มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 160 : บทที่ 160 สู่โลกมืด ตอน เทพนิรนาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 333 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

บทที่ 160 สู่โลกมืด ตอน เทพนิรนาม

 

            มากเมฆได้รับข้อมูลจำนวนมาก พร้อมกับรายละเอียดเกินจำเป็นของโลกใบเล็ก มิติเขตแดนแห่งนี้ไปไกลโข

 

เพื่อให้เขาเหมาะสมกับการเป็นเจ้าของ ของมันทั้งหมดแบบ 100% โดยสมบูรณ์

 

ใครจะไปคิดล่ะว่าเจ้าของคนเก่า อันเป็นเทพเจ้านิรนามต่างมิติพระองค์หนึ่ง ที่มักจะเดินทางท่องเที่ยวไปยังมิติมหาเอกภพต่างๆ ไปเรื่อยๆ ผู้รักในการศึกษาและเรียนรู้ไม่สิ้นสุด จะว่างมากเขียนวิทยานิพนธ์แบบโบราณเก่าก่อนไว้มากมายเต็มไปหมด

 

แถมยังต้องการจะส่งผ่าน มอบองค์ความรู้ที่มีจำนวนมาก เกี่ยวกับดินแดนแห่งนี้ ให้กับมากเมฆไว้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นความรู้ทางธรณีวิทยาโบราณ , พฤกษศาสตร์โบราณ , นิเวศวิทยาต่างมิติ , ชีววิทยาเกี่ยวกับสัตว์เทพ สัตว์อสูรจำนวนมากหลากหลายสายพันธุ์ , วิชาอักขระมาร กฎแห่งการบัญญัติเป็นไป คล้ายกับการสร้างรูปแบบและกฎเกณฑ์ , องค์ความรู้เกี่ยวกับการรักษาสรรพสิ่ง การดำรงอยู่ และการเล่นแร่แปรธาตุอีกนับร้อยพันราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าในราตรี

 

ข้อมูลความรู้ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นอะไรที่แปลกใหม่ สำหรับมากเมฆอย่างที่สุด

 

แต่ก็ผสมผสานกับองค์ความรู้โบราณ ในกาลก่อนของเหล่าเทพบรรพกาลไว้มากมาย ซึ่งมนุษย์อย่างมากเมฆและเหล่าเทพที่เดินทาง ข้ามมิติเอกภพได้จนสามารถสร้างโลกใบเล็กแบบนี้ขึ้นมา ล้วนแล้วแต่มีตรรกะความคิดอันแตกต่างกันสุดขั้ว กับมนุษย์ปกติทั่วๆ ไป

 

แต่มากเมฆกับรู้สึกคุ้นเคย คุ้นชินกับแนวคิดและวิธีการของอีกฝ่ายแบบสุดๆ

 

เหมือนกับว่าครั้งหนึ่งหรือหลายๆ ครั้งในชาติก่อน ตนเองก็เคยทำอะไรแบบนี้มาแล้วเวลาว่างๆ เช่นกัน

 

            และโชคยังดีที่มากเมฆเคยมีพื้นฐานเกี่ยวกับองค์ความรู้ อันไม่ได้ใช้พวกนี้อยู่เยอะมาก จากครั้งที่รากไม้เคยอัดข้อมูลความรู้ต่างๆ ไว้ให้ ทำให้ชายหนุ่มผู้รู้เยอะรู้ไปหมด แต่ไม่ได้เอาไปใช้อะไรหรืออวดให้ใครเห็น ยกเว้นแต่เพื่อตัวเอง สามารถเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้โดยง่าย และทำการเปรียบเทียบกับสิ่งที่เคยรู้อยู่ก่อนแล้วได้อย่างถูกต้อง เกี่ยวกับองค์ความรู้โบราณของเหล่าเทพบรรพกาลต่างมิติได้เกือบทั้งหมด

 

            และมากเมฆเองก็สรุปสิ่งต่างๆ ได้ออกมาว่า โลกใบเล็กแห่งนี้ มันก็แค่งานอดิเรกเล็กๆ ที่ทำแล้วทิ้ง ของเทพเจ้าผู้ทรงพลังบางพระองค์ที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเท่านั้นเอง

