มหาตำนานเหนือฟ้า เลยสวรรค์สุดไกลโข !?

ตอนที่ 115 : บทที่ 115 หายนะที่เงียบงัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,932
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 427 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61

บทที่ 115 หายนะที่เงียบงัน

 

            เผ่าพันธุ์วิญญาณร้ายนอกพิภพ ที่สิงร่างกายของไพศาลผู้นำตระกูลเมฆาเทพคนปัจจุบัน มันไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่ตัวตนเลิศภพจบแดนผู้นั้น ที่ครั้งหนึ่งเคยต่อสู้กับพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลได้อย่างสูสี ในกาลก่อนเมื่อนานแสนนานมาแล้ว  

 

จะกลับมาจุติใหม่อีกครั้ง !!

 

            แถมยังมาจุติในวงศ์ตระกูลเมฆาเทพ ของผู้ที่ได้รับพลังส่วนหนึ่ง ของพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลมาอีกด้วย

 

สิ่งที่เป็นไปไม่ได้กับเป็นไปได้ สิ่งที่ไม่สมควรเกิดขึ้นกับเกิดขึ้น แล้วแบบนี้จะไม่ให้ตัวมันเอง รู้สึกอยากจะหัวเราะให้ขาดใจตายเลยหรือยังไง

 

และหากสิ่งที่คิดเอาไว้ มันเป็นความจริงขึ้นมาขึ้นมา

 

เจ้าเด็กน้อยตรงหน้าเป็นตัวตนที่ว่าจริงๆ ก็แสดงว่า พระเจ้าลี้ลับบรรพกาลที่แท้จริงจากนอกพิภพบรรพกาล ได้หวนกลับคืนมาเช่นเดียวกัน และตำนานโบราณบรรพกาลอันเก่าแก่ที่ยากจะลืมเลือนนั้น ก็จะเป็นจริงขึ้นอีกครั้ง

 

ไพศาลหัวเราะราวกับคนบ้าที่เสียสติ และเลิกให้ความสนใจสิ่งต่างๆ รอบกายไปหมดสิ้น จมอยู่กับความคิดและสมมติฐานของตัวมันเอง ราวกับคนบ้าที่คลั่งไคล้ในบางสิ่งจนหลงลืมความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้าไป

 

            และสำหรับมากเมฆในช่วงเวลาที่ผ่านมา ในขณะต่อสู้กับอีกฝ่ายและปกป้องคุณแม่ไปด้วยนั้น

 

ในทุกๆ วินาที ใช่ว่าเขาจะยอมยืนอยู่เฉยๆ ให้ถูกโซ่วิญญาณล่ามเอาไว้ จนเคลื่อนไหวไม่ได้ตลอดเวลาเสียที่ไหน

 

และด้วยความอยากรู้อยากเห็น และความต้องการเรียนรู้ไม่สิ้นสุดของเขา

 

ทำให้มากเมฆแอบปลดปล่อยจิตสัมผัสลี้ลับบรรพกาล เข้าไปในโซ่พลังวิญญาณอย่างลับๆ เพื่อเรียนรู้ แยกส่วน และคัดลอกรูปแบบของพลังวิญญาณบริสุทธิ์ มาเป็นของเขาเองอย่างช้าๆ

 

 

รวมไปถึงกลิ่นอายพลังวิญญาณโบราณโดยรอบ เข้าไปภายในมิติความคิดไร้สิ้นสุดอีกด้วย

 

เพื่อเรียนรู้ และยกระดับวิชาพลังวิญญาณพื้นฐานที่ได้รับจากบรรพบุรุษเมฆาเทพ ได้สูงมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

หนึ่งวินาทีของมนุษย์ทุกๆ คน คงจะเรียกได้ว่าเท่ากันหมด

 

แต่หนึ่งวินาทีสำหรับมากเมฆนั้น มันสามารถกลายเป็นเวลาแห่งอนันต์ ได้ตลอดเวลาที่ต้องการ

 

*********

 

ยิ่งพอ ! มากเมฆมาเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไป และไม่น่าไว้ใจมากกว่าเดิมของคุณพ่อไพศาล ที่ถูกวิญญาณร้ายสิงร่างในอิริยาบถแปลกๆ

 

มันก็ยิ่งทำให้เขาต้องระวังมากขึ้นไปอีก

 

แถมคำเชิญชวนให้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง จากประโยคคำพูดของเจ้าวิญญาณร้าย !

