มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 169 : บทที่ 169 ความรักคือความเจ็บปวดที่สวยงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    2 มี.ค. 62

บทที่ 169 ความรักคือความเจ็บปวดที่สวยงาม


     //แนะนำให้เปิดเพลงรักฟังไปด้วย //


     

Love is a Beautiful Pain



 

            หลังจากที่ได้พูดคุยกับคุณพ่อตาจนจบแล้ว มากเมฆเข้าใจความเป็นมาของเรื่องราวหลายๆ อย่างที่เคยเกิดขึ้นมาในอดีตมากขึ้นไปอีก หากในวันนั้นท่านพ่อตาท่านแม่ยาย และรวมไปถึงท่านปู่บรรพบุรุษเมฆาเทพ ไม่ได้เสียสละสิ่งต่างๆ ออกไปมากมายในคราวนั้น

 

เขาก็คงไม่มีวันได้พบเจอกับภรรยาที่รักเขา อย่างเช่นในวันนี้ และมากเมฆก็คงจะตายจากไปแล้วอย่างเงียบๆ ไร้คนสนใจใยดีภายในบ้านไม้ริมชายหาดพุๆ หลังนั้น พร้อมกับหุ่นแม่บ้านจักรกลสังหารที่จะทำงานของมันในทันทีเมื่อถึงเวลา

 

            ระหว่างทางที่มากเมฆกำลังเดิน ไปยังคฤหาสน์ของภรรยาทั้งสามอยู่นั้น

 

ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงการตื่นขึ้นของภรรยาของเขาแล้วโดยสมบูรณ์

 

แต่กระนั้นพลังของเฟรย่าที่สัมผัสได้กับอ่อนแอมาก และคงต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยกว่าจะกลับไปสมบูรณ์อีกครั้ง

 

มากเมฆที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวคฤหาสน์นัก

 

เขาจำได้ว่าภรรยาทั้งสามของเขานั้น เมื่อครั้งที่ได้แรกพบกันและกันเป็นครั้งแรก

 

เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่เขากำลังบรรเลงเพลงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหงา โศกเศร้า เดียวดาย จับจิต จับใจ จากเครื่องดนตรีเก่าแก่อายุหลายหมื่นปี ที่นำมาจากโลกแห่งเทพเซียนแห่งหนึ่งที่ได้เดินทางผ่านไปพบเจอเข้าโดยบังเอิญ 


ที่เรียกกันว่า ขลุ่ยไม้ไผ่ มากเมฆในเวลานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยวเหงาอ้างว้างอย่างที่สุดจะมีได้ จากการที่ต้องเกิดมามีชีวิตอมตะ และใช้วันเวลาไปกับการเฝ้ามองสิ่งต่างๆ มากมายหลากหลายมิติเอกภพ ที่อุบัติขึ้นและแตกดับไปในตลอดระยะเวลาที่ไหลผ่านอย่างไม่สิ้นสุด

 

มากเมฆเห็นว่าภรรยาของเขาทั้งสามคน คงมีเรื่องที่จะต้องพูดคุยกัน

 

และเขาเองก็ไม่อยากจะรบกวน และไม่รีบเร่งไปพบภรรยามากนัก

 

สมควรให้กับเฟรย่าได้มีเวลาสงบสติอารมณ์ของเธอสักพัก และหลอมรวมเข้ากับความทรงจำใหม่ ที่สามารถค้นหาเขาจนพบและทำสิ่งต่างๆ เพื่อเขาไปมากมาย จากร่างอวตารที่เพิ่งจะกลับมาของเธอ

 

หากมากเมฆไปปรากฏตัวต่อหน้าของเธอในทันที เฟรย่าอาจจะคิดว่าเป็นความฝันที่ฝันมาตลอดก็เป็นได้ และไม่ยอมที่จะตื่นขึ้นมาจริงๆ เสียที พอคิดได้แบบนี้แล้ว มากเมฆจึงไม่รีบเร่งอย่างในตอนแรก ที่อยากจะตามหาหัวใจ และเข้ากอดเอาไว้ไม่ให้ไปไหนอีกเลย

 

ระหว่างนี้เอง มากเมฆได้เดินไปที่ทะเลสาบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์มากนัก

