มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 167 : บทที่ 167 ขอโทษนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 335 ครั้ง
    27 ก.พ. 62

บทที่ 167 ขอโทษนะ เริ่ม SS 3

 

            หลังจากที่เครื่องบินส่วนตัวลงจอดเรียบร้อยแล้ว ที่ลานบินส่วนบุคคลของบริษัทเมฆมายา บนเกาะลอยฟ้า เขตปกครองพิเศษ ญี่ปุ่น ทุกๆ คนของคณะเดินทางสาขาญี่ปุ่นโลกมืด รวมไปถึงคุณซายูริที่รับผิดชอบ ทำหน้าที่เป็นคนกลางและยังเป็นเลขาสาวสวย ส่วนตัวของมากเมฆอย่างเป็นทางการอีกด้วย

 

คนทั้งหมดของสาขาโลกมืดญี่ปุ่น ต่างก็ได้รับคำสั่งแบบง่ายๆ อยู่ก่อนแล้วก่อนที่เครื่องบินจะลงจอด

 

โดยให้ทุกๆ คนกลับไปพักผ่อน เตรียมตัวพร้อมไว้เสมอ และใช้ชีวิตตามปกติเหมือนอย่างเคย

 

รอการเรียกหาใช้งานจากนี้อีกไม่นาน สำหรับในภารกิจครั้งต่อไป

           

พอทุกๆ คนลงจากเครื่องบินไปหมดแล้ว กับต้องเกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นมาจนได้

 

ก่อนหน้านี้เล็กน้อย มากเมฆสังเกตเห็นซอนย่าที่มีอาการแปลกๆ และคล้ายกับจะเป็นลมหมดสติอยู่บ่อยครั้ง

 

ตลอดการเดินทางกลับมายังเกาะลอยฟ้าแห่งนี้ อยู่นานหลายชั่วโมงอย่างน่าเป็นห่วง ซึ่งมันผิดปกติอย่างมากกับหญิงสาวที่แข็งแกร่งเอามากๆ แบบเธอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ซอนย่าดูแข็งแรงปกติดีมาโดยตลอดแท้ๆ หรือจะเป็นโรคประจำตัว

 

พอมากเมฆคิดจะใช้พลังเพลิงอมตะสีเงิน รักษาอาการผิดปกติที่เกิดขึ้นให้กับซอนย่า

 

เขากับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ พร้อมกับคำอธิบายว่าพลังพิเศษของมากเมฆจะไร้ผลกับเธอ

 

แต่ไหนเลยมากเมฆจะสนใจคำปฏิเสธของซอนย่า เพราะยังไงซอนย่าเธอก็เป็นคนของคุณแม่พิมนภา ที่ได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างมาก และถูกส่งมาเพื่อช่วยเหลือเขาโดยเฉพาะอีกด้วย จากสถานการณ์ความไม่ปลอดภัยต่างๆ ต่อทรัพยากรบุคคลของเขา และบริษัทเมฆมายาก่อนหน้านี้

 

หากเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เขาคงไม่มีหน้าไปอธิบาย หรือหาคำแก้ตัวในสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วได้แน่ๆ

 

หลังจากที่ได้ใช้เพลิงอมตะในการรักษา และตรวจสอบโดยละเอียดแล้วหลายครั้ง

 

ผลลัพธ์ที่ได้กับไร้ผล มันไม่สามารถกระทำการใดๆ ได้เลย

 

และมากเมฆก็ไม่สามารถหาคำตอบของอาการผิดปกติ ที่กำลังเกิดขึ้นเหล่านี้ได้เลยเช่นกัน

 

นี่เป็นครั้งแรกที่พลังเพลิงอมตะ ไร้ผลโดยสมบูรณ์อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

 ".. ไม่ต้องคิดมากหรอกนะคะ พลังมันก็เป็นแค่พลัง ซอนย่าไม่เป็นอะไรหรอก พักสักครู่ก็หายดีแล้ว .."

