#ซงมาเฟีย |Mino x You| Ft.Winner,iKON,Block B,Bigbang,AOMG

ตอนที่ 2 : SongMafia : 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

1


********


 

#ซงมาเฟีย








ตอนแรกกะว่าจะขอดูแค่สร้อย.....แต่ว่าตอนนี้ขอดูอย่างอื่นด้วยก็แล้วกัน!” 


“นายจะทำอะไร!!!!...ออกไปนะ” ฉันพยายามดิ้นเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากสถานการณ์อันแปลกประหลาดที่ตัวเองกำลังพบเจออยู่.....


“อยู่นิ่งๆ....จะดิ้นทำไมหนักหนาว่ะ” นายคนที่ชื่อคุณซงผิวสีน้ำผึ้งนั่นเค้ายิ่งออกแรงกดตัวของฉันให้ติดกับเตียงมากยิ่งขึ้น.....


“ไม่เอาอย่าทำแบบนี้!!!!!!” ฉันตะโกนออกไปเสียงดังทันที...เมื่อเค้าพยายามขยับใบหน้าของเค้าให้มาใกล้ฉันมากยิ่งขึ้น......

 


 


 

5 ปีก่อน

 

 


.........วันนั้นฉันยังจำได้ขึ้นใจ...และจะไม่ลืมไปตลอดชีวิตว่ามันเกิดอะไรขึ้น....ฉันเดินกลับบ้านมาพร้อมกับดงฮยอก....เพราะทางกลับบ้านของเราอยู่ทางเดียวกัน....เย็นวันนั้นหลังจากที่เลิกเรียนพวกเราสองคนนัดกันออกไปกินไอศกรีมที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆกับโรงเรียน....แถมยังชวนกันไปดูหนังอีก....นั่นเลยทำให้ฉันกลับบ้านจนดึกดื่น......จนถึงขั้นพี่ซึงยุนโทรไปตามฉันเลยทีเดียว......


“อาอินอยู่ไหน?....นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว?...ทำไมไม่รีบกลับบ้าน?...เนี๊ยๆ..พี่อุตส่าห์มานั่งรอกินข้าวเย็นด้วย” พี่ซึงยุนพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดบ่นความน้อยใจนิดๆ....จนฉันจินตนาการเป็นภาพพี่ซึงยุนเบะปากเหมือนจะร้องไห้...ท่าทางน่ารักๆกำลังยืนคุยโทรศัพท์กับฉันอยู่......


“อ้าว!....ขอโทษด้วยนะคะ..หนูไม่รู้ว่าพี่จะกลับมาที่บ้าน...ก็เลยมาดูหนังกับดงฮยอกจนทำให้กลับบ้านช้า.....ยังไงหนูจะรีบกลับนะคะ” ฉันพูดด้วยเสียงกระซิบผ่านโทรศัพท์...เพราะว่าตอนนี้หนังกำลังฉายไปจนค่อนเรื่องแล้ว....ถึงจะดูเสียมารยาทที่คุยโทรศัพท์ตอนดูหนัง...แต่ว่ามันจำเป็นต้องทำจริงๆ....เพราะว่าตอนที่ฉันหยิบทาศัพท์ออกมาดูเวลาก็เห็นพี่ซึงยุนโทร.มาเป็นสิบๆสายแล้ว......


“อ่าๆ...โอเคๆ....เดี๋ยวพี่ไปรอรับที่หน้าปากซอยที่เดิมเอง...อีกกี่นาทีถึงจะถึงบ้าน?”


“เอ่อ.......น่าจะสัก 40 นาทีเห็นจะได้ค่ะ” ดงฮยอกเห็นมามองหน้าฉันด้วยความสงสัยพร้อมกับขยับปากเป็นชื่อของพี่ชายของฉัน....เมื่อฉันเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้าทันที....


