FADED #Ongniel #HWongniel

ตอนที่ 2 : Nice to meet you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 ต.ค. 60

                  
          เวลาในฮอกวอตส์ดูจะผ่านไปเร็วเหลือเกินสำหรับเด็กปี1 เพราะรู้ตัวอีกทีการสอบในช่วงเดือนมิถุนายนก็ใกล้เข้ามาแล้ว นั่นเป็นสาเหตุให้หลายวันที่ผ่านมาพวกเขาจึงต้องขลุกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด ยิ่งสองสามวันที่ผ่านมานะ ข้าวปลาแทบไม่ได้กิน เวลานอนก็อย่าพูดถึง นั่งเป็นหมีแพนด้ากันแบบนี้เพราะใครน่ะหรอ ศาสตราจารย์จินยองไง รู้ทั้งรู้ว่าอาทิตย์หน้าจะสอบแล้วแท้ๆ ยังอุตส่าห์ให้รายงานมาพร้อมคำพูดเรียบๆกวนบาทา 'พวกคุณคงรู้ว่าหากไม่มีงานชิ้นนี้ส่ง ในการสอบของพวกคุณคงไม่ราบรื่นเท่าไหร่' แปลง่ายๆก็คือ ไม่มีงานส่งไม่มีสิทธิ์สอบนั่นเอง ปัดโถ่เว้ย!

     "แดน เมื่อไหร่จะไปเอาหนังสือมาวะ นั่งมุบมิบๆคนเดียวอยู่ได้"

     "เออๆ เร่งจัง กลัวไม่ได้ทำงานไง้" ผมพูดก่อนจะเดินไปในโซนหนังสือปรุงยาทางปีกขวาของห้องสมุด เอ...ต้องหาของใครนะ เมอร์ริต้าหรือมาร์กันดี้ แต่คนเขียนคนละคนถ้าเนื้อหามันคล้ายๆกันก็น่าจะได้นี่หว่า ขี้เกียจหาแล้ว

     มือหนาเอื้อมไปหยิบหนังสือที่ชั้นบนสุด แต่ด้วยความไม่ระวังทำเอาหนังสือที่วางอยู่ด้านข้างร่วงลงมาด้วย

     “เฮ้ยๆๆ ร่วงลงมาได้ไงวะเนี่ย” ผมว่าผมหยิบแค่เล่มเดียวนะ ร่วงลงมาเป็นแถบเลยอะ โธ่

     “โอ้ะ” ดาเนียลหลุดเสียงร้องออกมาเมื่อก้าวถอยหลังชนกับใครบางคน ก่อนจะหันหลังไปโค้งน้อยๆพร้อมเอ่ยขอโทษคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างหน้า อืม..เขาสูงพอๆกับผมเลย แก้มข้างซ้ายก็มีกลุ่มดาวเล็กๆ3ดวงที่น่ามองไม่น้อยอยู่ด้วย หน้าตาดีแฮะ แต่ไม่คุ้นหน้าเลย คงเป็นรุ่นพี่

     “ขอโทษครับรุ่นพี่ เอ่อ...”

     “องซองอู เรียกพี่ซองอูก็ได้ ปีสามน่ะ” โห แก่กว่าเขาตั้งสองปี ว่าแต่ เครื่องแบบนักเรียนสีเขียวนั่น สลิธีริน สินะ ท่าทางดูเป็นมิตรแต่สุขุมของพี่เขามันเอ่อ...จะว่ายังไงดี คงดีกว่าที่เคยได้ยินมา เพราะเขาเองเรียกได้ว่าแทบไม่คลุกคลีกับพวกสลิธีรินเท่าไหร่ เนื่องจากที่ได้ยินชื่อเสียงของบ้านนี้มาค่อนข้างเยอะ ส่วนมากบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า

     “ขอโทษครับพี่ซองอู ผมไม่เห็นว่ามีคนอยู่ข้างหลัง”

     “ฮ่ะๆ ไม่เป็นไร แล้วนายล่ะ” เสียงนุ่มๆของคนตรงหน้าที่แสดงความเป็นห่วงแอบทำเขาใจสั่นอยู่เล็กๆ บ้าหน่า คิดอะไรอยู่เนี่ย

     “หื้ม ว่าไง” องซองอูเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ตอบจึงก้มหน้าลงไปสบตาคนที่ก้มหน้างุด

    “ไม่เป็นอะไรครับ อ้ะ” ด้วยความตกใจที่เงยหน้าไปแล้วเห็นใบหน้าของรุ่นพี่อยู่ใกล้แบบนั้นจึงเผลอถอยหลังไปชนชั้นหนังสือด้านหลังเบาๆ

     “ระวังหน่อยดาเนียล ว่าแต่...นายไม่คิดจะแนะนำตัวให้ฉันฟังหน่อยหรือไงกัน”

     “ครับ?

     “ชื่อนายไง” ซองอูไม่พูดเปล่าแต่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายเลยทีเดียว

     “อ่า...ดาเนียลครับ คังดาเนียล ปีหนึ่งครับ”

     “ดาเนียล...ลูกครึ่งหรอ” ถามออกไปทั้งๆที่ตัวเองน่ะรู้จักคนตรงหน้าดีทีเดียว รู้ทั้งชื่อเก่าของคังดาเนียลและสาเหตุที่เขาเปลี่ยนมัน แต่ทำไงได้ ตอนนี้ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้จักนี่นะ

    “เปล่าครับ คุณพ่อผมชอบชื่อนี้เลยตั้งให้” ผมพูดออกไปด้วยเสียงสั่นๆ ทำไมถึงต้องคิดถึงเหตุการณ์บ้าๆนั่นด้วยนะดาเนียล ทั้งๆที่มันผ่านมาเกือบสิบปีแต่ทุกอย่างยังคงชัดเจนในความทรงจำของเขา

     “งั้นหรอ เท่ดีนะ ฉันชอบ (: ” ใจเย็นไว้คังดาเนียล พี่เขาชอบชื่อของนายหรอกหน่า อย่าคิดไปไกลเด็ดขาดนะ

     “ฉันไปล่ะ มีเรียนคาบต่อไปน่ะ” ซองอูผละออกจากเด็กตรงหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้ามาสบตาเขาอีกแล้ว

     “ครับ...ขอโทษอีกครั้งนะครับพี่ซองอู”

     “อืม แล้วเจอกันใหม่นะ”

หลังองซองอูเดินออกไปแล้ว คังดาเนียลยกมือข้างซ้ายปิดหน้าแดงก่ำของตัวเอง มืออีกข้างกุมหน้าอกข้างซ้ายไว้เพราะกลัวว่ามันจะระเบิดออกมา

     “ให้ตายสิคังดาเนียล ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้เนี่ย”.......

   

TBC <3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 imyora (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 22:50
    หืม.. น้องมีความหลังใช่มั้ยง่าาาา ทำไมพี่องรู้จักน้องก่อนล่ะ รอลุ้นๆ
    #4
    0