[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 7 : Certainty

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

Episode 7


 

 

“โบนา..”

 


“ช..ชอนยี”

 


“ร..รู้จักกันเหรอ” ผู้หมวดตัวเล็กถามขึ้นเมื่อเห็นคนทั้งสองเรียกชื่อกันอย่างสนิทสนม มีไม่กี่คนหรอกที่เรียกจียอนว่าโบนา และบรรยากาศที่เริ่มแปลกๆชักจะทำให้เธอสงสัย

 


“อ เอ่อ”

 


“มีอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นเหรอ” โบนายังไม่ได้ทันตอบอะไรคนที่อยู่ในห้องก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน

 


“มีคนถูกฆ่าตายข้างๆห้องถัดไปของห้องคุณน่ะค่ะ เราอยากจะขอสอบปากคำสักหน่อย” คนตัวเล็กกลับเข้าสู่ผู้หมวดลูดาก่อนจะหันกลับไปคุยกับคนที่อยู่ในห้องขณะที่ผู้หมวดคิมของเธอกลับยืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ข้างหลัง

 


“อะไรนะคะ มินฮีน่ะเหรอคะ เป็นไปไม่ได้”

 


“คุณรู้จักกับผู้ตายด้วยเหรอคะ”

 


“ค..ค่ะ เราเป็นเพื่อนเรียนปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ต..แต่ ไม่จริงใช่ไหมคะ” ผู้หมวดลูดาส่ายหน้าเป็นคำตอบเพื่อยืนยันสิ่งที่เธอพูด

 


“ถ้าหากไม่เป็นไร จะขอเชิญคุณไปที่ห้องของเธอได้ไหมคะ..”

 


“ก็ได้ค่ะ” ชอนยีตอบก่อนจะเดินตามมือของผู้หมวดตัวเล็กไป แต่ก็อดที่จะมองผู้หมวดอีกคนไม่ได้ ลูดาสังเกตเห็นสีหน้าและสายตาที่เปลี่ยนไปของอีกคนเมื่อเขามองไปที่ชอนยี และสายตาที่ชอนยีมองเขา มีบางอย่างที่ผู้หมวดตัวสูงไม่ได้บอกเธอ แต่ตอนนี้เรื่องงานต้องมาก่อน

 


ร่างของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งกำลังถูกขนย้ายออกจากที่เกิดเหตุ ร่างบางของนักศึกษาสาวถึงกลับสั่นไหวอย่างตกใจเมื่อเหตุใบหน้าที่สงบนิ่งของเพื่อนของเธอ ฟังเรื่องราวจากผู้หมวดสาวตัวเล็กยิ่งทำให้เธอหวาดระแวงขึ้นมา ในเวลากลางวันแบบนี้กลับมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นข้างๆห้องของเธอโดยที่เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย

 


“คุณพอจะจำอะไรได้บ้างหรือเปล่าคะ ระหว่างช่วงบ่ายสองถึงบ่ายสาม” ผู้หมวดลูดาถามขึ้น

 


“ฉันออกไปข้างนอกน่ะค่ะ ฉันกลับมาก็ช่วงประมาณบ่ายสองโมงครึ่งแล้ว”

 


“แล้วคุณไม่ได้ยินหรือได้เห็นอะไรผิดปกติบ้างเหรอคะ..”

 


“จะผิดปกติก็มินฮีนี่แหละค่ะ เธอชอบเปิดหน้าต่างระเบียงทิ้งไว้แบบนี้เสมอ ฉันเตือนเธอแล้วจริงๆ”

 


“แล้วคุณมีอะไรบาดหมางกับผู้ตายหรือเปล่า” เสียงของผู้หมวดคิมแทรกขึ้นมา ก่อนจะมองนิ่งตรงมาที่ร่างบางของคนที่กำลังถูกซักอยู่

 


“นี่เธอสงสัยฉันหรือยังไง” ชอนยีหันขวับกลับมามองที่ผู้หมวดสาวอีกคนที่ยืนกอดอกอยู่ทางด้านหลังของเธอ