 

            พวกที่มีชีวิตเป็นอมตะยาวนานไม่สิ้นสุด มักจะหาอะไรทำฆ่าเวลาเล่นไปเรื่อยเสมอ

 

แต่กระนั้นภายในโลกใบเล็กแห่งนี้ มันกับเต็มไปด้วยขุมสมบัติมากมายมหาศาลที่ใช้ได้ไม่หมด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูร สัตว์เทพ เหล่าปีศาจบรรพกาล สมบัติโบราณ ที่เคยล้วนแล้วแต่ปรากฏออกมาในเทพนิยาย ของเรื่องเล่าโบราณกาลต่างๆ ของโลกตลอดหลายพันปีที่ผ่านมาของอารยะธรรมมนุษย์

 

ทั้งหมดทั้งมวลล้วนแล้วแต่มาอยู่ที่นี่ มีตั้งแต่ม้ายูนิคอร์น หรือแม้กระทั้งพญานาคก็ยังมี

 

มากเมฆชักอยากจะเจอกับผู้ที่สร้างสิ่งมีชีวิตเหล่านี้จริงๆ ทำไมถึงได้สร้างอะไรไว้เยอะมากขนาดนี้

 

นี่ยังไม่นับรวมไปถึงพวกแร่ธาตุสารประกอบ และโลหะบางชนิด ที่ส่งผลให้คนคนหนึ่งเกือบจะเป็นอมตะได้ก็ยังมี

 

สมุนไพรอันวิเศษสุด เกินกว่าธรรมดาที่มนุษย์จะคิดฝันถึงผลลัพธ์ ล้วนแล้วแต่ถูกปลูกอยู่ที่นี่

 

มากเมฆเริ่มกังวลนิดๆ แล้วว่า หากตนเองปล่อยให้พวกโลกมืดเข้ามาที่นี่ได้ตามอำเภอใจ โดยไม่ควบคุม

 

มีหวังพวกมันได้กลายพันธุ์ กลายเป็นยอดมนุษย์ผู้ฆ่าไม่ตาย เป็นตัวสร้างปัญหาแบบใหม่ๆ ออกมาไม่รู้จบแน่ๆ

 

มากเมฆหยุดคิดหาหนทาง

 

ก่อนที่จะยิ้มออกมาพร้อมกับออกคำสั่งให้ทุกๆ คน เหล่าพันอสูรกับหมื่นมารที่คุกเข่ามานานลุกขึ้นยืนได้

 

".. ลุกขึ้นได้ พวกเจ้าคิดยังไงกับสถานที่แห่งนี้ .." มากเมฆกล่าวถามลองใจ พร้อมกับยิ้มเย็นบนใบหน้า

 

อ่านความนึกคิด ดูความทรงจำของพวกมันทุกคนไปด้วยตลอดเวลา

 

มากเมฆสรุปเลยว่าพวกเลวนี่ สมควรตายจริงๆ จากสิ่งที่พวกมันเคยกระทำมาในอดีตตลอดหลายร้อยปีของพวกมัน

 

แต่กระนั้นในเวลานี้เขายังคงต้องการใช้คน พวกมันจึงยังรอดต่อไป และภาวนาอย่าให้พวกมันทั้งหมดคิดไม่ซื่อหลังจากนี้ ไม่อย่างงั้น ต่อให้จำเป็นต้องใช้งานมากแค่ไหน มากเมฆก็ตัดสินใจจบชีวิตและทำลายองค์กรของพวกมันได้ง่ายๆ เช่นกัน

 

ระหว่างนั้นเองพันอสูรระดับสูงที่สุด

 

ราชันย์พันอสูรก็ก้าวออกมาด้านหน้า ทำความเคารพมากเมฆ ก่อนที่กล่าวในสิ่งที่ต้องการออกมาอย่างดูดี

