[SF] The Chosen One (Bona x Luda)

ตอนที่ 2 : คู่ครอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    10 พ.ย. 61

- 2 -

คู่ครอง

 


ยามค่ำคืนที่แสนสงบเช่นนี้ ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงออกว่าเงียบสงบเพียงใด แต่ภายในใจก็แสนวิตกกังวลอยู่ดี มีเรื่องราวมากมายวนเวียนอยู่ภายในจิตใจขององค์รัชทายาทโบนา ใบหน้าที่ได้รับกล่าวขานว่างดงามที่สุดในแผ่นดินบัดนี้กำลังทอดมองออกไปนอกหน้าต่างของตำหนักอย่างไร้จุดมุ่งหมาย พระองค์กำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆในอดีต

 

องค์หญิงโบนา พระราชธิดาองค์แรกขององค์จักรพรรดิโจซอน หลังจากพระมเหสีทรงสวรรคตเพราะโรคร้ายเมื่อตอนองค์หญิงทรงมีพระชนมายุได้ 12 พรรษาเท่านั้น พระองค์ก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างองค์หญิงองค์อื่นเลย องค์จักรพรรดิผู้มีหัวใจรักเพียงองค์พระมเหสี และมีพระราชธิดาเพียง 2 องค์ จึงไม่มีผู้สืบทอดอื่นใดเหมาะสม นอกเสียจากองค์หญิงโบนา พระราชธิดาองค์แรก และองค์จักรพรรดิเองที่ไม่ต้องการให้บัลลังค์ตกไปยังผู้สืบทอดอื่นใด เพื่อให้มั่นใจว่าพระราชธิดาทั้งสองจะได้ครองราชสมบัติอย่างสมเกียรติ องค์หญิงโบนามิอาจขัดรับสั่งของเสด็จพ่อผู้เป็นที่รัก น้อมรับการฝึกฝน และร่ำเรียนการศึกตั้งแต่นั้นมา ถึงแม้จะมีเสียงขัดแย้งจากขุนนางบางกลุ่มก็ตาม องค์หญิงโบนาไม่เคยขัดรับสั่งเสด็จพ่อ ไม่เคยปฏิเสธทางเดินที่เสด็จพ่อเลือกให้พระองค์ แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่พระองค์ขอเลือกด้วยตนเอง สิ่งนั้นคือ คู่ครอง และเสด็จพ่อก็ไม่เคยทำให้พระองค์รวมทั้งองค์หญิงเฉิงเซียวต้องหนักพระทัยในเรื่องนี้

 

“ท่านพี่.. ทรงเข้านอนเถอะเพคะ”

 

“เฉิงเซียว.. น้องว่าพี่จะทำได้หรือเปล่า”

 

“ท่านพี่..ท่านพี่ทรงมิได้โดดเดี่ยวหรอกนะเพคะ ท่านพี่ยังมีข้า ข้าที่จะอยู่เคียงข้างท่านพี่ตลอดไปไง”

 

องค์หญิงเฉิงเซียวเดินเข้าไปจับมือทั้งสองข้างขององค์รัชทายาทอย่างต้องการจะปลอบประโลมจิตใจที่คิดว้าวุ่น ทั้งองค์รัชทายาทและองค์หญิงเฉิงเซียวทรงรักกันมาก ท่านพี่เสด็จไปไหนจะมีน้องอยู่ด้วยเสมอ ทำให้องค์หญิงเฉิงเชียวทรงปรีชาสามารถและเข้มแข็งไม่แพ้ผู้พี่เลย

 

“นอนดึก ใบหน้าจะหมองคล้ำเหมือนเงาบนดวงจันทร์เอานะเพคะ”

 

“หึ ! เจ้าน่ะช่างเปรียบเปรยไม่เปลี่ยน ไปเถอะ พี่ง่วงแล้วเหมือนกัน”

 

 

-

 


กลิ่นหอมจากใบไม้เขียวขจีในป่าใหญ่ระหว่างการเดินทางกลับเมืองทำให้องค์หญิงอีลูดาทรงเพลิดเพลินในการชมวิวทิวทัศน์ข้างทางจากในรถม้าที่กำลังเคลื่อนไปอย่างช้าๆ เสียงของลำธารที่ไหลอย่างอ้อยอิ่ง กลิ่นของเหล่าดอกไม้นานาพันธุ์ ดินแดนตะวันออกสวยงามสมคำล่ำลือ อดไม่ได้ที่จะแง้มผ้าม่านออกมาดูชม น่าเสียดายที่พระองค์ต้องรีบกลับ หลังจากเสร็จงานเลี้ยงเฉลิมฉลองจบลง องค์หญิงลูดาก็เสด็จกลับเมืองในอีกวัน โดยมีเหล่าทหารองครักษ์จำนวนหนึ่งที่ติดตามมานำทางกลับ แต่จู่ๆรถม้าและขบวนก็กลับหยุดขึ้นมา..

