[FIC-WJSN] From Spring to Autumn (Bona x Luda, Eunseo x Chengxiao)

ตอนที่ 11 : Day Off

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    17 มี.ค. 60

Episode 11

 

แสงแดดที่สาดลงมาไม่ได้ร้อนอย่างที่คิด และท้องฟ้าก็ดูสดใส วันนี้อากาศค่อนข้างดีเหมาะกับวันหยุดพักผ่อนแบบนี้ คนตัวสูงกว่าขยับแว่นตากันแดดสีดำนิดหน่อยอย่างมั่นใจ และคนตัวเล็กกว่าที่ยืนขมวดคิ้วมองหน้าอีกคนเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง...

 

“ถอดแว่นออกเถอะ เธอเหมือนโจรเลยนะ” ลูดากอดอกขมวดคิ้วมองโบนาที่ยังคงใส่แว่นตา นี่เราไม่ได้มาทำภารกิจต้องพรางตัวอะไรแบบนั้นหรอกนะ ก็โบนาน่ะสิมาเที่ยวทั้งทีแต่งตัวมิดชิดอย่างกับกลัวคนจำหน้าได้ ผมสีทองถูกรวบขึ้นไว้ลวกๆแล้วสวมทับด้วยหมวกสีดำและแว่นกันแดดสีเดียวกัน สวมเสื้อฮู้ดสีดำกับกางเกงยีนส์ขาดๆ ถ้าไม่รู้ว่าเป็นตำรวจจะนึกว่าแก๊งค์ลักพาตัวเด็ก และลูดาก็คือเด็กคนนั้น.. -__-

 

 

แต่จะว่าไปเขาก็ดูดีเหมือนทุกวันนั่นแหละ..

 

 

แต่จะไม่ให้เหมือนแก๊งค์ลักพาตัวเด็กได้ยังไง วันนี้ลูดาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสวมทับด้วยสเว็ตเตอร์สีขาวและกระโปรงสั้นสีเดียวกัน เหมือนกับเด็กนักเรียนไม่มีผิด ก็วันนี้เธอสองคนมาเที่ยวสวนสนุกกันนี่นา ตอนออกจากบ้านไม่ได้ปรึกษากันเหรอว่าต้องแต่งตัวยังไง จะโทษใครดีที่แต่งตัวหลุดธีม..

 

“โจรอะไร สวยขนาดนี้”  โบนาว่าพลางยักคิ้วใส่คนตัวเล็กแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้เป็นเชิงหยอกล้อ

 

“หลงตัวเอง..”

 

“หลงเธอด้วย”

 

เดี๋ยวนี้ก็ชักจะเอาใหญ่ แต่โบนาน่ะตามใจเธอเสมอ มือเล็กยกขึ้นถอดแว่นตาของเขาออกมาแล้วเก็บใส่กระเป๋าเผยให้เห็นใบหน้าสวยภายใต้หมวกสีดำก่อนจะหยิกเข้าที่แก้มใสๆนั่นหนึ่งที วันนี้ก็เป็นเธอเองที่อ้อนให้เขาพามาสวนสนุก ได้หยุดทั้งที ตั้งแต่ที่เขากลับมาก็ยังไม่เคยไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย และก็อย่างที่บอก โบนาน่ะตามใจเธอเสมอแหละ

 

“บ้า..” ลูดาอมยิ้มก่อนมือเล็กจะจับมือของคนตัวสูงกว่าให้เดินไปด้วยกัน

 

คนตัวเล็กเทียวลากเทียวฉุดคนตัวสูงกว่าไปเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวระดับเอ็กซ์ตรีมอยู่สามสี่อย่างซึ่งโบนาก็เริ่มจะไม่ไหวแล้ว ถึงจะเป็นตำรวจที่เก่งกาจแค่ไหนเธอก็ไม่สันทัดเรื่องพวกนี้หรอกนะ จะอ้วกแตก รู้สึกวิงเวียน มีแต่คนตัวเล็กนั่นแหละที่ยังตื่นเต้นกับเครื่องเล่นชิ้นต่อไปๆ และที่จะขาดไม่ได้เลยเวลามาเที่ยวสวนสนุกนี้ก็คือ บ้านผีสิง..

