#ซงมาเฟีย |Mino x You| Ft.Winner,iKON,Block B,Bigbang,AOMG

ตอนที่ 3 : SongMafia : 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

2



*********

 


 #ซงมาเฟีย





 

“ขอโทษด้วยนะที่เมื่อกี้ฉันทำแบบนั้นอ่ะ....เดี๋ยวฉันให้คนเอาขึ้นมาให้กินใหม่นะ” นายมิโนพูดพร้อมกับเอามือมาลูบหัวฉัน........


“อย่าแตะตัวฉัน...” ฉันปัดมือของนายมิโนออกทันทีเมื่อเห็นท่าทางที่มากเกิดไปของเค้า.....นี่แค่นายบ็อบบี้คนเดียวที่ชอบมาลูบหัวฉัน...ฉันก็จะบ้าตาอยู่แล้ว...นี่จะมีเพิ่มมาอีกคนหรอ?.....


“โอเค...ก็ได้ๆ....จะไม่ทำแล้ว” นายมิโนพูดแล้วยกมือสองข้างเหมือนทำท่าจะยอมแพ้......


“เอ่อ...ว่าแต่...นายได้ความคืบหน้าอะไรบ้างรึยัง?....เรื่องที่ควอน จียง...นายใหญ่ของแก๊งค์จะนัดส่งอาวุธส่งครามให้พวกผู้ก่อการร้ายน่ะ” ฉันพูดพลางหยิบน้ำในถาดข้างๆตัวขึ้นมาดื่ม.......


“อ....อืม.....ไม่ได้อะไรเลยอ่ะ...แต่ได้ยินพวกลูกน้องบอกว่ามันเป็นเรื่องลับสุดยอด” นายมิโนลูบคางของตัวเองเหมือนกับกำลังใช้ความคิดอยู่.....


“ลับสุดยอดอย่างนั้นหรอ?.....ฉันจะต้องสืบให้ได้ก่อนจะถึงวันนั้น” ฉันเอามือเสยผมหน้าของตัวเองเพราะว่ามันคลุมหน้าคลุมตาแล้ว....ตอนแรกกะว่าจะไปตัดก่อนที่จะมาทำภารกิจอันนี้....แต่ก็ไม่ได้ไปเพราะว่าเอาแต่บ้างานหาข้อมูลของนายใหญ่แก๊งค์นี่อยู่นะสิ.......


“เอ่อจริงสิ....นายมิโน....แล้ว...ตอนนี้..พี่ซึงยุนไปอยู่ที่ไหนล่ะ?” ฉันถามขึ้นมาทันที....เพราะว่าพี่เค้าขาดการติดต่อกับฉันและคนในหน่วยนานมากๆแล้วจนฉันรู้สึกเป็นห่วง....เลยเสนอตัวเข้ามาช่วยภารกิจนี้ของพี่ซึงยุน...มันจะได้จบๆไปสักที....จากนั้นเราสองพี่น้องก็จะไปอยู่ต่างประเทศใช้ชีวิตธรรมดาๆเหมือนคนทั่วไปประสาของพี่น้อง.......


“จะว่ายังไงดีล่ะ.....เห็นนายใหญ่ส่งคัง ซึงยุนไปที่ไหนก็ไม่รู้นี้ล่ะ...” นายมิโนตอบพร้อมกับมองไปนอกหน้าต่างเรือ.....


“แล้วนายไม่รู้อะไรเลยรึไงกัน?” ฉันเริ่มขึ้นเสียงขึ้นมานิดหน่อย....


“ฮืออออ....ไม่อ่ะ....วันๆหนึ่งฉันก็อยู่แต่ในห้องสบายๆ....ทำหน้าที่ของตัวเองไปวันๆอ่ะ....จะไปรู้เรื่องอะไรล่ะ” นายมิโนตอบแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ...ไม่รู้จริงๆสินะ?


“เป็นสายลับประสาอะไร....ไม่รู้ความเคลื่อนไหวของอะไรสักอย่าง...” ฉันเอามือกอดทันที.....