“แน่ๆนะ...40 นาที....เลทได้ไม่เกิน 10 นาทีเผื่อเดินมาที่หน้าปากซอยด้วยโอเคนะ”


“ค่ะพี่ซึงยุนแค่นี้ก่อนนะคะ” ฉันรีบวางสายจากพี่ซึงยุนทันที...ก่อนหันมาให้ความสนใจกับดงฮยอกที่กำลังสนุกสนานกับหนังแอคชั่นที่กำลังฉายอยู่.......


“ดงฮยอก...นายจะว่าอะไรไหม?...ถ้าเกิดฉันขอกลับก่อนอ่ะ???” ฉันใช้น้ำเสียงที่ฟังดูลำบากใจในการพูด.....


“จะกลับก่อนเอ่อ...ได้สิที่เราไปส่ง” ดงฮยอกลุกเก็บของและกำลังจะลุกจากที่นั่งฉันจึงรีบห้ามเอาไว้ทันที......


“ม...ไม่เป็นไรๆ....นายดูต่อไปเถอะ....มันเป็นหนังที่นายอยากดูอยู่แล้วไม่ใช่หรอ...ดูให้จบเถอะ...อีกแปบเดียวก็คงจบแล้วล่ะ....ฉันกลับคนเดียวได้”


“เอาอย่างงั้นหรอ?....แต่ว่า......” ดงฮยอกเริ่มแสดงสีหน้าลำบากใจขึ้นมา......


“ฉันไปก่อนนะ” ฉันรีบชิงตัดบทเดินออกมาจากโรงหนังทันทีเพราะกลัวว่าดงฮยอกจะตามฉันมา...จริงๆแล้ว....ฉันก็อยากจะนั่งดูหนังต่อนะ.....แต่ว่าไปกินข้างกับพี่ซึงยุนสำคัญกว่า.....เพราะว่านานๆกว่าจะได้เจอพี่เค้าแค่เดือนละไม่กี่ครั้งเอง......


...........อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้!.....พอมองไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง....รถประจำทางที่วิ่งผ่านแถวๆนี้ก็อีกเกือบๆ 30 นาทีกว่าจะวนมาอีก.....การเดินคงจะเร็วกว่าเป็นไหนๆ.....ฉันจึงตัดสินใจเดินจากโรงหนังกลับไปที่บ้านทันที.....


..........ฉันเดินกลับบ้านมาเรื่อยๆ...และอีกไม่ถึง 2 กิโล.นิดๆก็จะถึงปากซอยเข้าทางเข้าบ้านแล้ว....ระหว่าเดินฉันใส่หูฟังแบบ Inear ข้างหนึ่งที่หูข้างซ้าย....จริงๆแล้วก็อยากใส่มันทั้งสองข้าง...แต่ติดที่ว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ตามท้องถนน...กลัวจะไม่ได้ยินเสียงรถวิ่งหรือเสียงแตรรถ.....ฉันเดินผ่านมินิมาร์ทเล็กๆจึงหยุดแวะทันที.....จะซื้อของไปง้อพี่ชาย.....


.........ฉันเดินเลือกของไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ลืมที่จะหยิบกาแฟลาเต้ของโปรดพี่ซึงยุนไปด้วย....เมื่อได้ของตามที่ต้องการแล้ว....ฉันก็รีบไปจ่ายเงินและเดินออกจากร้านทันที......


..........ทางกลับบ้านของฉันไม่เปลี่ยวหรอก....เพราะมีแต่ร้านขายแอลกอฮอล์และร้านของกินเต็มไปหมด.....และแล้วฉันก็เจอเข้ากับคนที่ฉันอยากหลีกเลี่ยงมากที่สุด.....ไม่ใช่ว่ากลัว....แต่แค่ไม่ชอบหน้าเฉยๆหรอก.....คนอะไรหน้าตาก็ดี....แต่นิสัยหยาบช้าเกินจะทน.....ฉันจึงพยายามเดินเลี่ยงย้อนกลับไปอีกทางทันที......แต่ไม่ทันแล้ว....เค้าเห็นฉันแล้ว.....คนที่ตัวขาวๆหน้าตาไม่มีพิษมีภัยนั่น....แถมยังจ้องฉันอีก.....ฉันรีบกลับหลังหันแล้วเดินหนีไปทันที......ฉันว่าฉันคงต้องวิ่งกลับบ้านแล้วล่ะ.....ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่ดีกลับสายตาที่มองมาเลย.....สายตาที่ดูหยาบคายนั่น........


