[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 5 : Curious

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 686
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59

Episode 5



 

เสียงเฮฮาจากโทรทัศน์ที่ดังอยูในห้องพักผู้ป่วยแผนกเวชศาตร์ฟื้นฟูไม่ได้ทำให้ผู้ป่วยที่นอนอยู่อารมณ์ดีขึ้นมาสักเท่าไหร่ การขยับร่างกายไม่ได้ดั่งใจมันช่างทรมานเสียจริงๆ มันจะมีอะไรน่าเบื่อไปกว่าการต้องนอนกระดกข้อเท้าไปมาด้วยความเจ็บปวดและพยายามงอเข่าเท่าที่ทำได้นี่ นักกายภาพส่วนตัวของเธอก็ดูเหมือนจะไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนกันบ่อยนัก ใบหน้าสวยคมราวกับถูกปั้นมาตอนนี้เอาแต่ถอนหายใจจนคนที่มานั่งเฝ้าต้องรู้สึกตะหงิดๆ

 


“เป็นไรอ่ะ”  ยอรึมเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารที่นำมาอ่านแก้เซ็งระหว่างเฝ้าพี่สาวตัวดีของเธอ


 

“เบื่อ..” ผู้ป่วยหันมาตอบหน้าบูดเป็นตูดลิงแล้วตอนนี้ จะสงสารพี่สาวก็สงสารเพราะปกติพี่สาวของเธอน่ะไฮเปอร์จะตาย


 

“กินไก่ไหม.. อร่อยนะ” ยอรึมยกไก่ทอดในมือของโปรดของทั้งสองคนที่เพิ่งซื้อมาให้พี่สาวเธอดู ไม่รู้จะช่วยยังไงหรอกนะ อยากให้กินไก่เผื่อจะอารมณ์ดีขึ้น

 


“ไอ่น้องบ้า..” อึนซอหยิบหมอนที่ว่างอยู่ใบหมายจะปาใส่น้องสาวตัวแสบของเธอโทษฐานมากินไก่ทอดเยาะเย้ยกัน


 

ตุบ ! หมอนสีขาวลอยลิ่วออกจากมือร่างสูงหวังจะเอาคืนน้องตัวแสบบัดนี้ลอยไปตกอยู่ที่หน้าสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามา ยอรึมที่กำลังจะกินไก่ทอดของเธอถึงกับอ้าปากค้างไม่ต่างกับพี่สาวของเธอที่นอนอยู่บนเตียง

 

 

“คุณอึนซอ..” ซองโซที่เพิ่งเดินเข้ามาก็อึ้งไม่แพ้กัน ก็จู่ๆเดินเข้ามาแล้วก็มีหมอนลอยมากระทบใบหน้าเธอเข้าน่ะสิ เธอก้มเก็บหมอนสีขาวขึ้นมาไว้ในมือ ก่อนจะส่งสีหน้าคาดโทษให้กับผู้ป่วยของเธอที่เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง คงไม่ได้ตั้งใจปาใส่เธอหรอกแต่มันก็น่าดุใช่ไหมล่ะ

 


“อ เอ่อ...ขอโทษค่ะ ก ก็..” ร่างสูงกล่าวขอโทษออกมาก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆให้อีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองน้องสาวที่แลบลิ้นใส่เธอพร้อมส่งสายตาเป็นนัยว่าฉันไม่รู้เรื่องด้วยหรอกนะมาให้ สมน้ำหน้า

 


“ไม่ต้องหันไปมองน้องเลยนะคะ ปาใส่น้องก็ไม่ได้” ซองโซพูดเสียงเข้มก่อนจะเดินเอาหมอนไปวางไว้ที่เดิมของมัน อึนซอหน้าจ๋อยลงทันตา คุณซองโซดุจัง เห็นอย่างนี้ยอรึมอดจะแอบหัวเราะอยู่ไม่ได้ พี่สาวของเธอไม่เคยให้ใครมาดุแบบนี้หรอกนะยกเว้นแต่ก็แม่


 

ซองโซปรับเตียงผู้ป่วยให้อยู่ในแนวราบ ก่อนจะจัดการสนับเข่าที่ล็อคองศาการงอขาของผู้ป่วยของเธอ


 

“ไหนลองงอขาขึ้นให้ดูหน่อยได้ไหมคะ”


 

“...”


