คัดลอกลิงก์เเล้ว

[One-Shot] Overdose (Bona x Luda)

วันนี้คุณหมอเป็นอะไรมาคะ

ยอดวิวรวม

938

ยอดวิวเดือนนี้

25

ยอดวิวรวม


938

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


27
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 มี.ค. 61 / 21:29 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
อาจารย์คิม โบนา ศัลยแพทย์มือดีชองโรงพยาบาล ยามว่างชอบที่จะหาเรื่องไปพบหมอที่คลินิคพนักงานของโรงพยาบาลเสมอ
เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะแกล้งป่วยได้อีกซักกี่น้ำ

มาดูซิว่าวันนี้คุณหมอคิมอยากเป็นอะไร. 


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 มี.ค. 61 / 21:29

บันทึกเป็น Favorite



Overdose


 

เสียงเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็วดังอย่างต่อเนื่อง มือเรียวสวยขยับไปมาอย่างชำนาญก่อนจะหยุดพักเอนหลังเข้ากับเก้าอี้ทำงานยกแขนขึ้นยืดเส้นยืดสาย ศัลยแพทย์สาวสวยของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง คิม โบนา หลับตาปี๋เพื่อสลัดอาการตาลายจากการใช้งานคอมพิวเตอร์ที่เพิ่งจะลงข้อมูลประวัติคนไข้รายหนึ่งของเขาเสร็จ

 

 

“เดี๋ยวฉันจะลงไปฟู้ดคอร์ทชั้นสอง อาจารย์จะเอาอะไรไหมคะ” ดายอง ผู้ช่วยพยาบาลประจำแผนกศัลยกรรมเอ่ยถาม

 


“ไปเลยๆ เดี๋ยวหมอว่าจะไปหาเอง”

 


“ไปไหนคะ ชั้น 14 ไม่มีข้าวขายหรอกนะ” ดายองตอบรับอย่างรู้ทันพฤติกรรมแปลกๆของคุณหมอ

 


“คือว่า.. หมอรู้สึกเจ็บคอนิดหน่อยน่ะ แค่จะแวะไปก่อนไปกินข้าวแค่นั้นเอง”

 


“อ่อเหรอคะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ ถ้าจะเอาอะไรก็ไลน์มาได้เลยนะ สู้ๆนะคะ”

 

 

คุณหมอสาวย่นจมูกไล่หลังผู้ช่วยคนสนิทที่ทำเป็นรู้ทันหลังจากที่เธอออกไป ใครเล่าในแผนกจะไม่รู้ว่าอาจารย์คิม โบนา คนนี้ ยามว่างชอบที่จะหาเรื่องไปพบหมอที่คลินิคพนักงานของโรงพยาบาลเสมอ ทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นหมอ โดยเขาให้เหตุผลที่ฟังไม่ค่อยขึ้นเลยว่าเขาไม่ใช่แพทย์เฉพาะทางด้านนี้ และเป็นที่รู้กันว่าคุณหมอสาวสวยแอบชอบคุณหมอสาวประจำคลินิคพนักงาน

 

ว่าแล้วก็ถอดเสื้อกาวน์สีขาวของโรงพยาบาลออก ขยับปกเสื้อเชิ้ตสีฟ้าดึงชายเสื้อให้ที่ทับอยู่กับสแล็กสีดำเข้ารูปให้เรียบร้อย เสยผมสีแดงขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าสวยคมก่อนจะยิ้มบางๆเสริมความมั่นใจก่อนออกจากห้องซึ่งไม่ได้ดูเหมือนคนจะไปหาหมอเพราะป่วยเลยซักนิด

 

ไฟสัญญาณปรากฏขึ้นที่หมายเลข 14 ก่อนจะดับลงเมื่อถึงที่หมาย คุณหมอคิมเดินออกจากลิฟท์อย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดลงที่หน้าเคาท์เตอร์พยาบาลประจำชั้น

 


“อาจารย์คิม สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นอะไรมาคะ” ผู้ช่วยพยาบาลของคลินิกที่มีอยู่เพียงคนเดียวเอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม

 


“เอ่อ..คือ คือว่าหมอเจ็บคออ่ะค่ะ”

 


“งั้นนั่งรอซักครู่นะคะ อาจารย์ลีติดคนไข้อยู่น่ะค่ะ”

 

 