 

ความเป็นไปได้ที่จะเป็นกับดักมันมีอยู่สูงมาก และยิ่งเจ้าวิญญาณร้ายนี่ไม่ใช่ตัวตนจากพิภพแห่งนี้แล้ว มันอาจจะมีบางสิ่งที่เป็นอันตรายต่อเขาอย่างมาก จนเกินกว่าจะจินตนาการก็เป็นได้

 

อยากช่วยพ่อแท้ๆ ก็อยากช่วย อยากฆ่ามันล้างแค้นที่เคยถูกกระทำก็อยากทำ ..

 

หากมากเมฆรับรู้ได้ถึงพลังเพลิงอมตะของตัวเองได้

 

ชายหนุ่มคงกระทำสิ่งต่างๆ ได้ง่ายกว่านี้มาก แต่ด้วยความทรงจำของเขาเองยังถูกผนึกเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ จึงทำให้พลังพิเศษที่ว่าถูกผนึกปิดกั้นไปด้วย

 

ไม่อย่างงั้นด้วยวิธีการง่ายๆ เพียงแค่ชิงเอาลูกนัยน์ตา และพาแม่หนีไปก่อน

 

แล้วจึงใช้พลังเพลิงอมตะช่วยเหลือ ก็คงง่ายดายราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน

 

แต่ในเมื่อ ... ไม่สามารถกระทำแบบนั้นได้ ความทรงจำถูกปิดกั้น ก็คงจะต้องหาหนทางอื่นต่อไป

 

 

*********

 

".. ดีจริงๆ ดีมาก ดีมาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเป็นจริง พลังพิเศษของเจ้าแรกเริ่มคือพลังอมตะ และพัฒนากลายมาเป็นเพลิงอมตะ และยังสามารถแปรเปลี่ยนเป็นสารเหลวได้ เพื่อใช้งานได้อย่างไม่จำกัด .."

 

".. บวกกับพลังพิเศษในการรังสรรค์ สร้างสิ่งต่างๆ ออกมาได้และอยู่เหนือกฎเกณฑ์แบบนี้ .."

 

"..  เพราะเจ้าคือ พระเจ้าจักรพรรดิเลิศภพ อบราซัส  กลับชาติมาเกิดยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า .."

 

".. เพียงเวลาไม่ถึง 5 นาที ใครจะรู้ล่ะว่าเจ้าจะเรียนรู้ และทำให้โซ่พลังวิญญาณของข้า กลายเป็นพลังส่วนหนึ่งของเจ้าได้ อ้ออย่างคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร  เรื่องที่ข้ารู้มันมากมายกว่าที่เจ้าจะคาดคิดมากนัก .."

 

".. ไปกันเถอะ ที่ที่ข้าจะพาเจ้าไป มันเป็นสิ่งที่เจ้าควรรู้  หากเจ้ายอมตามมาแต่โดยดีข้าจะไม่ทำอะไรร่างกายของพ่อเจ้า เพราะถึงยังไงข้าก็ถูกใจร่างกายนี้มิใช่น้อย .."

 

".. อีกอย่างที่เจ้าควรรู้ เจ้าในเวลานี้ ต่อให้ใช่พลังกายาลี้ลับ สัมผัสลี้ลับ และพลังรังสรรค์ของเจ้าแต่เก่าก่อน ก็ไม่อาจจะต่อสู้กับข้าได้ เจ้ายังอ่อนแอเกินไป เจ้าในเวลานี้เป็นเพียงต้นอ่อนของหมื่นพิภพที่เจ้าและข้าจากมาเท่านั้น .."

 

".. อ้อ เพื่อแสดงความจริงใจ ข้าจะปลดผนึกความทรงจำของเจ้าให้แล้วกัน .."

 

".. แต่ก็ทนเอาหน่อยกับความเจ็บปวดที่ได้รับ กรรมทั้งหมดที่เจ้าเผชิญ มันเป็นเพราะเจ้าเฒ่านั่น และเจ้าสมควรได้รับอยู่แล้ว .."