 

“คุณอึนซอ..” ซองโซต้องกดเสียงดุอีกครั้งเมื่อผู้ป่วยของเธอเอาแต่กอดอกทำหน้าบูดเป็นเด็กโดนแม่ดุไปได้ นี่ผู้ป่วยของเธอเป็นตำรวจจริงๆหรือเปล่ากัน ร่างสูงค่อยงอขาขึ้นตามที่นักกายภาพบำบัดของเธอบอก


 

“งออีกนิดได้หรือเปล่าคะ”


 

ร่างสูงพยายามงอขาตาม สีหน้าค่อยๆแสดงถึงความเจ็บปวดแต่เธอค่อนข้างทำได้ดีตามลำดับ ซองโซค่อยๆจับขาของผู้ป่วยงอกลับไปเมื่อเห็นว่าหน้าของเขาเริ่มแสดงความเจ็บปวดออกมาก่อนจะเดินมาที่หัวเตียง


 

“อาการของคุณค่อนข้างฟื้นฟูเร็วมาก วันนี้ฉันอยากให้คุณลองไปเดินระยะสั้นดู เพื่อเป็นการฝึกลงน้ำหนักด้วยตัวเองดูนะคะ” นักกายภาพบำบัดสาวปรับเตียงของผู้ป่วยขึ้นเพื่อให้เขาลุกขึ้นได้ง่ายก่อนจะนำเอารถเข็นผู้ป่วยที่เตรียมไว้มา


 

“ลุกเองได้หรือเปล่าคะ” ซองโซหันมามองหน้าใสของผู้ป่วยของเธอที่ยื่นมาขอมือกันก่อนซะอย่างนั้น อึนซอส่ายหน้าไปมาก่อนจะพยักหน้าหงึกๆเป็นเชิงอ้อนอีกฝ่ายให้ช่วยกันหน่อย

 


“มานี่ค่ะ ฉันช่วยเอง” ยอรึมที่มองอยู่เกิดอาการอยากแกล้งพี่สาวจึงแทรกตัวเข้ามาผ่านตัวคุณนักกายภาพบำบัดจนอึนซอต้องถลึงตาใส่อีกฝ่าย ซองโซเห็นอย่างนั้นถึงกับหัวเราะเล็กน้อยเมื่อร่างสูงทำสีหน้าแอบโวยวายลับหลังเธอใส่น้องสาว ยอรึมยักคิ้วใส่พี่สาวของเธอ ยื่นมืออกมาพร้อมส่งสายตาว่าลุกสิคะ ลุก.. นี่มาช่วยนะเนี่ย อึนซอจับมือน้องสาวแน่นก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วส่งสัญญาณผ่านการขยับปากว่า ฝากไว้ก่อนเถอะน้องสาวตัวแสบ..

.

.

.

 

----------------------------------------------------------------------------


 

เสียงเครื่องยนต์ดับลงเมื่อรถจอดสนิทในลานจอดรถของกรมตำรวจ ร่างสูงหันไปมองคนข้างๆที่กำลังง่วนกับการเก็บของที่จำเป็นใส่กระเป๋า วันนี้โบนาต้องไปรับผู้หมวดตัวเล็กเพราะรถของลูดาเสีย ตาเหลือบไปเห็นของสำคัญที่คนตัวเล็กเคยให้เธอดูเมื่อนานมาแล้ว ปืนของพ่อของเธอ

 

“จะดีเหรอที่พกติดตัวไว้แบบนี้”

 


“อะไรเหรอ” ลูดาเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย

 


“ปืนน่ะ..”

 


“นี่น่ะเหรอ...ฉันเป็นตำรวจนะ ก็ต้องพกปืนสิ” มือเล็กจับปืนที่ว่านั่นขึ้นมา

 


“น นี่..อย่าหันมาทางนี่สิ”


 

“เครื่องลางน่ะ ฉันอยากรู้สึกว่าพ่ออยู่ใกล้ๆเสมอ” เธอพูดก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่ายตาหยีแต่กลับแอบแฝงไปด้วยความเศร้า คนตัวเล็กก้มเก็บปืนใส่กระเป๋าเงียบๆ โบนาไม่พูดอะไรต่ออีกเพราะกลัวจะกระทบจิตใจของอีกฝ่าย ลูดาโตขึ้นและเข้มแข็งขึ้นมากเธอสัมผัสได้ตั้งแต่เธอกลับมา แต่ความรู้สึกข้างในจะอ่อนไหวแค่ไหนเธอไม่อาจหยั่งถึง มีหลายอย่างที่เธอสงสัยในคดีนี้ และสิ่งที่เธอตั้งใจจะทำตอนนี้คือช่วยคนตัวเล็กหาคนร้ายในคดีนี้ออกมาให้ได้

