มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 193 : บทที่ 193 แลกเปลี่ยนแรกกำเนิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 287 ครั้ง
    1 เม.ย. 62

บทที่ 193 แลกเปลี่ยนแรกกำเนิด

 

            ภายในอวกาศสุดขอบจักรวาล

 

            ในห้วงลึกของจิตวิญญาณของมากเมฆ อยู่ๆ ได้มีกลุ่มก้อนของพลังงานอันบริสุทธิ์หาใดเปรียบปรากฏขึ้น

           

".. ตื่นๆ ตื่นได้แล้ว ไม่งั้นจะกัดแล้วนะ หนูกัดจริงๆ นะ .." เสียงเล็กๆ น่ารักของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นหลายต่อหลายครั้ง

 

มากเมฆที่หมดสติอยู่ในห้วงลึกจิตวิญญาณของตัวเอง ได้ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ พบเข้ากับสภาพแวดล้อมธรรมชาติอันคุ้นตาแสนคุ้นเคย พร้อมกับมองเห็นโบราณสถานขนาดใหญ่ที่ไม่ธรรมดา พระราชวังแห่งนี้งดงามราวกับวิมานสวรรค์เหนือชั้นฟ้าใดๆ ในมายาคติอันสมบูรณ์แบบเลยก็ว่าได้

 

ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ด้วยความสนใจใคร่รู้ ก่อนที่จะมองไปเห็นเด็กหญิงตัวน้อยอายุราว 2 ขวบยืนอยู่ใกล้ๆ เด็กคนนี้มีผิวขาวจ้ำม้ำหน้าตาน่ารักน่ากอดเป็นที่สุด เส้นผมสีดำที่ยาวพอดีบ่ารับกับใบหน้ารูปไข่ ดวงตาทั้งสองกลมโตสดใสสีทองประกายให้ความรู้สึกบริสุทธิ์ไร้มลทิน หากใครได้เห็นเป็นอันต้องตกหลุมรักอย่างไม่รู้ตัวต่อเด็กคนนี้ จนแม้แต่มากเมฆเองยังหลงคิดเล่นๆ ไปเลยว่า หากวันหนึ่งตนเองมีลูกสาว เธอคงจะหน้าตาน่ารักแบบนี้แน่ๆ

 

มากเมฆหลงไปกับความน่ารัก น่ากอดของเด็กหญิงตัวน้อยไปแล้ว

 

พ่ายแพ้ต่อเด็กหญิงตัวน้อยอย่างไร้หนทางต่อต้าน รู้สึกผูกพันคุ้นเคยชิดใกล้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ระหว่างนั้นเองมากเมฆได้อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมแขกอย่างอ่อนโอน

 

ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าเป็นแก้วตาดวงใจ ก่อนที่จะหอมแก้มกลมๆ อวบๆ ของอีกฝ่ายเล่นด้วยความมันเขี้ยว

 

เด็กหญิงตัวน้อยเอียงคอมองมากเมฆอย่างน่ารัก ด้วยดวงตากลมโตสดใส ราวกับว่าเด็กน้อยได้รอคอยให้อีกฝ่ายเข้ามาหอมมากอดอยู่นานแล้ว ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขมากๆ ของเด็กคนหนึ่ง ก่อนที่จะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเล็กๆ น่ารักสดใสว่า  ".. คุณพ่อตื่นแล้วหรอคะ เห็นนอนหลับไปตั้งนาน เกือบจะถูกหนูกัดเข้าให้แล้วรู้มั้ย .."

 

มากเมฆรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ หลังจากที่ถูกเด็กหญิงตัวน้อยเรียกตนเองว่าพ่อ

 

ภายในหัวสมองของเขาพยายามหาคำตอบของคำถาม ความสงสัยอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาบทสรุปของสิ่งที่เกิดขึ้น

 

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยดังขึ้นอย่างไพเราะ ก่อนที่มือเล็กจะพยายามเอานิ้วมืออวบๆ ของเธอ  

 

จิ้มไปที่หน้าผากของมากเมฆอย่างเบามือหลายครั้ง พร้อมกับส่งผ่านแสงสีทองบริสุทธิ์เข้าไปภายนอก เพื่อคลายความสงสัยต่างๆ ของคนเป็นพ่อทั้งหมด

 

มากเมฆนิ่งเงียบไปราว 5 นาที เมื่อตกอยู่ในห้วงคิดแห่งแสงสีทองบริสุทธิ์ที่ได้รับ

 

