รอยรักแค้นใจ - มี E-book แล้วค่ะ

ตอนที่ 4 : ๔ ริลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 117
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    30 ก.ค. 63

ริลอง


 

“ขอบใจนะเว้ยที่ชวนออกมา”

“เออ เห็นแกเครียด วันนี้ปลดปล่อยให้เต็มที่”

“แด่เจ้านายเฮงซวย นี่เป็นเลขานะเว้ย ไม่ใช่นางทาส”

กริ๊ง

อลิชากับแนนออกมาเที่ยวกลางคืนกันนิดหน่อย กะว่าจะมาแดนซ์ออนเดอะฟลอร์ให้มันสุดเหวี่ยง เนื่องจากเครียดสะสมจากการทำงานหนักด้วยกันทั้งคู่

ก่อนออกมาอลิชาย้ำกับเพื่อนสาวแล้วว่าเรื่องนี้รู้กันแค่สองคนห้ามให้เชาวกรรู้เด็ดขาด เพราะเขาถ้าเขารู้คงต้องโกรธเป็นแน่

เธอสวมชุดเดรสสีดำรัดรูป คอเป็นแบบผูกเชือกร้อยไปด้านหลัง คอวีผ่าลึก ผ่าข้างขึ้นมาพอให้ดูเซ็กซี่ ด้านหลังเป็นแบบโชว์หลังขาวเนียน ส่วนชุดของแนนก็เป็นแบบเดียวกันเพียงแต่เป็นสีแดง

แค่พวกเธอสองคนก้าวเท้าเข้ามาในนี้ก็เรียกสายตาของผู้คนได้มากเช่นกัน

และหนึ่งในนั้นก็เป็นเขาที่บังเอิญมาที่นี่พอดี

“ไอ้โย มึงดูนั่นดิวะ อื้อหืมมม เด็ดว่ะ” เพื่อนเขาชี้ให้เขาดูสาวเซ็กซี่สองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ทำให้ชายหนุ่มนักท่องราตรีทั้งหลายต่างมองกันเป็นตาเดียว

“ทำไมรู้สึกคุ้น ๆ จัง”

“อย่าบอกนะว่ารู้จัก”

“ไม่แน่ใจ” เป็นเพราะแสงไฟแสงสีสลัว ๆ บวกกับผู้คนที่เต็มไปหมด ทำให้เขามองไม่ถนัด และคิดว่าอาจจะไม่ใช่คนที่เขาคิดหรอกเพราะเพื่อนเขาก็บอกเองว่าผู้หญิงคนนั้นเรียบร้อยมาก

“ขอไลน์คนชุดดำให้กูหน่อยสิ นะ เพื่อนนะ”

“ใจเย็นดิวะ รอจังหวะก่อน”

 

“สวัสดีครับ” ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีเดินเข้ามาหาสาวสวยทั้งสอง พวกเธอหันไปหาเขาก็แอบมองตากันเล็กน้อย นี่มันสเปคของแนนชัด ๆ

“สวัสดีค่ะ” แนนตอบรับ

“ผมอยากนั่งคุยด้วยจะได้ไหมครับ”

“เชิญค่ะ”

“ผมชื่ออาร์มนะ ส่วนคุณ…” เขาเว้นเล็กน้อยแล้วส่งสายตาไปให้สาวชุดแดง

“แนนค่ะ ส่วนนี่ออมค่ะ เพื่อนแนนเอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“เช่นกันค่ะ” ออมตอบพร้อมกับยกแก้วจิบเล็กน้อย มองไปยังเพื่อนสาวที่นั่งข้าง ๆ เธอคิดว่ายัยแนนได้หิ้วคนนี้กลับห้องแน่เลย

“ไปเต้นกันสักหน่อยไหมครับ คุณแนน”

“จะดีเหรอคะ” แนนทำเป็นเขินเล็กน้อย แต่ความจริงอยากไปจะแย่แล้ว แต่ต้องแกล้งเล่นตัวนิดหน่อย

“คนน่ารักอย่างคุณแนน จะมานั่งหงอยอยู่ในนี้ทำไมล่ะครับ ออกไปสนุกกันดีกว่า”