“ก็ประสานี้ล่ะ...เธอพักผ่อนเถอะ...เอ่อจริงสิ....เดี๋ยวฉันทำแผลให้” นายมิโนเดินอ้อมเตียงไปที่ฝั่งทางซ้ายทันที....พร้อมกับพับแขนเสื้อของฉันขึ้น....ก่อนจะค่อยแกะผ้าพับแผลอันเก่าออก...จากนั้นก็หยิบชุดอุปกรณ์ทำแผลที่หมอเกรย์ทิ้งเอาไว้ให้ออกมาจากลิ้นชัก....ก่อนจะค่อยๆทำแผลให้ฉันอย่างชำนาญ.....ยอมรับเลยว่านายมิโนมือเบาจริงๆ....ฉันแทบไม่รู้สึกเจ็บเลยด้วยซ้ำ.....ไม่รู้ว่าฉันเป็นโรคจิตประเภทไหนกัน....ที่เอาแต่จ้องเค้าตอนที่เค้าทำแผลให้ฉันตลอดเวลา.....ตั้งสติหน่อยอาอิน....เธอกับเค้ารู้จักกันยังไม่ถึง 1 วันเลย......


“ทำไม?...หน้าฉันมีอะไรติดหรอ?เห็นมองจัง” ถูกนายมิโนจับได้ส่ะแล้ว.....


“...” ฉันดึงแขนออกจากมือของเค้าทันทีเมื่อเค้าพูดแบบนั้น........ไม่ชอบสายตาของเค้าเลยจริงๆ....


“ไม่ใจสั่นสิJ” นายมิโนยิ้มให้ฉันพร้อมกับเอาผมหน้าที่บังหน้าบังตาของฉันทัดหูข้างซ้ายให้....ฉันถึงกลับจ้องหน้าเค้าจนตาโตทันที......


“บอกแล้วไงว่าอย่าโดนตัว!” ฉันใช้มือข้างขวาผลักเค้าออกไปทันที.....


“โทษทีพอดีลืม....นี่ก็ดึกแล้ว........ฝันดีนะ” เค้าโบกมือให้ฉันก่อนจะเก็บพวกอุปกรณ์ทำแผลเข้าในลิ้นชักเหมือนเดิมและเดินออกไปจากห้อง......


............ฉันเอามือจับที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเองทันที...ทำไมรู้สกแปลกๆ?...ช่างเถอะ!...ทายาที่หมอเกรย์ให้เอาไว้ให้ดีกว่า.....ยานี้ดีจริงๆเลย...ขนาดหมอเกรย์ทาให้แค่ครั้งเดียวแผลยังปิดสนิทขนาดนี้....อีก 3 วันโดยประมาณคงเหลือแค่รอยแดงๆ.....


........ตอนนี้พี่ซึงยุนไปอยู่ที่ไหนกันนะ....ฉันอุตส่าห์ขัดคำสั่งพี่เค้าที่สั่งไม่ให้เข้ามาแตะต้องภารกิจนี้เพื่อจะมาหาเค้าแล้วแท้ๆ.....คิดถึง....อยากจะไปใช้ชีวิตแบบปกติจะแย่แล้ว.........


...........จะว่าไปแล้ว...ท่าทางของนายมิโนนี้ก็แปลกๆชอบกล....ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงคิดแบบนั้น....ทั้งๆที่เค้าก็เป็นสายลับพิเศษเหมือนๆกับฉัน......แต่ทำไม.....ความรู้สึกของฉัน.....มันถึงบอกว่า.....ไมใช่ล่ะ......


.......นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่เนี๊ย!!!!....จะมาสงสัยพวกเดียวกันทำไม?....ก็เค้ารู้จักพี่ซึงยุน....รู้จักฉัน....แถมยังมีสร้อยรูปกุญแจของหน่วยอีก.....จริงสิ....สร้อย!.....ทำไมฉันถึงนั่งเอ๋ออยู่ได้เป็นวันๆกัน......