เขาเข้าใจในทุกๆ เหตุและผลของทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกๆ คำตอบที่ต้องการทั้งหมดเกี่ยวกับเด็กน้อยที่อยู่ใกล้ๆ

 

ก่อนที่จะได้สติกลับมาอีกครั้งโดยสมบูรณ์อย่างช้าๆ พร้อมกับมีประกายแสงแห่งดวงตาสีทอง และสีเงินที่สดใสกว่าทุกทีส่องสว่างอยู่ภายในอย่างอบอุ่น ก่อนที่ชายหนุ่มจะค่อยๆ ก้มลงไปมองเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมกอดอุ่น ด้วยความรักบริสุทธิ์ของผู้เป็นบิดาที่มีให้แก่บุตร

 

".. แล้วน้องๆ อีกสองคนไปไหน ทำไมไม่ออกมาให้พ่อได้เห็น .."

 

มากเมฆพูดขึ้นอย่างมีความหวัง ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลรักใคร่ ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ด้วยหัวใจที่อบอุ่นยินดี

 

ทันใดนั้นเองเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักสองคน ซึ่งมีบุคลิกแตกต่างกัน ที่ได้หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ กับจุดที่มากเมฆยืนอยู่ ก็ได้เดินออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขินอายกับครั้งแรกที่ต้องปรากฏตัวให้บิดาได้เห็น และยิ่งมากเมฆได้มองดูบุตรทั้งสามมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกได้ว่าเด็กทั้งสามคนนี้ หน้าตาคล้ายกับภรรยาของเขาถึง 7 ส่วน พร้อมกับความรู้สึกรักเอ็นดูที่ไม่มีเหตุผล เขาอยากจะปกป้อง อยากจะทะนุถนอมเด็กน้อยทั้งสามไปตลอดกาล

 

มากเมฆอดใจไม่ให้รัก ไม่ให้หลงบุตรของตัวเองไม่ได้จริงๆ

 

ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปหาบุตรสาวทั้งสองอย่างใจร้อน กลัวว่าบุตรของตนเองจะหนีไปไหน พร้อมกับอุ้มเด็กทั้งสองขึ้นมากอดเอาไว้ ในอ้อมแขกอย่างรักใคร่ ก่อนที่จะนั่งลงบนพื้นหญ้าสีขาวอย่างช้าๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ กอดบุตรสาวของตัวเองเอาไว้ทั้งอย่างงั้น  ก่อนที่จะจับบุตรของตัวเองแต่ละคนมาสำรวจตรวจสอบจนแน่ใจ พร้อมกับรอยยิ้มยินดีและมีความสุขที่สุดในโลกเป็นครั้งแรกของชีวิต

 

เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสาม นั่งไปบนตักของบิดาอย่างเชื่อฟัง

 

            แต่ก็ทนนิ่งอยู่เฉยๆ ได้ไม่กี่นาที ก่อนที่จะลุกขึ้นมาวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกสนาน

 

พร้อมกับเสียงหัวเราะสดใส ที่ทำให้มากเมฆมีความสุขอย่างมาก อย่างที่ไม่เคยเป็น

มากเมฆก่อนหน้านี้ เขาไม่กล้าไม่คาดหวังอะไรมากนัก หรือแม้แต่จะกล้าวาดฝันไว้หรอกว่า เขาเองสักวันหนึ่งจะมีลูกเหมือนคนอื่นๆ เพราะตั้งแต่แรกชีวิตของมากเมฆผู้ถูกทิ้ง แค่ให้มีชีวิตรอดไปวันๆ เขาเองก็ยังไม่มั่นใจเลย หลังจากที่ถูกจับทดลองอย่างทรมานแล้วทิ้ง และไม่เคยได้รับรู้ความจริงใดๆ เกี่ยวกับครอบครัวก่อนหน้านี้

 

แต่ดูเหมือนเขาเองสมควรจะทิ้งอดีตไปให้หมดได้แล้ว ..