“แกไปเถอะ ฉันโอเค” ออมบอกให้เพื่อนไปเต้นกับคุณอาร์ม

“ไปนะ” แนนยกมือบ๊าย บาย เบา ๆ

มือถือของอลิชาสั่นเตือนว่ามีสายโทรเข้ามา

เชาวกร

เธอเลือกที่จะไม่รับสายเขา หากรับก็ต้องรู้สิว่าเธออยู่ที่ไหน ทำแกล้งเป็นไม่รู้แล้วค่อยบอกตอนเช้าว่าเหนื่อยหลับไปดีกว่า เธอคิดว่าเขาคงรับไม่ได้แน่ถ้าเธอมาเที่ยวผับแบบนี้

“น่าเบื่อชะมัด” หญิงสาวสบท

“เบื่ออะไรเหรอครับ ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนไหม”

“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ” เธอคิดว่าเขาจะนั่งฝั่งตรงข้ามแต่เขากลับมานั่งใกล้

ทั้งสองนั่งดื่มกันไปเรื่อย ๆ คนมาใหม่ก็ชวนคุยโน่นนี่นั่น เล่าเรื่องตลกให้ฟัง เธอชอบผู้ชายคารมดี อยู่ด้วยแล้วสบายใจ ทำให้เธอหายเครียดจากเรื่องงานไปเลย ไม่ว่าจะดื่มไปกี่แก้วชายที่นั่งข้างเธอก็ไม่มีวี่แววว่าจะเมา แต่เธอเองก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่าเริ่มเมา เธอมองหาเพื่อนของเธอ เพื่อนเธอก็ยังดูมีความสุขควงคู่อยู่กับหนุ่มคนนั้นไม่ได้มองมาที่เธอบ้างเลย

“คืนนี้คุณสวยมากเลยนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ไหน ๆ คุณก็อยู่คนเดียวแล้ว ไปกับผมต่อไหมครับ”

“ไม่ค่ะ ฉันจะกลับกับเพื่อนฉันเท่านั้น”

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า”

“ปล่อยนะ อย่ามาจับตัวฉัน” อลิชาสะบัดแขนเขาที่โอบไหล่เธอออก

“คุณเมาแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งเอง”

“ไม่ต้อง!!” นี่ไม่ใช่เสียงของอลิชาแต่เป็นเสียงของคนที่เฝ้าดูผู้หญิงคนนี้มานาน

“บอส!” เธอตกใจที่เห็นเขามาอยู่ตรงหน้า เขาจะตามหลอกหลอนเธอไปทุกที่เลยหรือไง ไปทำงานก็เจอ ขนาดมาเที่ยวก็ยังต้องมาเจออีก

“อลิชา คุณต้องไปกับผม”

“ฉันจะไม่ไปกับใครทั้งนั้น”

“เธอไม่ไปกับคุณหรอก ออม คุณไปกับผมนะ”

“ไม่ค่ะ”

“อลิชา คุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้” ว่าแล้วเขาก็เข้าไปรั้งข้อมือเธอให้เดินมาตามเขา

“โอ๊ยยย เจ็บ” เขาดึงแรงไปจนเธอเดินไม่ทันจนส้นสูงพลิก

เมื่อเห็นหญิงสาวหยุดเดินเพราะเจ็บขา เขาจึงตัดสินใจอุ้มเธอพาดขึ้นบ่า แล้วออกจากร้านไป


 

“บ้านอยู่ไหน” เขาถามเธอขึ้น เมื่อมาถึงที่จอดรถเขาก็วางเธอลง เธอพยายามทรงตัวให้ได้แต่ก็ยังเซ ๆ อยู่

“ม่ายยย ปายยย คุณจะพาฉันไปไหนนน” อลิชาก้มลงเพื่อถอดรองเท้าออก แต่มันก็ถอดยากเหลือเกิน อาจจะเป็นเพราะเธอเริ่มเมากว่าตอนที่อยู่ในร้าน วาโยที่กำลังเห็นหญิงสาวถอดเองไม่ได้ เขาจึงช่วยถอดให้

“ผมถามว่าบ้านอยู่ไหน จะไปส่ง”