 

ซอนย่ายิ้มให้กับความพยายามของมากเมฆ ก่อนที่จะหลับตาลงนอนพักต่อไป

 

".. งั้นก็นอนพักไปก่อน ผมจะอยู่ใกล้ๆ หากมีอะไรให้รีบบอก อย่าดื้อรู้มั้ย .."

 

มากเมฆกล่าวเสียงดุเล็กน้อย ก่อนที่จะเข้าไปปรับเบาะนั่งพิเศษของซอนย่า ให้นอนได้สบายขึ้นด้วยตัวเอง

 

เวลาผ่านไปราว 20 นาที มากเมฆเห็นท่าไม่ดีกับอาการที่หนักขึ้นเรื่อยๆ ของซอนย่า

 

ผ่านทางสีหน้าทรมาน และอาการเจ็บปวดจนเหงื่อออกจำนวนมากของเธอ

 

มากเมฆจึงได้โทรแจ้งให้ทางสนามบินตามหน่วยแพทย์ฉุกเฉินมาที่นี่ แต่ทว่ากับเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีกครั้ง เพราะไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่คิดจะไปจับตัว หรือแตะต้องซอนย่าในขณะที่หลับอยู่ ทุกๆ คนจะถูกคลื่นพลังบางอย่างทำให้บาดเจ็บกันทุกคน ยกเว้นเพียงแค่มากเมฆเท่านั้น ที่ไม่สามารถสัมผัสพลังที่ว่าได้เลย

 

ขนาดคุณซายูริที่เป็นผู้หญิงเหมือนๆ กัน สงสัยและเป็นห่วงในอาการผิดปกติที่เกิดขึ้น หลังจากที่เธอได้ส่งคนของเธอกลับไปหมดแล้ว โดยรถขนส่งที่เรียกมารอรับก่อนหน้านี้ ซายูริจึงได้กลับมายังโรงจอดเครื่องบินเมฆมายา และเห็นว่าเจ้านายของเธอมากเมฆ และหญิงสาวที่ชื่อซอนย่ายังไม่ได้ไปไหนเลย

 

เธอจึงคิดที่จะเข้าไปช่วยเหลือตามหน้าที่เลขาส่วนตัวของเธอ ช่วยประคองซอนย่าลงจากเครื่องบินไปพร้อมๆ กับเจ้านายของเธอ แต่ที่ไหนได้ซายูริกับถูกคลื่นพลังที่มองไม่เห็น ผลักกระแทกจนกระเด็นไปไกล จนได้รับบาดเจ็บเช่นกัน

 

พอเห็นในสิ่งที่เกิดขึ้น มากเมฆใช้เพลิงอมตะรักษาอาการบาดเจ็บให้กับคุณซายูริ

 

พร้อมกับประคองซอนย่าด้วยตัวเองคนเดียว ลงจากเครื่องบินอย่างช้าๆ และหมายจะพาเธอไปหาทีมแพทย์ที่โรงพยาบาลเป็นการเร่งด่วน เพราะซอนย่าในเวลานี้ เธอไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องตัวเธอได้แม้แต่น้อย และดูมีอาการแปลกๆ มากเกินปกติไปไกลแล้ว

 

บางครั้งมากเมฆก็แลดูโง่จนไม่น่าให้อภัยอยู่เหมือนกัน กับการกระทำของหญิงสาวที่พยายามจะบอกแบบอ้อมๆ

และถึงแม้ในตอนนี้ซอนย่าจะขยับตัวไม่ได้แล้วก็ตาม จากการสูญเสียพลังภายในร่างอวตาร จากกำหนดเวลาที่ใกล้จะหมดลงของเธอ

 

แต่หญิงสาวจอมดื้อ เธอได้พยายามลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง และพูดคุยกับมากเมฆในสิ่งที่เธอต้องการ

 

ซอนย่าดูเหมือนจะมีไข้และตัวร้อนมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอไม่ยอมให้มากเมฆพาเธอไปที่โรงพยาบาล หรือทำการติดต่อกลับไปยังกองบัญชาการของเธอ

 