...........ทางลัดอีกทางที่ฉันเดินกลับบ้าน....มันออกจะอันตรายอยู่ถ้าไม่ใช่คนแถวนั้น....เพราะว่าทางนี้เป็นถนนที่ทอดยาวไปเรื่อยๆมีแต่รถวิ่งผ่านแต่ไม่ค่อยมีบ้านคนหรือร้านค้าเหมือนทางที่ฉันใช้กลับบ้านในทุกๆวัน.......



..........ฉันถอดหูฟังออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าสะพายหลังจากนั้นก็เดินต่อ.....อีกแค่ 1 กิโล.กว่าก็ถึงแล้ว......


 

เอี๊ยดดด...ดดด!!!


 

......เสียงยางรถยนต์ที่เสียดสีกับถนนใกล้ๆกับตำแหน่งที่ฉันยืนอยู่ทำให้หัวใจขอฉันแทบวาย...คิดว่ารถจะชนฉันส่ะแล้ว.....ฉันหันไปมองที่รถคันนั้นอีกครั้ง....นี่มัน.....รถของแจวอนนิ.....ฉันรีบวิ่งหนีทันที....แต่ว่านายแจวอนเองก็เปิดประตูรถและวิ่งตามฉันออกมาเช่นกัน.....ฉันวิ่งไปเรื่อยๆนายแจวอนขายาวนั่นก็วิ่งเข้ามากระชากผมของฉันจนฉันต้องหยุดวิ่งเพราะมันรู้สึกเจ็บเกินไป.....ฉันปล่อยถุงใส่ของที่ซื้อมาจากมินิมาร์ทเมื่อกี้ลงบนพื้นจนของในถุงออกมากระจายเต็มพื้น...เพื่อที่จะแกะมือของคนบ้านี่ออก......


“ฉันเจ็บ!!!....นายปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!!!!....” ฉันพยายามใช้เล็บจิกที่หลังมือขาวๆของเค้าจนเศษหนังชิ้นเล็กๆหลุดติดปลายเล็บออกมาด้วย......


“โอ๊ย!!!” ได้ผล....นายแจวอนอะไรนั่นยอมปล่อยมือออกจากผมของฉัน....แต่เค้ากลับ....


“ฤทธิ์เยอะนักนะ!!” เค้าตะคอกใส่ฉันและฟาดฝ่ามือเข้าที่หน้าของฉัน....

 

 


เพี๊ยะ!!!


 

“มานี่!!!!!!!” นายแจวอนเดินเข้ามากระชากผมของฉันอีกครั้งก่อนที่จะลากฉันไปทางที่รถของเค้าจอดอยู่....เรียกง่ายๆก็คือ..จิกหัวนั่นล่ะ.....ฉันพยายามแกะมือของเค้าออกแต่เค้ากลับออกแรงจะชากและลากฉันไปที่รถแรงกว่าเดิม....ดูเอาเถอะ...ผู้ชายที่ทำแบบนี้กับผู้หญิงมันชั่วขนาดไหน......ใครมันจะไปยอมกันล่ะ!!......ฉันเอามือข้างซ้ายที่ปล่อยจากแขนของเค้าไปกระชากที่ผมของเค้าบ้าง....เค้าจะได้รู้ว่ามันเจ็บขนาดไหน.....


“อร๊าก!!!!!....เธอนี่มัน!!!!


 

ผลั่ก!!


 

........ฉันถูกนายแจวอนอะไรนั่นต่อยเข้าไปที่หน้าท้อง....มันทำให้ฉันถึงกลับทรุดลงไปกับพื้น.....แทบจะไม่มีแรงที่จะขยับไปไหน....รู้สึกว่าตัวมันชาไปหมด......