 

เสียงหัวเราะของพวกเด็กๆ ทำให้เงามืดที่หลงเหลืออยู่น้อยนิด ภายในจิตใจของเขา เริ่มที่จะสลายหายไปอย่างช้าๆ

 

 

********

 

ในขณะเดียวกันมากเมฆได้แบ่งแยกสติความนึกคิดของตัวเอง ออกไปยังห้วงคิดภายนอก

 

พร้อมกับทำการติดต่อด้วยโทรจิตในรูปแบบพิเศษ ยิงตรงไปหาคุณพ่อตาที่รออยู่ด้านนอกของมิติในทันที

 

เพื่อขอให้คุณพ่อตาช่วยพาภรรยาของเขา ราริอัส เซเลเน่ และ เฟรย่ามาที่นี่หน่อยโดยเร็วที่สุด เพราะมีเรื่องสำคัญที่ทั้งสามคนต้องรับรู้ รวมไปถึงคุณพ่อตาด้วย

 

คุณพ่อตาเทเวศร์พอจะรับรู้ได้ถึงสิ่งที่แปลกๆ มาตั้งแต่ต้น

 

เอาตั้งแต่ที่เห็นว่าพลังจักรวาลแรกกำเนิด ไม่ต่อต้านมากเมฆที่เป็นร่างหลักแม้แต่น้อย นี่ก็เป็นอะไรที่แปลกสุดๆ อยู่แล้ว ทั้งที่กฎของการดำรงอยู่ของพลังแรกกำเนิด มันเป็นอะไรที่ซับซ้อนเอามากๆ แข็งกร้าวไม่ยอมสยบต่อสิ่งใดๆ ยินดีทำลายตัวเองดีกว่ายอมเป็นส่วนหนึ่งของบุคคลอื่น เพราะนั่นคือพลังของพระเจ้า เป็นจุดแรกกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง ในจักรวาลนั้นๆ ที่ได้ดำรงอยู่

 

แต่นี่อะไร !?  .. พลังที่ว่าไม่ต่อต้านแถมยังสงบลงด้วยดีจนน่าตกใจ .. แถมเจ้าลูกเขยอยู่ๆ ก็ดันมีพลังจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นมาราวกับเป็นคนล่ะคน จะอัพเลเวลตัวเองเร็วไปไหน ถึงขนาดที่สามารถโทรจิตทะลุมิติที่ตนเองสร้างขึ้นมาได้อย่างง่ายๆ ทั้งที่ต่อให้เป็นระดับมหาเทพสูงสุดในพิภพพระเจ้าราชันย์ยังทำไม่ได้เลยแท้ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกกันแน่

 

เพื่อให้ได้คำตอบที่คาใจของปริศนาต่างๆ เช่นเดียวกัน คุณพ่อตาได้ทำการฉีกห้วงแห่งมิติออกมาขนาดใหญ่

 

เพื่อเปิดเส้นทางให้บุตรสาวทั้งสามที่กำลังรออยู่อีกด้านอย่างร้อนรน สามารถมาปรากฏตัวที่นี่ได้ในพริบตา

 

คนแรกที่ปรากฏตัวออกมาเร็วที่สุดคือ เซเลเน่ ด้วยท่าทีร้อนรนไม่สบายใจและคิดไปเองของเธอ หญิงสาวผู้มาพร้อมกับชุดเทพสงครามหญิงเต็มรูปแบบ และเธอได้มาพร้อมกับเครื่องไม้เครื่องมือ ระดับพระเจ้าสารพัดชนิด เพื่อช่วยเหลือคุณสามีของเธอให้รอดปลอดภัย ก่อนที่จะหันไปมองเห็นว่าคุณสามีกำลังทำอะไรอยู่อย่างงงๆ และพูดขึ้นมาว่า ".. พ่อคะ เกิดอะไรขึ้น ? กับมากเมฆ เอ๋ !? มากเมฆก็ปกติดีนี่คะ นั่งขัดสมาธิในมิติที่คุณพ่อสร้างขึ้นมา ไม่เห็นมีปัญหาอะไร เห็นคุณพ่อฉีกมิติและเรียกพวกเรามา คิดว่ามีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นชะอีก .."