ซอนย่าเธอขอแค่ให้มากเมฆอยู่กับเธอเท่านั้น ในสถานที่ที่ไม่มีใครมารบกวน เพียงสองต่อสอง

 

ด้วยความรู้สึกอันสับสนและไม่เข้าใจในตัวเอง รวมไปถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่นี้

 

มากเมฆเหมือนเข้าใจในสิ่งต่างๆ ได้มากขึ้นจากคำกล่าวบอกของซอนย่า

 

มากเมฆจึงได้แต่ตามใจเธอที่กำลังป่วยหนักและเอาแต่ใจ แม้จะดูเหมือนว่าเธอจะเพี้ยนไปแล้วเล็กน้อย ที่อยู่ๆ ลูกจ้างมาขอร้อง และอยากจะอยู่กับเขาตามลำพังก็ตาม

 

มากเมฆทำการอุ้มซอนย่าขึ้นมาด้วยท่าเจ้าหญิงอย่างอ่อนโยน และเป็นธรรมชาติอย่างมากต่อสิ่งที่กระทำ มันเป็นหนึ่งในความเคยชินที่แม้แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่เหมือนกัน ยังกับว่าในอดีตมากเมฆเคยอุ้มซอนย่าแบบนี้มาก่อน พร้อมกับบินขึ้นไปบนท้องฟ้า โดยไม่สนใจสายตาที่มองมาจำนวนมากของทุกๆ คนในสนามบินเลย

 

มากเมฆได้บินขึ้นไปยังยอดตึกสูงทะลุเข้าไปในชั้นเมฆเหนือฟ้า ของอาคารหลักบริษัทเมฆมายา อันเป็นพื้นที่ส่วนบุคคลระดับสูง เฉพาะบุคลากรชั้นนำของเมฆมายาเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เข้ามาได้ บนชั้นดาดฟ้าของตัวอาคารมีพื้นที่กว้างและใหญ่เป็นอย่างมาก พวกมันทั้งหมดได้ถูกออกแบบไว้แล้วเป็นอย่างดี และมีความปลอดภัยสูงอย่างเหลือเชื่อ

 

ราวกับสวรรค์ชั้นฟ้าอันงดงามลืมโลก ที่เต็มไปด้วยพลังเหนือธรรมชาติอันน่าหลงใหล ของโลกเวทมนตร์แฟนตาซีที่ได้มาปรากฏยังโลก โลกแห่งความเป็นจริงราวกับความฝันของใครหลายๆ คน ด้วยวิทยาการอันประเมินค่ามิได้ของทีมผู้สร้าง GOD และการออกแบบเพิ่มเติมของคุณศรีภรรยาเซเลเน่ ที่อยากจะตกแต่งตัวอาคารทั้งภายในภายนอก และสถานที่ต่างๆ อันเป็นของมากเมฆ 100% ให้สวยงามตระการตาอย่างสุดฝีมือ

 

เจ้าหน้าที่พิเศษหลายๆ คนที่กำลังทำงานกันอยู่บนชั้นดาดฟ้า ต่างก็ได้รับคำสั่งให้เลิกปฏิบัติงานที่ทำอยู่ในทันที และให้ออกจากชั้นดาดฟ้าไปทั้งหมด จนแม้แต่ผู้บริหารระดับสูงหลายสิบคนที่ขึ้นมาพักผ่อนที่นี่อยู่เป็นประจำ ยังต้องรีบออกจากชั้นดาดฟ้าเวทมนตร์แฟนตาซีไปในทันทีเช่นกัน ตามคำสั่งที่ได้รับมาโดยตรงและถูกเข้ารหัสระดับสูงจนแม้แต่ ผู้บริหารสูงสุด CEO โอนิ ไคโต ยังไม่มีสิทธิ์ออกคำสั่ง สั่งการแบบเข้ารหัสพิเศษแบบนี้ได้

 

