบทั้งเป็น จนสุดท้ายเทพลิโป้เหลือเพียงร่างหลักเท่านั้น พร้อมกับได้เปิดทางหนีให้กับภรรยาของตนให้สำเร็จ เพื่อกลับไปแจ้งข่าวให้กับนายท่านมากเมฆรับรู้ ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันของทวีปแห่งนี้

 

และพอเทพลิโป้รวมไปถึงกองกำลังทั้งหมด ได้หลบหนีมาถึงสถานที่ต้องห้ามได้สำเร็จ

 

เจ้าตัวได้ใช้พลังมหาศาล สร้างสถานที่พักพังสุดท้ายขึ้นมา เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายบุกเข้ามาได้

 

แต่ก็ทำให้หนทางหลบหนีของทุกคนหมดลงด้วยเช่นกัน จากสถานที่ต้องห้ามที่ไม่สมควรจะเข้ามา และเหลือเพียงวันเวลากับความหิวโหยเท่านั้น รอคอยให้กองกำลังทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ยอมแพ้

 

เทพลิโป้ลืมตาขึ้นก่อนที่จะกล่าวตอบออกไปว่า ".. พาเวลเจ้ากลับไปพักฟื้นเถอะ หน้าที่นี้เป็นของข้าเจ้าไม่ต้องเป็นกังวลใดๆ หลังจากนี้ยังต้องพึ่งพาเจ้าอีกมาก ในการหาเสบียงอาหารสำหรับคนอื่นๆ หลังจากที่พวกเจ้าขุนพลเทพเจ้าทั้ง 9 คน กลับมามีร่างกายสมบูรณ์พร้อม ข้าเทพลิโป้จะใช้ขยายม่านพลังออกไปในหุบเขาได้ราว 1 กิโลเมตร เข้าไปในป่าลึกได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง เพื่อให้พวกเจ้ามีเวลาในการหาอาหาร และไม่ถูกม่านหมอกภายนอกกลืนกิน เจ้ากลับไปพักเถอะ .."

 

เทพลิโป้หลับตาลงอีกครั้ง เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะใช้พลังไปอย่างมากมายมหาศาล

 

แต่กระนั้นเทพลิโป้เองก็พยายามฟื้นฟูสภาพร่างกายของตัวเองเช่นกัน

 

หลังจากที่พาเวลก้าวเดินออกไปได้ไม่เท่าไร อยู่ๆ เจ้าตัวก็หยุดเดินเอาดื้อๆ พร้อมกับความรู้สึกที่รุนแรงอย่างที่สุดเกิดขึ้น พร้อมๆ กับเหล่าขุนพลเทพเจ้าที่เหลือ ต่างก็ออกมาจากที่พักของตัวเอง รวมไปถึงกองกำลังทั้งหมดที่ยังเคลื่อนไหวได้ ต่างก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ด้วยความตกตะลึงและมีน้ำตาคลอน้อยๆ ที่ดวงตาทั้งสอง

 

เทพลิโป้เองที่หลับตาลงไปแล้วยังต้องลืมตาขึ้นมาอีกหน มองไปยังภาพที่เห็นจากระยะไกลบนท้องฟ้า

 

ด้วยความรู้สึกมากล้นไปด้วยความหวัง และกระหายในสงครามกับการแก้แค้นอย่างที่ไม่เคยมีมา

 

*******

 

ในขณะเดียวกัน เหล่าทีมงานฝ่ายออกแบบและเจ้าหน้าที่ตรวจสอบบางคน ที่ได้ปลอมตัวมาเป็น NPC พิเศษเฉพาะกิจ เพื่อที่จะขอให้มากเมฆรับเควสลับ ในการหยุดการล่มสลายของผนึกเสาหินเทพปีศาจก่อนกำหนดเวลาจะมาถึง ทั้งหมดได้มาถึงเมืองเมฆเคลิ้มเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

".. อะไรนะ เป้าหมายคนนั้นออกจากทวีปเริ่มต้นไปแล้ว ตรวจสอบเดี๋ยวนี้เลยไม่งั้นภารกิจเรามีปัญหาแน่ๆ .." NPC ยุงลายที่ปลอมตัวมากล่าวพูดขึ้นภายในห้องพักของทางโรงแรม

 