.........ฉันรีบถอดสร้อยรูปกุญแจสีเงินออกมากคอทันที.....จากนั้นก็ใช้มือกดลงไปที่เพชรเม็ดเล็กๆสีม่วงที่ฝังอยู่บนลูกกุญแจ.....แต่ว่ามันก็ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้นเลย.....ไหนบ็อบบี้บอกว่า GPS จะทำงานไง....ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย?.....หรือว่าจะพังไปแล้วตอนที่ฉันถูกซ้อม.....มันน่าจะมีแสงกระพริบออกมาเหมือนที่ลองทดสอบที่หน่วยสิ.......อะไรมันจะซวยขนาดนี้ว่ะ!!!......พี่ซึงยุนอุตส่าห์ให้เอาไว้เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเอง....ให้ตายเถอะ!....กว่าจะได้สร้อยนี่มาฉันต้องพยายามขนาดไหนกว่าจะได้สร้อยของสายลับประจำหน่วยนี่มา...เพราะปกติแล้ว....ฉันทำแต่งานเอกสารอยู่ที่หน่วยนะสิ......ช่างมันเถอะ.....ค่อยยืมสร้อยของนายมิโนส่งสัญญาณก็ได้ว่ะ!....ตอนนี้นอนดีกว่า.....




............แต่ให้ตายเถอะ...นอนยังไงก็นอนไม่หลับ.....ความรู้สึกเหมือนมีคนจ้องเราอยู่ตลอดเวลา....พอมองไปรอบๆในห้องก็มีเพียงแต่ฉัน.....บ้าเอ๊ย!.....ออกไปด้านนอกสักนิดจะเป็นอะไรไหม?.....ว่าแล้วก็ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง....แต่เมื่อเท้าแตะที่พื้น...ความเย็นก็แผ่เข้ามาทันที....ไม่ไปก็ได้ว่ะ!.....ฉันนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง...นอนท่านั้นก็แล้ว....นอนท่านี้ก็แล้ว.....แต่มันกลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีเลยสักนิด......





..............ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน....พอรู้ตัวอีกก็รู้สึกได้ถึงลมเย็นๆที่พัดเข้ามาปะทะกับร่างกาย....ฉันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองไว้.....แต่กลิ่นของน้ำทะเลจางๆที่ลอยมากับลมทำให้ฉันค่อยๆลืมตาขึ้น......ฉันเริ่มขยี่ตาของตัวเองเบาก่อนจะค่อยๆหาวออกมา......พร้อมๆกับหูที่ได้ยินกรีดร้องที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา....แต่พอตั้งใจฟังเข้าจริงๆ....กลับไม่ได้ยินอะไร....ฉันมองไปรอบๆห้องก็พบว่าประตูทางเข้าถูกเปิดออก....แต่พอจะลุกขึ้นไปปิดมัน....ฉันกลับเห็นคนกำลังยื่นอยู่ตรงหน้าประตู........


............ฉันมองคนที่อยู่หน้าประตูได้ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่....เนื่องจากในห้องมีเพียงแสงสว่างของโคมไฟพอให้มองเห็นได้เท่านั้น.....จึงทำให้ฉันมองเห็นภาพของร่างสูงที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นภาพย้อนแสงเพราะแสงไฟสว่างๆที่อยู่ด้านหลังของผู้มาเยือน....แต่ฉันกลับรู้สึกว่า....ความกลัวที่อยู่ภายในจิตใจลึกๆของฉันมันกลับตื่นขึ้นมาดื้อๆ....เพียงเพราะแค่เค้าก้าวเท้าเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ........


