[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 2 : WHY?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 พ.ย. 59

EPISODE 2




“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะคะ”

โบนากับลูดาโค้งให้กับเจ้าของร้านสะดวกซื้อที่ให้เบาะแสในคดีที่เพิ่งได้รับมอบหมายจากสารวัตรยุนโฮ สารวัตรอยากให้โบนาเป็นงานเร็วจึงให้จับคู่กับลูดา แล้วคิดเหรอว่าลูดาจะปฏิเสธคำสั่งของสารวัตรได้ หลังจากกล่าวขอบคุณเสร็จคนตัวเล็กก็เดินลิ่วไปที่รถ

“นี่..จะรีบไปไหนน่ะ” ไม่วายคนตัวสูงกว่าต้องเดินตามอีก

“จะไปไม่ไป ไม่ไปเดี๋ยวจะทิ้งไว้ตรงนี้แหละ” คนตัวเล็กขึ้นนั่งบนรถพร้อมสตาร์ทเครื่องเรียบร้อย โบนารีบเปิดประตูก่อนจะแทรกตัวเข้าไปกลัวว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายจะทิ้งไว้จริงๆ

 

ตอนทำงานก็ดีอยู่หรอก ทั้งสองคนต่างก็มีความเป็นมืออาชีพ แต่พอเสร็จงานแล้วคนตัวเล็กก็แทบจะไม่มองหน้ากันเลย บรรยากาศภายในรถเงียบฉี่ และคนตัวสูงก็ไม่กล้าที่จะเปิดบทสนทนา โบนาได้แต่แอบมองคนข้างๆเป็นระยะ

 

รถสปอร์ตสีแดงแล่นเข้าสู่ชั้นใต้ดินของกรมตำรวจ ลูดาดับเครื่องลงเงียบๆ และทั้งสองก็ยังไม่ได้ขยับไปไหน

 

“กลับมาทำไม..”

 

“....”

 

“ฉันทำไงเล่า.. ว่ากลับมาทำไม!!!

 

คนตัวเล็กขึ้นเสียงเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูด ก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลออกมา

 

“ลูดา...”

 

คนตัวสูงพูดเสียงอ่อนก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปจับข้อมือบางของอีกฝ่าย แต่ทว่าเธอสะบัดออก ก่อนจะพุ่งเข้ามาทุบหน้าอกของเธอพร้อมน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา ใบหน้าของร่างเล็กซบอยู่ไหล่ของอีกฝ่าย โบนาได้แต่นั่งนิ่งปล่อยให้อีกฝ่ายปล่อยโฮออกมา เธอไม่กล้าที่จะแตะตัวของคนตัวเล็กเลยด้วยซ้ำตอนนี้ ราวกับกำลังสำนึกความผิด คนตัวเล็กไม่ได้ทุบเธอแรงและแรงก็เริ่มอ่อนลงและได้แต่พูดซ้ำๆว่ากลับมาทำไม อีกฝ่ายได้แต่ฟุบหน้าอยู่แบบนั้นสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนตัวสูง ตาของร่างสูงยังสวยเหมือนเดิม ดวงตาคู่เดิมที่เธอหลงใหล เธอใช้มือเช็ดน้ำตาของตัวเองออกเบาๆ เมื่อเห็นคนตัวสูงกว่ายังนิ่งอยู่

 

“ลูดา.. ร่างสูงเรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดจับใจ ดวงตาที่สั่นไหวของเขา

“หยุด! ไม่ต้องพูด.. นิ้วชี้เล็กแตะลงบนฝีปากของคนตัวสูง

 

“ฉันไม่อยากฟัง..” คนตัวเล็กพูดก่อนจะถอนมือออกมา ก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อจะออกไป มือเรียวของคนตัวสูงคว้ามือของเธอเอาไว้ซะก่อน

 

“ปล่อย..”

….

“ฉันบอกให้ปล่อย...” ลูดาพูดซ้ำโดยไม่หันมามอง

 

คนตัวเล็กเดินออกไปจากรถหลังจากที่อีกฝ่ายยอมปล่อยมือของเธอ เธอโกรธเขาหรือเปล่า เธอโกรธโบนามากแค่ไหนกัน มาถึงตอนนี้เธอก็ตอบไม่ได้แล้ว พอได้เห็นใบหน้าของเขาใกล้ๆแล้ว เธอก็รู้ว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน แล้วแววตาสำนึกผิดนั่น แววตาที่เขาตอบว่าเขาคิดถึงเธอเหมือนกันนั้นมันทำให้เธอไม่อยากมองหน้าเขานานเกินไปก่อนที่จะใจอ่อน เธอรู้ โบนาน่ะขี้ขลาดขนาดไหนเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องของเธอมั้ง ตอนนี้เธอไม่อยากฟังเหตุผลอะไรแล้ว คงต้องยอมรับว่าเธอดีใจที่คนตัวสูงกลับมา แต่เก่งนักแบบนี้ต้องปล่อยให้ง้อให้ตาย เธอไม่หายโกรธง่ายๆหรอก...

