คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้




 

“นี่มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ”   

“พี่นั่นแหละค่ะ นี่มันจะมากไปแล้วนะ

- 미안해 ~ -

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 30 ธ.ค. 60 / 17:33

บันทึกเป็น Favorite




I’m Sorry

 

 


“แต่ว่า..พี่คะ ทำไมฉันถึงถูกต่อว่าอยู่คนเดียว ทั้งๆที่คนอื่น..”

 

“ก็คนที่เขาพูดถึง เขาพูดถึงเธอคนเดียวนี่นะ พี่ก็ไม่ได้เห็นว่ามันผิดอะไรหรอก แต่ระวังไว้บ้างก็ดี”

 

 

ลี ลูดาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ทำไมพี่เมเนเจอร์ถึงเรียกเธอมาตักเตือนเป็นการส่วนตัว ทั้งๆที่เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่มักจะเกิดขึ้นในงานแฟนไซน์อยู่แล้ว การเซอร์วิสแฟนๆโดยการเล่นกับเมมเบอร์คนอื่นๆอย่างใกล้ชิดไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่พี่เมเนฯกลับมาบอกว่าเธอเล่นกับอึนซอมากไปนี่นะ ทั้งๆที่บางทีอึนซอเล่นกับคนอื่นมากกว่าที่เล่นกับเธอเสียอีก

 

 

“คนที่เขาพูดถึงน่ะ คือใครเหรอคะ”

 

 

“เอ่อ.. คือ”

 

 

ถึงพี่เมเนฯไม่บอกเธอก็พอจะรู้จากท่าทางของพี่เมเนฯ นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้

 

 


-

 


 

เสียงโห่ร้องของแฟนๆดังเป็นระยะๆ งานแฟนไซน์วันนี้ลูดาได้นั่งข้างๆซองโซและพี่ซอลอา และถึงแม้จะไม่ได้นั่งข้างเด็กแสบอย่างอึนซอก็ตาม แต่ตอนจบของงานเจ้าเด็กตัวโตก็ยังเดินมาหยอกล้อเธอให้แฟนๆได้ส่งเสียงกันอยู่ดี อึนซอจับเธออุ้มลอยอย่างที่เจ้าตัวชอบทำอยู่บ่อยๆ จนลูดาต้องหันไปตีที่อีกคนเล่นไม่เข้าเรื่อง แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังนั่งลงไปบนตักของอึนซอก่อนจะหันไปเล่นกับแฟนๆโดยไม่ได้นึกสนใจคำพูดของพี่เมเนฯเมื่อวันก่อน ลี ลูดาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

 

 


ข้อมือเล็กถูกคว้าก่อนจะถูกลากแยกออกมาจากกลุ่ม ลี ลูดาสะบัดมืออกจากการเกาะกุมหลังจากลับตาคนไปแล้ว แล้วมันเรื่องอะไรกันเล่าถึงต้องมาฉุดมาลากกันแบบนี้

 

 

“นี่มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอ” เสียงของเมมเบอร์อีกคนดังขึ้น คิม โบนา คนสวยของวงกำลังทำหน้าบึ้งตึงอย่างไม่สบอารมณ์

 

 

“พี่นั่นแหละค่ะ นี่มันจะมากไปแล้วนะ”

 

 

“ก็ที่เธอทำมัน..” เจ้าของใบหน้าสวยละล่ำละลัก

 

 

“มันทำไมคะ หนูรู้นะคะว่าพี่คือคนที่ไปฟ้องพี่เมเนฯ ทำแบบนี้ไม่คิดจะไว้หน้ากันบ้างเลยหรือไง” คนตัวเล็กว่ากลับไปอย่างเดือดดาล เธอก็สุดจะทนแล้วเหมือนกัน

 

 

“แล้วถ้าฉันพูดกับเธอเอง เธอฟังฉันหรือไงเล่า”

 

 

“ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ พี่เอาแต่คอยสั่งให้ฉันทำอย่างนั้นทำอย่างนี้ ห้ามทำอย่างนั้นนะ ห้ามนู้นห้ามนี่ ตอนนี้พี่ก็จะมาห้ามฉันเล่นกับคนอื่นอีกเหรอ พี่เคยถามฉันบ้างไหมว่าฉันรู้สึกยังไง”

 


“ต..แต่..”