......ฉันเริ่มหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ....เหมือนกับว่าจะไม่ได้สูดอากาศเข้าปอดอีกต่อไป......ผิวหนังที่มือของผู้ชายคนนั้นสะท้อนกับแสงไฟจากโคมไฟ..ทำให้ฉันเห็นผิวที่ขาวซีดราวกับกระดาษของเค้า.....หน้าตาที่เหมือนจะไร้อารมณ์ความรู้สึกของเค้าค่อยๆฉีกยิ้มออกมาจนทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจ....ทั้งๆที่เป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวานและเป็นมิตรแท้ๆ.....แต่มันกลับรู้สึกขนลุกจนทำให้ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้กับหัวเตียงมากขึ้น.....เค้าเดินเข้ามาใกล้ๆฉันเรื่อยๆ.....เค้าเป็นผีหรอ?...ต้องใช่แน่ๆ....แต่เมื่อเค้าค่อยๆเอามือที่ขาวซีดของเค้ามาจับที่คางของฉันเบาๆ.....ฉันสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติจากมือของเค้า....ม...ไม่ใช่ผีนิ...แต่เป็นคนนี้ล่ะ....ใบหน้าที่ค่อยๆยื่นเข้ามาใกล้ๆกับฉันเรื่อยๆ....ทำให้ฉันรู้ว่าเค้ากำลังหายใจ...เพราะความอุ่นร้อนของลมหายใจของเค้ามันกระทบเข้ากับต้นแขนของฉัน.....หน้าตาและผิวหน้าของเค้า....มันช่าง...สวยงาม....สวยในแบบที่ไม่สามารถพบเจอในคนธรรมดาได้....ขนาดฉันเป็นผู้หญิงยังรู้สึกอายเลย.....ตาชั้นเดียวของเค้า...ที่มีดวงตาสีน้ำตาลไหม้จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันจนทำให้ตัวของฉันแข็งทื่อ........



“ฉันอยากลิ้มรส.....ของเธอ....” เค้าเอาปลายจมูกของเค้ามาเกลี่ยที่โหนกแก้มขวาของฉัน....ก่อนจะค่อยๆใช้ลิ้ยแตะมาที่แก้มของฉันเบาๆ....ฉันรู้สึกว่าบริเวณที่ลิ้นของเค้าที่แตะลงมา....มันทั้งอุ่นและเปียกชื่น.....ม.....ไม่ไหว.....กลัว.......


“แค่นี้ก็ตัวสั่นแล้วหรอ?...บอบบางจริงๆเลยนะ...หึ!” เค้าออกแรงดูดที่แก้มของฉันเบาๆ...เค้าเป็นใครกันกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้!...น่ารังเกียจที่สุด.....


.........ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดผลักตัวของเค้าให้ออกห่าง....แต่ว่าเค้ากลับใช้สองมือของเค้าจับเข้าที่ต้นแขนของฉันโดยง่าย....เหมือนกับว่าจับแขนของตุ๊กตา.....น่าหงุดหงิด......


“ป.....เป็น....น...น...นายเป็นโรคจิตรึไงกัน!” ฉันพยายามเรียบเรียงคำพูดของตัวเอง.....


“ก็ไม่รู้สิ.....แต่ตัวของเธอ....มันน่ากิน....กลิ่นของเธอมัน......” เค้ากลืนน้ำลายเสียงดังก่อนจะใช้มือลูบไปที่ต้นแขนข้างขวาของฉันและจะยกมันขึ้นมาที่ระดับคางของเค้า....


“ขอฉันชิมรสชาติของเธอหน่อยนะJ” เค้าค่อยกดจูบริมฝีปากของเค้าลงบนหลังมือของฉัน....จากนั้นก็ค่อยๆดูดมันเบาๆและค่อยใช้ฟันคมๆของเค้ากดลงไปช้าๆจนฉันรู้สึกเจ็บ....


“โอ๊ย!....มันหมารึไงมากัดกันแบบนี้!” ฉันพยายามดึงมือออก....แต่มันกลับไม่มีแรง...และอีกอย่างเค้าก็ล็อกแขนของฉันเอาไว้อีกต่างหาก......ฉันพยายามดิ้น....เค้ากลับยิ่งออกแรงดูดและกัดที่หลังมือขวาของฉันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ....รู้สึกเหมือนผิวหนังจะหลุดออกไป.....


