มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 221 : บทที่ 221 แสงแห่งความหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

บทที่ 221 แสงแห่งความหวัง

 

          ฟ้าแกล้งคน สวรรค์สาปส่ง นรกเรียกหา

 

นี่คือคำพูดประโยคหนึ่งที่อยู่ๆ ก็ร้องดังขึ้นมาในห้วงคิดของเขา แถมยังเข้ากับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้เอามากๆ หลังจากที่เหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ๆ ก็เปลี่ยนไปไว ยิ่งกว่าอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเหล่าหญิงสาวเสียอีก

 

            ใครจะไปคิดล่ะว่าเจ้าสัตว์อสูรโบราณเลเวลหลักหมื่น หมาป่าทะเลทรายแบบยกฝูงนับสิบๆ ตัวพวกนั้น ที่ทั้งตัวใหญ่ยังกับตึก มีขาที่ยาวกับฟันที่แหลมคม ดูดุร้ายป่าเถื่อนจะปานนั้น

 

และไม่น่าจะมีลักษณะของหมาบ้าน ประเภทที่ว่านอนสอนง่าย ได้เลยสักนิดบนใบหน้าสุนัขของพวกมัน แต่แล้วอยู่ๆ หมาป่าทั้งฝูงกับทำตัวว่าง่าย ดุจว่าเป็นหมาน้อยที่ถูกฝึกมาแล้ว เชื่องยิ่งกว่าเชื่อง หลังจากที่ได้ยินนางฟ้าสาวสวยคนหนึ่ง ตะโกนออกคำสั่งด้วยภาษาโบราณออกมา

 

หมาป่าทะเลทรายทั้งหมดไม่เว้นแม้แต่จ่าฝูง กับทำท่าดีอกดีใจยังกับได้เจอกับเจ้าของ ที่ไม่ได้เจอมานานหลายปีกลับมาหา พวกมันทั้งหมดได้เข้าร่วมมือกับกองทัพนางฟ้า เข้าปิดทางหนีของมากเมฆไว้ ไม่วายพากันโจมตีด้วยอุ้งเท้าสุนัข หมายจะเหยียบแมลงตัวน้อยให้จมดินกันอย่างสนุกสนาน

 

".. ปิดทางหนีเจ้ามนุษย์สารเลวคนนั้นเอาไว้ อย่าให้หนีไปได้ พยายามจับเป็น ใช้เท้าจับกดเจ้าบ้านั่นลงไปในพื้นทรายให้เร็วที่สุด .." นางฟ้าสาวสวยคนหนึ่งตะโกนขึ้นอีกครั้งเสียงหวาน ด้วยภาษาโบราณเก่าแก่ และส่งผลให้ฝูงหมาป่าทะเลทรายตัวใหญ่ยักษ์ ปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟังในทันทีอีกครั้ง

 

ใบหน้างดงามไร้ที่ติของเหล่านางฟ้าที่ติดตามมากลุ่มนี้ เริ่มปรากฏรอยยิ้มเย็นเยือกไปถึงกระดูก หลังจากที่เห็นผลลัพธ์ของการทำงานเป็นทีม ของเหล่าหมาป่าทะเลทรายที่มีต่อเป้าหมายของพวกเธอ

 

มากเมฆถูกรุมล้อมไว้ทุกทิศทุกทาง โดยหมาป่าตัวเท่าตึกสามสิบชั้นนับสิบๆ ตัว ถึงแม้พวกมันจะตัวใหญ่ยังกับยักษ์ษาในเทพนิยาย แต่กับมีความว่องไวและมีความเร็วดุจเดียวกับวายุสวรรค์

 

แถมไอ้หมาบ้าพวกนี้ พวกมันยังทำงานเป็นทีมได้อย่างสุดยอด คะแนนเต็ม 100 เอาไปเลย 120 เพราะไม่ว่ามากเมฆจะพยายาม วิ่งฝ่าหรือหลบออกไปทางไหนก็ตาม

 

มันจะต้องมีหมาป่าตัวที่สามที่สี่ที่รู้งานรู้หน้าที่ คอยกระโดดออกมาตัดจังหวะและทำการจู่โจม ทำลายช่องทางหนีที่อุตส่าห์สร้างขึ้นเอาดื้อๆ และมากเมฆก็ถูกล้อมวง ตีกรอบพื้นที่ในแคบลงมาเรื่อยๆ อย่างช้าๆ หากภายใน 3-5 นาทีนี้ มากเมฆยังไม่สามารถหนีออกไปได้ สรุปผลได้เลย 100% คือไม่รอด

 

ตู้มมมม !!