“สิ้นฤทธิ์แล้วสินะJ” ชาติที่แล้วเค้าเกิดเป็นนกรึไงกัน?....เอาแต่จิกผมฉันอยู่นั่นล่ะ.....


“ปล่อย!!!...จะทำอะไรฉัน!!!” ฉันตะโกนเสียงดังเมื่อเค้าอุ้มฉันพาดบ่าแล้วเดินไปเปิดประตูรถ....รถที่วิ่งผ่านไปมา...แทนที่จะจอดและเข้ามาช่วยฉัน....เปล่าเลย...ไม่แม้แต่จะมาช่วย.....แค่ชะลอและขับต่อไป.....โชคร้ายที่สุด!.....


“ก็ทำแบบที่อยากทำ.....ฉันอยากได้เธอแทบแย่แต่เธอไม่ยอมสักที....คงต้องใช้วิธีนี่ล่ะJ” .....เค้าพูดพร้อมกับยัดฉันเข้าไปในรถของเค้า....ก่อนที่เค้าจะตามฉันเข้ามาและคร่อมตัวของฉันเอาไว้จนตัวของฉันติดกับเบาะและขยับไปไหนไม่ได้.......


“อย่าทำอะไรบ้าๆแบบนี้!....นายก็รู้ว่าฉันไม่มีวันรักนาย” ที่ฉันพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะว่าเค้าเคยมาขอคบกับฉัน....แต่ฉันปฏิเสธออกไป.....เพราะรู้และเห็นทุกอย่างว่าเค้ามันนิสัยแบบไหน.....ทั้งๆที่เค้าเป็นแบบนี้แต่ก็ยังมีผู้หญิงเข้ามาถวายตัวให้เค้าอย่างไม่ขาดสาย.....ตั้งแต่วันนั้นเค้าก็เอาแต่ก่อกวน...ยุ่มย่ามสร้างความวุ่นวายให้ฉันตลอดเวลา....จนกระทั่งเคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เค้าพยายามที่จะปล้ำฉันที่ห้องเปลี่ยนชุดวิชาพละ.....ตั้งแต่วันนั้น.....ฉันก็หลีกเลี่ยงเค้าตลอด....เพราะเค้ามันตัวอันตราย........


“เหอะ!.....ความรักหง้อยๆของเธอฉันไม่อยากได้มันแล้ว!!....ฉันอยากได้แค่ตัวของเธอเท่านั้นล่ะ!!!!” หลังจากจบประโยคเค้าก็ฝังหน้าของเค้าลงมาที่ต้นคอของฉันทันที....ก่อนจะกัดมันจนฉันร็สึกเจ็บ.....ตอนนี้มันคงเป็นรอยฟันของเค้าไปหมดแล้วล่ะ......


“นายแจวอน!!!!!!!” ฉันพยายามผลักเค้าออก...แต่เค้ากลับ........


 

ผลั่ก!


 

.........ซัดหมัดลงมาที่หน้าท้องของฉันอีกครั้งจนฉันรู้สึกเจ็บจนตัวงอ.....ฉันได้ยินแต่เสียงหัวเราะด้วยความสนุกของเค้า....เค้ามันสารเลว!.....แจวอนพยายามแกะชุดนักเรียนของฉันออก....แต่มันคงยากเกินไป....จึงฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ.......


“ปล่อยฉันนะไอ้คนสารเลว!!” ฉันตะโกนด่าใส่หน้าเค้า......


“ขอบคุณที่ชม....ยิ่งเธอดิ้นแม่งก็ยิ่งอยากว่ะ” เค้ายิ้มอย่างสะใจก่อนจะค่อยๆเอนเบาะลงจนฉันอยู่ในท่านอน.....จากนั้นเค้าก็เข้าซุกไซร้ฉันอีกครั้ง....สัมผัสที่น่ารังเกียจ......ฉันขยะแขยงมันที่สุด.....คนเลวๆแบบเค้าฉันเกลียดที่สุด......