 


เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้วผู้หมวดตัวสูงก็เตรียมตัวจะออกจากรถแต่แขนกับถูกรั้งไว้เสียก่อน โบนาถูกจับให้หันมาหาอีกคนก่อนที่มือเล็กจะยื่นเข้าไปจัดเนกไทของเธอ ร่างสูงขยับหนีนิดหน่อยเมื่อนึกถึงตอนที่อีกคนเอาเนกไทรัดคอกัน


 

“อยู่นิ่งๆสิ.”


 

ลูดาทำเสียงเข้มเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่ทำตัวยุกยิกไปมา มือเล็กรั้งเนกไทให้ตัวของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆกันก่อนจะจัดระเบียบเสื้อผ้าของคนตัวสูงให้ อย่าว่าว่าเธอหวงเลยนะ แต่คนตรงหน้าเธอแค่ใส่เสื้อเชิ้ตกับเนกไทเฉยๆก็ดูดีมากขนาดนี้ สองปีที่หายไปรู้สึเหมือนจะดูดีขึ้นหรือเปล่าก็ไม่รู้ เนกไทสีน้ำเงินถูกมือเล็กจัดวางให้เข้าที่ ปกเสื้อสีขาวถูกสัมผัสอย่างเบาๆเพื่อจัดทรงให้ดูดี โบนานั่งนิ่ง ดวงตาสวยสำรวจใบหน้าคนตัวเล็กที่กำลังตั้งใจจัดเสื้อผ้าของเธอเป็นพิเศษจนสายตาเลื่อนมาบรรจบกัน ริมฝีปากแย้มยิ้มให้คนตัวเล็กจนอีกฝ่ายต้องหลบตาแล้วรีบปล่อยมือออกไป

 


“เสร็จแล้ว..” มือเล็กรีบปล่อยออกจากตัวของอีกฝ่าย เมื่อเห็นว่าอีกคนมองกันอยู่ก็กลับเป็นฝ่ายที่เขิลอายเสียเอง


 

“ไม่ต้องมายิ้มเลย” ลูดาผลักใบหน้าสวยของอีกฝ่ายออกเบาๆเมื่อคนตัวสูงกว่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆเธอแล้วเอาแต่ส่งยิ้มมาให้เธออยู่ได้


 

“ขอบคุณนะคะ” คนตัวสูงยื่นใบหน้าเข้ามาอีกครั้งก่อนจะจูบเบาๆที่แก้มใสของคนตัวเล็กกว่า แล้วจึงผละออกไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เตรียมหันหลังจะลงจากรถเสียที หากแต่กลับถูกมือเล็กดึงรั้งลงไปอีกครั้งก่อนและแก้มของคนตัวสูงก็ถูกคนตัวเล็กประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาฉกฉวยความหอมหวานไม่ต่างกัน สัมผัสบางเบาก่อนจะสบตาอีกฝ่ายประเดี๋ยวก็ผละออกแล้วหนีลงรถไปเสียก่อน โบนาอดที่จะยิ้มให้อาการแบบนั้นของคนตัวเล็กไม่ได้  ลูดาน่ะ มักจะน่ารักแบบนี้กับเธอเสมอ..

 

.


.


.


------------------------------------------------------------------------------------


 

ผู้ป่วยตัวสูงถูกนำเข้ามาในห้องๆหนึ่งที่มีเครื่องมือกายภาพเต็มไปหมดโดยมีคุณนักกายภาพเป็นผู้เข็นวีลแชร์ที่เธอนั่งเข้ามา ร่างสูงถูกพาไปรอข้างโต๊ะตัวหนึ่ง ใกล้ๆมีราวจับคู่ขนานตรงกลางมีทางเดินประมาณ 5 เมตรที่พื้นมีแผ่นรองกันกระแทกอยู่ เธอต้องมาหัดเดินกับเจ้านี่สินะ