เสียงประตูเลื่อนดังขึ้น ร่างของเจ้าหน้าที่การเงินคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องคุณหมอก่อนจะทักทายกับคุณหมอสักพักก็เดินออกไป ผู้ช่วยสาวตัวเล็กเดินเข้าไปในห้องเพื่อจัดเก็บเอกสารก่อน

 

 

“มาอีกแล้วเหรอคะ” คุณหมอตัวเล็กเจ้าของห้องเอ่ยถาม แพทย์หญิงลี ลูดา อายุรกรรมแพทย์ที่ประจำอยู่ทีคลินิกพนักงานอมยิ้มนิดหน่อยเมื่อเห็นคุณผู้ช่วยพยักหน้าตอบรับ

 


“วันนี้เป็นอะไรคะ”

 


“อาจารย์บอกว่าเจ็บคอน่ะค่ะ ให้ฉันช่วยไหมคะ”

 


“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง เดี๋ยวพี่ไปทานข้าวเลยก็ได้นะคะ ไม่ต้องรอฉัน”

 

 

คุณหมอเจ้าของใบหน้าสวยเดินเข้ามาก่อนจะนั่งลงที่ตรงหน้าคุณหมอเจ้าของห้องก่อนจะส่งยิ้มที่คิดว่ามีเสน่ห์ที่สุดให้คุณหมอตัวเล็ก คุณหมอลูดาปั้นหน้านิ่งเฉยผิดกับใบหน้าน่ารักของเธอยามปกติก่อนจะเอ่ยทักทายคนไข้ประจำของเธอ

 


“สวัสดีค่ะอาจารย์ อาการมันเป็นยังไงคะ”

 

 

“เอ่อ..”

 

 

“เจ็บคอค่ะ เป็นอะไรมาก็ลืมซะแล้ว” คุณหมอตัวเล็กว่าเสียงเย็นอย่างจับผิด

 

 

“ค่ะ คือว่าเจ็บคอมากๆเลย”

 

 

“ขึ้นเตียงสิคะ”

 

 

“ข..ขึ้นเตียงทำไม”

 

 

“เจ็บคอไม่ใช่หรือคะ ฉันจะดูคอให้”

 

 

คนป่วยทำท่าว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี สุดท้ายก็ยอมลุกไปนอนบนเตียงเพราะถูกสายดุๆจากแพทย์รุ่นน้อง คุณหมอตัวเล็กจัดแจงวัดความดันตามขั้นตอนให้คนป่วยที่นอนนิ่งก่อนจะส่งสายตาดุอีกครั้งเมื่อครั้งเอาแต่จ้องมองเธอไม่วางตา มือเล็กเอื้อมไปหยิบไฟฉายกับไม้กดลิ้นสำหรับดูคอ

 

“อ้าปากค่ะ”

 


“...”

 

คุณหมอตัวเล็กก้มหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้มือเชิดใบหน้าคมของคนป่วยขึ้นเบาๆจนอาจารย์คิมถึงกับสำลักลมจนพยายามจะลุกขึ้นมาเพราะคุณหมอตัวเล็กยื่นหน้าเข้ามาใกล้เกินไปน่ะสิ ใบหน้าขาวใสราวกับผิวเด็กที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์แบบผู้ใหญ่เสริมใบหน้าให้ดูมีเสน่ห์ยามทำหน้านิ่งขรึมของเธอยิ่งมองใกล้ๆแล้วเริ่มรู้สึกจะเจ็บหัวใจแทน แต่ความพยายามจะลุกหนีกลับไม่เป็นผล ถูกมือเล็กของคุณหมอดันให้ลงไปนอนอีก

 

“นอนลงไปค่ะ ฉันยังไม่ได้สั่งให้ลุกเลย”


 

“ต..แต่”

 


“ถอดเสื้อค่ะ”

 


“ฮ.ฮะ?

 


“ฉันบอกให้ถอดเสื้อค่ะ ฉันขอฟังปอดหน่อย”

 

คุณหมอลูดาเอ่ยเสียงเรียบเฉย แต่คนป่วยกลับหน้าขึ้นสีเดียวกับสีผมไปจนจะถึงหูแล้ว ไม่ได้เขิลอายอะไรหรอกนะ แต่ว่าถูกสั่งให้ถอดเสื้อต่อหน้าคนที่ชอบในสถานการณ์ที่เป็นคนป่วยปลอมๆแล้วรู้สึกเหมือนถูกคุกคามอะไรแบบนั้นก็ไม่รู้ หรือว่าจะเสียรู้เข้าเสียแล้ว

 


“ถอดสิคะ หรือว่าจะให้ฉันถอดให้คะอาจารย์” เสียงดังหวานหูผิดกับเมื่อกี้แต่คนฟังกลับรู้สึกว่ามันเย็นเหลือเกิน

 


“แต่ว่ามันไม่ต้องถอดก็ได้นี่หน่า”

 

 


“รู้แล้วจะมาหาหมอทำไมคะ..”