ด้วยเหตุนี้ทุกๆ คนที่ได้รับคำสั่งพิเศษแบบเข้ารหัสสั่งการ จึงรู้ได้ในทันที ว่าผู้ที่ออกคำสั่งให้ทั้งหมดออกไปจากชั้นดาดฟ้าเป็นใคร และทั้งหมดยินดีปฏิบัติตามแต่โดยดีเช่นกัน และไม่มีใครกล้าที่จะขัดคำสั่ง หรือสอดรู้สอดเห็นในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นบนชั้นดาดฟ้าแฟนตาซีแห่งนี้แม้แต่น้อย

 

มากเมฆค่อยๆ วางซอนย่าที่กำลังตัวสั่น คล้ายกับคนเป็นไข้ตัวร้อนสูงสลับกับเย็น ลงนอนบนเตียงสีขาวบริสุทธิ์ ด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างปิดไม่มิด

 

ในระหว่างนี้เองอารมณ์และความรู้สึกของชายหนุ่ม กับเต็มไปด้วยคำถามและความไม่เข้าใจในตัวเอง

 

ว่าทำไมเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย กับหญิงสาวที่ไม่ใช่ภรรยา เป็นเพื่อนก็ยังไม่ใช่ รู้จักกันได้ไม่ถึงไหนเลยด้วยซ้ำ

 

แล้วทำไมต้องตามใจเธอ ทำไมต้องเป็นห่วงเธอคนนี้ด้วย ทำไมเขาถึงทนดูซอนย่า ทรมานและเจ็บปวดไม่ได้

 

ทำไม ทำไม หรือเรากำลังจะนอกใจภรรยา .. หัวใจที่สับสนบ้าบอหาคำตอบไม่ได้อย่างรุนแรง กับความรู้สึกที่ขัดแย้ง แบบสุดขั้วอยู่ภายใน เพราะไม่ต้องการจะนอกใจภรรยาที่รักเขาหมดหัวใจ ราวกับพวกมันกำลังทำสงครามอยู่ภายในจิตใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง

 

ในขณะที่ซอนย่าหลับตาอยู่ และหายใจสม่ำเสมอเป็นทางยาว ไม่ตัวร้อนหนาวสั่นเหมือนก่อนหน้านี้ มากเมฆจึงเข้าใจว่าเธอได้หลับลึกไปแล้ว เขาจึงได้พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาจากจิตใจส่วนลึกของเขาอย่างไม่ปิดบังใดๆ อีก

 

".. ซอนย่า เธอคือใครกันแน่ ทำไมเวลาที่เธอยิ้ม เวลาที่เธออยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกที่นิ่งเฉยจนไร้อารมณ์มาโดยตลอดแท้ๆ ของผม กับถูกเธอกระตุ้นให้เกิดความรู้สึกรัก ชอบ ห่วงหา และอยากอยู่ใกล้ๆ ไปตลอดได้ ทั้งที่อารมณ์ความรู้สึกเหล่านี้สมควรเกิดขึ้นได้เฉพาะภรรยาของผมทั้งสามคนเท่านั้น มันเพราะอะไรกัน .." มากเมฆพูดเสียงเบา ในขณะที่มือข้างหนึ่งของเขา คอยลูบแก้มหญิงสาวผู้งดงามอย่างเบามือ สัมผัสที่ได้รับมันช่างคุ้นเคยและขัดแย้งในเวลาเดียวกันอยู่เช่นเดิม ชวนให้สับสน และยากที่จะเข้าใจความรู้สึกส่วนลึกภายในจิตใจได้จริงๆ

 

ซอนย่ายิ้มแต่เธอไม่ได้ลืมตาขึ้นมา เพราะเธอไม่สามารถจะมองเห็นได้อีกต่อไปแล้ว  

 

การไม่ลืมตาขึ้นมา เพื่อไม่ให้มากเมฆรู้ถึงสถานการณ์ของเธอ และต้องเป็นห่วงเธอไปมากกว่านี้

 

อาจจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดของเธอแล้ว ที่จะไม่ต้องสร้างความยุ่งยากลำบากใจให้กับมากเมฆไปมากกว่านี้อีก

 

เธอทำได้เพียงแค่พูดตอบคนที่เธอรักออกมาอย่างช้าๆ มันเป็นคำพูดที่แลดูไร้สาระและไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย

 

และไม่ใช่คำตอบที่มากเมฆต้องการ แต่ทำไมพอยิ่งได้ฟัง หัวใจน้อยๆ ของมากเมฆกับเหมือนถูกบีบรัดจนเจ็บ

 

".. หากมีผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อตามหาคนที่เธอรัก แม้จะต้องแลกด้วยการสูญเสียสิ่งต่างๆ ไปมากมาย  .."