 

เสียงคมดาบที่ถูกดึงออกจากฝักดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงผู้คนต่อสู้กัน เสียงร้องอื้ออึงของทหารกำลังทำให้องค์หญิงทำอะไรไม่ถูก

 

“องค์หญิง อย่าออกมานะ !” เสียงของอึนซอดังมาจากที่ไหนสักแห่ง พระองค์ไม่อาจรู้ได้เพราะภายในรถม้ามีเพียงแค่หน้าต่างเล็กๆ บานเดียว

 

“อึนซอ.. เจ้าอยู่ที่ไหน” ถึงจะหวาดกลัวแต่พระองค์ไม่อาจจะนิ่งเฉยอยู่ภายในรถได้ องค์หญิงจึงเปิดประตูออกไปทำให้เกือบจะถูกคมดาบที่ยื่นมาทางพระองค์อย่างไร้ทิศทาง ถ้าไม่ใช่เพราะคมดาบนั้นกลับเฉี่ยวเข้าที่ใบหน้าของใครบางคนที่กระโดดมาขวางหน้าพระองค์ไว้เสียก่อน

 


“องค์รัชทายาท..”

 

 

องค์รัชทายาทปัดคมดาบนั้นออกก่อนจะหยิบคันธนูออกมายิงใส่ศัตรูตรงหน้า ใบหน้าสง่างามหันไปอีกทางก่อนจะดึงลูกธนูยิงใส่ศัตรูที่อยู่ไกลออกไป อีกทางและอีกทาง


ไกลออกไปไม่มากนัก สองมือจับดาบมองไปยังศัตรูที่รายล้อมอยู่รอบตัว อึนซอกำลังคิดหาทางที่จะต่อสู้กับพวกมันให้ได้ก่อนที่องค์หญิงจะเป็นอะไรก่อนเธอจะกลับไป ทันทีศัตรูสองคนก็ล้มลง มีดสั้นบินมาเสียบเข้าที่หลังของพวกมันก่อนที่เจ้าของมีดสั้นจะปรากฏตัว องค์หญิงเฉิงเซียวกระโดดเข้ามาดึงความสนใจจากศัตรู อึนซอใช้จังหวะนั้นต่อสู้กับศัตรูที่เหลือทันที แต่ด้วยจำนวนของพวกมันทำให้พวกเธอค่อยๆไกลออกไป


เมื่อแน่ใจว่าพวกมันหนีไปหมดแล้ว องค์รัชทายาททรงลดมือที่กำเกาทัณฑ์ลง ใบหน้านิ่งสงบแต่แววตาฉายความโกรธเกรี้ยว พระองค์ไม่รู้ว่าโจรพวกนี้มาจากไหนแต่พวกมันกล้ามากที่ก่อเหตุในบริเวณที่ห่างจากตัวเมืองไปไม่ไกลเช่นนี้

 

“ใบหน้าของท่าน..” องค์หญิงลูดาสังเกตเห็นเลือดสีแดงที่ไหลออกมาจากบาดแผลบนใบหน้าขององค์รัชทายาท ถึงแม้จะเป็นเพียงบาดแผลบางๆ

 

“ไม่เป็นไร” องค์รัชทายาทหันใบหน้าหลบสีหน้าเป็นกังวลขององค์หญิงอีลูดา ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องหนีเพราะไม่อาจมองอีกฝ่ายนานๆได้ และนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าองค์หญิงใกล้ๆแบบนี้ องค์รัชทายาทเพียงรู้สึกได้ว่าใบหน้าขององค์หญิงทรงมีพลังเหลือเกิน

 

“ไม่เป็นไรได้อย่างไร เลือดออกเยอะขนาดนี้ มาตรงนี้ อย่าดื้อกับข้า” องค์หญิงจับข้อมือขององค์รัชทายาทที่พยายามยื้อในคราแรกก่อนจะลากพามาที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

 

องค์หญิงหยิบผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีออกมาก่อนจะจับใบหน้าสวยขึ้นมาเบาๆ ค่อยเช็ดเลือดที่ไหลออกมา นิ้วมือบางสัมผัสไล้ไปตามใบหน้าที่ผู้คนต่างล่ำลือ ผิวเนียนนุ่มที่รับการดูแลอย่างดี ดวงตาคมสวย ไม่ว่าใครพบเห็นเป็นคงต้องหลงใหล..