 

 


“...”

 


คนฟังถึงกับเงียบกลัวจะโดนจับได้ มือเล็กดันไหล่ของคนที่พยายามจะลุกขึ้นมาอีกครั้งให้นอนลง ร่างเล็กเบียดกายนั่งลงบนเตียงเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของคนป่วยออกสองเม็ด นำหูฟังแพทย์แนบลงไปบริเวณหน้าอกก่อนจะโน้มลงไปเล็กน้อย ผู้ป่วยปลอมๆนอนนิ่งไม่ไหวติง

 


“หายใจปกติค่ะ”

 


“ม..มันยากนะ”

 


อาจารย์คิมกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะคุณหมอตัวเล็กเล่นขึ้นมานั่งบนเตียงแถมยังโน้มเอียงลงมาจนเดรสสีสวยที่ใส่อยู่ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวมันล่นขึ้นมาจนเห็นต้นขาเรียวขาวเนียน แถมภายหน้าที่สายตาคมไม่อาจจะหลีกหนีได้ยังก้มลงมาจนใกล้จนเกือบจะเห็นไปถึงอะไรต่อมิอะไรหมดแล้ว ได้แต่ข่มความคิดอันมืดมนที่ว่าไม่อยากเป็นฝ่ายนอนแล้วเอาไว้ ไม่อยากเจ็บคอไปอีกนาน ปกติต้องตรวจถึงขนาดนี้เลยหรือไง

 

 

“หัวใจเต้นแรงมากเลยนะคะ เมื่อกี้ยังปกติดีอยู่นี่หน่า”

 

 


“ค..คือว่า...”

 


พูดแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายเข้าไปอีกเมื่อสายตาไม่อาจละจากคุณหมอตัวเล็กตรงหน้าไปไม่ได้ หน้ามืดตามัวขึ้นมาจะทำยังไงล่ะเนี่ย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน คุณหมอคิม โบนาสูดหายใจเข้าลึกๆอย่างตั้งสติให้คุณหมออีกคนต้องนึกขำ อยากมองนักก็เอาให้ขาดใจตายตรงนี้ไปเลย เพราะสายตาคมพราวระยับที่แฝงไปด้วยความแตกตื่นตลอดเวลาอย่างปิดไม่อยู่ของคุณหมอหน้าคม เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะแกล้งป่วยได้อีกซักกี่น้ำ

 

มือเล็กเอื้อมไปติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของผู้ป่วยที่ตอนนี้คงจะทำสมาธิในใจอยู่กระมัง เธอก็ไม่รู้หรอกว่าเกิดคนตรงหน้าทำอะไรเธอขึ้นมาเธอจะทำยังไง แต่คงไม่ทำหรอกมั้ง..

 

 

“คอก็ปกติดี ส่วนอื่นก็ไม่มีอะไรพิเศษ ถ้ายังเจ็บอยู่ ดื่มน้ำอุ่นเยอะๆเดี๋ยวก็หาย รู้ใช่ไหมคะ”

 


“เอ่อ..ค ค่ะ”

 


“ลุกขึ้นได้แล้วค่ะ”

 

 

อยากจะบอกเหลือเกินว่าเจ็บที่หัวใจ แต่กลัวหมอหยิบกรรไกรขึ้นมาแทง..


คุณหมอตัวเล็กเดินกลับไปที่โต๊ะก่อนจะถอดเสื้อกาวน์สีขาวออกเผยให้เห็นเดรสสีสวยเข้ารูป เตรียมตัวออกไปรับประทานอาหารกลางวัน คุณหมอลูดาแขวนเสื้อกาวน์ไว้กับเก้าอี้ก่อนจะหันกลับไปคุณหมออีกคนที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียง

 

 


“จะมองอีกนานไหมคะ”

 

 


-

 


 

5555555 ไปอย่างเสือ กลับอย่างลูกเจี๊ยบ”

 


เสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากเพื่อนหมอคนสนิทดังลั่น คิม ซอลอา แพทย์หญิงเฉพาะทางประจำศูนย์หัวใจส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความไม่เอาไหนของเพื่อน

 

 

“แกว่าเขาจะรู้ไหมวะ”

 

 

“ไม่รู้สิ อาจจะรู้หรือไม่รู้ แต่ที่รู้แสบใช่เล่นเลยล่ะ”

 

 

“แสบอะไร แกคิดว่าเขาตั้งใจเหรอ..”