 

ชายหนุ่มได้สร้างขลุ่ยไม้ไผ่จากความทรงจำออกมา และเริ่มเป่าบทเพลงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกแห่งรัก แห่งความคิดถึงของเขาที่มีต่อภรรยา ต่อหญิงสาวทั้งสามที่รักเขาอย่างหมดหัวใจ ผู้ที่รอคอยเขามาตลอด แม้ว่าไม่รู้จะต้องรอไปอีกนานแค่ไหนก็ตาม

 

รักที่เป็นมากกว่ารักของเขา รักที่ให้ได้ซึ่งทุกๆ สิ่งที่มีของ ราริอัส เซเลเน่ เฟรย่า รักที่เต็มไปด้วยความหวังดีให้แก่กัน และคำพูดต่างๆ มากมายที่ถูกเก็บเอาไว้ เขาอยากจะพูดบอกให้ภรรยาทั้งสามได้รับรู้ ผ่านทางเสียงขลุ่ยอันไพเราะนุ่มนวล และมันเต็มไปด้วยท่วงทำนองที่กินใจเป็นที่สุด

 

ช่างเป็นเสียงเพลงขลุ่ยที่ไม่จำเป็นต้องใช้สัมผัสทางหูในการรับฟัง

 

แต่มันเป็นบทเพลงที่ดังชัดก้องกังวานอยู่ภายในจิตใจ และดวงจิตวิญญาณของทุกๆ ผู้คนที่ได้ยิน

 

เหล่านักวิจัยและเจ้าหน้าที่พิเศษจำนวนมาก ที่อาศัยอยู่ในโคโลนีลับแห่งนี้ ต่างก็ได้ยินเสียงขลุ่ยอันไพเราะและเต็มไปด้วยท่วงทำนองที่ลึกซึ้งกินใจกันทุกคน

 

ต่างคนต่างก็มีน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว พร้อมกับการได้ปลดปล่อยอารมณ์ส่วนลึกในจิตใจออกมา ราวกับบทเพลงเพลงนี้ ได้ไปปลุกกระตุ้นให้จิตใต้สำนึกของพวกเขาและเธอ มองเห็นและเข้าใจในความหมายของคำว่ารัก ที่หลบซ่อนอยู่ภายในจิตใจและความรู้สึกออกมา

 

จากคนที่เคยคิดจะนอกใจภรรยาหรือคนรักกับคิดได้

 

จากคนที่ไม่เคยมีรักแรกหรือความรักใดๆ กับเข้าใจในอารมณ์และความรู้สึกที่ขาดหายไป ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา

 

ช่างเป็นท่วงทำนองแห่งจิตวิญญาณ และเต็มไปด้วยความรัก และความขอบคุณอันมากมาย ..

 

ทุกๆ คนที่ได้ยิน ต่างก็เข้าใจหัวใจของตัวเองมากขึ้น

 

มันไม่ใช่การปลดปล่อยความโศกเศร้าผ่านทางเสียงเพลง

 

แต่มันเป็นความยินดี

 

ยินดีที่ได้รัก

 

ยินดีที่ได้รู้จัก และเต็มไปด้วยความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน

 

ทำให้นึกถึงวันเวลาที่มีความสุขมากมายภายในจิตใจและความทรงจำออกมาได้

 

ไม่ได้มีความเสียใจใดๆ อยู่เลยในท่วงทำนองเพลงแม้แต่น้อย

 

เสียงเพลงที่ทำให้หัวใจของผู้ฟังอบอุ่นและเต็มไปด้วยรักอย่างแท้จริง

 

ภายในห้องนอนของเฟรย่า

 

ราริอัสเต็มไปด้วยน้ำตานองหน้า เธอร้องไห้ออกมาราวกับเด็กๆ ทั้งที่ปกติมักจะทำตัวเข้มแข็งมาตลอด

 

เซเลเน่เองก็ไม่แตกต่างกันนัก เพราะเธอร้องไห้ออกมาอย่างกับเด็ก ที่ได้รับการปลดปล่อยทางอารมณ์

 

เฟรย่าก็เป็นอีกคนที่ร้องไห้ แต่เป็นการร้องไห้พร้อมรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดแล้วของเธอ