 

“ท่านมีใบหน้าที่งดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดถึงยังไม่มีคู่ครองอีก” องค์หญิงอีลูดาทรงพึมพำออกมาระหว่างกำลังพินิจใบหน้าของอีกฝ่าย

 

“...” องค์รัชทายาทไม่ได้ตอบอะไรนอกจากสบตากับองค์หญิงที่จู่ๆก็นึกถามอะไรแบบนี้ขึ้นมา

 

“หรือยังไม่เจอใครที่ต้องพระทัย..” องค์หญิงมองกลับไปอย่างต้องการคำตอบจากดวงตาขององค์รัชทายาท

 

“ข้าคิดว่า..ข้าเจอแล้ว”

 

ยามเมื่อองค์รัชทายาทโบนาทรงขยับกายเข้าไปใกล้ ร่างกายขององค์หญิงลูดาก็เหมือนถูกต้องมนตร์ด้วยสิ่งที่ถูกเรียกว่าประตูสู่หัวใจ ดวงตาสวยสะท้อนกันไปมาก่อนที่สายตาของค์รัชทายาทจะเลื่อนไปหยุดที่ริมฝีปากบาง มือเล็กที่ประคองพระพักต์ขององค์รัชทายาทไว้ต้องหยุกชะงักลงเมื่อริมฝีปากนุ่มประทับลงมาที่ส่วนเดียวกัน แขนบางขององค์รัชทายาทค่อยๆสอดรอดไปโอบร่างขององค์หญิงไว้ กระชับเอวให้เข้ามาแนบชิด สัมผัสเนียนนุ่มที่ริมฝีปากหอมหวานอย่างเชื่องช้าละเมียดละไมแต่กลับทำให้ภายใต้อกของทั้งสองพระองค์เต้นโครมครามเหมือนมีใครมาลั่นกลองรบ องค์รัชทายาททรงละจูบออกมาก่อนอย่างเสียดาย พระองค์อยากสัมผัสให้มากกว่านี้แต่ต้องจำต้องหยุดลงก่อนที่อะไรจะเลยเถิดไปไกลและก่อนที่ใครจะมาพบเข้า

 

หากแต่องค์หญิงลูดาทีได้สติคืนมาทรงกำลังโกรธที่ถูกล่วงเกิน ดวงตาสวยสั่นไหวที่เผลอไผลไปกับการกระทำแบบนั้น พระองค์ยกพระหัตถ์ขวาขึ้นมาหมายจะฟาดไปที่ใบหน้าขาวของค์รัชทายาทแต่ก็ต้องลดพระหัตถ์ลงเมื่อเห็นบาดแผลที่เกิดจากการช่วยเหลือพระองค์เองไว้ หากกลับยกพระหัตถ์อีกข้างฟาดลงไปที่แก้มซ้ายแทน..

 


เพี๊ยะ..

 

ไม่อาจหลุดรอดจากฝ่ามืออรหันต์อยู่ดี..

 


“บังอาจ ! ท่านคิดว่าท่านเป็นอง-”

 

“องค์หญิง”

 

เสียงของราชองครักษ์ดังขึ้นมา..



-


กว่าจะคลอดตอนที่สองออกมาได้ค่ะ T___T

แนวนี้ค่อนข้างต้องใช้สมาธิมากค่ะ 555555

ใครยังรออยู่ ก็ฝากติชมด้วยนะคะ ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Amsofine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 04:44
    แงงงเพิ่งว่างมาอ่าน ชอบเรื่องนี้มั่กกๆ
    องค์หญิงเกรี้ยวกราดแล้ว555555 แต่หนูต้องใจเย็นนะลูดา แล้วคุณรัชทายาทนี่ก็มือไวปากไวไรเบอร์นั้น โดนน้องตบซักทีนึงเนาะ
    #5
    0
  2. #4 Aixice (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 05:17
    ติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #4
    0
  3. #3 etoilesbrise (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 16:22

    คิดถึงเรื่องนี้มากค่ะ รอคุณไรต์กลับมาต่ออยู่ตลอด ขอบคุณที่มาต่อนะคะ เค้าชอบอ่านแนวพีเรียดมากๆ /คุณรัชทายาทอะไรจะไวขนาดนี้ค่ะ มองปุ๊ปจูบปั๊ป โดนองค์หญิงตีแก้มไปหนึ่งที สงสัยคงจะเขิน5555 จริงๆองค์หญิงก็เคลิ้ม ดูออกๆ XD

    #3
    0