 

ตู้มมมมม !!!

 

เสียงระเบิดของอุ้มน้องหมา ที่กระแทกเข้ากับพื้นทรายอย่างแรง จนก่อให้เกิดการระเบิดขึ้นจากพลังเวทมนตร์มหาศาลที่ถูกปลดปล่อย ที่ต่างก็พยายามจะจับกดมากเมฆเอาไว้ให้ได้ตามคำสั่ง แต่ไม่ว่าจะมองยังไง มันก็คือระเบิดสังหารชัดๆ แบบนี้มันไม่เรียกว่าจับแล้ว มันคือการฆาตกรรมดีๆ นี่เอง

 

โชคยังดีอยู่เล็กน้อย ในระหว่างที่เหล่าหมาๆ รุมสกรัมรุมสกัดหนทางหนีของมากเมฆเอาไว้

 

กลุ่มนางฟ้านักรบที่ติดตามมาด้วย ได้หยุดมือและไม่ทำการโจมตีต่ออีก เนื่องจากอาจจะพลาดไปโจมตีถูกเหล่าหมาป่าพวกนี้ได้ เพราะแบบนี้เองมากเมฆจึงได้คลายความกดดันลงไปได้บ้าง

 

แต่กระนั้นสถานการณ์ก็ยังไม่ได้เปลี่ยน

 

จะไม่รอดยังไงก็ดูเหมือนจะไม่รอดอย่างงั้น ...

 

อย่างไรก็ดีมากเมฆก็ยังไม่ยอมแพ้ ถอดใจยอมรับความตาย และในระหว่างที่วิ่งหลบวิ่งหนีไปมาอยู่นั่นเอง ด้วยประสาทสัมผัสรับรู้ที่ดีเลิศเกินปกติของเขา ทำให้เขาได้ยินเสียงท้องร้องของสัตว์อสูรหมาป่าหลายตัว ซึ่งมันก็คล้ายๆ กับการท้องร้องของมนุษย์เวลาหิวมากๆ หรือถึงเวลากินอาหาร แต่ไม่มีอะไรตกถึงท้องนั่นเอง

 

ทันใดนั้นเหมือนมีแสงสว่าง ของหนทางรอดได้ปรากฏขึ้นในห้วงคิดของเขา ประกอบกับเมื่อวานก่อน มากเมฆเพิ่งจะได้รับวัตถุดิบสดๆ ของดีๆ ของเหล่าสัตว์อสูรที่สังหารโหดไปมาเยอะมาก ที่ต่างก็ถูกเก็บกลับมาโดยเกรย์และซาซ่า

 

ด้วยเหตุนี้เองมากเมฆจึงคิดได้ว่า ไม่สู้เอาเนื้อสดๆ หอมๆ หวานๆ พวกนั้น ออกมาทำอาหารแสนอร่อย ด้วยบทเวทมนตร์การทำอาหารระดับสูงที่มีอยู่ ในระหว่างที่วิ่งหลบไปหลบมาเหมือนทุกที และด้วยสัญชาตญาณหิวกระหายของสัตว์ป่าที่อยากอาหารเป็นทุนเดิม ไม่มีทางเลยที่พวกมันจะยอมพลาด มื้ออาหารกลางวันแสนอร่อยจริงมั้ย

 

มากเมฆนำเอาวัตถุดิบต่างๆ ที่ต้องใช้ออกมาจากกำไลเวทมิติ  และควบคุมพวกมันทั้งหมดไว้ ด้วยพลังเวทมนตร์ในระดับผู้เชี่ยวชาญ พร้อมกับปรุงอาหารเมนูต่างๆ ไปด้วยกัน ถึง 3 อย่างในเวลาอันรวดเร็ว ผัด ทอด ย่าง และด้วยทักษะการควบคุมที่ลงลึกไปถึงอณูเวททั้งภายในภายนอก ทำให้มากเมฆสามารถเร่งเวลาการทำอาหารที่ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงๆ ให้เหลือเพียงไม่กี่นาทีได้อย่างรวดเร็ว