 

มากเมฆยิ่งระวังตัวมากขึ้นเป็นเท่าทวีกว่าเดิม หลังจากสัมผัสได้ถึงออร่าพลังของอีกฝ่ายที่แปรเปลี่ยนไป ราวกับเป็นคนล่ะคน พลังวิญญาณก่อนหน้าที่ว่ากดดันและรุนแรงมากอยู่แล้ว

 

หากนำมาเทียบกับในตอนนี้ มันเหมือนกับสวรรค์และโลกอย่างแท้จริง

 

เจ้าวิญญาณร้ายนอกพิภพนั่นแข็งแกร่งอย่างสุดยอด และเป็นตัวตนที่คาดเดาไม่ได้

 

จนในตอนนี้มากเมฆไม่มั่นใจแล้วว่าจะสามารถเอาชนะมันได้หรือไม่

 

เพราะแม้แต่สัมผัสลี้ลับบรรพกาลอันเป็นพลังสุดยอดเอกอุ ยังร้องบอกให้หนีไปไกลๆ อยู่ตลอดเวลาอย่างบ้าคลั่ง  มันเป็นสัญชาตญาณที่ได้รับมาพร้อมๆ กับพลังลี้ลับต่างๆ ภายในร่างกายของเขา

 

บ่งบอกได้เลยว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา การต่อสู้ต่างๆ ที่เกิดขึ้น อีกฝ่ายทำเพียงแค่เล่นสนุกกับเขาเท่านั้น

 

"..  ปลดผนึกวิญญาณพันภพ  .." เสียงพูดบอกชายหญิงดังขึ้น

 

เหนือศีรษะของมากเมฆ อยู่ๆ กับปรากฏวงแหวนสวรรค์สีทองประกายฟ้าขึ้นมา และค่อยๆ สลายหายไปอย่างช้าๆ จนไม่เหลืออะไร

 

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมานี้ แม้แต่สัมผัสลี้ลับบรรพกาลยังไม่สามารถรับรู้ถึงมันได้ และในขณะเดียวกันความเจ็บปวดทรมานอย่างที่สุด และความรู้สึกถึงความหนาวและร้อนอันมากมายมหาศาลก็ค่อยๆ เริ่มขึ้น

 

พร้อมๆ กับเสียงร้องเจ็บปวดทรมานอย่างสุดเสียงของมากเมฆ ที่ร้องออกมาราวกับกำลังจะตาย จากความทรงจำต่างๆ มากมายที่ถูกเพิ่มเข้ามาภายในสมองของเขา

 

ภาพเหตุการณ์ทดลอง ภาพเหตุการณ์ที่ถูกตัดแยกส่วนเป็นชิ้นๆ ภาพเหตุการณ์ที่ถูกนำไปเผาไฟ ถูกนำไปแช่แข็งและอื่นๆ อีกมากมาย เกินกว่าที่จิตใจจะรับไหว ต่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง

 

ความทรมานอันสุดแสนจะรับไหว อันป่าเถื่อน และบ้าคลั่งผิดมนุษย์ที่ถูกทำร้ายต่างๆ นาๆ ฝันร้ายต่างๆ ที่เคยเห็น และคิดว่าเป็นแค่เพียงความฝันในยานค่ำคืน

 

ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความเป็นจริง ที่ครั้งหนึ่งเคยเกิดขึ้นมาแล้วทั้งสิ้น

 

มากมายเกินจะนับได้ไหว หากไม่ใช่เพราะมีพลังพิเศษที่ใกล้เคียงกับความเป็นอมตะ และการฟื้นฟูไม่จำกัด ปานนี้เด็กชายตัวน้อยในความทรงจำ คงจะตายไปแล้วนับหมื่นๆ ครั้งอย่างโหดร้าย

 

ความทรงจำทั้งหมดล้วนเลวร้าย

 

แต่ทว่ากับมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้มากเมฆหยุดร้องออกมาอยากเจ็บปวด เพราะในที่สุดความทรงจำที่คิดถึง ความรู้สึกแสนคุ้นเคยและโหยหามาตลอด ความรักของพ่อและแม่ที่เขาเคยได้รับ ในที่สุดก็ได้กลับคืนมา

 

ความทรงจำตั้งแต่แรกเกิดอยู่ในครรภ์มารดาอันสงบและปลอดภัยไร้กังวล จนวันที่ลืมตาดูโลกรับรู้และเห็นสิ่งแปลกใหม่ และความทรงจำต่างๆ ที่เต็มไปด้วยความสุขอีกมากมาย จนถึงอายุได้ 5 ขวบ เขาได้รับความรักและความอบอุ่นมาโดยตลอดจากพ่อและแม่