“ตัวเธอหอม.....ทั้งหอมทั้งนิ่ม” เค้าจูบไล้ไปทั่วพร้อมกับสร้างรอยแตกที่มีเลือดซิบๆอยู่เอาไว้มากมายตรงช่วงคอและเนินอกของฉัน......


“ไอ้คนสันดานหยาบ....ชาติชั่ว.....หน้าตัวเมีย!!!!” ฉันพูดแล้วใช้แรงที่มีอยูพยายามผลักเค้าออก.....


 

ผลั่ก!...เพี๊ยะ!!!


 

......แจวอนไม่ได้ต่อยที่ท้องของฉันอย่างเดียว....เค้ายังตบหน้าฉันอีก....ตอนนี้ฉันได้กลิ่นคาวคลุ้งเต็มปากไปหมด.......พอฉันลองเอามือไปแตะที่ปากของตัวเอง....ก็พบว่ามีของเหลวสีสดกำลังไหลออกมาที่มุมปากเป็นทางยาว......


............ตอนนี้ฉันรู้สึกเจ็บไปหมดเจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ....ตอนนั้นฉันเหวี่ยงกระเป๋าสะพายหลังของฉันใส่หน้าเค้าทันที.....ก่อนที่จะผลักเค้าออกให้พ้นจากประตูรถ.....แต่เค้ากลับกระชากผมของฉัน...จนศีรษะของฉันขยับไปตามแรงดึงของเค้า.......


“มึงทำกูเจ็บ!” จากนั้นเค้าก็จับหัวของฉันกระแทกเข้ากับกระจกฝั่งคนนั่งนับครั้งไม่ถ้วน.....จนกระทั่งกระจกรถของเค้ามีหยดน้ำสีแดงกระจายเต็มไปหมด......แต่เค้าก็ยังไม่หยุดที่จะทำมัน.....ฉันพยายามร้องขอให้เค้าหยุดแต่เค้าก็ยิ่งทำมัน.......จนฉันเริ่มทนไม่ไหว.....ฉันทนไม่ไหวกับความเจ็บปวดที่ตัวเองได้รับที่ศีรษะ.......ถ้าจะให้เดา....ตอนนี้ก็คงมีเลือดเปื้อนเต็มตัวและรถของแจวอนเต็มไปหมด.......เสียงโทรศัพท์ที่คาดว่าน่าจะเป็นของพี่ซึงยุนก็ดังไม่หยุดมาได้สักพักแล้ว......ตอนนี้แค่ฉันจะหายใจมันยังรู้สึกลำบากเลย......


“อย่าทำอะไรฉันเลยนะ...ข...ขอร้องล่ะ....อย่าทำ” ฉันพูด้วยลมหายใจที่ร่อแร่เต็มทน.....


..........เมื่อฉันเริ่มนิ่งไป.....แจวอนจึงค่อยๆหยุดการกระทำของเค้า....ก่อนจะเรียกชื่อฉัน.....


..........พอรู้ตัวอีกที...ฉันก็ถูกเค้าผลักออกจากรถอย่างไม่ใยดี.....คงคิดว่าฉันตายไปแล้วสินะ......เค้าขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว....ไฟท้ายรถของเค้าคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็น.....ก่อนที่จะไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตา....แต่ฉันก็ยังพอจะรับรู้ว่ารอบๆตัวเกิดอะไรขึ้นบ้าง.....ฉันนอนหายใจรวยรินอยู่ที่ข้างถนนโดยที่ไม่มีแม้แต่คนที่คิดจะเข้ามาช่วยสักนิด.....ฉันพยายามที่จะลืมตาและลุกขึ้นกลับไปที่บ้าน....แต่ว่ามันรู้สึกยากเกินไป....รู้สึกสมเพชตัวเองจัง....ที่จะต้องมาตายในสภาพที่บัดซบแบบนี้.....เสื้อที่สวมอยู่ขาดแทบไม่มีชิ้นที....เลือดที่เต็มตัว....แถมหัวที่มีแผลแตกๆเต็มไปหมดจากแรงกระแทก.....แถมยัง....จะต้องมาตายอย่างโดดเดียว......ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยด้วยซ้ำ..........