 

“จะเข้าไปเหรอ” โบนาชี้ไปยังทางเข้าบ้านผีสิงด้วยสีหน้าไม่สู้ดีที่ลูดายืนพยักหน้าหงึกๆใส่เธอเหมือนกับว่าจะเข้าไปให้ได้ ไม่อยากเล่นม้าหมุนอะไรแบบนี้บ้างหรือไง..

 

“กลัวหรือไง”

 

“เปล๊า...ใครจะไปกลัว“ คนตัวสูงรีบตอบทันทีแบบ เฮ้ย อะไรฉันไม่ได้กลัวนะ มือซุกอยู่ในช่องกระเป๋าด้านหน้าเสื้อฮู้ดสีดำของเธอ

 

“เหรอ งั้นไปกันเถอะ”

 

“ด..เดี๋ยวก่อน !

 

ไม่ฟังคำประท้วงใดๆ ลูดาจัดการล็อคแขนของโบนาไว้แล้วฉุดเข้าไปในบ้านผีสิงเลย จริงๆมันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นหรอกนะ โบนาเดินกลอกตาซ้ายทีขวาทีอย่างหวาดระแวงในขณะที่ลูดาก็กอดแขนของเธอไว้แน่น เอ้า..ก็กลัวเหมือนกันนี่หน่า แต่ไม่มีหรอกนะตอนที่ผีออกมาแล้วคนตัวสูงกว่าจะหันไปกอดปลอบคนตัวเล็กน่ะ เพราะตอนนี้น่ะเหรอ...

 

 

“กรี๊ดดดดดดดด/กรี๊ดดดดดดดดดด”

 

 

 

ไม่รู้ใครกรี๊ดดังกว่ากัน...

 

 

 

วันนี้เป็นวันธรรมดาจึงไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวมากนัก โบนานั่งยองๆอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้อย่างเหนื่อยอ่อนขณะรอคนตัวเล็กไปซื้อน้ำอัดลมมาแก้กระหาย ให้ตายสิ เหนื่อยเป็นบ้า กรี๊ดจนเหนื่อยไง โบนาขยับปีกหมวกเล็กน้อยก่อนจะยืนขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินมาก่อนจะรับกระป๋องน้ำอัดลมมาดื่มจนหมด ลดกระป๋องน้ำอัดลมลงมาก่อนจะรู้สึกถึงจูบเบาๆที่แก้มของเธอ...

 

“ขอบคุณนะคะที่วันนี้พามาเที่ยว”

 

“ลูดา...”

 

คนตัวเล็กกว่ายืดตัวขึ้นจูบแก้มใสของคนตัวสูงกว่า แต่โบนาก็ยังเป็นโบนา ถ้าหากเป็นที่สาธารณะล่ะก็ เก็กจะตาย เขาไม่ชอบให้เธอทำอะไรแบบนี้เวลาอยู่ข้างนอก คีพลุคเหรอ แล้วยังจะส่งสายตามาดุเหมือนเธอเป็นเด็กๆอีก ลูดารู้ว่าอีกคนต้องดุเธอแน่ๆ แต่เธอไม่ยอมง่ายๆหรอก..

 

“ถ้าเธอดุฉัน ฉันจะจูบเธอ”

 

“ด....”

 

คนตัวสูงกว่ายกมือขึ้นมาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างก็ไม่ทันถูกมือเล็กดึงใบหน้าของเธอเข้าไปจูบเบาๆเสียก่อน แล้วผละออกไป ยืนอมยิ้มอย่างเป็นต่อ

 

“น..นี่...”

 

 

ไม่ทันว่าทีก็ถูกดึงลงมาจูบอีกครั้งแล้วผละออกไป

 

 

“ด..เดี๋ยวสิ ธ..”