 

สามพี่น้องกอดกันร้องไห้เสียงดัง พร้อมกับคุณพ่อเทเวศร์ที่คอยลูบหัวลูกๆ ทั้งสามอย่างอ่อนโยน ที่ทั้งดีใจจนร้องไห้ และมีความสุขทุกข์ไปพร้อมๆ กัน หลังจากที่ได้ยินเสียงขลุ่ยอันไพเราะคุ้นเคย จนปรากฏเป็นภาพของความทรงจำเก่าก่อนที่ชัดแจ้งอยู่ภายในจิตใจของแต่ละคน

พ่อเทเวศร์ยิ้มและดึงพวกลูกๆ ของเขาเข้ามากอด

 

เพราะเวลาคนเป็นพ่อได้เห็นพวกลูกๆ มีความสุข คนเป็นพ่อก็มีความสุขไปด้วยเช่นกัน

 

แต่ดูเหมือนในเวลานี้เวลาแห่งความสุขที่ลูกสาวทั้งสามคนต่างก็รอคอยได้มาถึง แต่พวกลูกๆ ของพ่อเทเวศร์กับกลัวที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เพราะกลัวว่าจะสูญเสียมันไปอีกครั้งในสักวัน ช่างเป็นเด็กน้อยกันเสียจริงๆ เลย ..

 

".. ไปเถอะ ออกไปหาหัวใจของพวกลูกๆ ราริอัส เซเลเน่ เฟรย่า พวกลูก อยากจะพบกับเขามาตลอดไม่ใช่เหรอ  .."

 

".. บุรุษคนเดิมกับความทรงจำเดิม คนที่รักพวกลูกๆ ยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด .."

 

".. คนโง่ที่ยอมสูญเสียแม้แต่พลังเหนือกฎเกณฑ์คนนั้น .."

 

".. ไม่ใช่แค่พวกลูกๆ หรอกนะที่ต้องออกตามหาหัวใจของตัวเอง แต่มากเมฆเขาเองก็เช่นกัน .."

 

".. ทั้งที่ดวงจิตวิญญาณระดับพระเจ้าที่สมควรจะถูกทำลายและแตกดับไปแล้วแท้ๆ แต่กับยังสามารถกลับมาได้ ผ่านห้วงแห่งกาลเวลามิติเอกภพมากมาย เพื่อมายังที่นี่ให้ได้ มากเมฆเขามาก็เพื่อลูกๆ ของพ่อ และมีความทรงจำเกี่ยวกับพวกลูกๆ ถูกเก็บซ่อนเอาไว้ ภายในส่วนลึกของจิตใจแท้จริงของเขา พ่อว่าเพื่อลูกๆ แล้วมากเมฆเขายอมตายเสียดีกว่า แต่จะไม่ยอมลืมเรื่องราวของพวกลูกๆ โดยเด็ดขาด เพราะแบบนี้ไง พ่อถึงได้ยอมรับเจ้าอดีตพระเจ้าโง่ๆ นั่นเป็นลูกเขย .."

 

".. จะมีสักกี่คนกันที่ไม่เลือกเก็บพลังเหนือกฎเกณฑ์เอาไว้ภายในดวงจิตวิญญาณ ทั้งที่สามารถจะทำได้ .."

 

".. แต่กับเลือกเก็บความทรงจำของคนที่รักเอาไว้แทน และไม่รู้ว่าจะได้พบกันอีกครั้งตอนไหนเลยด้วยซ้ำ .."

 

".. เพียงเท่านี้มันก็มากเกินพอแล้วล่ะว่ามากเมฆเขานั้น รักลูกๆ ของพ่อมากแค่ไหน  .."