 

"..  เธอคนนั้นกับไม่ลังเลเลยที่จะทำ เธอเฝ้าคอย มองหา ในทุกๆ ที่ที่เป็นไปได้ .."

 

".. รอคอยอย่างมีความหวังมาโดยตลอด ว่าในสักวันหนึ่ง เธอจะได้พบกับเขาคนนั้นอีกสักครั้ง .."

 

".. และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม หญิงสาวคนนั้นจะไม่แปรเปลี่ยนความรู้สึกของเธอที่มีต่อเขาคนนั้น .."

 

".. เธอจะยังคงรัก รักผู้ชายคนนั้นตลอดไป แม้ว่าจะเจ็บปวดและเต็มไปด้วยความผิดหวังในทุกๆ ครั้งที่ผ่านมา .."

 

".. มากเมฆคะ มากเมฆคิดว่าผู้หญิงคนนั้นโง่มากหรือเปล่า .."

 

".. เธอคนนั้นมีความอดทนไม่เท่ากับพี่สาวของเธอ เธอคนนั้นพยายาม และก็พยายามถึงแม้สิ่งที่ได้ตลอดหลายปี .."

 

".. มันจะเป็นเพียงความผิดหวัง ความเสียใจก็ตาม ช่างเป็นผู้โง่งมงายจริงๆ เลยเนอะคนแบบนั้น .."

 

ซอนย่าเริ่มมีน้ำตาไหลรินออกมา น้ำเสียงที่พูดบอกก็เริ่มที่จะสั่นไหวมากขึ้นเรื่อยๆ ตามความรู้สึกส่วนลึกภายในจิตใจของเธอที่ได้เปิดออก ราวกับเธอได้ระบายความในใจที่มีอยู่ออกมา และมันก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความผิดหวังและความหวาดกลัวอย่างแท้จริง

 

".. รู้มั้ย เพื่อตามหาใครสักคน ที่ไม่รู้ว่าเขาคนนั้น จะกลับมาเกิดอีกเมื่อไหร่ ต้องรอคอยไปอีกนานแค่ไหน  .."

 

".. มันช่างเจ็บปวดและทรมานเหลือเกิน ไม่รู้ว่าหลังจากที่ได้พบแล้ว เขาคนนั้นจะยังเหมือนเดิมอยู่มั้ย .."

 

".. เขาจะยังจำผู้หญิงที่รักเขาได้มั้ยนะ .." ซอนย่าร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร น้ำเสียงของเธอเริ่มจางหาย ร่างกายของเธอเริ่มปรากฏเป็นแสงสว่างสีทอง ก่อนที่จะค่อยๆ สลายหายไปอย่างช้าๆ ประกายแสงมากมายลอยขึ้นไปบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มันเต็มไปด้วยอารมณ์และความรู้สึกอันเจ็บปวดสุดแสนของหญิงสาวที่รักมาก รักจนเจ็บปวดอย่างที่สุด เพื่อคนที่เธอรักแล้ว .. ต่อให้ต้องทนทรมานไปมากกว่านี้อีกนานนับอสงไขย เธอก็จะทำ..