 

 

ไม่วายถูกดึงลงไปอีกครั้งแต่ก่อนที่คนตัวเล็กจะผละออกไปมือบางก็รวบเอวเล็กนั้นเข้ามาแนบชิดก่อนจะกดริมฝีปากตอบกลับไป มืออีกข้างยกขึ้นประคองใบหน้าของคนตัวเล็กไว้ ขบเม้มเบาๆบนริมฝีปากบางเป็นการลงโทษเด็กดื้อของเธอ

 


“อื้อ..”

 


คนตัวเล็กส่งเสียงประท้วงข้างในลำคอออกมาเบาๆเมื่อรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ กำปั้นเล็กทุบลงไปที่ไหล่บางของโบนาเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยริมฝีปากของเธอให้เป็นอิสระเสียที แกล้งกันชัดๆ

 


“ก็เธอเริ่มก่อนเอง..”

 


ผละออกมาบางเบาก่อนจะกระซิบใกล้ริมฝีปากสวย จนคนตัวเล็กหน้าขึ้นสี โดยที่มือบางยังคงโอบเอวเล็กเอาไว้อยู่

 

“ปล่อยนะ...” ลูดาพอเริ่มรู้สึกว่าเสียท่าให้ซะแล้วก็เลยดิ้นออกจากอ้อมแขนของโบนา พอเริ่มเห็นรอยยิ้มกว้างที่ดูเจ้าเลห์บนใบหน้าสวยคมนั่นก็ยิ่งอยากจะหนีออกไปจากตรงนี้ ก็มันเขิลนี่หน่า..

 

“ปล่อยทำไม..”

 

“ด..เดี๋ยวคนมาเห็น” ลูดาแสร้งทำเสียงดุ เอ้อ ทีตอนแรกไม่เห็นกลัว โบนายิ้มให้กับคำตอบของคนตัวเล็กที่กำลังอ้างนู่นอ้างนี่

 

“ฉันก็นึกว่าเธอชอบซะอีก”

 

“บ้า.. ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ” พอเริ่มจะโวยวายพร้อมดิ้นขลุ่กขลั่กอยู่เอวเล็กนั่นก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ไม่วายยื่นหน้าเข้ามาหอมแก้มใสของคนตัวเล็กฟอดใหญ่ให้เธอได้ฉุนเล่น ชักจะเอาใหญ่แล้วจริงๆ

 


แต่ก็น่ารักแบบนี้เสมอแหละนะ...

 

...................................................................................................

 

 

ในช่วงบ่ายแก่ๆของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ผู้ใช้บริการก็เริ่มจะเบาบางลง ร่างสูงในชุดตำรวจสีน้ำเงินเข้มและกระโปรงเข้ารูปสีเดียวกันที่เผยให้เห็นสรีระที่ดูเหมือนกับนักกีฬา ใบหน้าสวยคมที่ดูโดดเด่นดึงดูดสายตาคนรอบข้างได้ไม่ยาก อึนซอเดินเข้าไปยังในแผนกเวชศาสตร์ฟื้นฟูหรือแผนกกายภาพบำบัดอย่างคุ้นเคย ก็ต้องคุ้นเคยสิ อยู่มาตั้งเป็นเดือน เจ้าหน้าที่ที่นี่ก็มักจะคุ้นหน้าคุ้นตาเธออยู่

 

ดายอง พยาบาลสาวหน้าตาน่ารักยิ้มให้ร่างสูงเป็นการทักทายก่อนจะบอกให้เขาไปนั่งรอก่อน เดี๋ยวเธอไปตามคนที่อยากจะเจอมาให้ แล้วหายเข้าไปหลังเคาท์เตอร์พยาบาลที่ซองโซกำลังง่วนอยู่กับเอกสารการตรวจในเวลานี้อย่างทุกๆวัน ร่างบางเดินเข้าไปหาซองโซที่ใส่แว่นสาตาพร้อมกับทำหน้ายุ่งๆกับกองเอกสารนั่น จริงๆเอกสารพวกนี้มันก็ของเธอนี่แหละ แต่เพื่อนคนนี้มักจะอยู่เฉยๆไม่ได้

 


“แฟนเธอมาแล้วอ่ะ” ดายองเอ่ยขึ้นพร้อมกับซองโซที่เงยหน้ายุ่งๆขึ้นมาขมวดคิ้วกับคำพูดของเพื่อน ก่อนจะนึกขึ้นได้