 

".. ไปเถอะ ออกไปหาคนรักของลูก .." คุณพ่อเทเวศร์กล่าวบอกพวกลูกๆ ที่อยู่ในอารมณ์อันหลากหลายและสับสน คอยปลอบโยนและลูบศีรษะบุตรสาวทั้งสามอย่างอ่อนโยน ด้วยความรักของคนเป็นพ่อ ที่ได้เห็นบุตรสาวเติบโต และเผชิญกับสิ่งต่างๆ มามากมาย ทั้งสุขและทุกข์จากสิ่งที่รอคอยและกระทำมาโดยตลอด

 

มากเมฆเจ้านั้นติดค้างลูกๆ ของพ่อตาคนนี้มากมายเลยล่ะนะ หากวันใดเจ้ากล้าทำให้ลูกสาวทั้งสามของพ่อตาคนนี้เสียใจ ต่อให้เจ้าในวันนั้นได้รับพลังกลับคืนมาทั้งหมด กลายเป็นตัวตนในระดับพระเจ้าอีกครั้ง พ่อตาคนนี้ก็จะสั่งสอนเจ้าให้สำนึก และจะฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆโทรจิตอันเป็นข้อความลับถูกส่งไปหามากเมฆ มันเป็นคำเตือนของคนเป็นพ่อที่รักลูกสาวสุดดวงใจ และเป็นคำพูดของลูกผู้ชายที่พูดได้ทำได้คนหนึ่ง

 

มากเมฆมิได้ตอบกลับ หรือให้คำมั่นใดๆ เพราะเขาเลือกที่จะตอบให้อีกฝ่ายได้เห็นถึงการกระทำของเขาแทน

 

ในที่สุดภรรยาทั้งสามของเขาก็ออกมาจากภายในห้อง พร้อมกับคุณพ่อตาที่ได้ออกมาส่ง

 

ราริอัสร้องไห้จนตาแดง เซเลเน่และเฟรย่าก็เช่นกัน คนทั้งสามไม่รู้ว่าได้ร้องไห้ออกไปมากแค่ไหน

 

แต่พวกเธอต่างก็รู้สึกอายเล็กน้อย กับการกระทำที่เหมือนเด็กๆ ก่อนหน้านี้ของพวกเธอ

 

มากเมฆหยุดเป่าขลุ่ยไม้ไผ่และหันไปมองภรรยาทั้งสามของเขา พร้อมรอยยิ้มแห่งความสุขบนในหน้า

 

ก่อนที่จะพุ่งทะยานเข้าไปสวมกอดภรรยาทั้งสามของเขาเอาไว้แน่น น้ำตาที่คลออยู่นานแล้วก็ไหลรินลงมา

ความสุขจากการถูกใครสักคนรัก มันเป็นความสุขที่สุดแล้ว

 

เฟรย่านั้นงดงามสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก เธอมีรูปร่างที่สมส่วนทรงเสน่ห์ ตั้งแต่บนลงร่างหน้าอกของเธอไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกพี่ๆ เลยแม้แต่น้อย และเธอยังมีขาที่สวยและเรียวยาว

 

พร้อมกับผิวที่ขาวอมชมพูอ่อนๆ ราวกับผิวของเด็กทารกบริสุทธิ์ที่อ่อนโยนน่าสัมผัสชิดใกล้ เส้นผมที่ดำสนิทและยาวสลวยของเธอ ชวนให้ความรู้สึกลึกลับน่าค้นหาไม่สิ้นสุด รูปหน้าของเฟรย่าเองก็สวยงามน่ารักเป็นที่สุด และยิ่งดวงตาเสน่หาของเธอด้วยแล้ว มันช่างส่องประกายให้เห็นราวกับอัญมณีจากสวรรค์ชั้นฟ้าสุดไกลโข หากชายใดได้มองหรือสบตา มีหวังว่าอาจจะตายได้จากความพึ่งพอใจเพียงแค่แรกเห็น ถึงความงดงามไร้ที่ติเหล่านี้ของเธอ

 

เฟรย่าคือตัวตนของความสมบูรณ์แบบในอีกมิติหนึ่งอย่างแท้จริง

 

มนุษย์หรือสิ่งสวยงามใดๆ ไม่อาจจะนำมาเปรียบเทียบหรือวัดได้กับความงดงามของเธอ ไม่ผิดไปจากที่โลลิน้อยซีโร่เคยได้กล่าวเอาไว้เลย ว่าต่อให้ร่างอวตารที่ชื่อซอนย่า ที่ถึงแม้จะงดงามมากอยูแล้วก็ตามในหมู่มนุษย์

 

แต่หากนำมาเปรียบเทียบกับร่างจริงของเฟรย่าแล้ว มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