“ไม่” ด้วยความมึนของแอลกอฮอล์หรือความมึนของอะไรสักอย่าง ทำให้เธอเริ่มยืนไม่ตรงแล้วล้มลงนั่งกับพื้น

“คุณ ๆ ตื่น ๆ”

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เขาจึงเปิดประตูรถแล้วอุ้มเธอไปนั่งที่ข้างคนขับ พร้อมช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้เสร็จสรรพ

เขาขึ้นมานั่งฝั่งคนขับแล้วก็ขับรถออกไป


 

“ที่นี่ที่ไหน” คนเมาหลับเพิ่งตื่นได้สติตอนที่รถจอดแล้ว “คุณจะทำอะไร”

“คอนโดผมเอง อีกอย่างผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”

“แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”

“คุณจำไม่ได้เหรอผมบอกว่าจะไปส่ง คุณก็ไม่ยอมบอกว่าบ้านอยู่ไหน แล้วจะให้ผมทำไง ให้พาคุณเข้าโรงแรมเหรอ”

“โอเค ฉันขอโทษ เดี๋ยวฉันกลับเอง”

“ไม่ได้ คุณจะกลับเองด้วยสภาพแบบนี้น่ะเหรอ”

“ก็ฉันหายเมาแล้ว ฉันกลับเองได้”

“มันดึกมากแล้วคุณ คุณไปนอนห้องผมก็ได้ ผมมีสองห้อง”

“แต่ว่า…”

“ผมเป็นบอสคุณนะ ผมก็ต้องช่วยเหลือคุณสิ ขืนคุณเป็นไรไป ใครจะทำงานให้ผมล่ะ”

“อือ ก็ได้”

“งั้นขึ้นไปคอนโดเร็ว ๆ เลยได้ไหมอะ ฉันร้อนจะแย่แล้ว” เธอพูดกับเขาแต่มือของเธอดันไปจับมือเขาและเลื้อยไปที่หน้าขาเขาอีกด้วย

“อย่าบอกนะว่าโดนของมา”

“ของอะไรคุณ เร็ว ๆ สิพาฉันขึ้นห้องหน่อยนะ อยู่นี่มันร้อน”

เขาสังเกตอาการของเธอ เสื้อเธอก็ไม่ได้หนาอะไร แถมยังแหวกหน้าเว้าหลังอีก แบบนี้น่าจะโดนยามามากกว่า

พอลงจากรถได้ เธอก็เดินติดเขาแจ ทั้งกอดแขน ลูบไล้แผ่นหลังเขามาตลอดทาง

เขาล้วงคีย์การ์ดออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วแตะที่หน้าประตู ประตูก็เปิดขึ้น ทั้งสองเข้ามาในห้องแล้ว

“คุณ ตั้งสติหน่อยสิ”

“บอสขา พาฉันไปอาบน้ำหน่อยได้ไหม ฉันร้อน นะ นะ ได้โปรด” เธอเดินไปด้านหน้าเขา เอื้อมมือไปกอดคอพร้อมโน้มศีรษะของเขาเข้ามาใกล้

“ตามมา” เขาพาเธอที่ห้องน้ำ พร้อมเปิดก็อกฝักบัวเขาเลือกเปิดให้น้ำแรงที่สุด เย็นที่สุด เพื่อให้เธอหายสร่าง แต่แล้วสายน้ำก็ทำอะไรเธอไม่ได้ เมื่อโดนน้ำแรงเธอก็เลยพยายามเดินหนีแต่เขาก็ยังจับเธอให้โดนน้ำให้มากที่สุด

ระหว่างที่เขาคิดว่าจะทำไงดีกับยัยเลขาสุดแสบที่แอบไปเที่ยวแล้วโดนมอมยา แต่เธอยังพอมีสติบ้าง มีอารมณ์บ้าง แสดงว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลือกยาแรงแต่เลือกแบบอ่อน ๆ 

พอหันไปอีกทีก็เจอกับอลิชาที่กำลังค่อย ๆ ปลดเสื้อสายตัวเองออก แค่ไม่กี่วินาทีเรือนร่างของเธอก็เปลือยเปล่า เขาเดินถอยหลังมากะว่าจะขังให้เธออยู่ในห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ให้ได้ก่อน แต่กลับถูกหญิงสาวเข้ามากอด