 


ซองโซหยิบเอกสารสำหรับบันทึกอาการของผู้ป่วยขึ้นมาก่อนจะนำไปวางไว้ที่โต๊ะแล้วเดินไปหาคนไข้ของเธอพร้อมกับบุรุษพยาบาลอีกคนหนึ่ง ซองโซบอกบุรุษพยาบาลให้ช่วยผู้ป่วยของเธอให้ยืนขึ้นมาเสียก่อน แต่เหมือนผู้ป่วยของเธอจะไม่ยอมร่วมมือด้วยเสียแล้ว อึนซอผินหน้าไปมองนักกายภาพบำบัดของเธอที่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วพยักเพยิดหน้าพร้อมกับชี้มือเป็นนัยว่าถ้าคุณไม่มาช่วยฉันจะนั่งอยู่อย่างนี้แหละ


 

“คุณนี่มันดื้อจริงๆเลยนะ”


 

ซองโซก้มลงมาจากด้านหลังก่อนจะพูดเสียงเข้มข้างๆหูของผู้ป่วยของเธอ แล้วส่งสัญญาณมือให้บุรุษพยาบาลหลบไปก่อน เธอเดินวนมาหยุดที่หน้าผู้ป่วยของเธอก่อนจะส่งมือทั้งสองข้างไปให้พร้อมโน้มตัวลงไปหาอีกฝ่ายเล็กน้อย ร่างสูงจึงจะยอมร่วมมือกับเธอ มือของอีกฝ่ายยื่นมาจับกันก่อนจะพยายามลุกขึ้นด้วยขาเพียงข้างเดียว ซองโซประคองร่างของผู้ป่วยของเธอให้ยืนอย่างมั่นคง แล้วค่อยๆพาเดินไปใกล้ๆกับราวจับช่วยเดิน


 

หลังจากอธิบายขั้นตอนการฝึกเดินเรียบร้อยแล้ว มือบางสัมผัสกับราวเหล็กช้าๆโดยที่มืออีกข้างยังจับมือของคุณนักกายภาพบำบัดไว้อยู่ อึนซอเริ่มเกิดอาการลังเลขึ้นมาเมื่อต้องปล่อยมือจากอีกคน ซองโซพยักหน้าให้สายตรวจคนเก่งที่บัดนี้ใบหน้าใสไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย ร่างสูงยอมปล่อยมืออีกข้างจากนักกายภาพบำบัดของเขา


 

“เดี๋ยวฉันจะไปรอคุณอยู่อีกฝั่งนะ”

 

“อ..อื้อ”


 

ซองโซบอกกับผู้ป่วยแสนดื้อของเธอแบบนั้นเพราะว่าอีกคนดูจะกังวลเหลือเกินเมื่อต้องเดินด้วยตัวเอง ขาข้างที่ผ่าตัดค่อยๆก้าวเดินอย่างลำบากเมื่อเธอไม่สามารถงอเข้าได้ดั่งใจได้ มือทั้งสองข้างจับราวเหล็กแน่นแล้วมองไปยังปลายทางที่มีคุณนักกายภาพบำบัดรออยู่ อึนซอพยายามเดินอย่างๆช้าโดยไม่เร่งจังหวะตามที่ซองโซบอก ถึงสีหน้าจะดูไร้ความมั่นใจแต่เธอก็ทำได้ค่อนข้างดีมากทีเดียว ยังมีอาการเจ็บอยู่บ้างแต่เขาก็ก้าวเดินในสภาพแบบนั้นได้จนสุดทาง ซองโซยื่นมือมารอผู้ป่วยของเธอเป็นการให้กำลังใจ

 

“โอเค เก่งมากเลยค่ะ งั้นลองเดินดูอีกสักสองรอบนะคะ”

 

“ค ค่ะ”

 

อึนซอพยักหน้าตอบรับอีกฝ่าย ถึงรอบแรกจะเดินได้ราบรื่นแต่สายตาก็ยังคงความกังวลอยู่ หากเวลาที่เราไม่ได้เดินนานๆ การเริ่มเดินครั้งใหม่มันทำให้เธอรู้สึกกลัว ความแปลกใหม่ทีเกิดขึ้นทำให้เธอลังเลที่จะก้าวเดิน อาจต้องล้มลงบ้าง แต่สิ่งที่รออยู่ปลายทางมันก็คุ้ม ซองโซจับมืออีกฝ่ายแน่น เห็นแบบนี้ก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ผู้ป่วยตัวแสบดูเงียบไปผิดปกติ