“อ่าาาาาาา!” เค้าส่งเสียงออกมาอย่างสดชื่น...ก่อนที่จะเอามือเช็ดเลือดของฉันที่เปื้อนอยู่ที่ขอบปาก...แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์.....ก่อนจะจับท้ายทอยของฉันเอาไว้แน่น.....และดึงฉันเข้าไปจูบเบาๆ....ไม่มีการรุกล้ำใดๆทั้งสิ้น.......ก่อนจะค่อยๆปล่อยมือออก.....ฉันเบิกตากว้างกับพฤติกรรมอันแปลกประหลาดของเค้าทันที.....


“จองเอาไว้ก่อน....และวันหลังฉันจะมากินเธอใหม่.....ตอนนี้....หลับส่ะนะ” เค้าดีดนิ้วตรงหน้าฉันหนึ่งครั้ง....นั่นคือภาพสุดท้ายที่ฉันเห็น...ใบหน้าสีขาวซีดไร้ที่ติของเค้า....ก่อนทุกๆอย่างจะดับลงเหมือนกับการกดปิดสวิตส์ไฟ.........

 

 



*****

 



 

“อย่าาา...าาาาาาาาา!!!!!!!!!!” เสียงของไอ้สายลับหน้าหวานที่ถูกพโยลูกน้องฝีมือดีคนหนึ่งของผมกำลังใช้เหล็กแหลมคมขนาดเท่าไม้จิ้มฟันค่อยๆทิ่มแทงเข้าไปที่ปลายหัวแม่โป้งเท้าซ้ายจนร้องโอ๊ยโอยออกมาอย่างเจ็บปวด....ผมไม่ได้รู้สึกสงสารเพียงแต่ผมแค่รู้สึกสะใจก็เท่านั้น....ใครใช้ให้มันพยายามที่จะหนีออกไปเอง......


“พวกมึงจะเอาอะไรจากกูอีกว่ะ!!!!!....อร๊ากกกกกก!!!!....” มันร้องเสียงหลงทันทีเมื่อพโยเริ่มแทงเหล็กลงที่ปลายหัวแม่โป้งเท้าขวา....เหล็กขนาดยาวประมาณนิ้วชี้ของผมค่อยๆขยับเข้าไปในผิวเนื้อของมันอย่างช้า...ภายใต้เสียงร้องสุดชีวิตเพราะความเจ็บปวดที่มันได้รับ......ยิ่งได้ยินเสียงร้องของมันที่เจ็บเจียนตาย...ในขนาดที่ผมกำลังจิบไวน์แดงหอมๆแบบนี้....ผมก็ยิ่งรู้สึกสะใจ....เพราะได้ดูโชว์พิเศษหลังจากที่ให้ลูกน้องบนเรือเกือบยี่สิบคนตามไล่ล่ามัน..........


“มันสลบไปแล้วครับคุณซง” พโยพูดแล้วถอยออกมาจากร่างที่ถูกล่ามทั้งแขนและขาลงบนเก้าอี้ที่เอาไว้ใช้สำหรับการทรมานโดยเฉพาะในแบบของผม....


“เอาน้ำสาดมัน!” ผมสั่งพร้อมกับนั่งไขว้ขาบนโซฟากำมะหยี่สีดำแล้วยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบต่อ.....เมื่อยูควอนได้ยินอย่างนั้นก็รีบสาดน้ำที่เตรียมไว้เพื่อปลุกไอ้สายลับนั่นโดยเฉพาะ........


“แค่กๆๆๆๆ!” ไอ้สายลับหน้าหวานนั่นเริ่มสำลักน้ำแล้วลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง......


“จะเอาเชี้ยอะไรอีกว่ะ!....ก...กูก็บอกมึงไปหมดแล้ว.....ทั้งเรื่องคัง ซึงยุน...แล้วก็คัง อาอิน....น..น้องสาวของมัน......ไหนมึงบอกว่าจะปล่อยกูไง.....” มันพยายามดิ้นบนเก้าอี้.....แต่ยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งเจ็บ....เพราะเหล็กแหลมที่ถูกประดับอย่างสวยงามบนเก้าอี้ที่มันนั่งกำลังทิ่มแทงมันอย่างไม่หยุดหย่อน....ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ!.....