 

เฟรย่าที่ปรากฏตัวออกมาเป็นคนที่สองต่อจากพี่สาว เธอมีสีหน้าที่หวาดกลัวเป็นกังวลอยู่เล็กน้อย จากสิ่งที่เธอสัมผัสได้จากคุณสามีที่รักอย่างชัดเจน ".. คุณพ่อคะ คุณพ่อจำไม่ได้หรอคะ ว่าพวกหนูไม่สามารถเข้าใกล้พลังจักรวาลแรกกำเนิดของจักรวาลนี้ได้ และทุกครั้งที่พวกหนูปรากฏตัวออกมาในสถานที่แบบนี้ หรือในพื้นที่ที่มีกลุ่มก้อนพลังงานประหลาดอยู่มากๆ แล้วไม่ระวังตัวให้ดีทุกครั้ง พลังแรกำเนิดที่ว่าจะปรากฏออกมา และพยายามจะวิ่งชนท้องของพวกหนูด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ยกเว้นเวลามีคุณพ่ออยู่ใกล้ๆ เท่านั้น พลังที่ว่าจะไม่ปรากฏให้เห็น  .."

 

เฒ่าปริศนาเองก็ลืมคิดไปถึงเรื่องพวกนี้เช่นกัน เนื่องจากมันนานมากแล้ว

 

เพราะเมื่อก่อนนั้นตนเองเคยพยายามออกตามหา พลังที่ว่ามาโดยตลอดแต่ไม่เคยเจอ แต่มีอยู่หลายครั้งที่พาบุตรสาวของตัวเองไปด้วย เพื่อเก็บวัตถุดิบในสถานที่อันตราย มักจะปรากฏพลังที่ว่านี่ทุกครั้งอยู่ใกล้ๆ

 

แต่ทว่าพลังแรกกำเนิดก็จะสามารถหนีรอดไปได้เสมอ ราวกับมันมีความนึกคิดอันสมบูรณ์แล้ว แต่ยังอยู่ในรูปของพลังงานอย่างหนึ่งที่จับต้องไม่ได้ และเหมือนกับว่าพลังมิติลี้ลับกักขังของตนเอง ก็ไม่มีผลกับพลังจักรวาลแรกกำเนิดของจักรวาลแห่งนี้อีกด้วย ในระยะหลังๆ ที่ผ่านมา จนพลังแรกกำเนิดไม่ยอมปรากฏตัวให้เห็นอีกเลยนับร้อยๆ ปี

 

ราริอัสที่ปรากฏตัวออกมาเป็นคนสุดท้าย ในชุดเทพสงครามหญิงผู้งดงามสมบูรณ์พร้อม หลังจากที่มองเห็นว่าคุณสามีปลอดภัยดีไม่ได้เป็นอะไร รอยยิ้มที่สามารถกระชากวิญญาณของใครต่อใครให้ตายได้ จึงปรากฏให้เห็นก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างน่ารัก ลอยตัวเข้าไปยืนอยู่ใกล้ๆ คุณสามี และพูดขึ้นมาว่า  ".. มากเมฆเรียกให้พวกเรามาที่นี่จะต้องมีเหตุผลแน่ๆ ค่ะ ไม่สู้พวกเราถามมากเมฆไปตรงๆ เลยดีกว่า จะคาดเดาทำไมให้เสียเวลาจริงมั้ย .."

 

ทุกคนเข้าไปในมิติที่ถูกสร้างขึ้นของคุณพ่อเทเวศร์ ก่อนที่จะทำตามวิธีการเฉพาะของมากเมฆ อย่างเป็นขั้นเป็นตอนโดยละเอียด ที่ได้ติดต่อบอกวิธีการผ่านทางโทรจิตของทุกๆ โดยการปล่อยผ่านให้จิตวิญญาณสำนึกแท้จริงของทั้ง 4 คน สามารถได้เข้าไปในห้วงจิตวิญญาณแท้จริงของมากเมฆได้

 

ทั้ง 4 คนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

คุณพ่อตาเทเวศร์ตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นจนตาโตด้วยความตกใจ เพราะสถานที่แห่งนี้ตนเองเคยไปมาก่อน ซึ่งมันเป็นดินแดนที่อยู่เหนือกว่าพิภพราชันย์เสียอีก เป็นเขตแดนมิติลับที่สามารถเข้าได้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น พร้อมกับสหายรักรามนภาในอดีต และเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งกันทั้งสองคน จากบททดสอบโรคจิตของพระเจ้าผู้ครองมิติแห่งนั้น ก่อนที่จะได้รับในสิ่งที่ต้องการในภายหลัง

 

ส่วนสามสาวนั้นแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง ความรู้สึกของทั้งสามเหมือนได้กลับมาบ้าน พวกเธอรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ถึงแม้จะไม่ใช่สถานที่ที่แท้จริงที่เคยดำรงอยู่เมื่อนานมาแล้ว แต่มันคือบ้านของพวกเธอและคุณสามีเหมือนนานมาแล้ว ก่อนที่จะถูกพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลลุกลานจนพ่ายแพ้ในที่สุด