 

ร่างสูงเริ่มต้นเดินรอบที่สอง โดยคราวนี้มีบุรุษพยาบาลคอยดูแลอยู่ข้างๆราวจับ ส่วนคุณนักกายภาพของเธอกลับไปนั่งจัดการเอกสารที่อยู่บนโต๊ะที่เตรียมไว้ก่อนหน้านั่นพร้อมกับสังเกตอาการของเธอเป็นพักๆ อึนซอเริ่มจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้างเมื่อเดินรอบที่สองเสร็จถึงแม้จะเดินได้ช้าอยู่และยังลงน้ำหนักที่ขาไม่ค่อยได้ แต่ร่างกายส่วนอื่นที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดีก็ประคับคองให้เธอทรงตัวได้โดยการเดินที่ยังไม่สมบูรณ์แบบนี้

 

เมื่อเริ่มคิดว่าถ้าฝึกอีกไม่นานคงจะลงน้ำหนักได้มากกว่านี้ก็กลับมีแรงฮึด เธอจึงจะเริ่มเดินรอบที่สามต่อแต่กลับต้องแปลกใจเมื่อเหลือบไปเห็นคุณหมอผู้ชายที่ไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตาเท่าไหร่เดินเข้าไปคุยกับนักกายภาพบำบัดของเธอ

 


“สวัสดีครับคุณซองโซ”

 


“สวัสดีค่ะ คุณหมอเฮนรี่ มาทำอะไรที่นี้เหรอคะ” ซองโซเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังดูอยู่เอ่ยทักคุณหมอจากสถาบันกล้ามเนื้อ กระดูกและข้อ อย่างคุ้นเคย เพราะแผนกของเขาและเธอต้องทำงานร่วมกันอยู่บ่อยๆ

 


“ผมมาเยี่ยมคนไข้ที่วอร์ดน่ะครับ ก็เลยผ่านมา ว่าจะมาชวนคุณไปทานข้าวด้วยกัน”

 


“เอ่อ.. พอดีฉันติดคนไข้อยู่น่ะค่ะ”

 


“งั้นเอาเป็นวันหลังได้ไหมครับ”

 


“แบบนั้นก็ได้ค่ะ..”


 

ซองโซยิ้มให้อีกฝ่าย หลังจากนั้นคุณหมอยังคงชวนคุยเรื่องสัพเพเหระกันเล็กน้อยอย่างสนิทสนมในสายตาของอึนซอ ร่างสูงส่ายหัวไปมากับภาพตรงหน้าและคิดได้ว่าเธอควรจะตั้งใจเดินต่อไปให้ครบรอบ แต่ขาเจ้ากรรมกับมาอ่อนแรงเสียเอาตอนที่เดินมาสุดทางทำให้การก้าวครั้งสุดท้ายที่ลงน้ำหนักมากเกินไปจนเธอเสียหลักล้มลงไปข้างหน้า โชคยังดีที่ไหวตัวทันเธอหมุนตัวเสียก่อนที่จะหน้าจะขมำไปข้างหน้าแล้วล้มลงกับพื้นที่มีกันกระแทกทำให้ไม่เจ็บเท่าไหร่ ถึงอย่างนั้นก็ทำให้เกิดเสียงดังพอสมควร คุณนักกายภาพบำบัดเห็นอย่างนั้นก็ตกใจรีบลุกขึ้นมาดูอาการของผู้ป่วยของเธอทันที

 


“คุณอึนซอ !” ซองโซร้องออกมาเมื่อได้ยินเสียงล้มแล้วรีบถลาเข้าไปยังผู้ป่วยของเธอ


 

บุรุษพยาบาลที่เห็นดังนั้นก็จะเข้ามาช่วยพยุงผู้ป่วยเช่นกัน มือบางโบกมือเชิงไม่เป็นไร


 

“ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง”


 

ซองโซนั่งลงเพื่อดูอาการที่ขาข้างที่ผ่าตัด ยังดีที่ไม่เป็นไรมากเพราะมีสนับดามอยู่และผู้ป่วยของเธอก็ไหวพริบดีล้มลงในท่าที่ไม่ส่งผลกระทบต่อขาข้างที่ผ่าตัด ถึงอย่างนั้นก็เถอะ อาการก็ดูน่าเป็นห่วง


 

“คุณ..เจ็บมากหรือเปล่า”


 

“...”


