รอยรักแค้นใจ - มี E-book แล้วค่ะ

ตอนที่ 3 : ๓ คนเคยรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    30 ก.ค. 63

คนเคยรัก

 

อลิชา ผมอยากได้กาแฟ ไปซื้อให้หน่อย เอาคุ้กกี้มาด้วย

อลิชา ผมไม่ชอบอเมริกาโน่ เอาไปเปลี่ยน ผมอยากได้ลาเต้ คุกกี้ก็ไม่อร่อย เอาบราวนี่มาแทนนะ 

อลิชา ลาเต้ร้านนี้ไม่อร่อยเลย เปลี่ยนเป็นคาปูชิโน่ได้ไหม

อลิชา ผมไม่ชอบฟองนมคาปู ขอเป็นเอสเปรสโซ่ธรรมดาได้ปะ

อลิชา ผมหิว ไปซื้อสเต็กร้านคุณมลให้หน่อยสิ นี่นามบัตร

อลิชา ถ้าร้านคุณมลปิด คุณก็ไปซื้อร้านอื่นมาก็ได้ ผมทานได้

อลิชา คราวหลังไม่เอาสเต็กร้านนี้แล้วนะ ไม่อร่อย เนื้อไม่นุ่ม สุกเกินไป ซอสก็งั้น ๆ นี่คุณหาร้านที่อร่อยกว่านี้ไม่ได้เหรอ คราวหลังเอาแต่ร้านคุณมลนะ

อลิชา ผมอยากได้รายงานการประชุมล่าสุดทั้งหมดสามเดือน

อลิชา คุณเอารายงานพวกนี้ไปอ่าน แล้วก็จำให้ได้ทุกรายงานด้วย

อลิชา ผมอยากได้แผนการตลาดย้อนหลังหกเดือน และรู้ใช่ไหมว่าต้องทำไง เอาไปอ่านให้หมด และถ้าผมถามคุณต้องตอบได้

อลิชา… ผมอยากได้...ก่อนพรุ่งนี้เที่ยง

อลิชา… คุณช่วยทำ...ให้ผมหน่อย ลูกค้าต้องการด่วน

อลิชา… ผมต้องการ...ด่วนที่สุด ก่อนเลิกงานวันนี้


 

“ทำงานเป็นไงบ้างแก บอสใหม่ดีไหม”

“ก็ดีกว่าตกงานอะแก ทำไมแกไม่บอกฉันวะว่าเป็นโย”

“ถ้าฉันบอกแก แล้วแกจะทำงานนี้ไหม สรุปว่างานไม่โอเคเหรอ”

“เขาเปลี่ยนไปมากเลยนะ ทั้งบุคลิก ท่าทาง คำพูด นิสัยก็ด้วย เขาจุกจิกเรื่องเยอะกว่าคนอื่นที่เคยทำงานด้วยกันมา ไม่พูดให้มันชัดเจนตั้งแต่แรกว่าอยากได้อะไร ต้องการอะไร แต่ถ้าเรื่องงานจะจริงจัง ค่อนข้างชัดเจนกว่า”

“แกทำงานมากับเขาจะเป็นเดือนแล้วนะ รู้สึกอะไรบ้างไหม”

“รู้สึกอะไร”

“ก็แบบถ่านไฟเก่าไง ก็แกเคยรักกันนี่”

“ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเว้ย ฉันไปทำงาน ไม่มีการคิดเรื่องอื่น”

“แน่ใจเหรอวะ เห็นหน้ากันทุกวัน อยู่ด้วยกันตลอด มันจะไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอ”

“ฉันมีแฟนแล้ว”

“แต่แกก็ไม่ได้รักแฟนขนาดนั้นนี่นา”

“แกหมายความว่าไง แกจะให้ฉันมีชู้เหรอ”

“เปล่า ฉันแค่คิดว่า...เขายังรักแกอยู่แต่คบคนอื่นคั่นเวลา” เพื่อนสาวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

“แกคิดแบบนั้นจริงเหรอ เขาจะทำงั้นไปเพื่อไรวะ”

“ก็คนมันรักไงแก มันลืมไม่ได้แกเข้าใจปะ?”

“ไม่เข้าใจ เรื่องมันผ่านมานานแล้วนะ”

“ผ่านมานาน ไม่ได้แปลว่าลืมนะจ้ะ อีกอย่างคือเขาจะเลือกแกไปทำงานด้วยทำไม ทำไมเขาไม่เลือกคนอื่นมีตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องแก”

“เขาอาจจะอยากแกล้งหรืออยากเอาคืนฉันก็ได้นะ”

“ช่างเถอะ พูดไปแกก็ไม่เชื่อ แค่แกทำงานกับเขาได้ ฉันก็ดีใจด้วย”

“อือ แต่ยังไม่ค่อยชิน วันดีคืนดีอยากได้โน่นนี่นั่น อะไรก็ไม่รู้ วุ่นวายจริง ๆ”

