คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ONLY ONE


*พาร์ทหนึ่ง - Please Don't Stop The Rain

**พาร์ทสอง - Sometimes





너도 나와 같은 맘이길 바래 매일이

눈이 부시게 아름답길 바래 매일이

You are my only one baby

내일도 너와 내가 설렐 있게

Love, Love, Love, My baby

.

.

ONLY ONE - APINK

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 เม.ย. 60 / 19:44

บันทึกเป็น Favorite


ONLY ONE

พาร์ทหนึ่ง - Please Don't Stop The Rain

พาร์ทสอง - Sometimes










너도 나와 같은 맘이길 바래 매일이

눈이 부시게 아름답길 바래 매일이

You are my only one baby

내일도 너와 내가 설렐 있게

Love, Love, Love, My baby



ลอนดอน..

 


 

“ไม่อยากไปเลย ไม่ไปแล้วได้หรือเปล่า..”

 


ใบหน้าสวยเงยขึ้นเล็กน้อยขณะที่ฉันกำลังพันผ้าพันคอผืนหนาที่ฉันเป็นคนถักเองให้เธออยู่ พี่โบนาที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะออกอาการอะไร ตอนนี้กำลังงอแงเป็นเด็กๆเพราะตนกำลังจะต้องไปสัมมนาดูงานซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมของคณะของเธอที่ต่างเมืองเป็นเวลา 20 วัน

 


“ไม่ไป ก็ต้องไปลงเรียนใหม่นะคะ จะเอาอย่างนั้นเหรอ”

 


ฉันพูดยิ้มๆพร้อมกับติดกระดุมที่เสื้อโค้ทสีเทาของพี่โบนาก่อนจะจัดปกเสื้อที่มันอยู่ประหลาดๆเพราะพี่โบนาเอาแต่ทำตัวยุกยิกๆ อยู่ไม่สุขเลยมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

 


ลูดายา...เธอไปด้วยกันกับฉันไม่ได้เหรอ”

 


ปัดฝุ่นเล็กๆตามเสื้อโค้ทของพี่โบนา ตาใสๆกับเสียงอ้อนๆที่เธอชอบทำเป็นประจำเกือบจะทำให้ฉันใจอ่อน แต่ว่านะ..

 


“พี่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าฉันไปด้วยไม่ได้ แล้วฉันก็มีเรียนเหมือนกันนะ อย่าลืมสิ”

 


“งั้นฉันไม่ไปแล้ว” เธอว่า ก่อนจะรวบเอาตัวฉันไปกอดจากทางด้านหลัง พี่โบนาเอาคางเกยไหล่ของฉันไว้ก่อนจะเอาแก้มใสของเธอมาแนบกัน วงแขนกระชับแน่น ฉันค่อยๆซุกใบหน้าลงที่แก้มใสของพี่โบนา คนๆนี้ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนก็ไม่เคยเปลี่ยน เธอไม่เคยอยากจะแยกจากจากฉันเลย นั่นคือสิ่งที่พี่โบนาทำให้ฉันเห็นอยู่เสมอ..

 

 



 

โซล..

 

 

การเป็นแฟนกับรุ่นพี่ที่ฮ็อตที่สุดในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกนะ..

 

 

 

“โบนา !!! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ แกดูสิ คนเต็มหน้าห้องไปหมดแล้ว”

 

ร่างสูงของประธานนักเรียน ชู โซจอง กำลังเขย่าตัวเพื่อนจอมขี้เซาที่กำลังฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะเรียนอย่างที่เจ้าตัวชอบทำเป็นประจำในเวลาใกล้หมดพักกลางวันแบบนี้ และสิ่งที่มักเกิดขึ้นเป็นประจำในเวลาพักกลางวันหน้าห้องนักเรียนปี 3 ห้อง 2 ก็คือ มักจะมีรุ่นน้องสาวๆแห่กันมามอบดอกไม้ให้เจ้าคนขี้เซาที่ไม่เคยจะออกมาพบหน้าแฟนคลับของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว..

 

“อืมม ม...ขอ 5 นาที”

 

“5 นาทีอะไรของแก.. ลุกขึ้นมา !! ชอนยี มาช่วยกันหน่อยสิ”

 

โซจอง พยายามฉุดรั้งแขนของโบนาให้ลุกขึ้น นอนต่อไม่ได้..นี่ออกจะมากไปหน่อย ดูสาวๆพวกนั้นสิจะเข้ามาในห้องให้ได้เลย ตอนนี้ ชอนยีและซอลอา กำลังกันไว้ให้อยู่

 

“งื้ออ อ ฉันจะนอน”

 

“ไม่ได้ !!