 


“ไม่ใช่แฟนสักหน่อย” ซองโซเอ่ยโต้กลับไปด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะขึ้นสีขึ้นมานิดหน่อยเพราะคำแซวของเพื่อน

 


“งั้นฉันขอนะ..” พยาบาลสาวยังเอ่ยแหย่เพื่อนของเธอ ซองโซเคาะเอกสารลงกับโต๊ะเพื่อจัดแนวกระดาษสองสามที

 


“ไม่ได้ย่ะ..” ส่งเอกสารให้ดายอง ก่อนจะหันมายิงฟันใส่จนเพื่อนของเธอต้องอมยิ้มออกมา

 

 

รอไม่นานสักพักนักกายภาพบำบัดของสายตรวจตัวสูงก็เดินออกมา ซองโซเก็บข้าวของก่อนจะเดินออกโดยลืมถอดแว่นสายตาของเธอออก อ่า..น่ารักมากๆเลย อึนซอนั่งมองซองโซเดินออกมาไม่วางตา ลุกยืนขึ้นเมื่ออีกคนเดินมาถึงก่อนจะทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อสาวเจ้าเดินมาใกล้ เพราะภายใต้กรอบแว่นตาธรรมดาๆนั่น  ซองโซน่ารักมากจริงๆ..

 


“ไปค่ะ”

 


เห็นอีกคนตัวสูงยืนนิ่งไม่พูดอะไรเธอเลยชวนให้เดินไปได้แล้ว แต่ก่อนจะเดินไปมือของอึนซอก็ยื่นเข้ามาจัดผมหน้าม้าของเธอเบาๆ ดูท่าทางเขาจะชอบมันนะ

 


เธอก็ชอบ ที่อึนซอชอบมัน ผมหน้าม้าของเธอน่ะ.. ^^

 

 

.......................................................................

 

 

 

ปัง !

 

ปัง !

 

ปัง !

 

เสียงปืนลมในซุ้มเกมยิงปืนดังขึ้นไม่ขาดสาย พนักงานเจ้าของซุ้มเกมยิงปืนของสวนสนุกถึงกับยืนเหวอดูลูกค้าของเธอทั้งสองคนแข่งยิงปืนกัน ดีนะว่าจำกัดไว้แค่คนละสามรางวัล ไม่งั้นสองสาวสวยตรงหน้าต้องเหมาตุ๊กตาของเธอหมดร้านแน่ๆ แต่เธอทั้งสองคนเอาไปแค่ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่สองตัวเท่านั้น

 

“เธอแพ้ฉันแหละ” คนตัวเล็กว่าขณะที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่สองตัวอยู่หน้าโซนศูนย์อาหารของสวนสนุก

 

“ฉันอ่อนให้ต่างหาก” โบนาว่าพร้อมหันซ้ายหันขวามองหาที่นั่งสำหรับทานอาหารเย็นในวันนี้ ขณะที่คนตัวเล็กก็เอามือของตุ๊กตาไปเขี่ยที่ข้างแก้มใสของคนตัวสูงกว่า จนโบนาต้องหันหน้ามายีใส่เจ้าตุ๊กตา

 

“ไปนั่งตรงนู้นกันเถอะ”

 

มือบางชี้ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ก่อนพวกเธอจะพากันไปนั่งพร้อมจัดที่นั่งให้เจ้าตุ๊กตาอย่างเรียบร้อย คนตัวสูงกว่าขอตัวไปซื้อข้าวมาให้โดยให้ลูดานั่งรออยู่ที่โต๊ะ โบนาทำจากอะไรทำไมน่ารักจัง

 

 

 

ในระหว่างที่นั่งรอโบนาไปซื้อข้าวมาให้ สายตาก็เหลือบไปเห็นชายท่าทางแปลกๆสองคนกำลังคุยกันแบบผิวเผินแล้วทำท่าทางเหมือนกับจะไปคุยในที่ลับตาคน ชายทั้งสองใส่ชุดสีดำทั้งตัวและดูเหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้ซึ่งดูๆดีแล้วสองคนนั้นไม่รู้เลยเหรอว่ามันสะดุดตาคนมากแค่ไหนในการแต่งตัวแบบนี้ ที่นี่สวนสนุกนะ และด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามภาษาตำรวจแล้ว ลูดาจึงลุกเดินตามสองคนนั้นไป ทิ้งให้ตุ๊กตาสองตัวนั่งเฝ้าโต๊ะไปซะอย่างนั้น...