 


“ฉันก็แค่ต้องถามไว้ก่อน คุณก็ถือเป็นผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งของเรา..” ผู้หมวดคิมพูดเสียงเรียบเย็นจนผู้หมวดตัวเล็กก็รู้สึกได้ เธอไม่เคยเห็นโบนาในลักษณะนี่เท่าไหร่

 


“เอาเถอะๆ แล้วคุณพอจะรู้บ้างไหมคะว่าเพื่อนของคุณมีเรื่องบาดหมางอะไรกับคนอื่นบ้างหรือเปล่า”

 


“จริงๆแล้ว ฉันไม่ค่อยจะสนิทกับเธอสักเท่าไหร่ เราเป็นแค่เพื่อนที่เรียนมหาลัยเดียวกัน แต่ฉันพอจะรู้มาว่าเธอมีปัญหาเรื่องการเงิน ดูเหมือนว่าเธอจะเที่ยวขอยืมเงินคนในชั้นนี้อยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่ทราบหรอกนะคะว่าเธอไปยืมใครบ้าง..”

 


“รวมทั้งคุณด้วยหรือเปล่า” ผู้หมวดคิมแทรกขึ้นมาอีกครั้ง

 


“ใจร้าย..” ซอนยีหันไปสบตากับคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอจนเขาต้องหลบตา

 


“โบนา พอก่อน ให้ฉันถามเธอเอง” ผู้หมวดตัวเล็กพูดห้ามอีกคนที่คอยแต่จะซักให้เสียเรื่อง โบนาดูเหมือนจะสูญเสียความใจเย็นของเธอไปพักใหญ่เมื่อเจอกับชอนยี ปกติเธอจะสุขุมกว่านี้ลูดารู้ดี แต่ยังไงคนตัวสูงก็ควรต้องรู้ว่าผู้ต้องสงสัยกำลังกลัวสิ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แน่ ผู้หมวดคิมเดินเลี่ยงออกไปจากห้องแล้ว

 


“งั้นพอแค่นี้ก่อนเถอะค่ะ ไว้มีอะไรเพิ่มเติม จะขอความร่วมมืออีกที”

 


ผู้หมวดตัวเล็กลุกขึ้นโค้งให้อีกคน ก่อนจะเดินตามโบนาออกไป ร่างเล็กเดินตามคำบอกเล่าของเจ้าหน้าที่คนอื่นที่บอกว่าผู้หมวดคิมเดินเข้าไปในทางหนีไฟ ร่างสูงยืนกอดอกพิงกำแพงด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับกำลังสงบสติอารมณ์ เธอไม่คิดว่าจะได้เจอชอนยีแต่กลับต้องมาเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้..

 


“เป็นอะไรของเธอ” ร่างเล็กค่อยๆเอามือสัมผัสใบหน้าของคนตัวสูงเบาๆ โบนาเงยหน้าขึ้นมาดวงตาสั่นไหวเมื่อเห็นคนตัวเล็ก

 


“.....” ร่างสูงมองลึกเข้าไปในตาของอีกคนก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยจนหน้าผากของทั้งสองชิดกัน เหมือนกำลังอ้อนอีกคนไม่มีผิด

 


“มีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า”

 


“....”

 


“ไม่อยากพูดใช่ไหม”  

 


“....”

 


“ก็ได้..” คนตัวเล็กผละออกไปแล้วเดินหนีอีกคน ทว่ากลับถึงรั้งข้อมือไว้เสียก่อน

 


“คือ..ชอนยี เป็นแฟนเก่าของฉัน...” โบนาพูดก่อนจะรั้งคนตัวเล็กเข้ามาแล้วกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง

 


“....”

 


“โกรธหรือเปล่า..”