 

-------------------------------------------------------------------------

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก !!! เบื่อจังเลยโว้ยยยย”

 

สายตรวจสาวโหวกเหวกออกมาท่ามกลางห้องผู้ป่วยซึ่งตอนนี้ตัวเองเป็นเจ้าของอยู่ ร่างสูงนอนแผ่อยู่บนเตียงพร้อมกับสนับเข่า หมอบอกว่าเอ็นหัวเข่าของเธอขาดและต้องผ่าตัด หลังจากผ่าตัดก็ต้องทำกายภาพ เพราะงั้นถึงได้มานอนโวยวายอยู่อย่างนี้ไง มันน่าเบื่อนะที่จะขยับไปไหนดั่งใจไม่ได้

 

“ไอ่พี่บ้า หยุดโวยวายเลยนะ หนวกหู” ยอรึมแหวขึ้นมาใส่พี่สาวของเธอ วันนี้เธอไม่ได้ออกตรวจจึงมีเวลามาเฝ้าพี่สาวได้ แล้วมาทีไรก็เป็นบ้าแบบนี้ทุกที สมน้ำหน้า พี่สาวตัวแสบของเธอจะได้อยู่นิ่งๆซะบ้าง

 

ก็อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะปรากฏหญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดสีฟ้าอ่อนสบายตาซึ่งเป็นเครื่องแบบของโรงพยาบาล เธอมีผมหน้าม้าบางๆซึ่งดูเข้ากับเธอมากๆ และหน้าตาที่ดูสดใสราวกับตุ๊กตา เรียกความสนใจของคนที่นอนอยู่บนเตียงไม่น้อย เธอโค้งให้กับคนที่อยู่บนเตียง

 

“สวัสดีค่ะ คุณซน จูยอนใช่ไหมคะ”

 

“...”

 

“เอ่อ.. คุณซนจูยอนใช่ไหมคะ”

 

“...”

 

“นั่นไง อึ้งไปเลย เวลาเจอคนสวย” ยอรึมพูดขึ้นมาแกมหัวเราะนิดๆก่อนจะเดินไปที่เตียง อึนซอที่เพิ่งรู้ตัวว่าเขาพูดด้วยก็อ้ำๆอึ้งๆตอบ หลังจากที่เอาแต่นิ่งค้างเมื่อเห็นหน้าคนที่เพิ่งเข้ามา

 

“อ..เอ่อ ใช่ค่ะ ล..แล้ว คุณคือ..”


“ซองโซค่ะ เป็นนักกายภาพบำบัดของคุณค่ะ”


ซองโซตอบพร้อมกับยิ้มบางๆให้กับทั้งสอง ตาของเธอยิ้มตามรอยยิ้มของเธอด้วย มันเป็นรอยยิ้มที่น่ามองจริงๆ ก่อนที่จะเริ่มอธิบายแผนการทำกายภาพให้กับทั้งสองฟัง อึนซอจะต้องเข้ารับการรักษาเป็นเวลาสองสัปดาห์ถึงสามสัปดาห์และต้องรับการดูแลอย่างใกล้ชิดก่อนที่จะกลับไปทำงาน เนื่องจากอาชีพของเขาที่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นจึงต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดีก่อนที่จะทำการเดินและวิ่งได้อย่างปกติ หลังจากที่นักกายภาพบำบัดอธิบายจบแล้ว เธอก็ขอตัว อ่า ดวงตาโค้งของเธอมันช่างน่ารักจริงๆ

 


“อ่า..ทำกายภาพสักสองเดือนได้ไหม” อึนซอพูดกับตัวเองหลังจากที่คุณนักกายภาพออกไป อ่า เธอน่ารักจริงๆ

 

“ฉันหักเพิ่มให้อีกข้างเอาไหม !! ยอรึมแทรกขึ้นมาอย่างหมันไส้ ก็พี่สาวของเธอน่ะสิ เอาแต่จ้องคุณซองโซตาไม่กระพริบ เมื่อกี้ยังบ่นอยู่ไม่ใช่เหรอไงว่าอยากกลับจะตาย

 

“เฮ้ย อย่าๆ” ร่างสูงร้องขึ้นมาเมื่อเห็นน้องสาวของเธอจะเข้ามาปองร้าย เธอล่ะอดคิดไม่ได้เลยจริงๆว่าจะได้เจอคุณนักกายภาพอีกเมื่อไหร่

 

-------------------------------------------------------------------

 