“ใช่.....กูบอกว่าจะปล่อย.....แต่กูไม่ได้บอกว่ากูจะปล่อยมึงตอนไหนไง!....หายโง่รึยัง!.....ไอ้คิม จินอู...หึ!” ผมหัวเราะให้กับความสมเพชที่อยากจะเอาชีวิตรอดของมัน.....


“ไอ้สัส!....ไอ้สารเลว...ไอ้......อร๊ากกกกกกก..กกกก!!!!!” มันร้องออกมาอีกครั้งเมื่อยูควอนใช้แผ่นเหล็กที่ถูกไฟหลอมจนแดงเหมือนกับถ่านที่กำลังสร้างความร้อนนาบลงที่หน้าขาของมัน...จนได้กลิ่นเนื้อที่ไหม้ฟุ้งกระจายขึ้นมาพอกับละอองไอน้ำที่เปียกตัวของมันลอยเป็นควันออก.....มันดิ้นไปดิ้นมาบนเก้าอี้.....เหล็กแหลมที่ถูกฝังบนเก้าอี้....ค่อยทำให้เลือดที่อยู่ตามตัวค่อยๆไหลหยดบนพื้น....จนเริ่มหนองเต็มไปหมด.......


“น่าสงสารจัง....J” ผมยิ้มแล้วค่อยลุกออกจากเก้าอี้แสนแพงและเดินไปหาคิม จินอูที่นั่งทรมานอยู่บนเก้าอี้...ยูควอนจึงนำแผ่นเหล็กร้อนออกจากหน้าขาของมันแล้วนำไปสุมไฟต่อ....ส่วนพโยก็ขยับห่างออกไปสองก้าว......


“ขอบคุณด้วยนะ....ที่มึงต้องมาเจ็บแบบนี้” ผมใช้มือตบหน้ามันเบาๆสองครั้งก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องๆนั้น.......




..............ผมเริ่มเดินไปอีกห้องหนึ่งที่ถูกปิดตายเพราะว่าผมสั่งห้ามไม่ให้ใครโผล่หน้าเข้าไปในห้อง...หรือแม้แต่เข้าใกล้บริเวณนั้นเด็ดขาด.....


...........ผมใช้ลูกกุญแจค่อยๆไขแม่กุญแจที่เกี่ยวล็อกประตูห้องเอาไว้อยู่.....เมื่อปลดล็อกสำเร็จผมก็ค่อยๆเปิดประตูเข้าไป.....เพื่อแค่แง้มประตูเข้าไปไม่เกินสามนิ้ว....กลิ่นคาวเลือดที่คลุ้งไปทั่วห้องก็ลอยเข้ามาปะทะกับจมูของผม.....ผมค่อยเปิดเข้าไปภายในห้องที่มีแสงสลัวๆจากหลอดไฟเก่าๆ....และมองไปยังร่างที่ถูกโซ่เหล็กล่ามตรึงทั้งแขนและขาติดไว้กับผนังราวกับว่ามันเป็นกรอบรูป......ตามเนื้อตัวของมันเต็มไปด้วยเลือดที่แห้งเป็นสะเก็ดหนาจากรอยเศษแก้วที่กรีดลงตามร่างกายของมันเมื่อวันก่อน....พร้อมกับรอยมีดและแซ่ที่พาดผ่านตัวของมันเป็นทางเพื่อให้มันยอมบอกข้อมูลต่างๆ.....ใบหน้าที่ถูกซ้อมราวกับขึ้นสังเวียนมวยมานับสิบครั้ง.....ร่างกายที่ซูบผอมลงจนเห็นชายโครงเพราะไม่มีอะไรตกถึงท้อง....แต่ความทรมานที่ผมมอบให้กับมันด้วยมือของผมเอง...ก็ไม่ได้ทำให้มันปริปากบอกสิ่งที่ผมอยากรู้ได้เลย.....แต่ว่าวันนี้ก็ไม่แน่.....มันอาจจะยอมบอกผมก็ได้......