 


“ไม่สักหน่อย..” ลูดาค่อยๆแกะมือของคนตัวสูงที่เอาไหล่คางเกยไหล่ของเธออยู่ออกก่อนจะหันหน้าไปหาทั้งๆที่มือยังจับกันอยู่

 


“ฉันเชื่อใจเธอ” ผู้หมวดตัวเล็กยกมือขึ้นบีบจมูกของคนทีทำหน้าตาราวกับกำลังสารภาพผิด เห็นแบบนี้เธอก็ใจอ่อน ดูจากสภาพของเขาแล้วทำให้เธอไม่อยากจะถามอะไรไปมากกว่านี้

 


“เชื่อจริงๆนะ” ลูดาพยักหน้าเป็นคำตอบและนั่นทำให้คนตัวสูงกว้างยิ้มออกมาได้ คนตัวเล็กยืดตัวขึ้นประทับริมฝีปากของเธอที่แก้มใสของร่างสูงก่อนจะเดินออกไปก่อน จริงๆแล้วสิ่งที่กวนใจเธอมากกว่าชอนยีก็คือลูดา เธอกลัวว่าอีกคนจะคิดมาก เธอรู้ว่าลูดาหวงเธอมากขนาดไหน แต่คนตัวเล็กก็ยังไม่มีท่าทีใดๆ กลับนิ่งสงบ และนั่นทำให้เธอกลัว

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

 

“นี่..โลกจะแตกเหรอไง” เสียงของยอรึมเอ่ยแซวพี่สาวของเธอที่นั่งทำหน้าบูดอยู่บนรถเข็นของโรงพยาบาลที่เธอกำลังเข็นมาหยุดรอรถจากที่บ้านมารับ ร่างสูงเอาแต่นั่งยู่ปากไม่พูดไม่จาเหมือนเด็กขี้งอนเพราะวันนี้ต้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว ตอนนี้เอาแต่ชะเง้อชะแง้มองหาใครบางคนอยู่ ก่อนจะเผยยิ้มออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของนักกายภาพบำบัดของเธอเดินมาแต่ไกลๆ

 


“ยิ้มหน่อยสิคะ จะได้กลับบ้านแล้ว ไม่ดีใจเหรอไง”

 


“ไม่..” ร่างสูงหุบยิ้มทันที เหมือนเด็กโดนขัดใจเมื่อโดนทักเรื่องต้องกลับบ้านก่อนจะเสหน้ามองไปทางอื่น

 


“ทำไมล่ะคะ คุณยังต้องมาหาฉันอยู่อีกนะ อย่าลืมมาตาที่หมอนัดอย่างเคร่งครัดล่ะ” ซองโซแกล้งแหย่ผู้ป่วยตัวแสบที่ตอนนี้เอาแต่หันหน้าหนีเธอ

 


“.....”

 


“นี่..คุณจะไม่คุยกับฉันจริงๆเหรอ” ซองโซนั่งยองๆลงข้างรถเข็นของร่างสูงก่อนจะดึงมือของเขามาจับไว้ จนเจ้าของมือยอมหันมามองกัน เธอจึงลุกขึ้นทันที

 


“รถมาแล้วนะคะ” นักกายภาพบำบัดสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถตู้สีดำมาจอดเทียบ ร่างสูงรู้สึกได้ว่าเหมือนมีกระดาษอะไรมายัดใส่ที่มือของเธอก่อนจะเปิดกระดาษนั้นอ่านแล้วเอาแต่อมยิ้มอยู่คนเดียว ยอมให้น้องสาวของเธอเข็นไปที่รถอย่างว่าง่ายจนยอรึมเองอดที่จะสงสัยไม่ได้

 


“คุณซองโซ เขียนอะไรลงไปในนั้นเหรอคะ” ยอรึมแอบกระซิบถามเมื่อจับพี่สาวของเธอขึ้นไปนั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว

 


“ก็แค่เบอร์โทรของฉันน่ะค่ะ คุณยอรึมก็รู้นี่คะ ไม่งั้นไม่ยอมกลับดีๆแน่ๆ” ซองโซหันมาตอบก่อนทีทั้งสองจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน

 