 

มากเมฆรู้สึกเจ็บปวดบีบรัดที่กลางใจจนยากจะพูดตอบโต้

 

เขาทำได้เพียงพยายามเอานิ้วมือไปสัมผัสกับน้ำตาที่ไหลรินของซอนย่า เธอดูน่าสงสารอย่างมาก ช่างเป็นหญิงสาวที่โง่งมงายอย่างแท้จริง เรื่องราวของเธอทำให้มากเมฆเจ็บปวดหัวใจไปด้วย หากเขาเป็นชายคนรักที่เธอตามหา เขาจะไม่เธอต้องทรมานอย่างนี้อีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องกระทำการใดๆ ที่เลวร้ายก็ตาม

 

แต่แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น เพียงแค่ปลายนิ้วของมากเมฆ ได้สัมผัสกับหยดน้ำตาของซอนย่า

 

ภาพความทรงจำมากมายตลอดหลายร้อยปีของร่างอวตารจำนวนมาก ก็ปรากฏออกมาในห้วงจิตใจของเขา

 

ภาพแต่ละภาพความรู้สึกและความทุกข์ทรมานของหญิงสาวผู้งดงาม ที่ได้ออกตามหาชายคนรักอย่างไร้จุดหมาย

 

เสียงร้องไห้จากความเสียใจที่ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า จนเริ่มสูญเสียพลังที่มี แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ และพยายามต่อไป

 

มากเมฆหลุดออกจากห้วงความคิด จากภาพความทรงจำตลอดหลายร้อยปี

 

เขาได้รู้แล้ว รู้ในความจริงอันเจ็บปวดที่เกิดขึ้นเพราะเขา

 

มากเมฆมองไปที่ซอนย่าที่กำลังสลายหายไป พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นและน้ำตาของบุรุษที่เต็มไปด้วยความรักสุดดวงใจ

 

".. ขอโทษนะ ที่ปล่อยให้รอตั้งนาน สามีที่ไม่ได้ความกลับมาแล้ว .." มากเมฆพูดเสียงสั่นไหว และน้ำตาน้อยๆ ของชายหนุ่มก็ไหลรินจากดวงตา เขาช่างเป็นผู้ชายที่โชคดีจริงๆ ที่มีหญิงสาวอันเป็นภรรยาที่รักเขาหมดหัวใจถึงขนาดนี้ รอคอยการกลับมาของเขามาโดยตลอด ทำทุกๆ อย่างก็เพื่อเขา แม้จะต้องเจ็บปวดและทรมานมากก็ตาม

 

".. ยินดีต้อนรับกลับนะคะ คุณสามี .." ซอนย่ายิ้มแม้จะไม่ลืมตา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสุขอย่างที่สุด ที่ได้ทำภารกิจจนสำเร็จ และเติมเต็มในสิ่งที่ขาดหายไปตลอดหลายร้อยปี เธอไม่รู้ว่ามากเมฆรับรู้ได้จริงๆ หรือไม่ หรือเพียงแค่กล่าวคำโกหกไปตามท้องเรื่องเพื่อเธอก็ตาม แต่เพียงเท่านี้เธอก็พอใจแล้ว

 

มากเมฆมองดูซอนย่าสลายหายไปต่อหน้า แม้ที่สลายหายไปจะเป็นเพียงร่างอวตารก็ตาม

 

แต่นั่นก็เป็นหญิงสาวที่รักเขาหมดหัวใจ เป็นภรรยาของเขาเฟรย่า เพียงภาพที่เห็นเหล่านี้หัวใจของเขาก็เจ็บปวด

 

ดูเหมือนชีวิตนี้ของเขา จะติดค้างหญิงสาวทั้งสามไว้มากมายเหลือเกิน

 

ชีวิตนี้ของเขาเป็นของพวกเธอ เป็นรัก เป็นความผูกพันชั่วนิรันดร์

 

แม้แต่ความตายก็ไม่อาจจะแยกพวกเราจากกันไปได้ ไม่มีวัน

 

มากเมฆหลับตาและจมลึกเข้าไปในห้วงสติที่ไม่เคยเข้าถึงมาก่อน ก่อนที่จะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง

 

แววตาของมากเมฆในครั้งนี้ดูใสกระจ่าง ราวกับกระจกแห่งมหาเอกภพที่มองเห็นรู้แจ้งในทุกๆ สรรพสิ่ง

 

แววตาของเขาช่างอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรู้สึกแห่งรักอันเป็นที่สุด