 

และยิ่งในเวลานี้ที่ทั้งสามคน ภรรยาสาวสวยของเขาที่ล้วนแล้วต่างก็เป็นตัวตนที่งดงาม ในอีกมิติหนึ่งอันแตกต่างกัน สวยงามน่ารักสมบูรณ์แบบเป็นที่สุด ในรูปแบบที่แตกต่างกันไปของแต่ละคน

 

ล้วนได้มายืนอยู่พร้อมๆ กันที่นี่ มันช่างเป็นภาพที่งดงามหาใดเปรียบอย่างแท้จริง

 

แต่ละคนส่งเสริมอีกคนให้งดงามและน่าหลงใหล จนลืมหายใจได้เพียงแค่แรกเห็น ไม่แปลกใจเลยที่พระเจ้าลี้ลับบรรพกาลจะมาตกหลุมรักพวกเธออย่างถอนตัวไม่ได้ จนกลายเป็นเหตุให้เกิดเรื่องราวมากมายจนถึงตอนนี้

 

".. ราริอัส เซเลเน่ เฟรย่า สามีที่ไม่ได้ความกลับมาแล้วนะ ขอโทษนะที่ปล่อยให้รอนาน .." มากเมฆยิ้มหวาน พร้อมกับดึงภรรยาทั้งสามเข้ามาจูบทีละคนอย่างดูดดื่ม พร้อมๆ กับแผนการร้ายลึก สำหรับค่ำคืนนี้ของเขากับเฟรย่า ที่จำจะต้องผูกพันธะสัญญานิรันดร์แบบร้อนแรง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4140 ConDrug (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 17:13
    เพลงประกอบ

    endless love (the myth ost)
    ฟังแล้วโดนใจ
    #4,140
    0
  2. #3328 Lucky_777 (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:49
    เส้นผมที่ดำสนิทและยาวสลาย
    สลายเลยทีเดี่ยวเชียวคับ
    #3,328
    1
    • #3328-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 169)
      2 มีนาคม 2562 / 01:58
      แก้ไขแล้วครับ ขอบคุณมาก
      #3328-1
  3. #3327 loliz (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 01:11
    จะเปลี่ยนแนวไปทางอื่นได้มั่งยังหว่า ตูว่าเริ่มเลี่ยนกับบทพวกนี้แล้วแฮะ หลายตอนจัด
    #3,327
    1
    • #3327-1 mixerbadman(จากตอนที่ 169)
      2 มีนาคม 2562 / 02:19
      ออกทะเลไปไกลละเรื่องนี้ ยืดไปเรื่อยรอดูว่าจะหาทางจบยังไง
      #3327-1
  4. #3326 Green_pn (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 22:12
    อีกนิดอีกนิดเดียว​ น้ำตาจะไหลล่ะ​ เจอประโยคสุดท้าย
    แหมมมมมมมม​ สามีโรคจิต​ คิดแต่เรื่องอย่าง​ อย่างน้อยก็ให้เขาพักบ้างเพิ่งตื่นน่ะ
    #3,326
    0
  5. #3325 RazeLosT (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:37
    ซึ้งอยู่ดีๆ เจอประโยคสุดท้ายเข้าไป...ฟ้าเหลืองแน่นอน
    #3,325
    0
  6. #3324 joelamtan (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:53
    ขอบคุณครับ น้ำตาจิไหล
    #3,324
    0
  7. #3323 อ่านมั่ว (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:50
    ฟ้าอาจเปลี่ยนเป็นสีเหลือง 5555
    #3,323
    0
  8. #3322 Nazzga2 (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:44
    ถ้าตอนต่อหน้า มากเมฆได้แห้งเป็นกระดาษสาที่ปลิวตามลมนี้รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
    #3,322
    0
  9. #3321 พู่กันลี้ลับ (จากตอนที่ 169)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 20:39

    ยังไม่ได้ตรวจคำผิดนะครับ ตั้งแต่เดือนมีนาคมเป็นต้นไป

    ไรท์ขออัพนิยายในแต่ละบทเป็น 2 พันคำต่อบทนะ

    แต่จะพยายามอัพทุกวันนะครับ

    #3,321
    0