 

ก้อนเนื้อนุ่มสัมผัสหน้าออกแข็งเขาอย่างจัง ทำให้คนอย่างเขาแทบคุมสติตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าของเธอดูเย้ายวน ชวนฝันเหลือเกิน เธอเขย่งขาเล็กน้อยเพื่อหวังจะจูบเขาแต่ เขาก็หลบทัน

“โย ช่วยออมหน่อยได้ไหม ออมต้องการโยนะ” เขาไม่คิดว่าเธอจะเรียกชื่อเล่นแบบที่เคยเรียกในสมัยก่อน เพราะตอนนี้เธอเรียกแต่ บอส กับ คุณ เท่านั้น

“ออมตั้งสติให้ดีนะ อย่าทำอะไรแบบนี้เลย”

“ทำไมล่ะคะ โยไม่ชอบเหรอ”

“ไม่ใช่ไม่ชอบแต่เราไม่ได้เป็นไรกันนะ”

“แล้วโยอยากเป็นอะไรกับออมล่ะ”

“ออม พอเถอะ เลอะเทอะไปใหญ่แล้ว”

“ช่วยออมหน่อยไม่ได้เลยเหรอ นะโยนะ ช่วยออมหน่อยนะ ออมต้องการโยจริง ๆ” คนถูกห้ามไม่ฟังสิ่งที่เขาพูดเลยเธอจับมือของเขามากุมที่หน้าอกอวบของเธอ

“ออม ถ้าเริ่มแล้วมันจะหยุดไม่ได้นะ”

“ก็อย่าหยุดสิ จนกว่าออมจะพอใจ”

“อย่ามาเสียใจทีหลังนะ”

“อ๊ะ...อื้อ” ชายหนุ่มปิดปากหญิงสาวด้วยปากของเขา เขาจูบเธออย่างดุดัน ขบเม้ม แต่หญิงสาวกลับไม่ประสีประสาในการจูบราวกับจูบไม่เป็น หรือไม่เคยจูบอย่างนั้นแหละ

ยั่วเก่ง ทำไมจูบไม่เก่ง วาโยคิดในใจ

เขาปล่อยให้เธอได้หายใจสักครู่ ก็จูบเธอหนักกว่าเดิม เมื่อเธอเผลอเขาจึงส่งเรียวลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจในช่องปาก ลิ้นของเธอตอบรับเขา มือที่จับตรงก้อนเนื้อนั้นก็ขยำเพื่อปลุกสัมผัสหญิงสาวตามที่เธอขอร้อง เธอครางออกมาเป็นระยะทำให้ปลุกอารมณ์ของเขาขึ้นมาได้เยอะกว่าเดิมเสียอีก

วาโยถอนจูบเพื่อจะได้มองหญิงสาวได้เต็มตาตอนนี้เธอเขินอายหน้าแดง ตัวแดงไปหมด แต่เธอก็ยังเหมือนไม่พอใจ เธอปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเขาออก แล้วก็ปลดเข็มขัดออกทันที ชายหนุ่มเหลือเพียงแค่อันเดอร์แวร์ชิ้นสุดท้าย

เขาตัดสินใจอุ้มเธอเข้ามาในห้องนอนแล้ววางบนเตียง คร่อมคนตัวเล็กไว้ บรรเลงจูบอีกครั้ง คนใต้ร่างก็ปัดป่ายไปตามร่างกายของเขา เขาถอนจุมพิตนั้น ลากไล้มายังที่แก้มเนียน เขาแกล้งงับที่ใบหู จนเธอสะดุ้งเล็กน้อย คนตัวใหญ่ซุกไซร้ที่คอระหงส์ ทุกครั้งที่เขาสัมผัส อลิชาก็ร่างกายกระตุกเหมือนกับโดนของร้อน

เขาไล่เรียงมาเรื่อย ๆ จนถึงเน้นอกขาวกลมกลึง ปากหนาอ้างับยอดปทุมถันแล้วดูดดึง เขาใช้นิ้วหัวแม่มืออีกข้างเขี่ยปลายปทุมทันอีกข้างอย่างช้า ๆ