 

“อื้ออ..บอกเด็กพวกนั้นว่าถ้าอยากให้ดอกไม้ฉันล่ะก็ ให้เอาไปให้ลูดานะ”

 

โบนาเงยหน้าขึ้นมาพูดทั้งๆที่ตายังหลับอยู่

 

“ห๊ะ !

 

“อื้มม ตามนั้นแหละ..” ก่อนจะฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะอีกครั้ง

 

ดูเหมือนการจะปลุกเพื่อนคนนี้ให้ลุกขึ้นมาดีๆน่าจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เออ เอาไงก็เอากันวะ โซจองเดินออกไปที่หน้าห้องก่อนจะประกาศกร้าวตามสารที่เพื่อนจอมขี้เซาบอกมา

 

 

“น้องๆฟังพี่นะ โบนาบอกว่า.. ถ้าจะเอาดอกไม้ให้มันล่ะก็... ให้เอาไปให้ลูดาแทน..”

 

 

“ลูดา.. ไหนอ่ะคะ” หนึ่งในแฟนคลับของคนขี้เซาถามขึ้น..

 

 

 


เออ... ลูดาไหนวะ

 

 

โซจองยืนเกาหัวก่อนที่จะนึกได้ว่าเธอก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เพื่อนของเธอบอกมาเหมือนกัน ทั้งชอนยีและซอลอาต่างก็ส่ายหน้าแบบฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนที่ออดของโรงเรียนจะดังขึ้นเป็นเสียงช่วยชีวิตพวกเธอจนต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ทำไมพวกเธอต้องมาคอยกันแฟนคลับของโบนาอยู่ทุกๆวันกันล่ะเนี่ย

 

 

 


คนชื่อ ลูดา หาไม่ยากเลย เพราะฉันก็ไม่เคยเห็นใครชื่อลูดาเหมือนฉันน่ะ...

 

และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ชีวิตอันแสนสงบของฉันในโรงเรียนดับลง

 

 

“เธอชื่อ ลูดา ใช่ไหม..”

 


“เป็นอะไรกับพี่โบนาเหรอ”

 


“อ่ะ..นี่ดอกไม้ฝากให้พี่โบนาด้วยนะ.”

 

 

และอะไรหลายๆอย่างอีกสารพัด ยังดีว่ายังมีดาวอนกับมิกิที่คอยช่วยฉันให้หลุดพ้นจากกองกำลังพิทักษ์พี่โบนานั่น ไม่งั้นฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆ พี่โบนานะพี่โบนา..

 

 

 



“โอ๊ยย ย....”

 


ใบหน้าสวยคมแสดงอาการเจ็บปวดจากการโดนทำร้ายโดยการถูกบิดที่ใบหูสวยๆของเธอ นิ้วเล็กๆของผู้ลอบทำร้ายยกขึ้นชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ

 

“พี่ไปพูดอะไรไว้กับแฟนคลับของพี่คะ”

 

ฉันกดนิ้วดันลงไปบนหน้าผากของพี่โบนาที่กำลังยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆกัน ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมในสวนสาธารณะที่ฉันชอบมาอ่านหนังสือ

 

“ก็...ถ้าอยากให้ดอกไม้ฉันล่ะก็ ให้เอาไปให้เธอแทนไง”

 

พี่โบนาพูดเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนตักของฉันอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ จะสบายใจไปหน่อยหรือเปล่า ฉันหยิกแก้มใสๆของเธอที่หลับตาพริ้มอย่างคนไม่รู้ความผิด

 


“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ”

 

“เพราะไม่มีดอกไม้ดอกไหนสวยไปกว่าเธอแล้วไงล่ะ ฉันไม่สนใจดอกไม้พวกนั้นหรอก”

 


พี่โบนาลืมตาขึ้นก่อนจะมองขึ้นมาที่ฉัน บางทีฉันก็สงสัยเหลือเกินว่าพี่โบนาพูดอะไรแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉยได้ยังไง คนสวยๆแบบเธอน่ะ

 


“ฉันพูดจริงๆนะ”

 


เธอพูดขึ้นอีกเหมือนกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ ถ้าถามว่าฉันไม่หวงพี่โบนาเหรอที่มีเด็กสาวมาตามติดแบบนั้น ก็บอกได้เลยว่าหายห่วงไปได้เลย นอกจากว่าเธอจะไม่เคยสนใจสาวสวยคนอื่นๆ ที่บางทีฉันคิดว่าอาจจะสวยกว่าฉันด้วยซ้ำแล้ว กิจวัตรประจำวันของพี่โบนาก็มีแค่นอน และมองหน้าฉันทั้งวันเท่านั้นเอง

 


“พูดอะไรของพี่น่ะ ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย..”