“ขอบคุณนะคะที่คอยดูแลพี่สาวฉัน ปกติน่ะกำหลาบยากจะตาย” ยอรึมพูดก่อนจะโค้งให้อีกฝ่าย ปกติเธอไม่ค่อยจะชอบผู้หญิงของพี่สาวของเธอสักเท่าไหร่ หวงพี่สาวเอาเสียซะมากๆ แต่กับซองโซแล้วกลับถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก

 


“ยังไงก็อย่าลืมให้เขามาหาหมอตามนัดนะคะ”

 


“รายนี้ไม่ต้องบอกก็มาแน่ค่ะ” ยอรึมพูดก่อนจะขยิบตาให้นักกายภาพบำบัดของพี่สาวเธอแล้วเปิดประตูรถขึ้นไป

 


แสบทั้งพี่ทั้งน้องเลยล่ะ..

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 


“วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว แล้วเดี๋ยวผมจะนัดทุกคนมาสอบปากคำอีกที” สารวัตรยุนโฮบอกกับทุกคนที่อยาในที่เกิดเหตุ ก่อนที่คนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดจะแยกกันไป และเจ้าหน้าที่ที่กำลังเตรียมตัวกลับ แต่หากแขนของใครคนหนึ่งกลับถูกรั้งไว้ก่อน

 


“โบนา.. อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้ไหม..” แขนบางถูกผู้ต้องสงสัยข้างห้องรั้งไว้จนเธอต้องหยุดเดินแต่กลับไม่หันมามอง

 


“....”

 


“ฉันกลัว..” คำพูดของอีกคนจะเชื่อได้แค่ไหนกัน เธอไม่ได้อยากใจร้ายกับชอนยี แต่เธอไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องคิดมาก ทว่าคนตัวเล็กที่ว่าเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจอะไร ลูดาหันกลับมาเมื่อเห็นว่าผู้หมวดของเธอถูกรั้งไว้ก่อนจะเดินไปหาเขา

 


“อยู่เป็นเพื่อนเธอเถอะ”

 


“แต่...”

 


“ฉันไม่เป็นไร” ลูดาสบตากับคนตัวสูงครู่หนึ่งก่อนจะยืดตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วจูบเบาๆที่แก้มของอีกฝ่ายอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ แล้วจึงหมุนตัวเดินจากไปไม่ทันที่อีกคนจะได้คัดค้านอะไร

 


ถ้าหากเธอเปรียบเหมือนฤดูใบไม้ผลิของลูดา ลูดาก็เหมือนฤดูใบไม้ร่วงของเธอเหมือนกัน คนที่จะทำให้ใบไม้กลับมามีชีวิตใหม่ ถ้าหากใบไม้ไม่ร่วงโรย ฤดูใบไม้ผลิจะกลับมามีชีวิตชีวาได้อย่างไร เธอคบกับชอนยีก่อนที่จะเข้าเรียนตำรวจ มันเป็นช่วงเวลาที่ แต่ทว่าเธอกลับถูกหลอก.. ชอนยีไม่ได้คบกับเธอเพียงคนเดียว อาจเพราะความรักสนุกของเจ้าตัว แต่นั่นทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่พิเศษอีกต่อไปจำทำให้เธอมักจะหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์แบบนี้จนกระทั่งมาเจอกับลูดา.. คนที่ลบล้างความรู้สึกขุ่นมัวในใจเธอจนหมดราวกับฤดูใบไม้ร่วง...

 

นี่ก็เกือบสี่ทุ่มเข้าให้แล้ว หลังจากเข้ามาในห้องของอีกฝ่ายโบนาก็เอาแต่ยืนหันหลังให้ชอนยี ก่อนที่อีกคนจะเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง..