 

มากเมฆเคลื่อนไหวเป็นครั้งแรก ทำลายโซ่วิญญาณที่พันธนาการเขาเอาไว้อย่างง่ายดาย

 

อารมณ์และแววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไป ราวกับเป็นคนล่ะคนเช่นกัน

 

".. ความแค้นที่ทรมานและถูกจับทดลอง และที่กระทำกับครอบครัวของผม ผมคงอภัยให้ไม่ได้ ผมไม่ใช่คนดีราวกับพ่อพระผู้ให้อภัยได้ทุกสิ่งอย่าง แต่ถึงแบบนั้น ผมก็อยากจะรู้ว่าทำไม และเพราะอะไรคุณถึงได้ทำแบบนี้ .."

 

มากเมฆก้าวเดินไปใกล้ๆ วิญญาณร้ายที่สิงร่างคุณพ่อไพศาล อย่างสงบและเป็นหนึ่งเดียวกับสรรพสิ่งรอบกาย

 

ทุกๆ ส่วนของร่างกายของมากเมฆเต็มไปด้วยพลังเพลิงอมตะ สีส้มประกายแดงอันบริสุทธิ์ และค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายเป็นสีฟ้า สีเหลือง สีเหลืองขาว สีขาว และลำดับสีของเปลวเพลิงอมตะค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ

 

กลายเป็นสีขาวสีน้ำเงินอันแปลกตาหาดูได้ยาก ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของดวงดาวของเอกภพอันกว้างใหญ่ และคงสภาพสุดท้ายที่สีเงินประกายทองน้ำเงินในที่สุด

 

".. ผมจะตามคุณไป เพราะต่อให้ผมในตอนนี้ได้พลังเพลิงอมตะกลับคืนมา ก็ยังไม่สามารถเอาชนะคุณได้ .."

 

มากเมฆนิ่งและสงบเป็นอย่างมาก จนแม้แต่วิญญาณร้ายเองยังประหลาดใจ

 

มากเมฆก้าวเดินไปหาคุณแม่ในหลอดแก้วทดลอง และใช้พลังเพลิงอมตะกับเธอ รักษาอาการบาดเจ็บต่างๆ ให้หายดี 100% สร้างแขนและขาที่ถูกตัดทำลายใหม่ทั้งหมด ได้ในพริบตาแห่งความรู้สึก

 

ก่อนที่จะทำให้เธอหลับไปอีกครั้ง ในขณะที่คุณแม่กำลังจะลืมตาตื่นขึ้นมา

 

".. แม่ครับ นอนหลับพักผ่อนไปก่อนนะ อีกเดี๋ยวก็จะมีคนมารับแล้ว .." มากเมฆวางคุณแม่ลงที่เตียงนอนที่ใช้พลังรังสรรค์สร้างขึ้นอย่างเบามือ

 

มากเมฆทำการส่งข้อความแจ้งบอกให้ภรรยาทั้งสองรู้ ก่อนที่จะติดตามไพศาลไป เพื่อที่จะได้รู้ความจริงที่เกิดขึ้น ถึงแม้มันอาจจะเป็นกับดักก็ตาม แต่ถึงจะดูเหมือนเลวร้าย แต่มันก็คือโอกาสอันดีด้วยเช่นกัน

 

และตลอดเวลาที่ผ่านมา วิญญาณร้ายนอกพิภพไม่ได้ขัดขวางหรือกระทำการใดๆ เลย และมองผ่านทุกๆ สิ่งที่อีกฝ่ายกระทำอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่จะนำอุปกรณ์คล้ายกับลูกบาศก์ออกมาและวางลงที่ฟื้น เพียงเวลาไม่นานอยู่ๆ ลูกบาศก์ที่ว่าก็ก่อร่างขยายออกกลายเป็นประตูมิติขึ้นมา

 

พอวิญญาณร้ายได้เห็นการมองมาอย่างประหลาดใจของมากเมฆ จึงได้หัวเราะและพูดขึ้น

 

".. สิ่งนี้ไม่ใช้วิทยาการของเอกภพแห่งนี้ มันเป็นประตูมิติแบบพกพาได้ และใช้พลังวิญญาณเป็นแหล่งพลังงานหลักของมัน ที่ที่พวกเราจะไปเป็นสเปซโคโลนีหลักของตระกูลเมฆาเทพในปัจจุบัน .."