".. เรียกองค์จักรพรรดิ การที่พระองค์ขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์มังกรทองได้ แสดงว่าท่านได้รับการยอมรับให้เป็นเจ้าของ ของมิติเขตแดนแห่งนี้แล้วโดยสมบูรณ์อย่างแท้จริง เราผู้เฒ่าราชันย์พันอสูร มีความเห็นว่ามันเป็นโอกาสอันดี ที่จะให้พวกเราผู้สืบสายเลือดจากโบราณของโลกมืด ผู้ค้นพบดินแดนแห่งนี้เป็นกลุ่มแรก และยังเป็นผู้ที่คอยดูแลปกป้องมิติลับมาโดยตลอดหลายชั่วอายุคน ให้ได้โอกาสในการสำรวจสิ่งต่างๆ ในป่าแห่งการฝึกฝนระดับต่ำรอบนอก เพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้กับโลกมืดของพระองค์ .."

 

ราชันย์พันอสูรกล่าวบอก ราวกับคุณปู่ผู้อารีที่เห็นแก่ลูกหลานที่กำลังจะเติบโต

 

แต่ในความคิดของมันนั้นแท้ที่จริงแล้ว อยากจะออกไปตามหาผลไม้สีเลือดชนิดหนึ่ง และฉกฉวยเก็บสิ่งต่างๆ ที่ต้องการและหามาได้ นำมาเป็นของตัวเองก็เท่านั้น และอีกหลายๆ คนต่างก็กล่าวขอในทำนองที่คล้ายๆ กัน

 

มากเมฆเห็นแบบนั้น ก็ไม่ได้อยากจะห้ามอะไรอีก หากพวกมันอยากไปเสี่ยงตายกันนัก ก็ปล่อยให้ไป

 

เพราะเขาเองรู้ดีถึงอันตรายของเขตแดนต่างๆ เป็นอย่างดี และก็ใช่ว่ามากเมฆจะไม่คิดเพิ่มอันตรายหรือปรับลดในพื้นที่เขตแดนนั้นๆ ชะที่ไหน แต่สำหรับพวกเลวนี่ มากเมฆจะปรับให้เขตแดนของป่าฝึกฝนระดับต่ำมีอันตรายมากยิ่งขึ้น รวมไปถึงการปล่อยให้สัตว์อสูรที่กระหายหิว อยากจะกินเลือดกินเนื้อมนุษย์มาตลอดนับพันๆ ปีที่ผ่านมา เป็นอิสระตามใจมันต้องการช่วงระยะเวลาหนึ่ง

 

มากเมฆไม่อยากจะเสียเวลาไปกับเฒ่าชราพวกนี้อีกแล้ว

 

ในเมื่อพวกมันต้องการนักเขาเองก็จะส่งเสริม

 

".. ได้เราอนุญาต แต่เราจะมิได้อนุญาตเฉพาะพวกเจ้าเท่านั้น เราจะให้คนของทางฝ่ายธรรมะเข้ามาร่วมด้วย หลังจากนี้อีก  3 วัน หลังจากที่งานชุมนุมหมื่นมารพันอสูรได้จบลง .."

 

เหล่าพันอสูรหมื่นมารเริ่มทำสีหน้าไม่ยินยอม ต้องการจะต่อรองและพูดในบางสิ่ง

 

แต่คนทั้งหมดกับไม่สามารถขยับปากได้เลยสักคน

 

คล้ายกับถูกพลังที่มองไม่เห็นบังคับให้ฟังและห้ามขัดในเวลาที่พูดโดยเด็ดขาด

 

".. อย่าพยายามเลย เรารู้ที่มาที่ไปของโลกใบเล็กนี้ทุกอย่าง รวมไปถึงทุกๆ เหตุการณ์ที่เหล่าบรรพชนของพวกเจ้า และของฝ่ายธรรมะได้ค้นพบสถานที่ลับแห่งนี้ด้วยกัน ตั้งแต่เมื่อ 5 พันปีก่อน รวมไปถึงเหตุการณ์ที่พวกเจ้าโลกมืดลอบทำร้ายตัวแทนผู้ถือครองป้ายหยกเลือดอีกคน ที่เป็นฝ่ายธรรมะจนถึงแก่ความตาย และลอบสังหารทุกๆ คนที่รู้เรื่องของฝ่ายธรรมะจนหมดสิ้น เมื่อราว 3 พันปีก่อน .."