 

มากเมฆปล่อยให้ทั้ง 4 คนมองไปรอบๆ โดยไม่ทักทาย

 

พร้อมกับให้บุตรทั้งสามกลับมานั่งบนตัก และเงียบเสียงเอาไว้ มองดูกลุ่มคนที่เพิ่งจะเข้ามา

 

เด็กหญิงตัวน้อยทั้งสามมองมารดาของตน ด้วยตาเป็นประกายแห่งความคิดถึง

 

แต่ก็แอบน้อยใจนิดๆ จากเหตุการณ์ที่ผ่านมา เวลาเจอคุณแม่ทีไร คุณแม่มักจะหนีพวกตนอยู่เสมอ

 

จนในที่สุดเฟรย่าและพี่สาวทั้งสอง ได้หันไปมองมากเมฆที่นั่งอยู่ไกลๆ ใต้ต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับเด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวหน้าตาน่ารักทั้งสาม สัญชาตญาณของความเป็นแม่ของพวกเธอ ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างที่สุด ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ได้ปรากฏขึ้นภายในจิตใจส่วนลึกแท้จริงอย่างชัดเจน

 

ภายในห้วงจิตวิญญาณที่บอกให้รู้ถึงทุกสิ่ง ความรู้แจ้งและเข้าใจได้ในทันทีของทั้งสามคนได้รับคำตอบ

 

ได้บอกให้รู้ว่าเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักน่ากอดทั้งสามคนนั้น แท้ที่จริงแล้วคือบุตรสาวของพวกเธอ ที่เกิดจากพลังแรกกำเนิดแห่งชีวิต ที่ถูกแบ่งแยกออกจากดวงจิตพระเจ้าแท้จริง ของพวกเธอและคุณสามี เมื่อครั้งที่ได้จุติมายังจักรวาลแห่งนี้เป็นครั้งแรก

 

ทั้งสามเป็นดวงจิตพระเจ้าที่บริสุทธิ์ ที่เกิดจากความรักของมากเมฆและภรรยาที่มีต่อกัน ภายหลังได้เติมเต็มหลอมรวมเข้ากับพลังจักรวาลแรกกำเนิดของจักรวาลแห่งนี้ด้วยเงื่อนไขบางอย่าง และพลังแรกกำเนิดของจักรวาลแห่งนี้เองก็ยินดีเป็นส่วนหนึ่งของทั้งสาม จนก่อให้เกิดเป็นดวงจิตวิญญาณพระเจ้าที่สมบูรณ์ รอคอยการจุติขึ้นผ่านครรภ์ของผู้เป็นมารดาแท้จริงเช่นบุตรทั่วๆ ไป ..

 

แต่ทว่ากับติดเงื่อนไขบางอย่าง และมีเพียงมากเมฆเท่านั้นที่สามารถทำได้

 

แลกเปลี่ยนแรกกำเนิด

 

ภรรยาทั้งสามของมากเมฆ ได้วิ่งเข้าไปสวมกอดบุตรสาวของตัวเองไว้แน่น จนมากเมฆกระเด็ดไปไกลจากแรงปะทะอันมหาศาล พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลรินและคำขอโทษที่หลีกหนีมาตลอดของมารดาที่มีต่อบุตร จนทำให้เด็กน้อยทั้งสามต้องเสียใจมาตลอด

 

หากรู้แต่แรกว่าพลังแรกกำเนิดที่พยายามจะพุ่งเข้าหา พุ่งเข้าชนท้องในเวลานั้นเป็นบุตรของตน

 

ทั้งราริอัส เซเลเน่ และเฟรย่าคงไม่หวาดกลัวกับพลังที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ และทำการหลบหนีจากพลังจักรวาลแรกกำเนิดเหล่านั้นทุกครั้ง และยินดีจะรับบุตรทั้งสามเอาไว้ในอ้อมกอด รอคอยอย่างมีความหวังมากกว่าเดิมจากช่วงเวลาที่ผ่านมา รอคอยจนกว่าคุณสามีที่รักจะจุติกลับมาอีกครั้ง และน่าจะค้นหาจิตวิญญาณแท้จริงของมากเมฆได้ง่ายขึ้น ไม่เสียเวลายาวนานมากมายขนาดนี้