 

".. ไปกันได้แล้ว .." วิญญาณร้ายนอกพิภพเดินผ่านประตูมิติเข้าไป โดยที่ไม่หันมามองเลยว่ามากเมฆจะติดตามไปด้วยหรือไม่

 

จริงอยู่มันดูเหมือนโง่มากที่ติดตามศัตรูสุดอันตรายไปแบบนี้ แต่หากเขาไม่ตามไป คำตอบหลายๆ อย่าง และโอกาสในการเข้าถึงตัวของอีกฝ่ายคงจะไม่มีอีกต่อไปแล้ว

 

ชีวิตและการก้าวเดินไปข้างหน้า มันเต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน

 

ความเสี่ยง มันมีอยู่ทุกๆ ที่อยู่แล้ว ไปก็ตาย ไม่ไปก็ตายอยู่ดี

 

มากเมฆส่งข้อความไปหาภรรยา พร้อมกับออกคำสั่งให้หน้ากากสีเงินอบราซัสเปิดเผยตำแหน่งที่อยู่ให้ภรรยาทั้งสองรู้ตลอดเวลา เพื่อป้องกันความผิดพลาดและอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

 

มากเมฆติดตามวิญญาณร้ายเข้าไปในประตูมิติ และไปปรากฏตัวที่กลางลานกว้างของคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ดูคุ้นตามากๆ และจากความทรงจำที่นึกได้ของเขา ที่นี่คือคฤหาสน์หลักของตระกูลเมฆาเทพ สถานที่ที่เขาเคยอยู่อาศัยมาก่อนนั่นเอง

 

ผู้คนจำนวนมาก และเหล่าเมดสาวรวมไปถึงถึงพ่อบ้านแม่บ้าน ต่างก็ออกมาต้อนรับไพศาล แต่กลับถูกอีกฝ่ายไล่กลับไปทั้งหมด ก่อนจะพามากเมฆไปยังบริเวณรกร้างแห่งหนึ่งที่ยังไม่ได้พัฒนา

 

ในที่แห่งนั้น มีประตูหินโบราณขนาดใหญ่ตั้งอยู่ และไม่ว่าจะมองยังไงมันก็แค่หินธรรมดาเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่หรือสัมผัสพลังอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

วิญญาณร้ายในร่างของไพศาลหันกลับมามอง ก่อนที่จะพูดขึ้นมาว่า ".. สงสัยสินะว่าเจ้าสิ่งนี้คืออะไร .."

 

มากเมฆพยักหน้าตอบ แต่ก็ยังเตรียมพร้อมไว้เสมอหากอีกฝ่ายคิดไม่ซื่อ

 

".. เจ้าสิ่งนี้คือประตูมิติระหว่างพิภพ ปัจจุบันมันใช้การไม่ได้ เพราะขาดบางสิ่งเป็นตัวกระตุ้น  .."

 

".. และที่ข้าให้เจ้าติดตามมาด้วย ก็เพราะสิ่งนี้ ข้าจะยอมปล่อยพ่อของเจ้าเป็นอิสระ แต่เจ้าจะต้องเปิดประตูมิติโบราณให้กับข้า มันก็แค่นั้น แล้วข้าจะบอกความจริงบางส่วนให้เจ้าได้รู้ .."

 

วิญญาณร้ายนอกพิภพดูเหมือนจะสงบลงมาก และไม่มีท่าทางเหมือนคนเป็นบ้า เหมือนก่อนหน้านี้แม้แต่น้อย

 

".. บอกในสิ่งที่ผมสมควรจะรู้มาก่อน พระเจ้าลี้ลับอะไร พระเจ้าอบราซัสอะไร และทำไมถึงทำกับตระกูลเมฆาเทพแบบนี้ ทั้งที่คุณก็ทรงพลังอย่างมาก และไม่แน่ว่าทั่วทั้งจักรวาลในตอนนี้ คงไม่มีใครเอาชนะคุณได้ .." มากเมฆถามอย่างตรงไปตรงมา

 

".. ทั้งหมดมันเป็นเพราะบรรพบุรุษของเจ้า เจ้านั่นเคยเป็นข้ารับใช้ของเผ่าพันธุ์ของข้า และได้ขโมยบางสิ่งอันมีค่าของพวกเราไป ด้วยเหตุนี้ข้าถึงได้มาระบายความโกรธเล็กๆ น้อยๆ กับตระกูลของเจ้ายังไงล่ะ .."

