ขอแค่...ฉันได้รักเธอ - มี E-book แล้วค่ะ

ตอนที่ 4 : ประโยคเดิม ๆ ของผู้ชายเจ้าชู้คือ ผมกำลังจะหย่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

ตอนที่ 4

ประโยคเดิม ๆ ของผู้ชายเจ้าชู้คือ ผมกำลังจะหย่า

 

            วันที่อริสารอคอยก็มาถึงวันที่เธอนัดกับอาจารย์ชลวิทย์ไว้ เมื่อเช้าอาจารย์ก็ไลน์มาถามว่าจะให้ไปรับไหม เธอก็ปฏิเสธไปบอกว่าจะไปกับเพื่อน เขาเองก็ทวนเส้นทางให้เธออีกครั้งกลัวว่าเธอจะมาไม่ถูก

            หลังเลิกงานกล้วยกับมะนาวก็มารับเธอที่คอนโด ทั้งสองคิดว่าอริสาแต่งตัวเสร็จแล้วแต่ไม่เลย อริสายังเลือกชุดที่จะไปไม่ได้เลย

            “แกว่าฉันจะใส่ชุดไหนดี” คนโลเลที่ยังเลือกเสื้อผ้าไม่ได้ เธอวางชุดไว้บนเตียงนอนหลายต่อหลายชุด ชุดนั้นก็ยังไม่ดี ชุดนี้ก็ยังไม่สวย เสื้อผ้าของเธอเต็มตู้แต่เธอบอกว่าไม่รู้ว่าจะใส่อะไรดี

            “แกชอบชุดไหน ก็ใส่ชุดนั้นแหละ” มะนาวบอกเธอ เธอไม่อยากออกความเห็นมากเพราะถ้าบอกว่าชุดนี้ดี แอร์เพื่อนสาวก็จะไปใส่อีกชุดที่ไม่ได้เชียร์

            “ใช่ อีกอย่างแกใส่ชุดไหนก็สวยทุกชุด” กล้วยเสริมมะนาว ก็เพื่อนของเธอเป็นนางแบบหุ่นก็ดี ขาวยาวใส่ชุดไหนก็ดูดี

            “ก็ฉันอยากให้อาจารย์เค้าประทับใจนี่นา” คนถูกชมว่าสวยก็ยังมีอาการอ้อยอิ่งตัดสินใจไม่ได้สักที

            “เค้าชวนแกไปเดทเหรอ” มะนาวถามขึ้นเพราะแค่ไปกินข้าวกันเฉย ๆ เอง ไม่ได้ไปงานสำคัญอะไรมากมายสักหน่อย

            “ถ้าเดทแล้วฉันจะชวนแกสองคนไปทำไมล่ะ” อริสาบ่นกระปอดกระแปด “งั้นฉันเอาชุดนี้ละกัน” เธอเลือกชุดที่เป็นเสื้อแขนกุดพร้อมกางเกงขายาวเข้ารูปสีครีม เน้นเรียบ ๆ แต่ดูดีก็พออริสาคิด

            “ไม่เอาชุดนี้เหรอ เดรสตัวนี้สวยดีนะ” กล้วยแกล้งแหย่เพื่อนรัก เธอรู้ว่าแอร์ชอบลังเล เลยแกล้งพูดให้เพื่อนคิดเปลี่ยนใจ

            “แกก็...ไปแกล้งมัน มันเลือกชุดได้แล้วก็ใส่ชุดนั้นแหละ” มะนาวปรามไว้

            “วันนี้ฉันจะใส่กางเกงย่ะ” อริสาไม่เปลี่ยนใจ ไม่ฟังคำพูดของเพื่อน

            “งั้นเดี๋ยวฉันกับกล้วยไปรอข้างนอกนะ เร็ว ๆ ด้วยล่ะ” มะนาวเร่งเพื่อนสาวก่อนจะลุกออกจากห้องไป

            “มะนาว แกว่าแอร์มันจะใส่เดรสออกมาไหม” กล้วยแอบกระซิบกับมะนาว เธอคิดว่าท้ายที่สุดแล้วแอร์เพื่อนรักก็ต้องเลือกใส่ชุดที่เธอบอกแน่ ๆ