 

ระหว่างที่กระโดดหลบไปมา เหล่าอาหารที่กำลังทำ วัตถุดิบเครื่องปรุงต่างๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ ต่างก็ถูกมากเมฆปกป้องไว้เป็นอย่างดี และไม่ถูกโจมตีหรือถูกชนแม้แต่น้อย และด้วยการแยกประสาทกันทำงานในครั้งนี้ของเขา ทำให้มากเมฆได้รู้ว่า ตัวเขาเองยังไม่ถึงขีดจำกัดเลยสักนิด

 

และยังสามารถทำเมนูอาหารไปพร้อมๆ กันได้มากกว่านี้อีกหลายอย่าง แต่กระนั้นเพียงแค่ 3 อย่างที่กำลังทำอยู่ มันก็น่าจะเกินพอแล้ว เนื่องจากปริมาณที่มากเมฆทำออกมานั้น หากเป็นมนุษย์มารับประทานสักร้อยคนพร้อมกัน คงจะต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆ กว่าที่จะกินให้หมด เพราะปริมาณที่ทำออกมานั้น มันเยอะมากๆ เนื่องจากใช้สัตว์อสูรชนิดต่างๆ ไปมากถึง 1 พันตัว และบางเมนูก็เป็นแบบเนื้อสดๆ ที่ปรุงรสไว้อย่างดีอีกต่างหาก ไม่อร่อยมากเมฆอนุญาตให้หมาป่าพวกนี้ไล่ตามเขาต่อได้เลย ..

 

กลุ่มนางฟ้าที่ติดตามมาด้วย เฝ้ามองภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากระยะไกล

 

ต่างคนต่างก็สงสัยในการกระทำของมากเมฆชายชั่ว ที่อยู่ๆ ก็โยนเอาเศษซากสัตว์อสูร และเครื่องปรุงรส พร้อมกับเครื่องมือสารพัดอย่าง ออกมาจากกำไลมิติเล็กๆ นั่นในอากาศ

 

แถมยังทำการปรุงอาหารไปพร้อมๆ กับที่กำลังหลบหนี นี่มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ .. หรือว่าหมอนั่นมันบ้าไปแล้ว คิดจะโชว์เหนือให้รู้ว่าแน่หรือไง หรือจะจัดเลี้ยงโต๊ะจีนงานศพตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย

 

แต่ด้วยอาหารประเภทต่างๆ ที่ทำอยู่ใกล้เสร็จ ทั้งหมดต่างก็ส่งกลิ่นหอม น่าอร่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง

 

จนแม้แต่เหล่านางฟ้าที่ลอยสูงขึ้นไปในอากาศ ต่างคนต่างก็ยังได้กลิ่นที่แทบจะทนไม่ไหว และรู้สึกหิวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเอามากๆ เพราะยังไม่ได้ทานอะไรกันมาเลย ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ทำให้พวกเธออดไม่ได้ ที่จะกลืนน้ำลายลงคออยู่หลายครั้ง และรู้สึกหิวขึ้นมาเอามากๆ

 

ขนาดเหล่านางฟ้ายังรู้สึกหิว และได้กลิ่นหอมชวนให้ลิ้มลองมากขนาดนี้ แล้วเหล่าหมาป่าที่มีจมูกดมกลิ่นได้ดีกว่าเป็นล้านๆ เท่า จะรู้สึกยังไงคงไม่ต้องให้บอก

 

หมาป่าทะเลทรายทั้งหมด กลายเป็นหยุดนิ่งมองดูอาหารเมนูต่างๆ อันโอชะลอยที่อยู่บนฟ้า สูดดมกลิ่นหอมจากอาหารเมนูต่างๆ แบบเต็มที่ จนหายใจรุนแรงผิดปกติยังกับจะติดสัตว์ แต่ไม่ใช่พวกมันกำลังหิวจนทนไม่ไหวต่างหาก พวกมันทั้งหมดล้มเลิกความคิดที่จะไล่ตาม