 

 

คิม ซอลอาถึงกับขำพรืดให้กับคำถามของเพื่อน นี่มันไม่รู้จริงๆเหรอว่าเขาตั้งใจอ่อย เสียเวลาร่ำเรียนหมอมาทำไมตั้งห้าหกปี ทำงานมาก็เข้าปีที่สี่ ผู้หญิงอ่อยขนาดนี้ทำไมถึงดูไม่ออก แต่จะไปว่าก็ไม่ได้ จะไปรู้ได้ไงในเมื่ออีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน

 

 

“เอาดีๆ มึงไม่รู้จริงๆเหรอ”

 

 

“จะไปรู้เหรอ รู้แต่ว่าหัวใจจะวาย ถ้ากูทนไม่ไหวจะทำยังไง”

 

 

“เขาคงเอาสเตททุบหัวมึงไง ในหัวร้อนเป็นไฟ แต่ไม่กล้าทำอะไรเขา 555555

 


“มึงคอยดูนะ ! ถ้าเขาตั้งใจทำแบบที่มึงคิดจริงๆ คราวหน้าไม่รอดแน่” คุณหมอสาวผมแดงพูดอย่างฮึกเหิมขึ้นมาหลังจากเมื่อกี้มีอาการเหมือนคนจะขาดใจตาย โดยที่หมอหัวใจอย่างคิม ซอลอาก็ช่วยไม่ได้

 


“ปากดี.. ทำไม มึงจะทำอะไรเขา”

 


“คอยดูเหอะ กูคิดออกแล้วว่าพรุ่งนี้กูจะเป็นอะไร”

 


“จะทำอะไรก็เรื่องของมึงเหอะ อย่าให้เขาต้องหามไปส่งที่ศูนย์หัวใจละกัน”

 


คิม ซอลอา พูดจบก็ไม่วายหัวเราะเยาะเย้ยก่อนจะต้องหุบเงียบเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาดุๆของคนที่เพิ่งมาถึง ปาร์ค ซูบิน กุมารแพทย์สาวหน้าตาน่ารักกำลังส่งสายตาติเตียนคนที่หัวเราะดังเกินไปแล้ว นู่นเธอได้ยินมาตั้งแต่หน้าร้านกาแฟที่ตอนนี้พวกเขานั่งกันอยู่

 


“พี่โบนาสวัสดีค่ะ คุยกันเสียงดังแบบนี้แสดงว่าว่างใช่ไหมคะ”

 


“อ่าว ซูบินนั่งๆๆ” คุณหมอโบนายิ้มรับเอ่ยทักรุ่นน้องคนสนิทพร้อมส่งสายตาเป็นเชิงแกล้งคนตรงข้ามมากกว่า

 


“หยุดขยิบตาใส่แฟนกูเลยนะ” ก็เป็นที่รู้กันว่า คิม ซอลอา หวงแฟนจะตายที่เอนหลังอยู่กับพนักพิงถึงกับต้องเด้งตัวขึ้นมาชี้หน้าเพื่อน

 


“พี่ซอลอา ! เสียงดังไปแล้วนะคะ” คุณหมอตัวเล็กถึงกับชักสีหน้าดุเมื่อแฟนสาวของเธอแสดงอาการหึงหวงจนเกินเบอร์ เขาแกล้งทุกครั้งก็อารมณ์ขึ้นทุกครั้ง สองคนนี้ไม่เป็นหมอเขาคงไล่ออกจากร้านไปแล้ว

 


 

-


 

คลินิคพนักงานของโรงพยาบาลมีไว้ดูแลผู้ป่วยที่เป็นเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล บุคลากรทั่วไป โดยไม่ต้องไปปรึกษาแพทย์ทั่วไปรวมกับผู้ป่วยคนอื่นจึงเป็นปกติที่จะเงียบสงบ ไม่ค่อยจะมีใครมาใช้บริการอยู่แล้ว แวะเวียนเปลี่ยนหน้าไปทุกวัน ยกเว้นก็แต่ผู้ป่วยขาประจำนามว่า แพทย์หญิงคิม โบนา ที่กำลังยืนยิ้มหน้าขาวโปรยเสน่ห์ให้พยาบาลที่เคาท์เตอร์