 


ร่างเล็กยกหนังสือของเธอขึ้นมาอ่านก่อนจะทำเป็นไม่สนใจดวงตาใสๆจากคนบนตักนั่น แต่หลังหนังสือเล่มหนาที่ยกขึ้นบดบังใบหน้านั้น กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างที่ไม่อาจเปิดเผยได้

 


บางทีพี่โบนาก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด..

 

 

 


 

“ไม่ได้ค่ะ”

 

ฉันเงยหน้าขึ้นจูบที่แก้มใสของเธอเบาๆก่อนจะพยายามขยับออกจากอ้อมแขนของพี่โบนาที่ดูจะไม่ยอมปล่อยกันดีๆ ถ้าไม่รีบไปเดี๋ยวจะตกรถจนเสียเรื่องเอาแน่ๆ

 

 

โฮ่งงๆ ๆ...

 

เสียงร้องเรียกของลูกสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลตัวน้อย เรียกความสนใจจากพวกเธอทั้งสองคน คนตัวสูงกว่าค่อยๆคลายอ้อมแขนจากคนตัวเล็กก่อนจะย่อตัวลงไปให้เจ้าสุนัขตัวน้อยของเธอกระโจนเข้าไปหา ลูกสุนัขตัวเล็กยืนสองขาโดยเอาขาหน้าของมันมาเกาะตัวเจ้านายของมันเอาไว้

 

 

 


แมกซ์... ม๊าจะไล่ป๊าออกจากบ้าน”

 

พูดจบก็ทำตาปริบๆเหมือนจะร้องไห้ ฉันล่ะหมันไส้ที่สุดเลยเวลาที่พี่โบนาแทนตัวว่าป๊ากับหมาของเรา ถึงมันจะน่ารักดีก็เถอะ แล้วใครจะไล่ใครออกจากบ้านกัน


 

“อย่ามัวแต่เล่นสิคะ เดี๋ยวก็สายกันพอดี”

 

“ดูแลม๊าดีๆนะ” พี่โบนากำลังคุยกับ แมกซ์

 


ฉันสิต้องดูแลมัน เลอะเทอะใหญ่แล้วคนๆนี้

 

 

คนตัวสูงยืดตัวขึ้นมาดีๆก่อนจะทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ให้ได้ แต่ยังไงเสียเธอก็ต้องไป ไม่งั้นได้ไปลงเรียนอีกปีแน่ๆ ระหว่างที่รอรถที่เรียกไว้มารับ ฉันจัดความเรียบร้อยบนเสื้อผ้าของพี่โบนาอย่างกลัวว่าเธอจะดูไม่ดีในสายตาคนอื่น และพี่โบนาที่ยังคงอยู่ไม่สุขเหมือนเดิม

 

“อย่าลืมกินข้าวนะ”

 


“อย่านอนดึกนะ”

 


“ดูแลตัวเองดีๆนะ”

 


“ห่มผ้าด้วยนะ”


 

พี่โบนาเอาแต่พูดเตือนฉันซ้ำๆเป็นนกแก้วนกขุนทอง ในขณะที่เรายืนอยู่หน้าประตูบ้านพักของเรา

 

 

“ฉันน่ะสิที่ต้องเป็นคนพูด อย่าลืมกินข้าวนะคะ พี่น่ะเอาแต่ดื่มแต่กาแฟ ดื่มมากๆมันไม่ดีนะ รู้ใช่ไหม”

 

 

ฉันกระชับผ้าพันคอที่อยู่บนตัวพี่โบนา หน้าหนาวของลอนดอนน่ะไว้ใจไม่ได้เลยล่ะ รถแท็กซี่มาถึงแล้วและจอดรออยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

 



“รู้แล้วค่ะ”

 

คนตัวสูงกว่าตอบรับเบาๆก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงมาจูบคนตัวเล็ก ริมฝีปากแนบชิด จูบบางเบาแต่หากเต็มไปด้วยความรู้สึก มือบางยกขึ้นสัมผัสใบหน้าของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนที่จะถอนจูบออกไปอย่างอ้อยอิ่ง

 

“ฉันไปก่อนนะ ลูดา..”

 

พี่โบนากระซิบที่ริมฝีปากของฉันก่อนจะผละออกไป แววตาใสๆที่มีแต่ฉันอยู่ในนั้นเต็มไปหมด คอยมองกลับมาตลอดและก่อนที่เธอจะขึ้นรถไป กลับเป็นฉันเองที่ทนไม่ได้..

 


ร่างเล็กวิ่งลงบันไดหน้าประตูบ้านสไตล์อังกฤษก่อนจะข้ามถนนไป มือเล็กคว้าแขนของเขาไว้ก่อนสองมือจะดึงรั้งใบหน้าสวยคมนั่นลงมาจูบ

 



“รีบกลับมานะคะ..”