            “เออ ฉันก็คิดแบบนั้น”

            “นินทาฉันเหรอ” คนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องด้วยชุดเดรสสีฟ้าความยาวพอดีเข่า มีลวดลายดอกไม้เล็ก ๆ สีแดง ตอนแรกที่เธอเลือกชุดสีครีมแต่พอคิดไปคิดมามันดูจืดไป เลยเปลี่ยนใจนาทีสุดท้าย

            “เป็นไงล่ะ แม่นไหม ฮ่า ๆ” กล้วยหันไปพูดกับมะนาว

            “เออ ไปเหอะ แอร์มันอายแล้ว”

 

            “อ้าว มากันแล้วเหรอ เชิญครับ” ชลวิทย์ที่ออกมาคุยโทรศัพท์ก็พบสามสาวเข้าเลยรีบไปทักทาย

            “สวัสดีค่ะอาจารย์” สาวสาวเอ่ยทักทายอาจารย์ชลวิทย์รูปหล่อที่ส่งยิ้มหวานมาแต่ไกล

            “หวัดดีครับทุกคน เป็นไงบ้างร้านหายากไหม”

            “ไม่ยากค่ะ” มะนาวเอ่ยขึ้น “ขับมาตามแผนที่ที่ส่งมาให้สบายมากค่ะ”

            “ต้นไม้เยอะดีนะคะ ดูร่มรื่นจัง” แอร์มองไปรอบ ๆ แล้วรู้สึกสดชื่น ความจริงเธอก็อยากอยู่บ้านที่ปลูกต้นไม้ได้เยอะ ๆ แบบนี้ แต่มันไม่ค่อยสะดวกเหมือนกับการอยู่คอนโดเพราะมันเดินทางง่ายกว่า

            “ขอบคุณครับ เดี๋ยวเข้าไปข้างในกันดีกว่านะ” อาจารย์ชลวิทย์เดินนำเข้าไปและช่วยเปิดประตูให้อริสาและเพื่อน ๆ ด้วย

            “ขอบคุณนะคะ”

            “โอ้...ร้านสวยมาก” มะนาวพูดออกมาด้วยความปลาบปลื้ม เธอกวาดสายตามองไปโดยรอบ ร้านนี้ชื่อ The Princess’s Dish การจัดตกแต่งของร้านเป็นสไตล์ยุโรป เฟอร์นิเจอร์และสีของฝาผนังเป็นสีเอิร์ท โทนสบายตา มีโคมไฟระย้าเปิดแสงวอร์มไวท์ และยังมีไม้ประดับปลูกไว้เป็นจุด ๆ ด้วย บางโซนก็มีต้นเฟิร์นห้อยลงมาจากเพดาน แม้สถานที่ตั้งของร้านจะอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของการใช้ชีวิตในแต่ละวัน แต่ทางร้านก็ใช้ความเป็นธรรมชาติช่วยเติมพลังให้ร่างกายและจิตใจได้สดชื่น มะนาวคิดว่าเป็นการจัดร้านที่เก๋มาก ๆ บรรยากาศดูอบอุ่นมีเพลงคลาสสิกเพลงคลอเบา ๆ เหมาะกับการมารับประทานอาหารกับครอบครัวและคนรัก 

 

            “ทางนี้ครับ” เขาเรียกให้ไปทางนั้น

            สามสาวเดินไปตามที่อาจารย์ชลวิทย์จัดไว้ให้ บนโต๊ะมีป้ายชื่อเขียนว่า K. Air Arisa คนที่ตื่นเต้นกว่าเจ้าของชื่อคือมะนาวกับกล้วยเพื่อนรัก ทั้งสองไม่ค่อยได้เข้าร้านอาหารที่หรูและมีบริการต้อนรับอะไรแบบนี้

            พอมาถึงโต๊ะอาจารย์ชลวิทย์ก็เลื่อนเก้าอี้ให้อริสานั่ง ทำให้หญิงสาวหันหน้าไปมองชายหนุ่มและเพื่อนสาวแวบหนึ่ง