 

".. ส่วนเรื่องที่เคยทรมานเจ้า เล่นทดลองวิทยาศาสตร์กับร่างกายของเจ้า ก็แค่หาอะไรทำฆ่าเวลาเท่านั้น .."

 

".. ส่วนเรื่องอื่นๆ ในตระกูลของเจ้าไม่ต้องพูดถึง มันเป็นแค่เรื่องสนุกๆ ที่ทำเล่นๆ เท่านั้น .."

 

มากเมฆไม่สบอารมณ์แบบสุดๆ กับการกระทำและคำพูดของอีกฝ่าย นี่ไม่เท่ากับว่าที่เขาต้องทนทรมานอยู่อย่างเดียวดายมาตลอด เป็นแค่เรื่องฆ่าเวลาหาอะไรทำไร้สาระของอีกฝ่ายหรือยังไง

 

".. จิตสังหารรุนแรงใช้ได้ แต่ก็ยังอ่อนหัดนัก เจ้าคิดว่าตัวเจ้าในตอนนี้ จะสู้หรือฆ่าข้าได้หรือยังไงเด็กน้อย .."

 

มากเมฆรู้ดีว่าไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ เพราะพลังที่แตกต่างกันเกินไป

 

".. ต่อให้เจ้าเป็นพระเจ้าแท้จริงกลับมาจุติใหม่ จริงๆ พลังที่เคยมีก็ใช่ว่าจะกลับมาทั้งหมด เจ้าในเวลานี้เป็นได้แค่หนอนแมลงในสายตาของข้าเท่านั้น  พลังรังสรรค์ใช่ว่าจะเป็นที่สุด มันมีหนทางมากมายในการทำลายพลังของเจ้าลงได้ เพียงแค่ข้าทำให้เจ้าลืมการมีอยู่ของพลังที่ว่า เจ้าก็สูญเสียมันไปตลอดกาลแล้ว .."

 

".. สิ่งที่ข้าบอกเจ้าไป ก็เป็นเพียงหนึ่งในวิธีการนับพันที่สามารถเอาชนะเจ้าได้ .."

 

".. อ้อ ส่วนในเรื่องที่ว่าพระเจ้าลี้ลับบรรพกาลที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้ การกลับมาของพระองค์นั้นเป็นที่แน่นอนแล้ว หากเจ้าหวนกลับมาได้ พระองค์ก็เช่นกัน และพระองค์จะเหนือล้ำกว่าเจ้าแบบชนิดที่เรียกได้ว่าสวรรค์และโลก แตกต่างเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจได้ และต่อจากนี้ความแค้นของข้า พระผู้เป็นเจ้าเหนือพระเจ้าอื่นใดทั้งหมื่นพันพิภพ จะเป็นผู้กวาดล้างและกระทำสิ่งต่างๆ ให้เอง .."

 

".. เมื่อวันนั้นมาถึง แม้แต่บรรพบุรุษของเจ้าที่เคยได้รับเศษเสี้ยวของพลังลี้ลับจากยุคบรรพกาล ก็จะถูกฆ่าและถูกนำสิ่งที่เป็นของพระองค์กลับคืนมาทั้งหมดเช่นกัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า  .."

 

".. น่าสนุกใช่มั้ยล่ะ การกลับมาของพระองค์พระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่อันเป็นที่สุด จะนำสมดุลมาสู่หมื่นพันพิภพอีกครั้งในเวลาไม่นาน และเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ต่อแต่นี้ไป ข้าไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกแล้ว สู้รอกลับไปรับใช้ข้างกายพระองค์อย่างเช่นที่เคยกระทำมาตลอดนับล้านๆ ปี เป็นข้ารับใช้เช่นกาลเก่าก่อนเมื่อนานมาแล้วก็พอ .."