 


“เธอต้องการอะไร” โบนาไม่ได้ขัดอะไรได้แต่ยืนนิ่งๆก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

 


“ฉันคิดถึงเธอ..” ใบหน้าสวยซบลงที่ข้างหลังของอีกฝ่ายราวกับกลัวเขาจะหลุดหนีไป

 


“ฉันจะอยู่ถึงแค่เที่ยงคืนเท่านั้นนะ” โบนาพูดเสียงเรียบนิ่งก่อนจะพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดของอีกคน

 


“ทำไมล่ะ เพราะเธอคนนั้นใช่ไหม” ซอนยีเดินวนไปยืนอยู่ด้านหน้าของอีกคน

 


“ลูดาไม่เกี่ยว..” เธอตอบก่อนจะเบนหน้าไปทางอื่น ไม่อยากต้องมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจับแววตาที่สั่นไหวของเธอได้

 


“เธอมันน่ะขี้ขลาด โบนา  แม้แต่ความรู้สึกของเธอเองเธอยังไม่กล้าบอกหล่อน หรือว่าเธอไม่มั่นใจกันแน่..” ชอนยีพยายามยียวนกวนประสาทอีกฝ่าย ใบหน้าสวยราวกับเจ้าหญิงค่อยๆเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยคมก่อนจุมพิตที่สันกรามของเขาเบาๆ ก่อนจะพยายามเคลื่อนเข้าหาริมฝีปากทว่ามือบางของอีกฝ่ายยกขึ้นจับใบหน้าสวยนั้นเบาๆก่อนจะค่อยผลักออกไปเล็กน้อย

 


“ฉันรักลูดา ฉันแน่ใจ และมันไม่มีทางเป็นอย่างอื่น” โบนาพูดเบาๆแต่หากชัดเจนเหลือเกิน แววตาแน่วแน่ของเธอยืนยันได้ดี ริมฝีปากค่อยๆจูบแก้มใสของคนที่สูงกว่าเธอเบาๆก่อนจะผละออกมาทั้งๆที่อีกคนยังนิ่งค้าง

 

 

ชอนยีได้แต่ยืนนิ่งปล่อยให้อีกคนละออกไป ถึงแม้ว่าจะทำเป็นเย็นชาแต่โบนาของเธอแสนดีเสมอ ทว่าตอนนี้ไม่ใช่โบนาของเธอแล้ว..

 


ทั้งสองได้แต่อยู่กันเงียบๆจนเวลาล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืน และคนหนึ่งก็ดูจะรักษาเวลาเหลือเกิน..

 


“โบนา.. ไม่ไปได้หรือเปล่า..”

 


เธอได้แต่ส่ายหน้าเป็นคำตอบเบาๆเมื่อคนถามยังคงรั้งแขนของเธอไว้อยู่ เธอยิ้มบางๆให้อีกฝ่ายก่อนจะค่อยแกะมือของอีกฝ่ายออกอย่างเบามือ เธอสบตากับชอนยีชั่ววินาทีหนึ่งหวังว่าอีกฝ่ายคงจะเข้าใจ เพราะว่าเธอทั้งสองก็โตพอที่จะจัดการกับอารมณ์ของตนเองได้แล้ว การกลับมาพบกันครั้งนี้อาจทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจ แต่ก็ทำให้เธอมั่นใจต่อความรู้สึกที่มีให้กับลูดา..

 

 

ขณะที่กำลังเดินออกจากคอนโดอย่างเร่งรีบก็มีพนักงานโรงแรมคนหนึ่งเข้ามาขวางไว้เสียก่อน..

 


“ค คือว่า..เชิญทางนี้หน่อยค่ะ” พนักงานโรงแรมพาเธอเดินไปในส่วนของล็อบบี้ของคอนโด

 


“ล ลูดา ทำไมถึงยังไม่กลับ” ร่างสูงเดินไปยังโซฟาที่เห็นคนตัวเล็กนั่งคอพับอยู่กับพนักเก้าอี้ หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวซะแล้ว

 


“คือว่าฉันจำได้น่ะค่ะว่าเป็นคุณตำรวจ เธอนั่งดื่มอยู่ที่ห้องอาหารคนเดียวสักพักก่อนจะคอพับไปสักครู่ก่อนคุณจะลงมาน่ะค่ะ” พนักงานว่าก่อนจะโค้งลาแล้วกลับไปทำงานต่อ

 


นี่เหรอ คนไม่เป็นไร...