 

กลิ่นอายโดยธรรมชาติ ช่างน่าหลงใหลและชวนให้หลงอยู่ในห้วงแห่งความฝันหรรษาไม่รู้จบ

 

เป็นมนต์เสน่ห์เฉพาะตัวของชายหนุ่มอย่างแท้จริง

 

ทันใดนั้นเองรากไม้ได้ขึ้นมายังชั้นดาดฟ้าแฟนตาซี พร้อมกับคณะผู้บริหารระดับสูงรวมไปถึงคุณซากุระ ทั้งหมดมองมาที่เจ้านายของพวกเขา และเต็มไปด้วยความประหลาดใจทางสีหน้าของแต่ละคน

 

เพราะความรู้สึกที่มองเห็นและสัมผัสได้ จากชายหนุ่มตรงหน้าที่ครั้งหนึ่งเหมือนกับจอมมาร ผู้คอยบงการและชักใยสิ่งต่างๆ จากเบื้องหลัง ในเวลานี้มันได้แปรเปลี่ยนไปแล้วโดยสิ้นเชิง

 

รากไม้เห็นการเปลี่ยนแปลงของนายท่านมากเมฆ ผิดแปลกไปจากเดิมมากก็อดเป็นห่วงไม่ได้จึงได้กล่าวถามในทันทีถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

 

".. เกิดอะไรขึ้นนายท่าน แล้วซอนย่าเธอหายไปไหน แล้วทำไมนายท่านบนใบหน้า ถึงมีคราบน้ำตาอยู่ .."

 

รากไม้กล่าวถามด้วยความเป็นห่วง พร้อมกับนำผ้าเช็ดหน้าออกมาและยื่นให้กับเจ้านายของตัวเอง

 

มากเมฆรับไว้แต่ไม่ได้ใช้

 

เขาทำเพียงมองไปยังทุกๆ คนพร้อมรอยยิ้ม ก่อนที่จะหันกลับไปมองรากไม้และเอยตอบไปว่า

 

".. รากไม้ฝากดูแลและจัดเตรียมสิ่งต่างๆ ไปก่อนนะ ตอนนี้ขอตัวไปตามหาหัวใจก่อน .."

 

มากเมฆพูดตอบพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุข ด้วยรูปลักษณ์ที่เลิศภพจบแดนอยู่แล้วของเขา บวกกับกลิ่นอายของการเปลี่ยนแปลงราวกับเป็นคนล่ะคน ยิ่งทำให้บรรดาผู้บริหารทั้งชายหนุ่มหญิงสาวหลงเสน่ห์ไปเต็มๆ กับรอยยิ้มขโมยใจของหนุ่มร้ายมากเมฆ

 

".. จะให้เตรียมยานอวกาศเลยมั้ยครับ .." รากไม้เป็นคนฉลาดจึงรู้ได้ในสิ่งที่มากเมฆต้องการ

 

มากเมฆยิ้มก่อนที่จะส่ายหน้าเป็นการปฏิเสธ

 

เล่นทำเอารากไม้ขนลุกในทันที ถึงคลื่นพลังที่สัมผัสได้ของนายท่าน ที่ไม่ได้เข้าโหมด 100% พระเจ้าอะไรนั่นเลยด้วยซ้ำแท้ๆ แต่ทำไมพลังที่สัมผัสได้ถึงมากมายมหาศาลขนาดนี้มากกว่าเหล่าอาเจ๊เสียอีก มากกว่าตอนที่เข้าโหมดพระเจ้าอะไรนั่นเป็นล้านๆ เท่าไปแล้ว แถมยังมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

หรือว่า ไม่จริงใช่มั้ย ความ ความ ทรง ไม่จริง ... รากไม้เหมือนคิดอะไรได้ ตกใจจนแข็งค้างไปแล้ว พยายามจะรายงานกลับไปบอกพวกอาเจ๊ แต่ดูเหมือนจะขยับตัวไม่ได้ แม้แต่จะคิดยังถูกหยุดเอาไว้

 

".. ฝากงานทางนี้ด้วยนะ เจ้าน้องเขย ทุกๆ คนเตรียมแผนธุรกิจไว้ด้วย ไปหล่ะ .."