".. แล้วเขาไปไหน เป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปทวีปหลักในเวลานี้ ดูจากสถานการณ์แล้วเป็นเวลาไม่เหมาะเลยสักนิดที่จะออกไปยังทวีปหลักจิตภูตมายาที่ใกล้ที่สุด ไม่ใช่ที่นั่นกำลังทำสงครามดินแดนกันอยู่หรือไง แถมยังขับไล่ผู้เล่นออกมาแบบไม่สนใจผูกมิตรเลยแม้แต่น้อย .." NPC เจ้าหน้าที่ปลอมๆ อีกคนพูดขึ้น

 

เจ้าหน้าที่ฝ่ายตรวจสอบอีกคนที่ปลอมตัวลงมาด้วย ปาดเหงื่อบนใบหน้าหลายครั้ง ก่อนที่จะพูดตอบออกไปว่า

 

".. เป้าหมายไปทวีปหลักก็จริง แต่พี่แกไปทวีปหลักลำดับที่เก้า “ทวีปจิตเทพอมตะ” แถมไม่ได้ไปเปล่าๆ ยังเอากำลังรบแบบที่สามารถลบดาวดวงนี้ไปด้วยอีก .."

 

NPC ปลอมๆ แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าซีดเผือด หลังจากที่เรียกใช้ระบบบัญชาการและควบคุมของตัวเองที่สามารถเข้าถึงได้ทำการตรวจสอบในสิ่งที่เกิดขึ้น ไม่เสียเวลาถามกันไปมาเหมือนก่อนหน้านี้ // -- Command and Control System -- //

 

เชี่ยแล้วไง ... ปัญหาเก่ายังไม่ได้แก้ไขเลยสักนิด

 

พี่ท่านก็สร้างปัญหาใหม่ขึ้นมาอีก แถมยังเลวร้ายกว่าเดิมมากกกกกกกก ...

 

หวังว่าพี่ท่านหายนะตัวเป็นๆ จะไม่ใช้อาวุธนั่นนะ ไม่อย่างงั้น ....… ทวีปแหล่งนั้นคงไม่เหลือ ...

 

เจ้าหน้าที่แต่ละคนในที่นี้ รวมไปถึงทุกๆ คนภายในห้องปฏิบัติงานต่างก็ตัวสั่นหวาดกลัวกันไปหมด

 

ต่างก็สาปแช่งให้เจ้าระบบหลัก ZERO ถูกลบๆ ไปเลยก็ดีภายในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ กลัวตกงาน

 

แม่งเป็นบ้าอะไร!! ไปมอบอาวุธทำลายล้างระดับนั้นให้กับผู้เล่นได้

 

แล้วนี่ก็เป็นข้อมูลใหม่สดๆ ร้อนๆ ที่ทางเจ้าหน้าที่แต่ละคนเพิ่งจะได้รับรู้

 

[ ยานอวกาศสงครามเฟยอวี่ มหาภัยพิบัติจักรวาล ระดับ กาแล็กซี ระดับเลเวล ?? ]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 229 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3966 joelamtan (จากตอนที่ 240)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 18:50
    ขอบคุณครับ
    #3,966
    0
  2. #3965 vongola292 (จากตอนที่ 240)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 16:48

    บุ้สักที่เถอะพอจะบู้มันๆหายอีกแระ

    #3,965
    0
  3. #3964 loliz (จากตอนที่ 240)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 15:59
    ยิงแมร่งไปเหอะ npc เลวๆตัวนึงสนไรมาก ถล่มดาวหายก็ให้พ่อตาทำงานมั่ง ตูรำคาญมาหลายรอบล่ะ
    #3,964
    4
    • #3964-3 loliz(จากตอนที่ 240)
      13 มิถุนายน 2562 / 20:50
      เซิฟเวอร์จะพังก็เรื่องของพ่อตาล่ะกัน ชอบนักปล่อยของเนี่ย อยากช่วยเมียตัวเองทำไม่ได้ -เรือหายมาลงกับลูกเขย ตูงึด
      #3964-3
    • #3964-4 Angolous(จากตอนที่ 240)
      14 มิถุนายน 2562 / 09:17
      เห็นด้วย รำคาญพ่อตา
      #3964-4
  4. #3963 RazeLosT (จากตอนที่ 240)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 15:06

    ฝากแก้แค้นให้เตี้ยวเสียนด้วย
    #3,963
    0
  5. #3962 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 240)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 13:34

    ฆ่ามันนนนนนนนนนนนนนน

    #3,962
    0