..........ผมหยิบกระถางเก่าๆขึ้นสนิมที่มีน้ำทะเลบรรจุอยู่เกือบครึ่งถังสาดเข้าที่ใบหน้าของมัน....และน้ำก็กระเด็นไปตามร่างกายของมันด้วย....


“แค่ก.....แค่ก.....อร๊ากกกกก!!!!!” มันร้องออกมาอย่าอดกลั้นเมื่อน้ำทะเลซึมเข้าไปตามร่องรอยบนตัวของมัน......


“สัส!....” นั่นคือคำแรกที่มันเอ่ยออกมา...ก่อนจะค่อยๆหอบหายใจเพราะความแสบตามผิวหนัง.....


“........” ผมไม่ตอบอะไรไป....ได้แต่ยิ้มร่าด้วยความรู้สึกสะใจ.....


“กูไม่มีทาง.....บอก...มึงหรอก.....ต่อให้กูต้องตายก็...เถอะ” มันยังบอกแข็งเหมือนเดิม....


“ไม่บอกก็ไม่เป็นอะไร....” ผมตอบออกไปอย่างใจเย็น...ทั้งๆที่ในใจของผมอย่างจะเอามีดมาแทงมันให้หายโมโห.....


“แต่ว่า........มึง......” ผมยิ้มมุมปากจนมันเริ่มขมวดคิ้วขึ้นมา.....ตาที่แทบลืมไม่ขึ้นของมันจ้องมาที่ผมอย่างลำบาก.....ผมจึงเดินเข้าไปใกล้มันและใช้มือกระชากผมของมันให้มองที่หน้าของผม.....


“คัง อาอิน” เมื่อผมพูดถึงชื่อนั้น...ตาของมันที่เคยอ่อนล้าเพราะความทรมานก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที....มันยิ้มเยาะอย่างสมเพชก่อนจะพูดต่อ....


“คัง อาอิน น้องสาวสุดที่รักของมึงสวยดีนะ” ผมฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันที....เมื่อมันเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง.....


“เธอไม่เกี่ยว!!!....อย่ายุ่งกับเธอ!!!!!!!” มันแยกเขี้ยวราวกับจะกัดผม.....


“ตอนนี้....คัง อาอินอยู่ที่นี่....ลองเดาสิว่าฉันจะทำอะไรกับเธอ?” ผมยิ้มกว้างในทุกคำที่พูดออกไป......


“มึงจะทำอะไรน้องกู.....อ....ไอ้มิโน!” มันเริ่มดิ้นแรงขึ้น...อย่างบ้าคลั่ง....ผมค่อยๆปล่อยมือออกมาจากผมของผม...ก่อนที่จะเช็ดมือเข้าที่เสื้อตัวนอกของผมอย่างรังเกียจ....จากนั้นผมก็ค่อยๆออกห่างจากมันและกำลังจะออกไปจากห้อง.....แต่มันก็เอาแต่คลั่งถามว่าผมจะทำอะไรน้องของมัน....ผมชะงักฝีเท้าก่อนจะค่อยหันมาทำสีหน้าเรียบเฉยใส่มัน...แต่แววตาของผมกลับรู้สึกสนุกและสะใจที่ได้เห็นมันเป็นแบบนี้.....



“ก็ไม่รู้สิ...รู้แต่ว่า...สนุกแน่นอน :)” ผมเหยียดยิ้มอย่างน่าสมเพชให้คัง ซึงยุน แล้วเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆเพื่อรอฟังเสียงครวญครางร่ำไห้ของมันที่กำลังทุกใจอย่างน่าเวทนา


 





#ซงมาเฟีย



@mbi1888

*************************













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #12 shxxja (@shxxja) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 00:26
    รออยู่เด้ออ เหมือนจะแฟนตาซีหน่อยๆเลยอะ55555
    #12
    0
  2. #11 AmoilThanaphornz (@AmoilThanaphornz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:58
    รอต่ออยู่นะคะค้างง่าาา
    #11
    0