 

ในระหว่างที่มากเมฆกล่าวบอก ให้คนทั้งหมดในที่นี้ ได้หูตาสว่างอยู่นั้น

 

ป้ายหยกเลือดทั้งสองก็ลอยออกมาจากกระเป๋าเก็บของ ของเฒ่าราชันย์อย่างว่าง่าย

 

ก่อนที่จะผสานเข้าด้วยกันเป็นเนื้อเดียว ปรากฏเป็นภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นมากมายตลอดหลายพันปี

 

รวมไปถึงภาพที่หลายต่อหลายครั้ง จักรพรรดิของโลกมืดคนก่อนๆ ได้มาท้าทายบัลลังก์มังกรทองแห่งนี้

 

จนพบกับความตายหลายสิบคน ในตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา

 

และมีครั้งหนึ่งเมื่อราวสองพันห้าร้อยปีก่อน จักรพรรดิโลกมืดคนหนึ่งได้ท้าทายสำเร็จ สามารถยืนอยู่บนขั้นบันไดขั้นที่หนึ่งมังกรฟ้าได้โดยไม่ตาย ทำให้คนของโลกมืดในเวลานั้น สามารถเปิดเขตแดนผ่านทางป้ายหยกเลือด เข้าไปยังป่าแห่งการฝึกฝนระดับต่ำแห่งหนึ่งได้สำเร็จ เป็นระยะเวลานานถึง 1 เดือนเต็ม และเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้เป็นอันมาก ก่อนที่จะตามมาด้วยสงครามภายในระหว่างคนกันเอง ที่พยายามแย่งชิงเอาสมุนไพรและของล้ำค่าที่หามาได้ของกันและกัน

 

".. แท้จริงแล้ว พวกเจ้ามีความผิดทั้งยังสมควรตาย ที่ไม่บอกรายละเอียดทั้งหมดให้เรารู้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าหากล้มเหลวในการท้าทายขั้นบันไดทั้งสิบ นั่นก็หมายถึงความตาย แต่พวกเจ้ากับอวดดีคิดว่ามีสารเหลวเพลิงอมตะอยู่กับตัว ต่อให้เรามากเมฆตายไป พวกเจ้าค่อยชุบชีวิตขึ้นมาอีกก็ได้ จะได้สร้างบุญคุณให้กับเราที่อายุยังน้อย และหากเราสามารถยืนอยู่ที่ขั้นที่หนึ่งได้ พวกเจ้าทั้งหมดก็ตั้งใจจะเรียกร้องขอในสิ่งที่ต้องการอยู่ก่อนแล้ว โดยไม่สนว่าเราจะยินยอมหรือไม่ ดูได้จากการที่เจ้าไม่คิดจะมอบป้ายหยกเลือดทั้งสองออกมา นี่พวกเจ้าเฒ่าชราทั้งหลาย คิดว่าเรามากเมฆเป็นเด็กสามขวบอยู่หรือไง ถึงจะไม่เข้าใจแผนการและจุดประสงค์ของพวกเจ้าเลย สมควรตายนัก .." มากเมฆมองไปยังเฒ่าราชันย์พันอสูร และทุกๆ คนในที่นี้ ด้วยสายตาที่เย็นจนไปถึงกระดูกดำ

 

ในเมื่อแผนการที่วางไว้ถูกเปิดโปรงราวกับถูกอ่านใจ อ่านความคิด แต่ละคนไม่กล้าคิดจะกล่าวอะไรออกมาอีก

 

เพื่อตนเองหรือพรรคพวกแม้แต่น้อย ทำการคุกเข่าลงไปที่พื้นอีกครั้งอย่างเชื่อฟัง

 

พร้อมกับใบหน้าที่ซีดขาว เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

ทุกคนต่างก็เป็นจิ้งจอกเฒ่า เป็นอสรพิษร้ายที่มีอายุมานานหลายร้อยปี รู้อะไรควรไม่ควร รู้จังหวะเวลาและอยู่เป็น

 

ต่างก็ต้องยอมรับทุกๆ อย่างโดยพร้อมใจและยินยอม และไม่คิดจะต่อต้านอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว

 