 

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว ! ฉันไม่อยากฟัง..”

 

 

คนตัวเล็กหันหลังเดินหนีไป ลี ลูดา โกรธเรื่องที่อีกคนไปฟ้องพี่เมเนฯกับเรื่องไม่เป็นเรื่องจนพาลเอาเรื่องอื่นๆมาสะสม โกรธจนเผลอขึ้นเสียงคนพี่ไป แต่เธอไม่คิดจะหันกลับมาหรอกนะ พี่โบนาต้องถูกดัดนิสัยซะบ้าง

 

 

“ฉันขอโทษ..”

 


คนพี่พูดเสียงแผ่วเบาคอตกถึงแม้อีกคนจะไม่ได้ยินแล้วก็ตาม ก็จริงที่เธอไม่เคยถามความรู้สึกของคนตัวเล็กเลย แต่ไม่รู้เลยว่าจะทำให้อีกคนรู้สึกอึดอัดขนาดนี้

 

 


-

 


 

“ลูดายา.. ไปกินชาบูกันไหม ฉันเลี้ยง”

 

 

“ไม่ !

 

 

“ลูดายา.. ฉันโหลดเกมใหม่ เธอต้องสนใจแน่ๆ”

 

 

“ไม่สน..”

 

 

“ลูดายา..”

 

 

“จะไปไหนก็ไปเลยไป๊..”

 

 


ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ลูดายา ก็ไม่สนใจเธอเลย นี่ก็สี่วันแล้วนะที่ลูดาไม่ยอมคุยกับเธอ อากาศหนาวเย็นแบบนี้ก็ดูหน้าหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อเด็กสองอย่างอึนซอและซองโซมานอนซบกันอยูที่หน้าทีวี โบนาจิ้ปากก่อนจะเดินผ่านไปอย่างไม่สบอารมณ์อย่างคนพาล เอามือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ทก่อนจะเดินไปทางประตู

 

 

“นั่นพี่จะไปไหนน่ะ”

 

 

เป็นซูบินที่ถามขึ้นมา ถึงแม้คนตัวเล็กอีกคนที่เอาแต่นั่งเล่นเกมอยู่หน้าทีวีจะแอบสนใจอยู่บ้างจากหางตา พี่โบนาเลิกวอแวเธอหลังจากพยายามอยู่ได้สองวัน ก็คงต้องเลิกไปเพราะเธอเผลอบอกพี่โบนาไปอย่างโมโหว่าถ้าไม่หยุดพูดก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก อีกคนเลยรูดซิปปากเงียบ และทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่ได้สองวันแล้ว

 

 

“ไปไหนก็ได้ โตแล้ว..”


 

“นี่ไม่ได้กำลังเรียกร้องความสนใจจากใครอยู่ใช่ไหมคะ”

 

 

“เปล่าสักหน่อย”  เจ้าของใบหน้าสวยบอกปัดไป ถึงยังไงเธอก็ไม่ได้สนใจอยู่ดี ดูสิ..ยังนั่งเล่นเกมอยู่เลย

 

 

“ข้างนอกมันหนาวนะคะออนนี่”  ยอรึมว่าก่อนจะนำผ้าพันคอมาผูกให้คนที่กำลังเรียกร้องความสนใจจากคนที่เล่นเกมอยู่แต่ไม่สำเร็จ

 

 

“ใครสนใจกันล่ะ”  เขาว่าอย่างนั้นก่อนจะเดินออกไป

 

 

“เอ้า ! เดี๋ยวจะโดนนะพี่โบนา”

 

 

ยอรึมทำท่าจะว่าไล่หลังไปอีกคนก็ออกไปซะแล้ว จริงๆเลยนะ

 

 


 

-

 

 


 

“ไปไหนมาคะ”

 


คนตัวเล็กที่จะบอกว่ายืนรอใครบางคนที่หายไปตั้งแต่กลางวันแล้วก็ได้เอ่ยทักขึ้นมาเมื่อเห็นร่างของคนพี่ที่เพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้

 

 

“...”