 

ผู้ช่วยพยาบาลที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเตรียมเอกสารก่อนจะเข้าไปเตรียมห้องตรวจ

 


“วันนี้เป็นอะไรมาอีกล่ะคะ”

 


“อาจารย์บอกว่าเจ็บตาค่ะ”

 


“จะเจ็บครบทุกส่วนบนใบหน้าแล้วนะเขาน่ะ”

 


 “ให้ฉันช่วยไหมคะ” คุณผู้ช่วยถามยิ้มๆ ก่อนคุณหมอตัวเล็กจะส่ายหน้า

 


“เชิญเขาเข้ามาเลยก็ได้ค่ะ”

 


คุณผู้ช่วยเชิญคุณหมอด้านนอกให้เข้ามา ค้อมศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป คิม โบนานั่งลงที่เก้าอี้ของผู้ป่วยอย่างรู้งานก่อนจะส่งยิ้มให้คนตรงหน้า

 

 

“เป็นอะไรมาคะ” คุณหมอตัวเล็กเอ่ยถาม

 


“หมอเจ็บตาตรงนี้อ่ะค่ะ” คุณหมอตัวสูงกว่าชี้ไปที่ตามั่วๆ

 


“เดี๋ยววัดความดันก่อนนะคะ”

 


คุณหมอลี ลูดาจัดแจงความดันคนป่วยตามปกติก่อนจะกลับมานั่งลงอีกครั้ง เลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้ตัวผู้ป่วยปลอมๆของเธอก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้อีกเพื่อดูที่ตาที่เจ้าตัวว่าเจ็บ

 


“ลืมตานะคะ”

 


คุณหมอคิมเห็นดังนั้นก็อมยิ้ม ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของคุณหมอตัวเล็กที่กำลังดูตาของเขาอยู่มากขึ้นไปอีก

 


“อยู่เฉยๆค่ะอาจารย์”

 


ได้ยินแบบนั้น สำหรับคิม โบนา ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ้มกริ่มขยับใกล้เข้าไปอีก จนปลายจมูกโด่งของเขาเกยเข้ากับจมูกของเธอ ขยับใบหน้าคลอเคลียปลายจมูกรั้น ไม่วายยักคิ้วใส่สายตาดุที่ส่งมาให้

 


“อาจารย์คะ” มือเล็กแตะดันไปที่ริมฝีปากเมื่อมันชักจะเยอะเกินไปแล้ว ส่งสายตาให้ดูดุกว่าเดิมแต่อีกคนดูจะไม่ได้เกรงกลัว

 


“อาจารย์..”

 


“โอ๊ยยย ..หยิกทำไม”

 

 

อาจารย์คิมร้องลั่นยกมือจับต้นแขนที่ถูกมือเล็กอีกข้างเอื้อมมาหยิก

 

 

“ฉันบอกให้อยู่เฉยๆ หันมาทางนี้ค่ะ ถือนี้ปิดตาไว้ข้างนึงนะคะ พอฉันบอกให้เปลี่ยนก็เปลี่ยน”

 


คุณหมอตัวเล็กเดินไปที่ชาร์ตวัดสายตาก่อนจะหยิบไม้ขึ้นมา มือเล็กเคลื่อนชี้ไปที่บนชาร์ต

 


“ไอ” 

 


เคลื่อนชี้ไปที่ตำแหน่งต่อไป

 


“เลิฟ”

 



...


 

“ยู”

 

 


เพี๊ยะ !!!

 

ไม้ยางเรียวบางฟาดลงไปที่ต้นแขนของคนที่นั่งอยู่

 


 

“โอ๊ยยย.. ตีหมอทำไม” คุณหมอตัวสูงกว่าทำโวยวายแต่ก็แอบยิ้มขำที่ได้แกล้งคนตรงหน้าบ้าง

 


“บนชาร์ตมันมีแต่ตัวเลขค่ะ !