มากเมฆเบื่อที่จะพูดอะไรไปมากกว่านี้ ทำการสร้างอักขระมารประทับไปบนจิตวิญญาณของพวกมัน

 

เพื่อตั้งกฎในการควบคุมดูแล และทำโทษอีกฝ่ายไปแบบครบวงจร

 

//-- วิชาอักขระมาร กฎแห่งการบัญญัติเป็นไป --//

 

และต่อจากนี้ไปพวกระดับสูงเหล่านี้ จะไม่มีวันทรยศมากเมฆได้อีกตลอดกาล แม้แต่คิดก็ยังทำไม่ได้เลย

 

ผู้เฒ่าชราทั้งหลายเห็นแสงม่วงพุ่งเข้ามากระทบร่าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ เป็นพิเศษ

 

แต่จิตใต้สำนึกของพวกมัน ได้แปรเปลี่ยนไปหมดแล้วในพริบตาโดยไม่รู้สึกตัวต่างหาก

 

กลายเป็นผู้ติดตามที่ซื่อ​สัตย์​ภักดีจนวันตาย เห็นประโยชน์ของผู้เป็นเจ้านายเป็นที่ตั้ง ด้วยเหตุนี้เองมากเมฆจึงได้ใช้พลังเพลิงอมตะ ปรับเปลี่ยนให้เฒ่าชราทั้งชายและหญิงที่ติดตามมาด้วยในครั้งนี้ ให้กลับกลายไปเป็นหนุ่มสาวอีกครั้ง เพื่อที่จะได้ใช้แรงงานให้คุ้มค่า พร้อมกับมอบหมายงานต่างๆ แตกต่างกันไปอีกชุดใหญ่ๆ

 

พร้อมกันนั้น มากเมฆยังได้มอบสิทธิ์ในการเข้าไปยังป่าฝึกฝนระดับต่ำ 1 เดือนให้กับทุกคนอีกด้วย

 

แต่หากตายหรือเสียชีวิตภายในป่าฝึกฝน มากเมฆจะไม่ชุบชีวิตให้เด็ดขาด ให้ไปหาสารเหลวเพลิงอมตะกันเอาเอง

 

มากเมฆมอบป้ายหยกเลือดแบบใช้ได้ครั้งเดียวให้กับทุกๆ คน เป็นกรณีพิเศษ

 

เพื่อเข้ามายังโลกใบเล็กแห่งนี้อีกครั้งหลังงานชุมนุม ก่อนที่จะบังคับถีบส่งคนทั้งหมดออกไปยังโลกภายนอก

 

 พร้อม ๆ กับมากเมฆเอง เพื่อกลับไปเตรียมพร้อมสถานที่จัดงานชุมนุมหมื่นมารพันอสูรเอาไว้

 

แต่มากเมฆมิให้คนของโลกมืดเข้าร่วมแม้แต่คนเดียว

 

เพราะในครั้งนี้เขาต้องการจะให้โลกมืด หายหน้าหายตาไปจากยุทธภพสักพักใหญ่ๆ

 

เพื่อให้สถานการณ์ที่กำลังเป็นเดือดเป็นร้อน ของรัฐบาลจีนได้เบาลง

 

พร้อมๆ กับการปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับการจัดการคนทรยศออกไป ที่เป็นตัวการของปัญหาที่สร้างเรื่องราวใหญ่โตในครั้งที่ผ่านมา ว่ามันผู้นั้นกับพรรคพวก ได้รับการลงโทษแล้วอย่างสาสม

 

และโลกมืดไม่คิดจะกระทำการใดๆ อันเป็นผลให้ตัวตนถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน และโลกมืดไม่มีแผนการใดๆ อีกที่จะไปสร้างหายนะให้กับนานาประเทศหลังจากนี้

 

เพื่อมิให้รัฐบาลจีน รวมไปถึงรัฐบาลโลกได้คลายความกังวลใจลงไปสักเล็กน้อย ...