 

 

“เรียกร้องความสนใจ” คนตัวเล็กพูดก่อนจะเดินเข้าไปคลายผ้าพันคอผืนหน้าบนตัวคนพี่ออก

 


“ถ้ามีใครเห็นขึ้นมาจะทำยังไงคะ เรื่องแบบนี้น่าฟ้องพี่เมเนฯกว่าตั้งเยอะ ทำแบบนี้คิดว่าจะได้ผลหรือไง”

 

 

“...”

 

 

“พูดสิ.. ทำไมไม่พูดล่ะ”

 


ลูดาชักจะหงุดหงิดที่คนพี่เอาแต่เงียบ เธอลืมไปเธอไม่ให้เขาพูดนี่หน่า จริงๆแล้วมันน่าหงุดหงิดมากเลยที่ไม่ได้ยินเสียงพี่โบนาคอยเจื้อยแจ้วอยู่ได้สองสามวันแล้ว แต่เธอก็พยายามทำเป็นไม่สนใจความรู้สึกนั้นจนอีกคนตั้งใจจะหลบหน้าเธอนั่นแหละ

 


 

“ม..เมอรี่ คริสมาสต์นะ ลูดายา”  ห่อของขวัญสีสวยถูกยื่นมาให้เธอ จริงสิ วันนี้วันคริสมาสต์นี่หน่า..

 

 

“...”

 

 

เพราะรายการที่เพิ่งจัดไปทำให้เธอลืมไปแล้วว่าวันคริสมาสต์จริงๆเพิ่งจะมาถึง เธอได้แต่มองห่อของขวัญในมืออีกคนอย่างลังเล

 

 

“ไม่ต้องหายโกรธฉันก็ได้ แต่ได้โปรดรับไว้เธอนะ”

 

 

“...”

 

 

-

 

 

ค่ำคืนที่ควรจะเป็นค่ำคืนที่แสนสุขสันต์แต่กลับมีใครบางกำลังบึนปากก่อนจะบ่นงุบงิบๆอะไรบางอย่างก่อนเข้านอน ทำให้คนที่นอนไปแล้วอย่างพี่โตสุดต้องเหลือบตาขึ้นมาดูคนที่หายตัวไปทั้งวันที่เพิ่งจะโผล่มาหลังเวลาเข้านอนแบบนี้ ซอลอาขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

 


แต่งตัวอะไรของเขาน่ะ ใส่รองเท้าผ้าใบทำไม..

 


ซอลอาส่ายศีรษะให้กับท่าทีประหลาดของอีกคนก่อนจะพยายามกลับเข้าสู่ห้วงนิทรา เจ้าคนหน้าสวยสวมเสื้อกันหนาวแขนยาวสีน้ำเงินบนศีรษะมีหมวกซานต้าสีแดง สวมรองเท้าผ้าใบที่ซอลอานึกได้ว่าคนหน้าสวยได้เป็นของขวัญจากคนตัวเล็ก ร่างบางล้มตัวลงนอนข้างๆพี่คนโตของวงก่อนจะคว้าเอาตุ๊กตาเพนกวิ้นมากอดแน่น ปากบ่นงุบงิบไม่ได้ศัพท์ จนซอลอาเกิดรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งอีกคนก็เหมือนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว แต่คงจะฝันดังไปหน่อย

 

 

“ลูดายา..”

 


“...”

 

 

“ลูดายา.. มีฮันแฮ (ขอโทษ)

 

 

“ลูดายา !!!

 

 

โว้ยย.. จะตะโกนทำไมเล่า !  ซอลอาขมวดคิ้วเป็นปมอีกครั้ง คนตัวบางขดตัวกอดเพนกวินแน่นก่อนจะซุกหน้าลงไปแล้วกล่าวขอโทษกับเพนกวินอยู่นานสองนาน

 

 

“ลูดายา..”

 

 

“เออ..มีอะไรก็พูดสิ” ซอลอาส่งเสียงตอบรับกลับไป ก่อนจะแอบขำอยู่เหมือนกัน แอบอัดเสียงซะดีไหม

 

 

“...”  คนหน้าสวยเงียบลงก่อนจะตามมาด้วยเสียงเคี้ยวฟัน ส่งเสียงงึมงำในลำคอไม่หยุด

 

 



.