 

“ฉันว่าวันนี้พอก่อนดีกว่า”


 

ซองโซจัดการพยุงตัวผู้ป่วยของเธอให้ลุกขึ้นมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไร โกรธเธอเหรอที่เธอไม่ยอมดู รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีเมื่อนึกได้ว่าเป็นเธอเองที่ไม่ได้ตั้งใจดูเขาเดิน นักกายภาพบำบัดสาวจับผู้ป่วยของเธอนั่งลงบนรถเข็นที่บุรุษพยาบาลเตรียมไว้เรียบร้อยก่อนจะจัดการเก็บเอกสารแล้วโค้งลาคุณหมอเฮนรี่จากนั้นจึงเข็นผู้ป่วยของเธอกลับห้อง


 

ดูเหมือนว่าผู้ป่วยของเธอจะดูเงียบผิดปกติอีกครั้งจนกระทั่งกลับมาถึงห้องผู้ป่วย เห็นเขาทำหน้านิ่งๆแบบนี้เธอก็อดจะหวั่นๆไม่ได้เพราะปกติเขาจะยิ้มให้เธออยู่ตลอด แต่ก็อดที่จะชื่นชมใบหน้าของร่างสูงไปไม่ได้เมื่อเขาทำหน้านิ่งสงบแบบนี้มันดูดีมากเหลือเกิน


 

ซองโซเข็นผู้ป่วยของเธอมาที่เตียงก่อนจะยื่นมือไปให้อีกฝ่ายแล้วจับให้นั่งลงที่เตียง เตรียมจะหันไปจัดแจงรถเข็นให้เข้าที่แต่เอวของเธอกับถูกรวบไปอย่างไม่ทันตั้งตัวก่อนที่จะถูกดึงเข้าไปนั่งอยู่ที่เตียงของผู้ป่วยของเธอที่ยังไม่ยอมลงไปนอน มือทั้งสองข้างโอบเอวบางไว้ก่อนจะเอาคางไปเกยที่ไหล่ของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ


 

“คุณอึนซอ..”

 


“หมอนั่นอ่ะ.. แฟนคุณเหรอ?

 


“ห ห้ะ..”

 


ซองโซที่ได้แต่นั่งนิ่งให้อีกฝ่ายเกยไหล่แบบนั้นก็รู้สึกงงนิดหน่อยกับคำถามของอีกฝ่ายจนเธอต้องหันหน้าไปมองอีกคนทีกำลังหลับตาอยู่ ใบหน้าของคนทั้งสองอยู่ใกล้กันมากจนทำให้ปลายจมูกของซองโซเฉียดเข้ากับแก้มใสของคนไข้ของเธอ และใบหน้ายามหลับตาของเขาก็ทำให้เธอหน้าขึ้นสีไม่น้อยเมื่อนึกได้ว่าถูกเขากอดอยู่ แต่ก็ต้องทำนิ่งสู้เสียเพราะกลับกลัวถูกเขาโกรธ


 

“แฟนคุณหรือเปล่า” ร่างสูงพูดทั้งยังหลับตาอยู่


 

“ม ไม่ใช่ค่ะ”


 

“จริงนะ..”  ตาใสเป็นประกายหันมาสบตากับอีกฝ่ายที่อยู่ในอ้อมกอด


 

“ค่ะ” ซองโซตอบเสียงค่อยเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาหากันซ้ำปลายจมูกโด่งของเขายังมาเฉียดเขากับส่วนเดียวของเธออีก ร่างสูงส่งยิ้มตาหยีสดใดตามแบบฉบับของเขามาให้เธอ แล้วจะไม่ให้หวั่นไหวได้ยังไงกันอยู่ใกล้กันขนาดนี้ เส้นผมของเธอถูกจัดแจงเกินพละการโดยคนตรงหน้าที่ยังไม่ยอมปล่อยกัน มือบางหยิบจัดเส้นผมของเธออย่างอ่อนโยนจนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

 


“ล แล้วคุณมีแฟนหรือยัง”


 