เสียงเอะอะและความชุลมุนมักเกิดขึ้นอยู่บ่อยๆในกรมตำรวจ ร่างสูงของผู้หมวดโบนาถือรายงานที่เธอเพิ่งจะเขียนเสร็จก่อนจะนำไปตรวจทานอีกครั้งที่แผนก ผมสีทองสะดุดตาและเสื้อเชิ้ตสีขาวพร้อมเน็กไทสีน้ำตาลอ่อนนั้นทำให้เธอเป็นที่สนใจไม่ว่าจะกับใคร รวมถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่เหมือนจะดักรอเธออยู่ด้วย บนมือของร่างสูงถือแฟ้มรายงานอยู่สองสามเล่ม เธอเดินผ่านห้องของแต่ละแผนกในกรมตำรวจไปก่อนที่จะเลี้ยวเข้าห้องของเธอ ทว่าปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเดินพุ่งออกมาเสียก่อน

 

ปัง !! ด้วยความที่อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะชนแรงแต่ดันพลั้งไปหน่อย ทำให้แฟ้มในมือของผู้หมวดโบนาร่วงลงไปกองกับพื้น ร่างสูงเซนิดหน่อยแต่อีกฝ่ายที่พุ่งมาแรงจนเกินไปทำให้เธอเกือบล้ม แต่หากแขนของผู้หมวดโบนารวบอีกฝ่ายไว้ได้ทันเสียก่อน

 

“ขอโทษค่ะ/ขอโทษค่ะ” ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน หญิงสาวร่างสูงในเสื้อหนังสีดำที่สวมทับสเวตเตอร์อีกตัวไว้ ผมของเธอสีดำยาวถึงหลังและใบหน้าที่สวยไม่แพ้กัน ริมฝีปาแดงยิ้มเป็นนัยว่าให้อีกฝ่ายปล่อยมือจากเธอได้แล้ว เพราะนี่มันอยู่ใกล้เกินไปกว่าที่เธอคิดน่ะสิ

 

“ขอโทษนะคะ” ร่างสูงโค้งให้อีกฝ่าย ก่อนจะก้มลงไปเก็บแฟ้มที่ตกลงไปที่พื้น

 

“อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ผู้หมวดคิม จียอนใช่ไหมคะ” อีกฝ่ายพูดพร้อมกับลงไปช่วยร่างสูงเก็บของ เธอรวบเอกสารที่หลุดออกมาจำนวนหนึ่งไว้กับมือ ก่อนจะยืดตัวขึ้นมาพร้อมกัน

 

“อ่าค่ะ แล้วคุณคือ...” ร่างสูงสงสัยนิดหน่อยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ชื่อของเธอได้ อีกฝ่ายยื่นเอกสารที่เหลือให้กับเธอ เธอยื่นมือออกไปรับแต่ก่อนที่จะดึงมือกลับ มือบางของอีกฝ่ายกลับจะมือเธอไว้

 

“ซอลอา จากกองพิสูจน์หลักฐานค่ะ”




 

 

พิซอลอามาจากไหนคะ 55555555

อารมณ์ชั่ววูบมากค่ะ มาแบบนี้ก็ได้เหรอพิซอลอา ภัยสังคมค่ะ หาใครมาช่วยจับหน่อย


ลูดาใจแข็งค่ะ คิดถึงเขาแต่ไม่อยากใจอ่อน ทิฐิเยอะน่ะค่ะเลยหาคนมาสร้างความร้าวฉาน 55555

ไม่หายโกรธล่ะก็พิซอลอาจะโผล่มาบ่อยๆ 555


ตะซอกายภาพสักเดือนดีไหมคะ คุณซองโซน่ารักมาก ต่อไปอาจจะสำออยใส่คุณซองโซบ่อยๆ ><


ฝากตอนนี้ไว้ในอ้อมใจด้วยคะ ><





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #8 peachqirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 16:38
    รักคู่นี้ค่ะ โฮร่
    #8
    0
  2. #7 mfate87 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 19:44
    ทำไมขี้ขลาดแบบนี้ล่ะใจกล้าง้อลูดาได้แย้ววววว แต่เด๋วนะจะทำให้งอนหนักกว่าเดิมหรือป่าวเจอซอลอาโผล่มาแบบนี้ >< ส่วนอึนซอจ้างซองโซไปช่วยกายภาพบำบัดส่วนตัวที่บ้านเลยค่ะ 55555555555
    #7
    0
  3. #6 MyPrince819 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 20:32
    ติดตามค่ะ ฮืออออ ชอบแนวนี้พ่อแง่แม่งอน น่ารัก พิซอลโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวมาก55555
    #6
    0
  4. #5 อูจูลูกรัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:07
    สนุกมากค่ะ รอติดตามนะคะ
    #5
    0
  5. #4 DeeTheDay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 08:46
    พิซอลมาได้ไงง อมก เข้าใจว่าทำไมลดาถึงใจแข็งแบบนี้ พิโบอยู่ๆก็หายไปแถมไม่บอกด้วย กลับมาก็งอนให้สมกับที่หายไป555555 แต่ถ้างอนเยอะเกินระวังจะนกนะ ส่วนตะซอนี่น่าจับหักขาอีกสักข้างจริงๆ55555
    #4
    0