 


โบนาส่ายหน้าเบาให้กับภาพตรงหน้า ไหนคนปากแข็งบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วดูทำเข้า ปกติคนตัวเล็กดื่มเสียที่ไหน อาการหนักเอามากๆเลยนะเนี่ย คนตัวสูงพยุงร่างเล็กขึ้นมาแต่อีกคนกลับรู้สึกตัวขึ้นมาก่อนแล้วผลักเธอออกไป


“ฉันเดินเองได้..”

 


อ่าว นี่มันงอนกันนี่นา

 


“ไหนบอกไม่ได้เป็นอะไรไง” โบนาพยายามจับคนตัวเล็กที่พยายามดิ้นออกจากการเกาะกุมของเธอ ดีว่านี่ก็ดึกแล้วจึงไม่มีคนอยู่ที่ล็อบบี้เลย

 


“ก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย.. ปล่อยฉันนะ” ยิ่งพยายามดิ้นอีกคนก็ยิ่งต้องกอดไว้ก่อนจะจับลากเดินไปทั้งอย่างนั้น กว่าจะพามาถึงรถได้ก็ยากลำบากที่ต้องต่อสู้กับคนตัวเล็ก ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนจนพาขึ้นรถได้ถึงจะยอมนั่งเฉยๆไม่พูดไม่จากัน นี่มันงอนกันชัดๆ

 


“เป็นอะไรหรือเปล่า” โบนาถามถามคนตัวเล็กเมื่อขึ้นมานั่งหลังจากสตาร์ทเครื่องยนต์แล้ว

 


“ไม่..” หันหน้าหนีกันเสียอย่างนั้น โบนายื่นหน้าเข้าไปก่อนจะจุ๊บแก้มใสของคนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้วตัวเลยทำให้อีกคนหันมาค้อนใส่กันหลังจากที่เธอผละออกไปแล้ว

 


“ขอบคุณนะที่รอ”

 


“ใครรอเธอกัน” ลูดาพูดก่อนจะหันหน้าหนีไปมองหน้าต่างแทน คนตัวสูงยิ้มเล็กๆก่อนจะออกรถไป งอนแน่ๆสินะ..

 


----------------------------------------------------------------------------------------


กว่าตอนนี้จะออกมาได้ 555555 มัวแต่ไปแว้บช็อตนู้นช็อตนี้ตลอดค่ะ

เริ่มจะเครียดอ่ะค่ะ แฟนคลับพิโบนาโผล่มาทุกตอนเลยเรื่องนี้ 55555


ช่วงนี้เรือแล่นได้สักพัก ก็ชอบพังเรือกันจังเลยอ่ะค่ะ ใจบาง T__T

พอจะได้ฤกษ์จะต่อฟิคสักหน่อย เรือก็พัง อ้างไปเรื่อย 5555555


ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะคะ >< ฝากตอนนี้ และฝากเรือน้อยๆของชาวเราไว้ด้วย/ก้มหน้าต่อเรือ T__T 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #128 tedx (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 11:43
    ฮื้ออ ขอทันมั้ยคะ ㅠㅠ turedshotx@gmail.com
    #128
    0
  2. #30 LoveToon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:54
    คำว่า ไม่เป็นไร ของผู้หญิงเนี้ย จริงๆเลย อย่างพิโบต้องง้อยังไงเนี้ย
    #30
    0
  3. #29 apolloxx17 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:19
    ง้อค่ะะะะ พิโบววววววววววววว ต้องง้อแล้วววววววววววววว ง้อแรงแรงเล้ยยยยยยยยยยยยยยยย
    #29
    0
  4. #28 อูจูลูกรัก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:18
    ขอบคุณค่ะที่มาต่อ นึกว่าจะทิ้งฟิคซะแล้ว 555
    #28
    0
  5. #27 DeeTheDay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:14
    ฮื้อออ น่ารักมากเลยค่ะ พิโบหนักแน่นกับความรู้สึกตัวเองมาก ลดาก็นะ งอนแล้วมีการไปดื่ม สุดท้ายก็ให้เขาแบกกลับอยู่ดี 5555555
    #27
    0