“อ๊ะ…”

“ชอบไหม”

“อื้อ...ชอบ”

เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็ดูเม้มเน้น ๆ สลับไปดูดอีกข้าง มือที่ว่างอยู่ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งลงต่ำเรื่อย ๆ เขาแหวกขาของเธอให้แยกออกจากกัน เขาส่งนิ้วไปทักทาย เพียงแค่แตะเบา ๆ อลิชาก็แอ่นสะโพกรับสัมผัส เขาเขี่ยจุดนั้นเร็วขึ้นสาวร่างเปลือยก็ร้องครางไม่เป็นภาษา ดอกไม้งามเริ่มปล่อยน้ำหวานออกมาจนเริ่มเลอะมือเขา วาโยทดลองสำรวจจุดที่ลึกลงไปกว่านั้น ค่อย ๆ แหย่เข้าออกเริ่มจากช้าแล้วค่อยเริ่มจังหวะให้เร็วขึ้น

คนใต้ร่างครางไม่หยุดมือเธอกุมผ้าปูที่นอนไว้แน่น เสี้ยววินาทีร่างกายของเธอก็กระตุก แล้วก็สลบไป

“หมดฤทธิ์แล้วสินะ”

เขาห่มผ้าให้เธอ ก่อนชายหนุ่มจะเดินไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ


 

ชายหนุ่มอาบน้ำชำระร่างกายเรียบร้อยแล้ว เขาจัดการตัวเองอยู่นานเพราะต้องนำบางสิ่งออกจากร่างกาย ถ้าเธอไม่เผลอหลับไปก่อนเขาก็คงห้ามใจตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน เขาก็ไม่รู้ว่าถ้าตื่นมาแล้วเธอจะทำหน้าแบบไหน มีปฏิกิริยายังไง

เขาเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อสักตัวใส่ให้เธอ ขืนปล่อยให้นอนแบบนี้มีสิทธิ์ที่จะไม่สบายได้

เมื่อใส่เสื้อให้หล่อนเสร็จแล้ว เจ้าของเตียงขึ้นมานอนอีกฝั่ง เขารู้สึกไม่คุ้นเล็กน้อยที่มีคนมานอนค้างด้วย เพราะปกติที่คอนโดนี้เขาจะถือว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัว ไม่อยากให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยว ไม่ว่าจะกิ๊กหรือแฟน

แต่สำหรับเธอล่ะ เธอเป็นอะไรสำหรับเขา

เลขา ?

แฟนเก่า ?

เขาพลิกตัวไปมา เขานอนไม่หลับ แต่คนข้าง ๆ ดันหลับปุ๋ยและจะเหมือนหลับลึกเสียด้วย

อุณหภูมิในห้องทำให้คนหลับปุ๋ยอาจจะหนาวจึงขยับเข้ามาหาเขาพร้อมโอบมือราวกับว่าเขาเป็นหมอนข้าง

“ทำไมโยต้องมาเป็นบอสเราด้วย” หญิงสาวพูดโดยไม่มีสติ

“เธอละเมอเหรอ” เขาถามอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้คำตอบจากสาวเจ้า

“ทำไมเราต้องเลิกกัน” เธอว่า เขาก้มมองไปยังเธอหางตาของเธอมีน้ำตาซึมเล็กน้อย

“รู้สึกผิดเหรอไง จำไม่ได้เหรอ ว่าใครทิ้งใครก่อน”

“ออมขอโทษนะ ออมก็ไม่ได้อยากทำแบบนั้น ออมเสียใจ ออมยังรักโยเสมอนะ”

“อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อหรอก รักอะไร รักแล้วจะไปแต่งงานกับคนอื่นทำไม” เขาบ่นใส่เธอ แต่ไม่รู้ว่าเธอจะได้ยินไหม

ไม่มีเสียงจากเธออีกแล้ว ร่างกายของเธอขยับเข้าหาเขามากขึ้นราวกับต้องกายไออุ่นมากกว่านี้ เขากอดเธอใต้ผ้าห่ม และเขาก็เข้าสู่นิทราไปอีกคน


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น