 



 

...............ตอนแรกก็คิดว่าตัวฉันเองจะตายไปแล้วส่ะอีก.....ฉันตื่นขึ้นมาภายในห้องสีเหลี่ยมสีขาว....แถมยัง....มีสายน้ำเกลือที่แขน...และเครื่องช่วยหายใจที่จมูกอีก....ฉันมองไปตามเนื้อตัวของตัวเอง.....ไม่มีแม้แต่รอยแผล.....หัวก็ไม่เจ็บ.......แต่พอเห็นเงาของตัวเองในกระจกหน้าต่างสีทึบ....ก็พบว่าผมที่เคยยาวจนถึงเอว....ตอนนี้มันเหลือแค่กลางหลังเอง....เกิดอะไรขึ้น?..........ฉันพยายามปรับโฟกัสไปทุกที่ในห้อง......ฉันถอดเครื่องช่วยหายและสายน้ำเกลือออก....ก่อนจะพยายามจะลงจากเตียง.....อุปกรณ์ทางการแพทย์ส่งเสียงจนฉันรู้สึกรำคาญ.....ให้ตายเถอะทำไมแขนของถึงรู้สึกอ่อนแรงขนาดนี้.....ฉันมองไปที่โซฟาสำหรับให้ญาติผู้ป่วยนั่งในห้องก็เห็นหนังสือที่ตัวเองชอบอ่านตั้งหลายเล่ม.....แถมยังมีตุ๊กตาแล้วก็หวีที่ฉันชอบใช้หวีผมที่ห้องนอนด้วย.....ฉันมองไปเรื่อยๆจนเห็นปฏิทินที่ถูกกากบาทสีแดงตามวันที่ต่างๆ....เดี๋ยวนะ.....อะไรกัน....บ้าน่า....นี่ผ่านไปเกือบๆ 1 ปีแล้ว.....อย่าบอกนะว่า.....ฉันนอนที่นี่มาเกือบๆ 1 ปี.....ฉันหัวเราะออกมาอย่างตลกตัวเอง.....แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ.......


.............ในหัวของฉันเอาแต่ประมวลภาพในสิ่งที่นึกได้.....จนกระทั่งเข้าใจต้นตอของมัน.....ฉันสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยคไปเป็นปีก็เพราะไอ้เวรนั่น......ฉันสัญญาว่าถ้าฉันเจอมันเมื่อไหร่....ฉันจะเอาคืนมันเป็นร้อยเท่าพันเท่า...จนมันต้องร้องขอชีวิตเหมือนที่ฉันทำ..........

 

 

 

 



“นี่เธอ!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ฉันสะดุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อนายคนที่ชื่อคุณซงอะไรนั่นตะโกนเรียก....ก่อนที่เค้าจะค่อยๆลุกออกจากตัวของฉัน.....


“ขวัญอ่อนจริงนะแม่คุณ.....นี่ขนาดฉันแค่ขู่เล่นยังเป็นขนาดนี้....แล้วถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา...ไม่เป็นบ้าไปเลยหรอ?” เค้ายิ้มมุมปากก่อนจะลุกไปยืนเต็มความสูงที่ข้างเตียง.....


“......” ฉันไม่ตอบอะไรออกไป....แต่แค่มองเค้าด้วยสีหน้าไม่เข้าใจนิดๆ....เมื่อกี้.....เค้าจะ......เออๆดีล่ะที่ไม่คิดจะทำอะไรบ้าๆแบบนั้นกับฉันจริงๆ......


“เห็นเธอนิ่งไปเป็นพักคิดว่าจะหัวใจวายไปส่ะแล้ว J ไปกินข้าวกัน” เค้าพูดพร้อมกับจูงมือของฉํนขึ้นจากเตียง.....