 

มากเมฆไม่ได้เข้าใจในความหมาย และคำพูดที่จะสื่อของอีกฝ่ายมากนัก

 

แต่ถึงอย่างงั้น ภายในจิตใจใต้สำนึกของเขา กับเต็มไปด้วยความไม่สงบร้อนรน และหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

".. เจ้ากำลังบอกว่าให้พวกเราทั้งหมด รอวันเวลาที่จะตายได้เลยอย่างช้าๆ ถูกมั้ย .." มากเมฆสบตากับอีกฝ่ายและพูดบอกไปตรงๆ ตามคำตอบที่คิดได้ของเขา

 

วิญญาณร้ายนอกพิภพหาได้สนใจเสียงนกเสียงกา เอาแต่ลูบคลำประตูมิติหินโบราณอย่างมีความสุข

 

".. เข้าใจแบบนั้นก็เกือบจะใช่ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด เจ้าเองก็เป็นส่วนหนึ่งในคำทำนายเช่นกัน แต่ยังไงก็เป็นเพียงเศษส่วนเล็กๆ ในธุรีเท่านั้น .."

 

".. เอาเป็นว่าเจ้าเปิดประตูให้ข้า และข้าจะคืนทุกๆ อย่างให้เจ้า เจ้ารับสิ่งนี้ไปได้มันคือสิ่งที่ข้าทำมาตลอดหลายสิบปีในเวลาว่างๆ ขอยกให้เจ้าแล้วกัน .."

 

วิญญาณร้ายมองมากเมฆด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง และดูไม่มีพิษภัยใดๆ แม้แต่น้อย ก่อนจะโยนไดร์ฟข้อมูลที่เต็มไปด้วยข้อมูลลับและงานวิจัยต่างๆ ให้กับมากเมฆ อย่างไม่นึกเสียดายใดๆ และแสดงความจริงใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เพื่อให้มากเมฆเปิดประตูมิติให้จงได้

 

แต่ภายในใจของมากเมฆกับไม่อาจจะสงบ หรือหาคำตอบใดๆ ได้เลย และรู้สึกว่ามันมีบางอย่างไม่ถูกต้องและเป็นอันตราย ลางสังหรณ์ของเขาได้พยายามบอกให้รู้ว่า หากเปิดประตูมิติและปล่อยให้วิญญาณร้ายนอกพิภพจากไปได้ มันจะกลายเป็นหายนะอย่างแท้จริงกับเขา และคนรอบข้างอย่างไม่อาจจะหวนกลับมาได้

 

ทันใดนั้นเอง!!  อยู่ๆ ภายในจิตสำนึกที่ลึกที่สุดของเขาก็มีเสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมๆ กับชายชราที่เดินไปเดินมาภายในมิติความคิดไร้สิ้นสุดของเขา

 

".. เจ้าลูกหลานไม่ได้ความ ไอ้เจ้าโง่ เจ้าจะเป็นเด็กไปถึงไหน ตัวเจ้าในเวลานี้อ่อนแอเกินไป ถึงเจ้าจะรู้เท่าทันมันได้แล้วยังไง แต่ด้วยความอ่อนแอของเจ้า เจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งใดๆ ได้ ข้าเคยสอนเจ้าไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว อย่ามั่นใจจนเกินไป อย่าคิดว่าเก่งกาจจนเกินเหตุ เจ้าถอยออกมาให้ห่างๆ เดี๋ยวนี้ .."

 

".. และหากเจ้าเปิดประตูมิติโบราณให้มัน พวกเจ้าทั้งหมดสิ่งมีชีวิตในจักรวาลแห่งนี้ จะตายกันหมดรู้หรือไม่ หนีให้ห่างจากเจ้านั่นเร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันครอบงำความคิดเจ้าได้ไปได้มากกว่านี้ หรือไม่ก็เชื่อมจิตกับข้าให้ได้มากที่สุด เจ้าหลานโง่ !!! เจ้าเก่งขึ้นมานิดหน่อยเท่านั้น แล้วจะไปตบตีกับตัวตนที่มีอายุยืนยาวมาเป็นล้านๆ ปีได้ยังไง เจ้าโง่!! .."