            “วันนี้แอร์สวยมากเลยนะครับ” เขากระซิบที่ข้างหูเธอเบา ๆ ให้พอได้ยินกันแค่สองคน

            “ขอบคุณนะคะ”

            เพื่อนทั้งสองไม่ได้รอให้คนเลื่อนเก้าอี้ให้และจัดการนั่งเองเรียบร้อย

            “เต็มที่เลยนะ มื้อนี้ผมขออนุญาตเลี้ยงนะ” เขาบอกเธอและเพื่อนของเธอ “เดี๋ยวผมมา” จากนั้นเขาก็ยกมือเรียกพนักงานเพื่อมาเอารายการอาหารมาให้ จากนั้นสาว ๆ ก็สั่งกันเต็มที่เลยมีแต่อริสาห่วงเพื่อนว่าจะกินไม่หมดเพราะเธอเองก็กินได้แค่นิดเดียว

            

            หลังจากที่กินข้าวกันเรียบร้อยแล้ว สามสาวที่ถูกเชิญมาก็เตรียมตัวกลับ

            “เดี๋ยวพวกแกกลับไปก่อนเลย พี่โอเล่จะมารับฉันเขาบอกว่ามีเรื่องด่วนจะคุยด้วยน่ะ”

            มะนาวเห็นอาการของเพื่อนสาวแปลกไปลุกลี้ลุกลนตั้งแต่เริ่มกินข้าวแล้ว กินแค่นิด ๆ หน่อย ๆ ก็จ้องแต่มือถือ มะนาวเธอไม่เชื่อว่าจะคุยกับพี่ผู้จัดการ แต่เมื่อเพื่อนพูดมาอย่างนี้แล้วจะอยู่ต่อก็คงไม่ได้

            “ปะ ยัยกล้วยกลับกันเถอะ”

            “กลับก่อนนะแอร์ขอบใจที่พามากินอะไรอร่อย ๆ”

            “ขับรถดีดีนะ” หญิงสาวโบกมือลาเพื่อนสาว “ไว้เจอกัน

            อริสาพูดปดกับเพื่อนว่ามีเรื่องจะคุยกับผู้จัดการแต่ความจริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น เธอกำลังจะไปนั่งดื่มชิล ๆ กับอาจารย์ชลวิทย์ ก่อนหน้านี้ที่เขาหายไปเป็นเพราะเขาไปดูงานในครัวและก็ไปหาเพื่อนโต๊ะโน้นบ้าง โต๊ะนี้บ้าง แต่พอลูกค้าบางลงก็เลยนัดกันว่าจะไปข้างนอกด้วยกัน

            Chonlawit: แอร์ไปรอผมที่ที่จอดรถนะ เดี๋ยวผมตามไป

          Chonlawit: ทะเบียนเลขที่ 1 ก 9900

            เมื่อได้ข้อความจากเขาแล้วเธอก็เดินตามไปที่ที่นัดหมายไว้ รอไม่นานอาจารย์ชลวิทย์ก็เดินออกมาอย่างที่บอกไว้

            “รอนานไหมครับ”

            “แอร์เพิ่งมาเองค่ะ”

            “อยากไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันไหม”

            “ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบตกลงอย่างง่ายดาย ชลวิทย์เปิดประตูรถให้เธอขึ้นมาจากนั้นเขาก็อ้อมไปยังฝั่งคนขับ อริสาเธอยอมรับว่าอาจารย์ชลวิทย์หรืออาจารย์คิมผู้นี้ยังมีอิทธิพลต่อหัวใจของเธอมาก เขายังเป็นคนที่น่ารักในสายตาของเธอเสมอแม้จะเวลาผ่านมานานแล้วเขาก็ไม่เคยหายไปจากใจเลย

            “ผมรู้จักร้านนึง ไพรเวทสุด ๆ แอร์น่าจะชอบ”

            “ร้านไหนเหรอคะ เผื่อแอร์รู้จัก”

            “เดี๋ยวไปถึงก็รู้เองนะ แต่ผมว่าแอร์ต้องชอบแน่เลย บรรยากาศร้านเป็นดาดฟ้า”