“นายไม่เห็นว่าฉันเจ็บอยู่รึไง.....หันดูบางนะ” ฉันตอบพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเองเอาไว้......


“โทษทีไม่ได้ตั้งใจ...เดี๋ยวฉันเอามาให้กินที่นี้ก็ได้” เค้ายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน....คนอะไร?....เปลี่ยนสีหน้าจากหน้ามือเป็นหลังเท้าได้ขนาดนี้?


“เรื่องของนาย....”


“ปากดีแบบนี้น่ากัดปากให้สงบลงจริงๆ” เค้าพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง....ฉันเองก็ได้แต่นอนอึ้ง.....เมื่อกี้.....เค้ายังเป็นคนขรึมๆน่ากลัวๆ.....แต่ตอนนี้กลายเป็นคนคิวท์ๆ.....หรือว่า....เค้าจะมีสองบุคลิก......ช่างเค้าเถอะ...จะไปสนใจทำไมกัน.....ในเมื่อลูกน้องของเค้าซ้อมฉันสะน่วมขนาดนี้......เค้าต้องเป็นนายใหญ่แน่ๆ.....คุณหมอเกรย์ถึงได้กลัวขนาดนั้น.....


..........ทำไมทุกครั้งที่ฉันหลับตา.....สีหน้ายิ้มแย้มของนายคุณซงนั่นต้องลอยมาด้วย....แถมยังมีเอฟเฟครูปดอกไม้สีสดใสและแสงออร่าขึ้นมาด้วย.....ใครก็ได้เอามันออกไปจากหัวของฉันที!!!!!.......


 

แอ่กกก...กกกกก

 


........เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับ.....นายคุณซงที่เดินถือถาดอาหารด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มเข้ามาในห้องก่อนจะลากเก้าอี้จากมุมห้องมานั่งที่ข้างๆเตียงที่ฉันนอนและเอาถาดวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง.......ฉันเกลียดรอยยิ้มที่โลกต้องสดใสของเค้าจริงๆ......


“นายเป็นใคร?” ฉันถามออกไปด้วยเสียงนิ่งๆ....เค้าไม่ตอบอะไร....แต่กลับดึงสร้อยที่แขวนอยู่ตรงคอของเค้าให้ฉันดูแวบๆ......


“ส....สร้อยนั่นมัน!!!” ฉันพูดเสียงดังจนต้องเอามือปิดปากตัวเอง.....แต่มันก็รู้สึกเจ็บเป็นบ้าตรงรอยแตกเล็กตรงมุมปาก.......เพราะสร้อยที่นายคุณซงใส่มันเหมือนฉันเป๊ะ!....เหมือนกับ COPY กันมา.....นั่นก็แปลว่า.....พวกเดียวกัน....เค้าเป็นสายลับเหมือนกับฉัน OMG!.....


“ฉัน..ซง มินโฮ....เรียกว่ามิโนก็ได้....ถ้าเรียกฉันว่า ที่รักก็ได้....มันก็จะรู้สึกดีไปอีกแบบ....” เค้ายิ้มอย่างสุขใจจนฉันรู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาดื้อๆ......


“คงไม่......” ฉันตอบไปเสียงเรียบๆ


“เธอก็คงจะเป็น....คัง อาอิน...น้องสาว คัง ซึงยุนสินะ” เค้าพูดก่อนจะหยิบถ้วยข้าวต้มในถาดขึ้นมาคนและเป่าไปมา......


“นายรู้?” ตาฉันโตขึ้นมาทันที สองเท่าจากที่มันโตอยู่แล้ว.....


“อ่าห้ะ.....แต่สองคนไม่เห็นมีอะไรเหมือนกันเลย....เธอนี่มันปากร้ายอย่างที่ซึงยุนบอกจริงๆด้วย....ไม่อย่างนั้นคงไม่เจอไอ้ยูควอนขี้โมโหกับไอ้พโยจัดการขนาดนี้....ปกติมันจะอ่อนโยนต่อเด็กและสตรี” หลังจากที่เค้าพูดจบก็จ่อช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าจนเย็นแล้วไปที่ปากของฉัน......ฉันต้องอ้าปากรับมันอย่างหลีกไม่ได้.....