“ยังค่ะ.. ปล่อยได้แล้ว” นิ้วชิ้กดเข้าไปที่ระหว่างคิ้วของผู้ป่วยของเธอเมื่อนึกได้ว่าโดนกอดนานไปแล้ว มือบางยอมปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระ


 

“ก็แค่เนี่ย..” ร่างสูงพูดเสียงสดใสหลังจากที่ปล่อยซองโซให้เป็นอิสระ และใบหน้าของเธอก็ดูเหมือนจะสดใสผิดกับก่อนหน้านี้ อึนซอเอนตัวลงนอนเองอย่างสบายใจจนซองโซต้องเอ็ดว่าระวังหน่อย ก็แค่เนี่ยอะไร ซองโซเริ่มสงสัยว่าจริงๆแล้วเขาแกล้งล้มหรืออะไรกันแน่ เมื่อเขาเอาแต่ยิ้มทะเล้นอยู่อย่างนั้น เธอจัดแจงเตียงของเขาให้เข้าที่ก่อนจะขอตัวไปประเมินการรักษาในวันนี้

 


“งั้นฉันไปก่อนนะคะ” มือบางถูกรั้งไว้ก่อนจะเดินจากไป


 

“พรุ่งนี้รีบมาได้ไหม..” ร่างสูงพูดเสียงอ่อนกับอีกฝ่าย ก็เธออยากเจอซองโซเร็วๆจริงๆนี่หน่า


 

“คะ?


 

“ก็ฉันอยากเจอคุณ..” อึนซอพูดพร้อมส่งสายตาอ่อนให้นักกายภาพบำบัดของเธอ แบบนี้ใครจะปฏิเสธได้กัน

 


“ค่ะ” 


เธอตอบก่อนจะยิ้มตาหยีให้อีกฝ่ายบ้าง กอดเอกสารไว้ก่อนจะโค้งเล็กน้อยแล้วออกจากห้องไป ทิ้งให้ผู้ป่วยของเธอยิ้มค้างอยู่คนเดียวจนทำให้น้องสาวของเขาที่เพิ่งเดินสวนเข้ามาอดที่จะแขวะไม่ได้


 

“เป็นบ้าเหรอ..”



“เธอน่ะสิบ้า” ร่างสูงตกใจนิดหน่อยเมื่อเห็นน้องสาวของเธอเดินเข้ามาแต่ก็ยังไม่วายตอบกลับยังทันท่วงที


 

“มีอะไรดีๆงั้นเหรอ” ยอรึมถามพร้อมกับนั่งลงที่โซฟา พี่สาวของเธอท่าจะเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ ยิ้มอยู่ได้


 

“เปล๊า !

 

.

.

.

-----------------------------------------------------------------


เอาตอนที่ 5 มาฝาก

วันนี้ถือเป็นวันดี สาวๆใกล้จะคัมแบ็คกันแล้ว ตื่นเต้นค่ะ ><


ตอนนี้ยกให้อึนเสี่ยวบ้างหลังจากที่ห่างหายไปหนึ่งตอน 55555

อึนซอน่าหมันเขี้ยวมาก น้องยอรึมน้องสาวดีเด่นค่ะ เอาฮาอย่างเดียว 555

คุณซองโซจะรอดจากเงื้อมคุณสายตรวจนี่ไหมคะ ขาเดียวยังเก่งขนาดนี้ ><


ผู้หมวดสองคนนั่นก็มดขึ้นรถแล้วค่ะ ให้ออกนิดเดียวพอ 555


ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ แล้วเดี๋ยวพิซอลอาจะออกมาอีก 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #21 qirlcrush (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 02:39
    น่ารักกันทั้งคู่เลยค่ะโง้ยยยย เจ้าตัวเล็กลูดาก็น่ารัก ผู้หมวดคิมนี่ไม่ต้องพูดถึง ส่วนอีกคู่ตาอึนซอก็มีความรุกแรงนะคะแหม่
    #21
    0
  2. #18 LoveToon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 04:33
    สายตรวจเรานี้ กะดี๊กะด้ามากไปแล้ว รุกหนักเชียว 555+

    ลูดาน่ารักอะ มีหอมคืน ไม่โกงด้วย
    #18
    0
  3. #17 SuperFox (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 22:37
    น่ารักกอ่า ชอบมากเลยเรื่องนี้
    #17
    0