 

จนแม้แต่จ่าฝูงเอง มันยังเลิกสนใจมากเมฆ เดินผ่านเขาไปเฉยๆ เสียอย่างงั้น

 

ทั้งหมดเฝ้ามองดูอาหารอย่างเนื้อย่างแสนอร่อย ที่ถูกจัดวางไว้บนจานแก้วจำนวนมาก ที่เพิ่งจะถูกหลอมขึ้นมาจากทรายมาสดๆ ร้อนๆ ราวกับช่างแก้วมืออาชีพ

 

พร้อมกับเมนูอาหารบนจานต่างๆ ที่ถูกปรับสมดุลของพลัง ในการประคองให้ค่อยๆ วางจานที่เต็มไปด้วยอาหารจำนวนมาก ลงที่พื้นทรายอย่างช้าๆ เพราะหากเขามาพลาด เอาตอนที่กำลังจะเสิร์ฟอาหารในขั้นตอนสุดท้าย มีหวังตัวเขาเองนี่ล่ะ จะได้กลายเป็นอาหารเสียเองด้วยความโกรธของเหล่าสัตว์อสูร

 

แน่นอนว่ามากเมฆไม่ลืมเหล่าสาวๆ เขาได้ทำอาหารแยกส่วนออกไปชุดใหญ่ๆ ชุดหนึ่ง ส่งออกไปให้เหล่าสาวๆ นางฟ้าทุกคน เพราะได้ยินเสียงท้องร้อง เขาเองก็ทนเห็นพวกสาวๆ ทรมานเพราะหิวไม่ไหว สุดท้ายจึงได้ส่งเนื้อย่างที่ถูกตัดออกมาพอดีคำ และทานง่ายไปให้พวกเธอได้ลิ้มลองรสชาติ

 

ระหว่างที่หมาป่าทะเลทราย กำลังยุ่งอยู่กับอาหารในจานขนาดยักษ์ต่างๆ จำนวนมาก

 

และกลุ่มนางฟ้าที่ติดตามมา ทั้งหมดต่างก็กำลังทานอาหารแสนอร่อย ฝีมือของมากเมฆอยู่จนลืมเกือบจะทุกๆ อย่าง เขารู้ดีกว่าโอกาสรอดได้มาถึงแล้ว

 

ด้วยเหตุนี้เองชายหนุ่มผู้ได้ร่ำเรียนการทำอาหารเลิศรสจบแดนดิน มาจากสุดยอดเชฟคุณชาคริยา คุณแม่ของพานาและไอจังที่เกาะลอยฟ้านั่นเอง ด้วยความสามารถนี้ เขาจึงเอาตัวรอดมาได้จากสถานการณ์ที่สิ้นหวังสุดๆ ด้วยการทำอาหารเลิศรส ที่ไม่ทำให้ชื่อของอาจารย์ต้องเสียหายแม้แต่น้อย

 

".. ทานให้อร่อยๆ นะ นี่ทำสุดฝีมือเลยด้วย ไปหล่ะ .." มากเมฆกล่าวพูดเสียงเบาอย่างกวนๆ

 

หากมีใครจะมาถามว่าทำไม มากเมฆไม่วางยาพิษ หรือเล่นไม่ซื่อกับอาหารที่ทำสักหน่อย

 

ต้องบอกเลยว่ามากเมฆทำไม่ได้ เพราะเป็นพระเอกหรอ เปล่าเลย !!

 

เพราะเขาไม่ได้พกยาพิษที่ว่ามาด้วยต่างหาก  ... ไม่งั้นก็คงใส่ไปแล้ว

 

มากเมฆได้ทำการหลบหนี เข้าไปเขตชั้นในลึกเข้าไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็วสูง

 

และกว่าหมาป่าทะเลทราย รวมไปถึงเหล่านางฟ้าคนอื่นๆ จะรู้ตัว ก็ตอนที่อาหารแสนอร่อยในจานทั้งหมด ได้ถูกรับประทานไปจนไม่เหลือแล้วนั่นเอง เล่นทำเอาเหล่าสาวๆ โกรธหนักกว่าเดิม แต่ทว่าพวกเธอกับมีเป้าหมายใหม่ และคิดจะจับเป็นมากเมฆมากขึ้น พร้อมๆ กับส่งสัญญาณของพวกเธอออกไป และในที่สุดแผนการจับเป็นให้ได้ก็เริ่มขึ้น โดยมีหมาป่าทั้งฝูงรับผิดชอบในการไล่ติดตาม