 


คุณหมอตัวเล็กว่าเสียงเข้มกลบสีหน้าที่เกือบจะหลุดออกมาเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะเล่นไม้นี้ เก็บอุปกรณ์ก่อนจะกลับไปนั่งลงที่โต๊ะ ก็จะปั้นสีหน้าเรียบเฉย

 


“เท่าที่ดูก็ไม่มีอะไรผิดปกตินะคะ แต่ถ้าเจ็บจริงๆล่ะก็เดี๋ยวฉันส่งให้หมอตาดูให้ดีกว่า”

 


ทำเป็นเข้ม..

 

 


-

 


 

ถึงแม้จะตามตื้อตามติดเขาอยู่ได้ทุกวี่วัน แต่คิม โบนาก็ไม่เคยละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง ไม่งั้นจะเป็นศัลยแพทย์มือดีแบบทุกวันนี้ได้ยังไง เห็นแบบนี้ไม่ได้มีดีแค่หน้าตา ถึงจะติดขี้เล่นไปซะหน่อย แต่ก็ยังเป็นที่เคารพของหมอๆรุ่นน้องน้อยใหญ่ ที่ไปตามตื้อตามติดเขาไมว่างเว้นก็ไปแค่ตอนว่างเท่านั้นแหละ และวันนี้อาจารย์คิมคนที่ว่าติดเคสผ่าตัดเคสใหญ่จนเวลาล่วงเลยไปเกือบหมดวันเสียแล้ว

 


“อาจารย์จะไปไหนคะ” เสียงของดายองเอ่ยทัก ถึงจะรู้อยู่ว่าอาจารย์คิมต่อให้เหนื่อยล้ามาเป็นเวลานานแค่ไหน ก็จะไม่ลืมหาเรื่องไปหาคุณหมอตัวเล็กเลย แต่นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้วนะ

 

 

“ไป.. กินน้ำ”

 

 

โอยยย เขารู้กันหมดแล้วยังจะมาหลอกอีก

 

 


-

 

 


“วันนี้อาจารย์ลี ไม่อยู่ค่ะ” เสียงใสของพยาบาลประจำแผนกเอ่ยบอก

 

 

อ่าว..

 

 

“ต..แต่ว่าวันนี้หมอลีเข้าเวรนี่คะ หมอจำได้” คุณหมอสาวสวยยังคงไม่อยากเชื่อ เพราะเขาจำได้น่ะสิว่าคุณหมอลี ลูดาเข้าเวรวันไหนบ้าง

 


“วันนี้อาจารย์ลีไปนั่งที่อายุรกรรมน่ะค่ะ วันนี้เป็นอาจารย์อิมมานั่งแทน อาจารย์เจ็บอะไรตรงไหนหรือเปล่าคะ”

 


“อ่อ..ไม่เจ็บค่ะ หมอแค่เดินผ่านมาทักทายเฉยๆ ใครจะเป็นเจ็บอะไรทุกวันล่ะเนอะ” อ่อเหรอ

 


“เดินผ่านมาถึงชั้น 14 เลยนะคะอาจารย์” พยาบาลเอ่ยแซวอย่างรู้ทัน ไม่มีใครรู้เลยว่าอาจารย์คิมมาทำไมมั้งคะ

 

 

คิม โบนากดลิฟท์ลงชั้น 1 อยู่ชั้นเดียวกันไม่คิดจะมาทักทายกันบ้างหรือไง ร่างระหงมุ่งหน้าไปที่แผนกอายุรกรรมซึ่งจริงๆแล้วก็อยู่ตรงข้ามแผนกศัลยกรรมนั่นเอง และในเวลาบ่ายสามโมงกว่าๆ คนไข้ก็เริ่มจะบางตาแล้วสำหรับโรงพยาบาลเอกชน คุณหมอคิมเดินฉีกยิ้มโชว์ฟันโปรยเสน่ห์ให้สาวๆไปทั่วตามแบบฉบับของผู้หญิงสวยแต่เสน่ห์แรงกับทุกคน แต่ที่ว่ามาทุกคนก็รู้จักคุณหมอคิมกันทั้งนั้นแหละ

 


“อาจารย์คิมมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ” พยาบาลประจำเคาท์เตอร์อายุกรรมที่มักเรียกกันสั้นๆว่าเมดเอ่ยทัก

 


“เอ่อ คุณหมอลูดาอยู่ไหมคะ หมอได้ยินว่าวันนี้ลงมานั่งที่เมด”

 


“อ่อ.ค่ะ อาจารย์คิมมีอะไรหรือเปล่าคะ”

 


“ค..คือว่า”  คือว่าไม่ได้นึกมาด้วยว่าจะเป็นอะไร

 