 

ดูเหมือนว่าจะมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของอะไรบางอย่างซึ่งเธอก็มองเห็นไม่ค่อยชัด เพราะตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ว และบริเวณนี้ก็เป็นที่ลับตาคน และในขณะเดียวกันลูดาซึ่งไม่รู้ตัวเลย ถูกมือปริศนาสอดเข้ามาทางด้านหลังแล้วปิดปากเธอเอาไว้

 

“อุบ !!



 .......................................................................


เขียนเองก็หมันไส้เองค่ะ ตอนนี้มีแต่ความน่าหมันไส้เต็มไปหมด 5555555

นี่เอาใจช่วยคู่น้องเต็มที่แล้วนะคะ ก็ยังงงอยู่ว่าเมื่อไหร่จะขอเป็นแฟนซักที ><


ส่วนผู้หมวดทั้งสองคนก็ปล่อยเขางุงิกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวก็มีคดีอีก 5555

ใครจับตัวผู้หมวดลูดาไปคะ !! 


อย่าลืมน้องหมีสองตัวที่นั่งเฝ้าโต๊ะกินข้าวอยู่ 55555


ขอบคุณที่ติดตามชมกันนะคะ ><



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

140 ความคิดเห็น

  1. #107 fasaiwrpc (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 14:49
    ลูดาโดนฉีดยาอโบท็อกซิน4869 จากนั้นก็ตัวเล็กลง ถึงตัวจะเป็นเด็ก..ไม่ช่ายนยย
    #107
    0
  2. #76 loveyouYuri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 22:29
    ใครจับตัวลดาไปปปป ไม่รู้ฤทธิ์ของคิมโบนาซะแล้วววว
    #76
    0
  3. #75 LoveToon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 20:22
    กำลังหวานได้ทีเลยสำหรับโบลู อยู่ดีๆใครมีจับตัวลูดาเนี้ย
    เมื่อไรอึนเสี่ยวจะเป็นแฟนกันละ อิอิ
    #75
    0
  4. #74 _1qrxz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 17:41
    โอ๊ยยย พี่โบววว ไปช่วยลดาให้ไววว //มีความรู้สึกว่า ไม่แน่ ยอรึมอาจจะคู่ดายองก็ได้ 55555
    ติดตามน้าา ไรท์
    #74
    0
  5. #73 Annieผู้รักยูจองIOI (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:07
    ใครจะทำอะไรเปี๊ยกกกกก เอาโบนามาช่วยเดี๋ยวนี้เลย ใครทำไรเปี๊ยกอินี่งอนจริงๆ ด้วยอ่ะเอาสิ คู่น้องนี่คบกันซักทีเถอะย่ะ หมั่นไส้
    #73
    0
  6. #72 อูจูลูกรัก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 15:03
    อึนเซียวเค้าหวานอะไรกันเบอร์นั้นคะ โบลูก็ด้วยลิ้นกับฟันกัดกันน่ารักจริงๆ
    #72
    0
  7. #71 DeeTheDay (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 14:56
    คู่น้องนี่เมื่อไหร่จะได้เป็นแฟนกันคะ55555 หยอดกันไปหยอดกันมา ส่วนคู่พี่น่ารักมากค่ะ อยากได้พิโบ(อีกแล้ว5555) แต่ประโยคสุดท้ายไม่น่ารักเลยนะคะ... ใจหายวาบ...
    #71
    0
  8. #70 LudBin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 14:53
    ใครจับหมวดลูดาชั้นปายยนย โบนามาช่วยเลยค่ะ!!! อึนเสี่ยวตะมุ้งตะมิ้งชิลๆ ดายองมีหวงนะจ่ะ555 รอติดตามค่าาา
    #70
    0