 

 

 

**********

 

เกรย์หลังจากที่ไม่ตกเป็นเป้า เจ้าตัวจึงได้หนีออกมาจากเขตชั้นกลาง ออกไปยังเขตรอบนอกของนรกทะเลทรายได้สำเร็จอย่างปลอดภัย

 

เพราะหากให้เขาติดตามลูกพี่มากเมฆไปด้วย ก็คงจะกลายเป็นภาระมากกว่าที่จะช่วย

 

แต่อย่างไรก็ดี แทนที่เกรย์จะรอดปลอดภัยหลังจากหาที่หลบซ่อน

 

เจ้าตัวกับถูกจับได้ด้วยกลุ่มสมาชิกระดับสูงของ 13 กิลด์พันธมิตร

 

ถูกรุมล้อมไว้ด้วยผู้เล่นมากฝีมือมากกว่า 2 แสนคน แถมแต่ละคนต่างก็มีระดับเลเวลสูงๆ กันทั้งนั้น และการที่พวกมันเข้ามาในเขตรอบนอกได้อย่างปลอดภัยไร้กังวล และไม่ถูกไล่ล่า หรือถูกฆ่าโดยสัตว์อสูรเลยสักตัว ก็เพราะเมื่อวานสัตว์อสูรเกือบทั้งหมด ได้ถูกลูกพี่มากเมฆล่าไปหมดแล้วนั่นเอง

 

หลังจากที่เกรย์ถูกรุมเล่นงานอย่างหนักจนหมดสภาพ

 

พวกสารเลวโรคจิตหลายคนที่จิตไม่ปกติ ได้พยายามทรมานเขาด้วยสารพัดบทเวทคำสาปร้ายแรง

 

เพื่อที่จะให้เกรย์ยอมบอกที่ซ่อนของมากเมฆออกมาให้พวกมันได้รู้

 

แต่แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่รู้ และถึงจะรู้เขาเองก็จะไม่ยอมบอกอีกฝ่ายอยู่ดี

 

ด้วยลักษณะของผู้ชายปากแข็ง และมีจิตใจที่แข็งแกร่งหนักแน่นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

 

ทำให้เกรย์ถูกทรมานหนักขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็กรีดร้องออกมาอย่างทนไม่ได้

 

เขาถูกทรมานต่อไปอย่างหนัก ชนิดที่เกือบจะถูกระบบหลัก บังคับให้ออกจากเกม

 

เหล่าผู้เล่นจาก 13 พันธมิตร ให้มองเกรย์เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของศัตรูที่จะละเว้นไว้ไม่ได้

 

แถมคนในกลุ่ม 13 พันธมิตรกับจำเกรย์ได้แม่น โดยเฉพาะคนที่มาจากกิลด์หมอกจันทรา กลุ่มคนที่เคยมีเรื่องกันมาก่อนหน้านี้ เพราะแบบนั้นเองเขาจึงถูกสังหารโหด และชุบชีวิตถึง 3 ครั้งติดๆ กัน ด้วยไอเท็มพิเศษแปลกๆ ในมือของอีกฝ่าย ทั้งที่เวลาตายในนรกทะเลทราย ผู้เล่นจะถูกส่งออกไปในทันที เหลือแต่ร่างไร้วิญญาณเอาไว้เป็นอาหารสัตว์อสูร

 

แต่พอมีไอเท็มบ้าๆ นี่

 

เกรย์กับต้องทนดูระดับเลเวลของตัวเอง ลดลงไปเรื่อยๆ ครั้งล่ะครึ่งอย่างไร้หนทางต่อต้าน แถมไอเท็มและวัตถุดิบจำนวนมาก ที่ได้รับแบ่งมาจากลูกพี่มากเมฆเมื่อวาน ต่างก็ดรอปลงทั้งหมด 100% ไม่มีเหลือ ไอเท็มทั้งหมดได้กลายเป็นของพวกสารเลวนี่ไปหมดแล้ว