 

ส่วนงานชุมนุมที่คาดว่าจะเต็มไปด้วยสายลับ และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของรัฐบาลต่างๆ นั้น

 

มากเมฆเพียงแค่จะให้มันเป็นหน้าฉาก สำหรับการปล่อยข่าวลือเท่านั้น และแม้แต่เขาเองก็ไม่คิดร่วมงานเช่นกัน

 

ทำให้สถานที่ลับของงานชุมนุมอันเป็นความจริง ในตอนแรกที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ หลายเดือนที่ผ่านมา

 

กลายเป็นสถานที่เท็จและคำโกหก คล้ายข่าวลวงที่เชื่อถือไม่ได้ของสถานที่ชุมนุมไปในทันที เพื่อมิให้คนภายนอกและไม่ว่าจะมาจากหน่วยงานใดๆ จับต้นชนปลายได้ถูก เกี่ยวกับการทำงานของโลกมืด ให้เงากลายเป็นเงาที่มากกว่าเงา และยังได้มีคำสั่งพิเศษจากมากเมฆโดยเฉพาะผ่านทางเหล่าพันอสูร ให้ทุกๆ องค์กรหยุดปฏิบัติการทุกๆ อย่างของโลกมืดเป็นการชั่วคราว และให้ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังมากที่สุด พร้อมๆ กับการปล่อยข่าวลือออกไป

 

ด้วยวิธีง่ายๆ เหล่านี้ที่ไม่ได้พิสดารอะไร จะช่วยให้เจ้าหน้าที่และสายลับจำนวนมาก ที่พยายามจะแฝงตัวเข้ามาภายในงานชุมนุม เพื่อเข้าสู่โลกมืด สูญเสียเป้าหมายในภารกิจของพวกมันไปในทันที และยังเป็นการปกปิดความลับของจักรพรรดิองค์ใหม่ของโลกมืดไปด้วยได้เช่นกัน

 

ส่วนปัญหาและงานหลักอื่นๆ อันเป็นการบริหารจัดการของโลกมืดแต่เดิมอยู่แล้ว

 

มากเมฆได้โยนงานทั้งหลายให้เหล่าผู้ติดตามพันอสูร ที่ถูกอักขระมารประทับไปจัดการเรียบร้อยแล้ว

 

ส่วนมากเมฆเองได้หายไปในอากาศตั้งแต่ออกมาจากโลกใบเล็ก เพื่อมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์สามราชวงศ์

 

อันเป็นที่พักของเหล่าเทพยุทธ์หาน เทพยุทธ์เก้าราชันย์ หกเทพเสรี และซอนย่า ..

 

เพื่อบอกเล่าถึงสถานการณ์ต่างๆ ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ เท่าที่สามารถ

 

ก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังเกาะลอยฟ้าของตนเองต่อไป .... 


และใช้เวลาที่เหลืออยู่อีกไม่กี่วัน ก่อนที่ภรรยาคนที่สามจะตื่นขึ้นมา ให้คุ้มค่ามากที่สุด 


.. บวกกับ ...

 

---------

แก้ไขเล็กน้อย 15/02/62

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 333 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #3229 เด็กดื้อ (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:39

    บวกกับภรรเมียสองคนให้พอก่อน เดี๋ยวภรรเมียที่สามตื่นจะไม่มีเวลามาบวกอีก

    #3,229
    1
    • #3229-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 160)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:30
      บวกแบบไหนละเนี่ย อิอิ
      #3229-1
  2. #3228 joelamtan (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:21
    ขอบคุณครับ
    #3,228
    0
  3. #3227 Green_pn (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:01
    ลงอักขระเพื่อใช่งาน
    บวกกับ
    จะจบแบบไม่ลุ้นไม่ได้หรอ
    ค้างงงงงงงน่ะเนี่ย
    #3,227
    2
    • #3227-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 160)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:31
      สปอยนิด ๆ ใครก็ตามที่ได้เข้าไปโลกใบเล็ก มากเมฆจะประทับอักขระไว้ทุกคน แต่ไม่ให้ใครรู้
      #3227-1
  4. #3226 KurouNeko (จากตอนที่ 160)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:51
    ปล่อยไปตามบุญตามกรรม
    #3,226
    1
    • #3226-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 160)
      15 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:48
      กรรมของพวกโลกมืดมันหนักหนานัก
      #3226-1