“เลขาก็งี้ปะวะ ทำทุกอย่างเพื่อนาย”

“ก็ใช่แหละ ดีกว่าอยู่ว่าง ๆ ฉันไม่อยากไปทำไร่ ตากแดด ตัวดำ”

“ไงก็สู้ ๆ นะเว้ย”

อลิชาและแนน มาเลี้ยงฉลองอย่างที่เธอเคยสัญญากับเพื่อนไว้ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แวบหนึ่งเธอมองออกไปด้านนอกร้าน เห็นผู้ชายคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาคล้ายคนรู้จัก

“แก นั่นใช่โยปะวะ” เธอไม่แน่ใจจึงหันไปถามแนนที่กำลังเพลิดเพลินกับการกินชีสเค้ก

“คิดว่าใช่นะ นี่แฟนใหม่เขาเหรอ วันก่อนเคยเจอไม่ใช่คนนี้นี่หว่า”

“อ้าว แกรู้จักสนิทสนมกับเขาด้วยเหรอ”

“เปล่าเว้ย นี่แกหึงเหรอไง”

“ไม่ใช่ แค่อยากรู้ว่าทำไมถึงรู้เรื่องของเขาดีจัง รู้จักแฟนเขาอีก”

“จะว่าสนิทมันก็ไม่สนิทหรอก แค่เห็นผ่าน ๆ น่ะ เคยส่องไอจีเขาอยู่”

“อ๋อ แล้วผู้หญิงนี่คนใหม่เหรอวะ แกแน่ใจนะ”

“คนใหม่ พี่แกเค้าเปลี่ยนแฟนทุก ๆ สองสามเดือน”

“ทำไมเจ้าชู้ขนาดนี้ สงสารผู้หญิงจริง ๆ เลย”

“ก็บอกแล้วว่าเขาทำไปเพื่อประชดแกนั่นแหละ”

“ฉันไม่เชื่อแกหรอก แกมโนเก่ง”

“งั้นแกก็ลองพิสูจน์สิ ว่าฉันพูดจริงหรือไม่จริง”


 


 

หลายวันต่อมา

22.25 น.

@ Block Bar & Restaurant

“คืนนี้ไม่เมา ไม่กลับเว้ย” เชาวกรถือแก้วเหล้าชูขึ้น เพื่อน ๆ ในโต๊ะก็ร่วมด้วย

“เอ้า ชน”

“เป็นอะไรวะไอ้กร วันนี้มีฟีลไหน อยู่ ๆ อยากจะเมา”

“กูไม่รู้ กูแค่รู้สึกว่าแฟนกูแม่งไม่เหมือนเดิมว่ะ”

“อะไรกันวะ จะแต่งงานกันอยู่แล้วยังจะมาทะเลาะกันอีกเหรอ” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น

“เออนั่นดิ กูเห็นมึงก็รักกันดีนี่นา” อีกคนถามเสริม เพราะพวกเขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อน ๆ ที่ไปเซอร์ไพรส์ขอแต่งงานอลิชาในวันนั้น

“วันนี้พวกมึงกินกันให้เต็มที่เลยนะ กูเลี้ยง” เชาวกรขอเป็นป๋าอาสาเลี้ยงเหล้าและอาหารกับเพื่อน ๆ ที่นาน ๆ จะได้เจอกันสักที

“เอ้า ชน… หมดแก้วเว้ย”

หลังจากชนแก้วทุกคนต่างดื่มกันหมดแก้วตามที่เจ้ามือบอก

“ไอ้โยมาแล้วเว้ย”

“มา ๆ มานั่งนี่น้อง มานั่งข้าง ๆ พี่สิ” เชาวกรเอ่ยทักพร้อมตบที่โซฟาเบาะหนังให้เพื่อนมานั่งใกล้กัน “ไปไหนมา ช้าเกิน เดี๋ยวนี้เห็นหญิงดีกว่าเพื่อนหรือไง”

“โทษทีเว้ย มาช้าไปหน่อย เพิ่งเคลียร์งานเสร็จ”

“ได้ข่าวว่ามึงเพิ่งรับเลขาใหม่เหรอวะ เป็นไงบ้าง” ไนน์เพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้ามถามขึ้น เพราะนาน ๆ ที

“ก็โอเคนะ ทำงานพอใช้ได้ คงต้องปรับไปเรื่อย ๆ คงดีกว่านี้ ไม่เหมือนคนก่อน ๆ แม่งงานการไม่ทำ ชอบใส่กระโปรงสั้น ๆ มาอ่อยกู”

“อ่อยแล้วมึงทำไง”

“ก็จัดดิวะ”

“มึงจัดไปกี่คน กี่รอบละ”

“ก็จัดทุกคนแหละ จัดของกูคือไล่ออกนะ ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกมึงคิด”

“โห่ กูก็นึกว่าแน่”

“กูไม่เอาเรื่องงานมาเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้หรอก มันไม่คุ้มเว้ย”