 

พ่อตาเทเวศร์มองเห็นบุตรสาวของตน กอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหนีหายไปไหน พร้อมกับยังคงร่ำไห้กล่าวคำขอโทษออกมามากมาย แถมยังไม่สนใจสามีที่รักมากๆ กระเด็ดไปไกลอีก ด้วยที่ตนเองก็ไม่ใช่คนเขลาเบาปัญญา ผ่านประสบการณ์ต่างๆ มามากมาย ทำให้สามารถสรุปคำพูดและความรู้สึกลึกๆ ที่สัมผัสได้ จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเวลาไม่นาน

 

รอยยิ้มที่กว่าร้อยปีแล้วไม่ได้ปรากฏของเฒ่าปริศนา

 

รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความยินดี รักใคร่เป็นที่สุดต่อบุตรหลานของตนเองสุดหัวใจ ".. พลังจักรวาลแรกกำเนิดที่ผู้ชายไม่ได้ความคนนี้ คิดจะเอามาทำเป็นประตูมิติแบบโกงๆ คือหลานรักทั้งสามคนของตนเอง โชคดีจริงๆ ที่ไม่เคยกระทำได้สำเร็จ ไม่อย่างงั้นต่อให้ช่วยเจ้าออกจากมิติลับแห่งนั้นได้  สุดท้ายก็คงจะต้องเสียใจกับสิ่งที่สูญเสียไปตลอดกาล .." พ่อตาเทเวศร์พูดพึมพำอยู่กับตัวเองต่อภรรยารัก ที่เกือบจะทำให้ต้องเสียใจไปตลอดกาลเสียแล้ว

 

มากเมฆลุกขึ้นมา พร้อมกับการตัดสินใจครั้งสำคัญ ..

 

แลกเปลี่ยนครั้งนี้คุ้มค่าที่สุดแล้ว หากมากเมฆอยากจะให้บุตรของตนถือกำเนิดและใช้ชีวิตต่อจากนี้

 

มากเมฆจะต้องจ่ายบางสิ่งที่สมน้ำสมเนื้อออกไป ให้กับจักรวาลแห่งนี้เช่นกัน ...

 

การมีบุตรเป็นพระเจ้า .. คงมีแต่มากเมฆและภรรยาทั้งสามเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นยังไง ...



----------

ขอบคุณทุกๆ ท่านนะครับที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กัน ... อยากจะคอมเม้นตอบทุกๆ ท่าน 

แต่ช่วงนี้สภาพอากาศที่บ้านไม่ดี ไฟตกและดับบ่อย ... ขออภัยด้วยนะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 287 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3536 putipongjack (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:43
    ไรท์มันชื่อรามนภาไม่ใช่หรอแล้วทำไมตอนนี้เขียนรากนภาอ่ะ
    #3,536
    3
    • #3536-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 193)
      1 เมษายน 2562 / 20:47


      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 เมษายน 2562 / 21:55
      #3536-1
    • #3536-3 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 193)
      1 เมษายน 2562 / 21:54
      พิมพ์ผิดนะมนุษย์
      #3536-3
  2. #3535 pnipni1999 (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 20:03
    ชึ้งมากกกกกก
    มากเมฆทีลูกแล้วว
    #3,535
    2
    • #3535-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 193)
      1 เมษายน 2562 / 21:57
      ปูพื้นไว้รอภาคต่อ ครับ
      #3535-1
  3. #3534 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:31

    สนุกมากกกกกกกกก

    #3,534
    1
  4. #3533 หนุ่มยาคู้ (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 19:29

    มายาวๆเลย

    #3,533
    1
    • #3533-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 193)
      1 เมษายน 2562 / 21:57
      อยากวันล่ะ 2 ตอนเหมือนกันครับ แต่พลังงานไม่พอ หุหุ
      #3533-1
  5. #3532 joelamtan (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:56
    ขอบคุณครับ
    #3,532
    1
  6. #3531 0923674751 (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:53
    น่ารัก​มาก​กกกเลย
    #3,531
    1
  7. #3530 nat255811 (จากตอนที่ 193)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 18:46
    น่าร๊ากกกกกก
    #3,530
    1
    • #3530-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 193)
      1 เมษายน 2562 / 21:58
      ตอนแรกคิดว่าชมไรท์ชะอีก
      #3530-1