 

มากเมฆยิ้มหวานให้รากไม้เป็นคำตอบ

 

ก่อนที่จะปรากฏวงแหวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่อันตระการตาที่ใต้เท้าของเขา

 

มันไม่ใช่รูปแบบเวทมนตร์ในสามพิภพออนไลน์ที่เคยได้รับมา

 

เพราะไม่ว่าตัวอักษรเวท อักขระโบราณ สัญลักษณ์ธาตุพลัง สัญลักษณ์วงแหวนอันซับซ้อนที่ถูกจัดเรียง

 

ล้วนแล้วแต่แตกต่างไปจากที่เคยเห็นทั้งหมดทุกๆ อย่าง รากไม้เต็มไปด้วยความประหลาดใจกับสิ่งที่พบเห็น

 

วงแหวนเวทอันวิจิตร ได้แปรเปลี่ยนก่อร่าง กลายเป็นลำแสงหลากสีสัน คล้ายกับสะพานที่ทอดยาวออกไปไม่สิ้นสุด

 

ราวกับสิ่งที่เห็นอยู่นี้ คือมหาสะพานที่สามารถเชื่อมต่อทุกๆ ดวงดาว และมหาเอกภพนับหมื่นพันต่างๆ เข้าด้วยกันได้

 

มากเมฆที่ยืนอยู่ใจกลางวงแหวนเวท ได้หลอมรวมเข้ากับลำแสงพลังอันน่ามหัศจรรย์

 

ก่อนที่จะพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง

 

ก้าวผ่านสะพานแสงซับซ้อน และวงแหวนเวทจำนวนมากที่เรียงรายทักซ้อนกันบนท้องฟ้า

 

มันช่างเป็นภาพอลังการงานสร้างที่ไม่สามารถจะเห็นกันได้บ่อยๆ

 

พร้อมกับการหายไปของมากเมฆที่ในเวลานี้ ได้ออกไปตามหาหัวใจของตัวเองบ้างแล้ว….


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 335 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4472 The M-man (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 00:07
    เยดดด กด super อัลติ ว่ะ
    #4,472
    0
  2. #3582 conan doyle (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:53
    ชัดเลย สะพานไบฟรอส 555
    #3,582
    1
    • #3582-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 167)
      16 เมษายน 2562 / 15:07
      คล้ายๆ แต่ไม่ใช่นะ เพราะมันเป็นสะพานที่ใช้เป็นอาวุธได้ด้วย
      #3582-1
  3. #3315 Meemiza (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:05
    ได้เวลาตามหาหัวใจแล้ว
    #3,315
    0
  4. #3314 นักอ่านสายฟรี (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:55

    ไตหาหัวจาม

    #3,314
    0
  5. #3311 Kondee2870 (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:21
    เทพแล้ววววว
    #3,311
    0
  6. #3310 เพื่อรักเธอ (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:33
    ตามหาหัวใจ
    #3,310
    0
  7. #3309 RazeLosT (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:08
    น้ำตาจะไหล
    #3,309
    0
  8. #3308 zaalah5931 (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:07

    ขอบคุณค่ะ
    #3,308
    0
  9. #3307 Green_pn (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:05
    ขอชมได้ไหมว่าบรรยายอารมณ์เศร้าได้ใจมากกกกกก
    #3,307
    0
  10. #3306 joelamtan (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:03
    ขอบคุณครับ
    #3,306
    0
  11. #3305 WhiteVacancy (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:19
    สพานไบฟรอส
    #3,305
    0
  12. #3304 loliz (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:42
    วาปโชว์ดื้อๆ
    #3,304
    0
  13. #3303 00Luciferkid00 (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:04
    ขนาดยังไม่ได้ตรวจเเทบไม่มีคำผิดเลย #เฮียเมฆกับภารกิจตามหาหัวใจ555
    #3,303
    0