“เออ กูว่าใครทำงานกับมึงได้นี่โคตรเก่งแล้วนะ ก็มึงมันเอาแต่ใจแถมเรื่องเยอะเกิ๊นนน”

“เค้าเรียกใส่ใจทุกรายละเอียดเว้ย”

“พวกมึงอย่าเถียงกันดิ เวลางานก็คุยเรื่องงาน เวลาปาร์ตี้ก็ต้องปาร์ตี้ดิวะ ไอ้ไนน์ชงเหล้าให้เพื่อนด้วย”

“เอ้า ชนนน… หมดแก้วนะพวก”

“วันนี้ไอ้กรมันอารมณ์ไหน ปีเดือนไม่เคยชวนเพื่อนกินเหล้า วันนี้แม่งโทรหากูยิก ๆ บอกต้องมาให้ได้”

“มันกำลังแซดดด แม่งบอกทะเลาะกับแฟนไรก็ไม่รู้” เพื่อนคนหนึ่งเฉลยเพื่อให้เข้าใจ

“มึงจะแต่งงานกันแล้วไม่ใช่เหรอ แซดไรอีกเนี่ย” วาโยหันไปโอบไหล่เพื่อนเพื่อให้กำลังใจ”

“แฟนกูแม่งเปลี่ยนไป กูรู้สึกว่าเขาไม่ได้รักกูเหมือนเดิม”

“แล้วมึงถามเขายังว่าเขารักมึงไหม ยังรักเหมือนเดิมหรือเปล่า”

“เออจริง กูไม่เคยถามเลย เขาก็ไม่เคยบอกว่ารักกูด้วย ที่ผ่านมาคือกูรักเขาข้างเดียวเหรอวะ ฮือออ…”

“ไอ้โย มึงก็ไปพูดแทงใจดำมันอีก เดี๋ยวก็ฟูมฟายอีกหรอก มึงก็รู้นิสัยมัน”

“ขอโทษเว้ย แต่กูอยากให้เพื่อนคิดได้เฉย ๆ”

“ไม่เป็นไร กูไม่โกรธมึง มึงเพื่อนรักกู”

“แล้วมึงคิดดีแล้วใช่ไหม ที่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้น่ะ” วาโยถามเพื่อนรัก เพราะเขารู้ดีว่าคนอย่างอลิชาน่ะ ไม่เคยรักใครจริงหรอก พอรู้ว่าอีกฝ่ายรัก รักมาก ก็นอกใจไปคบกับคนอื่น

“ถ้าไม่คิดแล้วกูจะขอแต่งงานทำไมล่ะ เขาเป็นผู้หญิงที่ดีมากเลยคนหนึ่งนะเว้ย กูคบกันมาเกือบสามปี เขาวางตัวดีบอกตามตรงเลยนะ กูยังไม่เคยมีอะไรกับเขาเลยว่ะ”

“โอ้ววว...จริงเหรอวะ มึงปล่อยให้รอดมาได้ไงวะ ตั้งเกือบสามปี” ไนน์ที่นั่งตรงกันข้ามถึงกับตาโต 

“ก็กูรักเขาไง กูรอได้” เชาวกรที่เริ่มหน้าแดง หูแดง เหมือนจะเมาแต่ยังตอบเหมือนยังมีสติอยู่

“แหม พ่อสุภาพบุรุษ รักแล้วไง รักแล้วต้องมาฟูมฟายแบบมึงน่ะเหรอ เขารู้ไหมว่ามึงมาเมารั่วขนาดนี้”

“ไม่รู้ กูม่ายรู้ แต่กูม่ายเมาาา นะะะ เว้ยยย มึงงง อย่ามาพูดดด ว่ากูเมาาา กูม่ายเมาาา”

“ไอ้ไนน์มึงก็ว่าแต่เพื่อน แล้วมึงล่ะเมื่อไหร่จะมีเป็นตัวเป็นตนสักที”

“ก็ชอบแบบเรื่อย ๆ ไม่ผูกมัด ไม่ผูกพัน”

“ระวังเหอะ สักวันจะผูกพันจนแก้ไม่ออก”

“อ้าว ไอ้โย มึงอย่ามาว่าแต่กู มึงน่ะตัวดีเลย คบคนอื่นเพื่อคั่นเวลาได้ไงว่ะ”

“กูไม่ได้ขอให้เขามาคบกับกูนี่หว่า เขาอยากมาคบเอง เขาเสนอกูก็สนองไง เบื่อก็เลิก ก็วินวินกันสองฝ่าย”

“ถามจริงเมื่อไหร่มึงจะลืมเขาสักทีวะ”

“มึงคิดว่าการลืมใครสักคนมันง่ายนักเหรอไง”

“กูขอโทษ แล้วน้องพรีมที่แม่มึงหามาให้ล่ะ”

“ไม่ชอบ ไม่เป็กอะ ไม่ชอบผู้หญิงลูกคุณหนู”

“ชอบแบบถึก ๆ บึกบึนว่างั้น”


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น