 

สร้างความโกรธแค้นให้กับเกรย์เป็นอย่างมาก

 

".. ต่อให้เลเวลเหลือ 0 กูก็ไม่บอกพวกมึง  ไอ้พวกหมาหมู่กระจอก .." เกรย์ตะโกนด่า และหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่ร่างกายยังสั่นจากอาการเจ็บปวดภายใน ตามร่างกายภายนอก กับเต็มไปด้วยบาดแผลสดใหม่ที่ถูกทำร้ายอยู่เต็มไปหมด

 

".. ปากดีจริงๆ หรือจะเรียกว่าโง่แบบลูกพี่มันดี เอาเถอะ ทรมานมันต่อไป แต่จำไว้ อย่าลงมือหนักมาก จนระบบบังคับออก เสียดายจริงๆ ที่พอเข้ามาในนรกทะเลทรายแล้ว ทำให้บันทึกภาพไม่ได้ ไม่งั้นคงได้มีหลักฐานแสดงผลงานที่ทำสักหน่อย จะได้เรียกเงินได้เยอะกว่านี้ .." ชายหนุ่มร่างเล็กผู้สวมหน้ากาก แต่งกายคล้ายจอมเวทแห่งความมืด ผู้มีตราสัญลักษณ์ เนตรสามตาปรากฏอยู่ที่ผ้าคลุมหลัง กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

 

สมาชิกคนอื่นๆ ที่มีเนตรสามตาเป็นสัญลักษณ์ที่ผ้าคลุม  

 

ได้เข้ามาทรมานเกรย์ต่อในทันที อีกหลายสิบบทเวทระดับสูง

 

จนอีกฝ่ายหมดสติสิ้นสภาพ ราวกับตายไปแล้วแต่ยังมีลมหายใจอยู่ ก่อนที่จะถูกลากเข้าไปในนรกทะเลทรายเขตชั้นใน ด้วยโซ่เหล็กขนาดใหญ่สำหรับใช้กับสัตว์อสูร ที่มัดร่างของเกรย์เอาไว้อย่างแน่นหนา ยังกับทาสชั้นต่ำคนหนึ่ง

 

--------

ครบ 2 ตอนแล้วเด้อ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3789 tomjr (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:39
    อ่าน2-3ตอนมานี่รู้สึกหัวร้อนยังไงไม่รู้สิ
    #3,789
    5
    • #3789-3 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 221)
      16 พฤษภาคม 2562 / 22:10
      ช่วงนี้ลูกผีลูกคนอยู่นะครับมากเมฆ จะสู้ก็สู้ไม่ได้เลเวลห่างกันเกินไป
      หลักร้อยเจอหลักหมื่น อสูรโบราณ+เทพสวรรค์ พลังพิเศษพระเจ้าใดๆ ก็ไม่มี

      บวกกับมากเมฆต้องพัฒนาตัวเองด้วยตัวเองจริงๆ หวังพึ่งใครไม่ได้แล้ว

      จริงๆ ที่ไรท์พยายามจะสื่อก็แบบว่า ไม่มีใครฉลาดตั้งแต่เกิด จะต้องโง่ก่อนที่จะฉลาด
      เสียเปรียบก่อน ที่จะรู้จักรักษาผลประโยชน์ของตัวเอง

      แล้วก็พอฉลาดแล้ว ก็จะต้องแกล้งโง่ให้เป็น อยู่ให้ได้ เอาตัวรอดจากสถานการณ์ต่างๆ แบบไม่เสียหาย

      มันอาจจะไทยๆ ไปหน่อย ไม่เหมือนพวกนิยายจีนที่ตัวเอกเก่งๆ หรือที่คนอื่นๆ แต่งไว้เป็นแบบอย่าง