            “อาจารย์ชอบเซอร์ไพรส์เหรอคะเนี่ย” อริสาถามติดตลก เธอไม่คิดว่าอาจารย์จะมีมุมนี้ด้วย ดูท่าทางแล้วก็น่าจะเจ้าชู้เหมือนกันนะเนี่ย รู้ใจสาวจริง ๆ

            “ก็นิดหน่อยน่ะ แต่ไม่เรียกอาจารย์ได้ไหม เรียกพี่คิมก็พอนะครับ” เขาไม่ชอบที่มีสาว ๆ มาเรียกเขาว่าอาจารย์เลย อยากให้เรียกพี่ก็พอ เรียกพี่ได้ไหมแล้วพี่จะให้กินขนมหมื่นห้า

            “ค่ะ พี่คิม” อริสาหัวเราะเล็กน้อย เธอเองก็ไม่ชินปากเหมือนกัน

            “แอร์ครับ” ชลวิทย์หันหน้ามาฝั่งคนที่นั่งข้างคนขับ เขาเอื้อมมาจับมืออริสาแล้วกุมมือไว้

            “คะ” อริสาแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าชักมือกลับ ไม่คิดว่าพี่คิมจะลุกเร็วแบบนี้เหมือนกัน

            “ผมอยากศึกษาแอร์ให้มากกว่านี้ อยากให้เรารู้จักกันมากกว่าการเป็นอาจารย์กับลูกศิษย์ และถ้ามีโอกาสผมก็อยากใช้ชีวิตเพื่อดูแลใครสักคน คนคนนั้นเป็นแอร์ได้ไหมครับ” ชายหนุ่มส่งสายตาหวานเยิ้มมาให้เธอ เธอมองเขา มองลึกเข้าไปในแววตาของเขา เธอรู้สึกว่าคำพูดใครก็พูดได้ แต่สายตาของเขามันมีอะไรบางอย่างปิดบังอยู่น่ะสิ

            “อาจารย์ยังไม่มีแฟนเหรอคะ” เธอยังไม่เคยถามเขาเลยในคำถามนี้ และเธอก็อยากรู้ก่อนที่จะตกลงปลงใจไปกับเขา

            “ผมกำลังจะหย่ากับภรรยาครับ”

            “อาจารย์มีภรรยาแล้วเหรอคะ” เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงมากลางหัวใจ อริสาอึ้งกับคำตอบของคนตรงหน้ามาก เขามีภรรยาแล้วแล้วจะมายุ่งกับเธออีกทำไมกัน ทำไมเธอถึงมีแต่คนที่มีแฟนแล้ว มีครอบครัวแล้วมาพัวพันทั้งนั้น ทำไมไม่มีคนโสดเข้ามาหาเธอบ้าง

            “ครับ เราสองคนแต่งงานกันเพราะถูกบังคับจากที่บ้าน ผมหมายถึงผมกับภรรยาผมน่ะครับ แต่เราไม่เคยรักกันเลยนะ”

            “ไม่รักแล้วอาจารย์แต่งงานกับเธอได้ไงคะ”

            “ตอนนั้นพ่อของเธอป่วยหนักมาก พ่อของเธอเป็นเพื่อนสนิทของพ่อของผมเอง ท่านเลยอยากจะฝากเธอไว้ให้ครอบครัวเราดูแล” เธอมองไปที่อาจารย์เขากำลังเล่าเรื่องราวต่าง ๆ แววตาของเขาดูเศร้ามาก เหมือนเขาไม่มีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้

            เธอจะเชื่อใจเขาสักครั้งได้หรือเปล่า

            ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังคุยกับสาวสวยในรถ ก็ได้มีคนคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณนั้น ได้แอบถ่ายภาพทั้งหมดไว้แล้ว ตั้งแต่ที่หญิงสาวเดินมารอจนถึงขึ้นรถไปด้วยกัน ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของคนนี้หมดแล้ว

            พรุ่งนี้เธอได้เป็นข่าวดังแน่ ยัยอริสา !!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น