“ผู้หญิงไรว่ะ...ตัดผมยังกับผู้ชาย....” ทำไมเค้าต้องมาทำดีกับฉัน....ถึงจะเป็นพวกเดียวกันแต่มันก็ไม่จำเป็น........

 


 

ปัง!


 

“คุณซงครับ” เสียงลูกน้องของนายมิโน...ฉันจะเรียกเค้าว่ามิโนล่ะกัน.......เปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ร้อนรน....นายมิโนลุกจากเก้าอี้แล้วถีบมันล้มลง....จากนั้นก็ปาถ้วยข้าวต้มลงบนพื้นและเริ่มโวยวาย..........


“ไม่ต้องแดกมันแล้ว!!!!!....ถ้าเธอไม่ยอมบอกว่าเธอเป็นใครก็ไม่ต้องกิน” จากนั้นเค้าก็เข้ามาจับคางของฉันเบาๆ......ก่อนจะหันไปที่ประตู......


“มีอะไร!!!!...ไม่เห็นรึไงว่าฉันยุ่งอยู่!!!!!!” รางวัลตุ๊กตาทองเป็นของซง มินโฮ -_-


“ค.....คือว่า.....สายลับที่แฝงตัวมากับพวกเราหนีไปแล้วครับ!” ลูกน้องคนนั้นพูดแล้วยืนกุมเป้าก่อนจะค่อยๆก้มหน้าลง.....


“ไอ้พวกโง่!!!!.....พวกมึงนี่เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ!!!!.....” นายมิโนปล่อยมือออกจากคางของฉันก่อนจะเดินไปหาลูกน้องของเค้า.......


“ทำยังไงดีครับคุณซง....ถ้านายใหญ่รู้แย่แน่ๆเลยครับ” ลูกน้องของเค้าตัวสั่นไปหมด....ฉันนอนอยู่ที่เตียงยังเห็นเลย......


“โง่!!!!!......ก็ไปตามจับสิไอ้ควาย!!!!!” ลูกน้องของนายมิโนวิ่งออกไปทันที.....


.........นายมิโนปิดประตูห้องและล็อกห้อง....ก่อนที่จะหันมามองหน้าฉันและยักคิ้วให้....เพื่ออะไร?.....




...........ไม่ใช่ว่าคู่หูของฉันที่นายคู่หูดับเบิ้ลบีหัวหน้าหน่วยของฉันบอก.....จะเป็นนายมิโนหรอกนะ....ภาวนาด้วยจิตที่แรงกล้าว่าขอให้ไม่ใช่!.............







มันก็จะรู้สึกแปลกๆที่เรื่องมันเป็นแบบนี้...ลองอ่านไปหลายตอนก่อนนะคะ..อย่าเพิ่งเบื่อเลย :)





ดงฮยอก





#ซงมาเฟีย



@mbi1888

*************************







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

20 ความคิดเห็น

  1. #10 yg.laila (@lilayotsawan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 12:04
    มาต่อไวๆนะคะ ><
    #10
    0
  2. #9 paninhot8899 (@paninhot8899) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 15:24
    ชอบๆต่อด่วนนน
    #9
    0
  3. #8 AmoilThanaphornz (@AmoilThanaphornz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 08:08
    แงงสนุกค่าา อยากอ่านต่ออ~
    #8
    0
  4. #7 CheekkyMeal (@CheekkyMeal) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 02:06
    ชอบเเนวนี้มากๆเลยไรท์~
    #7
    0
  5. #6 shxxja (@shxxja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:40
    คุณเป็นอะไรกันแน่ มาเฟียหรือสายลับ
    #6
    0
  6. #5 shxxja (@shxxja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:27
    ไรท์น่ารักกกกกก
    #5
    0
  7. #4 shxxja (@shxxja) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:27
    เม้นก่อนแล้วค่อยอ่าน55555
    #4
    0