      ไรท์ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
      #3789-3
    • #3789-5 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 221)
      16 พฤษภาคม 2562 / 22:29
      คาแรคเตอร์มากเมฆเป็นแบบไม่ใส่ใจอะไรมากนัก มาตั้งแต่แรกๆ อยู่แล้วครับ
      นิสัยแบบเย็นๆ คูลๆ เรื่อยๆ จะเรียกว่าพวกนิสัยคนเฉยชาก็ได้
      แต่จะจริงจังและใส่ใจเสมอหากเป็นคนใกล้ตัว เช่นเพื่อน พ่อแม่ อะไรแบบนี้
      แต่กระนั้นแล้ว มากเมฆก็เป็นพวกคิดนอกกรอบเกินเหตุเช่นกัน และหนักไปทางบ้าไม่ใช่อัจฉริยะ
      อย่างตอนที่ถูกปิดททางหนีโดยหมาป่าทะเลทรายเลเวล 1 หมื่นกว่าสิบๆ ตัวทั้งฝูง
      ปกติธรรมดาคงไม่รอด แต่มากเมฆก็แสดงให้เห็นถึงหนทางที่เป็นไปได้อื่นๆ ที่ไม่ต้องโชว์เทพแบบเปิดหมวก
      อย่างการทำอาหารด้วยเวทมนตร์ โดยสังเกตจากเสียงท้องร้องของสัตว์อสูร และช่วงเวลาที่ดูเหมือนพวกมันออกล่าอาหาร
      ตามความต้องการของชีวิต นำมาใช้ให้เกิดประโยชน์

      จริงอยู่ดูเหมือนปัญญาอ่อนนะ ใครมันจะมาบ้าทำอาหารในระหว่างที่กำลังจะถูกตบให้ตาย
      แต่ทว่าสิ่งที่มากเมฆทำและคิด กับเป็นสิ่งที่เจ้าตัวสามารถ ดังนั้นความเป็นไปได้แบบปัญญาอ่อน
      แลไม่เข้ากับสถานการณ์ จริงปรากฏขึ้น ..

      มากเมฆเติบโตขึ้นตามลำดับมาตลอด แต่อาจจะดูน้อยไปนิด หากเทียบกับตัวเอกของนิยายคนอื่นๆ

      แต่อย่าได้ลืมว่าเจ้าตัวมีนิสัยแบบนี้มาแต่แรก ไม่สนใจอะไรนัก
      ไม่อย่างงั้นจะอยู่ในมิติเวลาความคิดเป็นพันๆ ปีโดยไม่บ้าได้ยังไง

      มันอาจจะดูขัดใจที่ยังไม่รอบคอบเหมือนพวกตัวเอกที่เก่งๆ อันนี้ไรท์ตั้งใจให้เป็น พลาดเยอะๆ เป็นประสบการณ์

      เหตุก็เพราะไรท์อยากให้มากเมฆดูเป็นมนุษย์ปกติก่อน

      ก่อนที่ในบทหลังๆ จะเป็นเทพแบบพระเจ้าที่ไม่สนใจอะไร มองผ่านซึ่งทุกสิ่ง ..
      ตอบเอาชะยาวเลย อิอิขอบคุณที่อ่านนะครับ
      #3789-5
  2. #3785 Tan_IcE (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:30
    สัณญาลักตา3ดวงของจาฮาดเปล่าวะใครอ่านทาเวอออฟgodน่าจะรู้นะ
    #3,785
    0
  3. #3779 loliz (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:19
    ถ้าจะทำงี้ แกล้งให้ไม่ค้องใช้พลังแล้วให้โดนฆ่าซักหลายรอบ แล้วไปคุยนอกจอดีกว่าไหมพ่อตา ชักรำคาญ เมิงจะช่วยให้ใช้พลังรึจะฆ่าผัวลูกว่ะ
    #3,779
    0
  4. #3776 เพื่อรักเธอ (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 21:22
    ผมรออยู่นะตอนต่อไป
    #3,776
    0
  5. #3774 joelamtan (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 18:23
    ขอบคุณครับ แบรนมานนน งดค้าขาย
    #3,774
    0
  6. #3772 -NPC- (จากตอนที่ 221)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:42
    ทำไมไม่สาบให้เลือดพระเอกมีแค่1กับมานามี1ไปเลยอะจะได้ให้พระเอกไปเจอกับประสบการณ์ชีวิตแบบพ่อตาหวังบ้าง
    #3,772
    1
    • #3772-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 221)
      13 พฤษภาคม 2562 / 17:44
      ลูกสาวโกรธตาย ไม่คุยด้วยกันพอดี
      #3772-1