“เจ็บตาอีกแล้วมั้งคะ เห็นขยิบใหญ่เลย” คุณหมอตัวเล็กพร้อมชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาเดินออกมาที่หน้าเคาท์เตอร์พอดี คุณหมอตัวสูงกว่าถึงกับเหวอไปแว้บนึง ความรู้สึกเหมือนถูกแฟนจับได้ว่าส่งสายตาให้สาวอื่น

 


“มีอะไรก็เข้าไปคุยในห้องสิคะ” คุณหมอตัวเล็กว่าก่อนจะยิ้มหวานมองแล้วดูเหมือนยิ้มเย็นมากกว่า มือเล็กส่งเอกสารให้ผู้ช่วยอย่างที่ตั้งใจออกมาแต่กลับเจอผู้ป่วยเจ้าประจำของเธอเสียก่อน คงจะขึ้นไปแล้วไม่เจอสินะ มาดูซิว่าวันนี้คุณหมอคิมอยากเป็นอะไร

 


“ตกลงว่ามีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ ถ้าไม่สบาย ทำไมไม่ขึ้นไปหาหมอข้างบนล่ะ”

 


“ก็คุณไม่อยู่” คุณหมอตัวสูงกว่าตอบอย่างไม่ปิดบัง

 


“แล้วตกลงเป็นอะไรมาคะ” คุณหมอตัวเล็กนั่งท้าวคางกับแขนข้างหนึ่งลงบนโต๊ะมองไปที่คุณหมอหน้าคม ส่งตาหวานจนคนโดนมองแทบจะละลายไปกับเก้าอี้ สงสัยจะเป็นโรคหัวใจแน่ๆ

 


“คือว่า...”

 



เอาวะ ขนาดนี้แล้วเป็นไงเป็นกัน

 



“นี่คุณไม่รู้จริงๆเหรอคะว่าหมอมาทำอะไร”

 


“ค่ะ” เธอยิ้ม “ฉันรู้ค่ะ”

 


คุณหมอตัวเล็กชายตาหวานมองคนที่ดูจะเก็บอาการแตกตื่นไม่อยู่แต่ก็อย่าทำเป็นนั่งนิ่ง เธอลุกขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งอยู่ ก้มลงไปที่เบื้องหน้า กระซิบที่ข้างหูคุณหมอผมสีแดง

 


“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าอาจารย์จะทนเล่นบทคนป่วยได้อีกนานเท่าไหร่”

 


คนตัวเล็กพูดจบก็ยิ้มมุมปากหวังจะได้เห็นสีหน้าเหวอๆของเขา แต่กลับถึงรวบเอาเอวบางหมุนลงนั่งที่ตักของคุณหมอผมแดงจนได้ คุณหมอคิมยิ้มกริ่ม ไหนๆก็เดินเข้ามาหาเองขนาดนี้แล้ว กระชับแขนกอดรัดไม่ให้คนตัวเล็กดิ้นไปไหน เสียหน้าได้แต่ต้องไม่เสียเที่ยว..

 


“ถูกจับได้ซะแล้ว แย่จัง”

 


“อาจารย์ ! ปล่อยนะคะ”


 

ท่าทางยั่วยวนอย่างมั่นอกมั่นใจที่สั่งสมมาได้หดหายไปหมดแล้ว เหลือแต่ลูกแมวน้อยขนสีควันบุหรี่เหมือนสีผมของเธอที่กำลังดิ้นขลุกๆแถมยังแยกเขี้ยวทำขู่อีก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหอมนุ่มลึกแต่แฝงไปด้วยความเซ็กซี่เกือบจะทำให้ลูกแมวน้อยที่เผลอซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคุณหมอเข้า

 


“เจ็บตรงนี้ ดูให้ก่อน” อาจารย์คิมชี้ไปที่ปากของตนก่อนจะยิ้มกริ้มอีกครั้ง

 


“อาจารย์พอได้แล้วค่ะ ฉันรู้ว่าอาจารย์ไม่ได้เจ็บอะไร” ลี ลูดายังคงทำเสียงแข็งใส่คุณหมอรุ่นพี่ทั้งๆที่แขนกลับโอบรอบคอเขาอยู่อย่างนั้น


ไม่โอบก็ตกน่ะสิ ไม่ได้ตั้งใจอ่อยแล้วนะ

 

 


“ถ้ารู้แล้วงั้น..วันนี้ไปกินข้าวกับหมอนะ”

 