.





“มีอันแฮ..”





-



 

 

ยามเช้าในหอพักมักจะวุ่นวายเสมอ ทั้งเสียงทีวี เสียงพูดคุยกันอย่างคึกคัก แต่มีใครบางคนไม่ได้นอนเพราะถูกรบกวนยามดึกดื่น โบนาเอาแต่คุยกับเพนกวินทั้งคืนจนกว่าเธอจะนอนได้ก็เกือบเช้าเข้าไปแล้ว

 

 

“ยอโบ...” พี่โตสุดส่งเสียงก่อนจะส่ายหน้าไปมาทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ซูบินดีดนิ้วลงไปบนหน้าผากของอีกคน

 

 

“อ่านหนังสือดึกเหรอคะ”

 

 

“โบนา.. เสียงดังมากๆเลย”

 

 

“งั้นไปนอนที่ห้องฉันก่อนสิ” คนตัวเล็กดันร่างของพี่โตสุดออกไป ซอลอาเดินตรงออกไปยังห้องของซูบินอย่างไม่อิดออด คนตัวเล็กกลับเข้าไปยังห้องครัวที่ใครอีกคนเพิ่งจะเข้ามา

 

 

“พี่โบนายังไม่ตื่นเลย ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า”

 

 

“เปล่าสักหน่อย” ลูดาตอบปัดซูบิน

 

 

“ถ้าไม่ได้โกรธอะไรก็ไปปลุกเขาให้หน่อยสิ ไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่รู้”

 

 

“แล้วทำไมต้องเป็นฉันล่ะ” ซูบินรู้ว่าลูดาเพียงแค่ทำเสียงเคืองไปอย่างนั้นก่อนที่พี่โตสุดที่เพิ่งจะออกไปได้ไม่นานเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง

 

 

“ก็มันเอาแต่พูดว่า ลูดายา..มีอันแฮ ทั้งคืน จนฉันไม่ได้นอนนี่ไง ยอโบ..” ซอลอายกมือขยี้ตาพูดงึมงำก่อนจะหันไปอ้อนซูบิน

 

 

“พี่ซอลอา ฉันบอกให้ไปนอนก่อนไงคะ.. นี่ ถ้าเธอไม่อยากไปปลุก เดี๋ยวฉันให้เซียวไปปลุกแทนก็ได้” ซูบินว่าก่อนจะดันร่างคนโตสุดในห้องออกไป โดยไม่ลืมหันมาส่งสายตาให้ลูดาเป็นสัญญาณว่าจะไปหรือไม่ไป

 

 

“ฉันจะถือว่าเธอขอแล้วกันนะ”

 

 

“เอ๊ะ..เสื้อกันหนาวตัวใหม่เหรอ” ก่อนจะออกไปก็สังเกตเห็นเสื้อกันหนาวตัวใหม่เอี่ยมบนตัวของลูดา

 

 


-

 


 

คนตัวเล็กค่อยๆเดินไปยังเตียงใหญ่ที่เกิดจากการดันเตียงมาติดกันของเหล่าออนนี่เจ้าของห้องที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่ร่างของ คิม โบนาเท่านั้น ลูดานั่งลงที่เตียง เจ้าคนพี่ที่ใส่หมวกซานต้ายังคงนอนกอดเพนกวิ้นด้วยท่าทางประหลาด แถมยังใส่รองเท้าผ้าใบที่เธอให้เป็นของขวัญวันคริสมาสต์นอนอีกด้วย

 


 

บ้าเห่อ

 

 


ถึงแม้ว่าเธอเพิ่งจะใส่เสื้อกันหนาวที่คนพี่ให้มานอนทั้งคืนจนถึงตอนนี้ก็เถอะ..

แต่ไม่มีใครเขาใส่รองเท้าผ้าใบนอนหลับกันสักหน่อย

 

 


“ลูดายา..”  อยู่ๆคนที่นอนอยู่ก็เอ่ยขึ้นมา

 

 

“คะ..”