 

".. งานนี้ต้องลำบากตาแก่อย่างข้าอีกจนได้  เจ้าเฒ่าเทเวศร์ หากเจ้าอยู่ใกล้ๆ ก็รีบมาช่วยข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นลูกสาวของเจ้าก็จะหายไปด้วยนะเจ้าบ้า .."  อยู่ๆ เสียงตะโกนของบรรพบุรุษเมฆาเทพ ก็ดังขึ้นและกระจายคลื่นเสียงออกไปในอวกาศที่เป็นไปไม่ได้

 

เสียงของชายชราอันคุ้นเคยดังขึ้นภายในจิตใจของเขา และเสียงที่ตะโกนออกไป

 

บางสิ่งบางอย่างได้เกิดขึ้น ออร่าพลังที่ไม่เคยมี พลังลมปราณประหลาด และพลังวิญญาณที่จับต้องได้ พลังจิตอันลี้ลับเหนือโลกหล้า อยู่ๆ ก็ระเบิดออกมาราวกับการอุบัติขึ้นของจักรวาลเกิดใหม่

 

สเปซโคโลนีขนาดมหึมาของตระกูลหลักเมฆาเทพ ถึงกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

 

และในขณะเดียวกัน ดูเหมือนวิญญาณร้ายนอกพิภพผู้เก่งกาจ ตัวมันเองก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของบรรพบุรุษเมฆาเทพได้อย่างชัดเจน

 

สีหน้าตื่นตะลึงราวกับเห็นผี มองมาที่มากเมฆอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ..

 

".. ดีมาก ดีมากมาก ก่อนจะกลับไป ข้ายังได้สหายเก่าแก่มาส่งก่อนจากลา ฮ่าฮ่าฮ่า  .."

 

".. ไม่ได้พบกันนานนะ เจ้าคนทรยศ .." วิญญาณร้ายนอกพิภพพูดบอก กลิ่นอายพลังวิญญาณและคลื่นพลังโดยรอบเกิดการแปรเปลี่ยน สภาพอากาศและสิ่งต่างๆ รอบข้างราวกับกำลังเผชิญกับหายนะของวันสิ้นโลก

 

ดูเหมือนสถานการณ์จะเปลี่ยนไปอีกแล้ว ..

 

--------------

กลายเป็นตัวประกอบเบอร์ 1 ไปแล้ว มากเมฆ โดนคนแก่ๆ แย่งบทเด่นไปหมดแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 427 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,939 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #4561 หมีธนู (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 12:13
    ทำไมคุณบรรพบุรุษไม่คิดจะบอกอะไรมากเมฆบ้างเลย เอาแต่บอกว่าเจ้าหลานโง่อย่างเดียวเลย
    #4,561
    1
    • #4561-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 115)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 12:36
      ยังไม่ถึงเวลา บางบทบาทก็ทำตัวลึกลับ อิอิ
      #4561-1
  2. #2801 KIZUkinada (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 00:08
    สรุปพระเอก เติมทรูยังไงก็ยังกาก

    เหมือนเดิม จะไปสู้ลูกตีเอ็มได้ไง
    #2,801
    0
  3. #2794 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:03

    ค้างมากกกกกกกกกก

    #2,794
    0
  4. #2793 นามมังกรสำคัญไฉน (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:10

    เยี่ยม รอติดตาม

    #2,793
    0
  5. #2792 joelamtan (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 23:29
    ขอบคุณครับ
    #2,792
    0
  6. #2791 ford042 (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 22:19
    รุ่นโคตรแก่มาแล้วว
    #2,791
    0
  7. #2790 loliz (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:45
    พระเอกทันเด็กน้อย ซ่ามาเจอรุ่นใหญ่เลยเงิบไปดิ แต่งานนี้บางทีอาจมีเฮ รึไม่ก็เห้ล่ะ
    #2,790
    0
  8. #2789 saraasap (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:30
    คนแก่เก่งชิบหายบนเลย
    #2,789
    0
  9. #2788 KurouNeko (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:25

    ไม่ต้องเล่นเกมกันแล้วมั้ง

    #2,788
    1
    • #2788-1 พู่กันลี้ลับ(จากตอนที่ 115)
      22 ธันวาคม 2561 / 21:28
      ภาคสองเป็นเนื้อเรื่องในส่วนของโลกจริงครับ
      จริงๆ สามพิภพมันก็มีความลับอยู่นะ อิอิ เป็นส่วนขยายของ ...
      เพื่อให้ทุกคน ....
      #2788-1
  10. #2787 พู่กันลี้ลับ (จากตอนที่ 115)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:12

    เจอคำผิดบอกด้วยนะครับ หรือประโยคแปลกๆ ผมจะได้แก่ไข

    #2,787
    0