“ม.ไม่ค่ะ”

 


คิม โบนาอมยิ้มก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเอาปลายจมูกไปคลอเคลียแก้มใสของเด็กน้อยในร่างคุณหมอสาวที่คิดว่าตัวเองเซ็กซี่แต่ตอนนี้กลับหมดลายได้แต่เอียงหลบจมูกซุกซนของคุณหมอรุ่นพี่

 


“จะไปไม่ไป.. ไม่ไปหมอหอมนะ”

 


ไม่พูดเล่นๆ เพราะคุณหมอคิมก็เกือบจะอดใจไม่ไหวชิงกดปลายจมูกลงไปที่แก้มใสก่อนจะได้คำตอบ ทว่าอีกคนกลับร้องขึ้นมาก่อน

 


“ป..ไปแล้ว !” หน้าร้อนไปหมด คนตัวเล็กได้แต่ทำตาดุใส่เขา

 


“คุณหมอลีหน้าแดงๆ ไม่สบายหรือเปล่าคะ”

 

 

..



ฝากไว้ก่อนเถอะ !!





..............................................


แอบเอาคุณหมอคิมกับคุณหมอลีมาฝากค่ะ ><

เห็นพิใสเสื้อหมอแล้วมันอิน 


วันนี้ก็อย่าลืมโหวตกันนะคะ

พิซอลไม่สบาย สาวๆทำงานหนักกันมากจริงๆ 

มาสู้ๆกันค่ะ ><

 

 

 


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Unidentified_B จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 23:43
    ทำไมอ่านไม่ได้อ่ะคะ
    #7
    0
  2. #6 wanday
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 22:58

    อยากป่วยค่ะจะไปทั้งแผนกอายุกะบศัลเลยเพราะหมองานดีเอ๊ะจะว่าไปแผนกหัวใจก็ดีนี่เอ้าโรงบาลอะไรเนี่ยอยากใช้บริการอยากป่วยยยยยย

    #6
    0
  3. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 22:46

    รู้สึกป่วย รู้สึกเป็นไข้ รู้สึกว่าต้องไปหาหมอ แงงง หน้าร้อนไปหมดแล้วววววว หมอลีที่ว่าแน่ก็แพ้หมอคิมโหมดเอาจริง ทำเป็นไปอ่อยเค้า พอเค้าเอาจริงขึ้นมาก็กลายเป็นลูกแมววว ไม่ไหวๆ หยุดยิ้มไม่ได้ กรามค้าง

    #5
    0
  4. วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:48
    คือดีงาม มากกกโอ้ยยหัวใจของชิปจะเเตกสลายย5555
    #4
    0
  5. วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 23:36
    อ่ะ โดนพี่สาวทักว่าเป็นบ้านอนยิ้มให้โทรศัพท์คนเดียว 555555555555555555555555555555

    บ้าบอมากบอกเลอ... บ้าบอที่ลูดาทำตัวมั่นใจสุดท้ายก็กลายร่างเป็นแมวน้อยในอ้อมกอดพิหมอโบ ชอบๆ 555
    #3
    0
  6. #2 xxxx
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 22:05
    โอ๊ยยยย บ้าบอ บ้าบอที่สุด เขินมั่ยไหวแร้ว)>/////<(
    #2
    0
  7. #1 Noxxxx
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 21:57
    คุณหมอคิมนี่ร้ายกาจนะคะ หนอยยย คนบ้าอะไรแกล้งป่วยได้ทุกวันอะคะ ทำมาเป็นหาเรื่องไปหาเขานะคะ เนี่ยยยถ้าใครไม่รู้ก็บ้าแล้วอะค่ะว่าชอบ คุณหมอลีนี่อะไรคะ ทำไมขี้อ่อย ง่ากกกกกกก บ้าเอ้ยยย อ่านไปยิ้มไป หุบยิ้มไม่ได้เลยค่ะ แงงงงงงง ยิ้มจนปวดแก้มไปหมด มารับผิดชอบด้วยนะคะ &#12619;&#12619;&#12619;&#12619;&#12619;&#12619;

    วันนี้เรือแล่นแบบบางเบา วันนี้เปงเรือหนะดาษ เส้ามั่ยเส้า กร้ากกกกกกก



    ปล.ถ้าคุณหมอลีจะน่ารักขนาดนี้ เป็นเค้าก็คงแกล้งป่วยทุกวันเหมือนกันแหละค่ะ
    #1
    0