 

 

“ฉันขอโทษ..” พึมพำออกมาก่อนจะเอาใบหน้าซุกกับเพนกวิ้นพร้อมส่ายตัวไปมาหลุกหลิกจนเธอหลุดขำออกมาเบาๆ

 

 

“ฉันไม่ใช่เพนกวิ้นสักหน่อย”

 

 

“...”  คนพี่เงียบไปก่อนจะขดตัวเข้ากับเพนกวิ้นมากขึ้น

 

 

“ลุกขึ้นมาได้แล้วค่ะ ฉันรู้ว่าพี่ตื่นแล้ว”

 

 

“...”

 

 

“คิดว่าทำแบบนี้จะได้ผลหรือไงคะ”

 

 

“...”

 

 

“ถ้าไม่ลุก งั้นฉันไปแล้วนะคะ”

 

 

ว่าอย่างนั้นแล้วแสร้งขยับตัวจนคนที่นอนอยู่ต้องเด้งตัวขึ้นนั่งก่อนจะคว้าคนตัวเล็กเอาไว้ เอาหน้าซุกไปที่ไหล่บางเหมือนที่ทำกับเพนกวิ้นทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

 

 

“ฉันขอโทษ”

 

 

“พี่โบนาอย่า.. เอาหน้าออกไปเลยนะ”  คนน้องเอียงคอหลบเมื่ออีกคนเริ่มไม่หยุดอยู่แค่ที่ไหล่ของเธอ ปลายจมูกดื้อรั้นของคนพี่กดไปตามซอกคอตามกลิ่นหอมจากคนตัวเล็กก่อนจะกอดรัดแน่นกว่าเดิม

 

 

“ฉัน-ขอ-โทษ” กดเน้นย้ำไปตามผิวนุ่มจนมือเล็กต้องจับใบหน้าของคนพี่ไว้ทั้งสองข้าง

 

 

“หันมาคุยกันดีๆก่อนค่ะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆนะคะ”

 

 

“เสื้อสวยดีนะ” คิม โบนายิ้มก่อนจะเห็นว่าคนตัวเล็กใส่เสื้อกันหนาวที่เธอให้เป็นของขวัญเมื่อคืน คนน้องบึนปากใส่ก่อนที่จะลดมือที่รั้งใบหน้าของเขาลงแล้วยอมนั่งให้คนพี่กอดดีๆ

 

 

“ฉันเห็นว่ามันหนาวต่างหาก”

 

 

“จูบได้ไหม..”

 

 

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ซอลอาเข้ามาเห็น” มือเล็กพยายามดันใบหน้าที่รุกล้ำเข้ามา

 

 

“พี่ซอลอาเข้าไปนอนห้องซูบินแล้ว” แต่ไม่เป็นผลเมื่อจมูกซุกซนของคนพี่แนบชิดลงมาที่ส่วนเดียวกับของเธอ จับข้อมือเล็กออกไปก่อนจะจูบลงไปที่ริมฝีปากนุ่มเบาๆ

 

 

“ร..รู้..ได้ไงคะ” คนตัวเล็กถามเมื่อคนพี่ถอนจูบออกไป

 

 

“ใครๆก็รู้ทั้งนั้นแหละ นอนกันเถอะ” ตอบปัดไปก่อนจะล้มตัวลงนอนโดยไม่ลืมจะรวบคนตัวเล็กลงมาด้วย

 


"เจ้าเล่ห์"

 

"เมอร์รี่ คริสมาสต์" กระซิบที่ข้างหูของคนน้อง หลับตาพริ้มก่อนจะรวบเอาคนตัวเล็กมากอดแล้วหลับไปพร้อมกัน



"เมอร์รี่ คริสต์มาสต์ค่ะ"


 


-

 

 

“แอบฟังแบบนี้จะดีเหรอคะ”  ซูบินส่ายหน้าก่อนจะหันไปต่อว่าพี่ซอลอาที่พาเธอมาแอบฟังอะไรอยู่หน้าห้องตัวเอง

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า” ซอลอาขยิบตาให้คนตัวเล็ก

 

 

“ไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลย เข้าไปตั้งนานแล้วนะคะ” ว่าอย่างนั้นก็เปิดประตูเข้าไปไม่สนใจเสียงห้ามจากพี่คนโต

 

 

 

ให้มาปลุกไม่ได้ให้มานอน

 

ซูบินส่ายหน้าเมื่อเห็นคนสองคนนอนกอดกันกลมก่อนจะหันไปยกนิ้วขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณ

 

 

“ชู่ว์..อย่าเสียงดังค่ะ ” ดันหลังพี่ซอลอาออกไปก่อนจะปล่อยให้คนสองคนท่องอยู่ในความฝันด้วยกัน

 

 

 

 

แต่นี่มันสิบเอ็ดโมงแล้วนะ ?




..........................................................................



เมอร์รี่ คริสมาสต์ย้อนหลังค่ะ >////<


อยากลองแต่งฟิคแบบอิงวงดูค่ะ บวกกับความน่ารักของทั้งสองตอนนี้

หัวใจจะวายแล้วค่ะ โมเมนท์จุกอก กรี๊ดดตกเรือไปแล้ว ><


ฝากไว้ในอ้อมอกอ้อมใจอีกเรื่องนะคะ 



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Unidentified_B จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มกราคม 2561 / 10:30
    คนบ้าอะไรใส่รองเท้าผ้าใบนอนอ่ะ 555555 คนน้องก็ไม่เบานะคะ ขี้เห่อทั้งคู่ 5555555555 สงสายพี่จ๋าไม่ได้นอนทั้งคืน น้องก็นะ ทำเป็นรำคาญพี่ แต่พอไม่มีพี่คอยวอแวก็หงุดหงิด แต่เขาง้อกันน่ารักดีนะคะ -////-
    #5
    0
  2. #4 tooncomic (@tooncomic99) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 22:43
    น่ารักค่ะะะะ น่ารักมากๆๆๆๆ อิงวงก็ทำให้อินไปอีกแบบค่ะ ฮิฮิ>< อะไร จุ๊บน้องด้วย นี่อยู่สถานะอะไรกันอะคะ เดี๋ยวเถอะ ให้แม่มาขอเลย ทำแบบนี้ได้ไง ฉวยโอกาส (ถึงเจ้าตัวจะยินยอมก้เถอะ) ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆนะคะ สุขสันต์วันปีใหม่นะคะ^^
    #4
    0
  3. วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 20:16
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดีใจมีโบลูมาอีกแล้ว
    น่ารักกกกงือออออยิ้มแก้มจะแตก-///////-
    อิพี่เป็นไงล่ะหวงน้องเกิ๊นนโดนน้องงอนเลย ตอนนอนละใส่รองเท้าของน้องนี่มันน่ารักจิงๆ ถึงจะขี้เห่อไปหน่อย5555555
    ชอบตอนเค้ามาอยู่ด้วยกันอหฟวดวเยกบหยากสกสด พี่เค้ากอดนิดกอดหน่อยก็ยอมแล้วว
    มม.ช่วงนี้ต่อลมหายใจไปได้เยอะเลยค่ะ รักเวลาเค้าอยู่ด้วยกันมาก *กรี๊ดอัดหมอน*
    #3
    0
  4. วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 19:18
    กรี๊ดดดดดค่ะ น่ารักแบบน่ารักมากอะ อิพินี่ร้ายกาจจริงๆ หึงหวงน้องจนให้เมเนฯไปเตือนน้องเนี่ย 5555 น้องโกรธเลย แต่-ที่ใส่รองเท้านอนนี่มัน ขี้เห่อชะมัด น้องใส่เสื้อกันหนาวของพี่นอนไม่เท่าไรนะ แต่ใส่รองเท้านอนนี่มันตล๊กเว่อร์
    #2
    0
  5. #1 Noxxxx
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 17:50
    กรี้ดดดดดดดดด อิพี่เอ้ยยยคนบ้าอะไรใส่รองเท้านอนอะ 555555 คนน้องนี่ก็ใจแข็งกับพี่เขาได้ไม่นานจริงๆนะคะ พี่เขากอดนิดกอดหน่อยก็ใจบางใจเหลว แต่เขาง้อกันน่ารักดีนะคะ // พูดถึงโมเม้นช่วงนี้มันแบบ วกสกสหวหวหวกวกวกวกสดสดสดใ ฮรือออออออ ปลื้มปริ่มมากๆ
    #1
    0