 

ฉันพูดทั้งน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พี่โบนายิ้มก่อนจะใช้มือของเธอเช็ดน้ำตาออกจากดวงตาของฉัน เธอพยักหน้าก่อนจะขึ้นรถไป บ้าจริงๆเลย ทั้งๆที่ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้แล้วแท้ๆ ฉันจะต้องคิดถึงเธอมากแน่ๆ..

 

 

 



 

การเป็นแฟนกับหนอนหนังสือนั้นไม่เคยเป็นเรื่องน่าเบื่อสำหรับฉันเลย..

 

 

นอกจากว่าเธอจะมีอะไรมาเล่าให้ฉันฟังเยอะแยะแล้ว เสียงของเธอก็ไพเราะเอามากๆ และฉันชอบที่จะนอนฟังเธออ่านหนังสือจนหลับไปอย่างที่เราสองคนชอบทำเป็นประจำใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นโปรดของเธอ

 


ตอนนี้ฉันกำลังนอนอยู่บนตักของลูดาที่กำลังอ่านหนังสือของเธออยู่เงียบๆ

 


“พี่ไม่เบื่อเหรอคะ”

 


เธอละสายตาจากตัวหนังสือที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบบนหน้ากระดาษและถามคำถามที่เธอมักจะถามอยู่เสมอ แต่ฉันไม่เคยเบื่อที่จะตอบหรอกนะ ลูดาไม่เคยน่าเบื่อและ..

 


“ไม่มีวันซะหรอก”

 


ฉันพูดก่อนจะชันตัวขึ้นมาอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนก่อนจะยื่นหน้าไปจูบแก้มขาวๆของเธอเบาๆ คนตัวเล็กกว่าฉันทำหน้ามุ่ยที่ถูกจู่โจมโดยไม่ได้ตั้งตัวก่อนจะใช้มือเล็กๆของเธอดันใบหน้าของฉันออก และทำท่าจะตีฉันด้วยหนังสือเล่มหนาของเธออีก นั่นมันน่ารักมากๆเลยล่ะ เธอจะรู้หรือเปล่า..

 


ทำไมคนที่ใครๆก็ว่าสวยแบบฉัน ถึงมาชอบผู้หญิงตัวเล็กๆอย่าง ลูดา อย่างนั้นเหรอ...

 


ฉันชอบผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ ก็อาจจะใช่หรือไม่.. ฉันตอบไม่ได้หรอก แต่ฉันชอบลูดา..

 

ฉันชอบคนน่ารัก ฉันชอบคนฉลาด ฉันชอบคนเรียนเก่ง ฉันชอบคนที่คอยดุฉัน ฉันชอบรอยยิ้มที่ไม่ว่าเห็นเมื่อไหร่ก็ทำให้หัวใจของฉันเต้นแรง และ ฉันชอบลูดา..

 

 


ฉันสงสัยว่าเธอจะรู้บ้างหรือเปล่าว่าฉันมองแค่เธอคนเดียว..

 

 

 

 

 

 

 

“โบนา..จะสอบปลายภาคแล้วนะ เธอน่ะ อ่านหนังสือบ้างหรือยัง”

 

เสียงของซอลอาที่กำลังเดินอยู่ข้างๆกันระหว่างที่เรากำลังเดินไปโรงอาหารในช่วงพักกลางวันพูดขึ้น ส่วนโซจองกับชอนยีน่ะเหรอ พวกสภานักเรียนน่ะเขาไม่กินข้าวกันหรอก ฉันและซอลอาอยากจะอยู่อย่างสงบๆเลยไม่ได้เข้าร่วมสภานักเรียนน่ะ น่าเบื่อจะตาย เอาเวลาไปนอนเสียยังดีกว่า

 

พูดถึงเรื่องความสงบล่ะก็นะ ถ้าไม่เดินกับซอลอาก็ไม่สงบหรอก แฟนคลับของฉันน่ะกลัวซอลอาจะตาย พวกเธอบางคนคิดว่าซอลอาเป็นแฟนของฉัน.. ก็ดีเหมือนกัน จะได้กินข้าวอย่างปลอดภัย

 


“อ่านแล้ว..” ฉันตอบพร้อมเอาคางเกยกับขอบโต๊ะอาหารหลังจากทานข้าวเสร็จ

 


“อ่านแล้วอะไรของเธอ วันๆฉันเห็นเอาแต่นอน”

 


ก็จริงอย่างเธอว่าน่ะแหละ ฉันไปหาลูดาดีกว่า..

 


“ไปส่งฉันที่ห้องสมุดหน่อยสิ..”

 

“หือ..อย่างเธอนี่นะ เข้าห้องสมุด” ซอลอาทำหน้าตกใจที่ดูเหมือนโอเวอร์ไปหน่อย

 

“น้า ~ พาฉันไปหน่อยนะ” ฉันคว้าแขนของเธอมากอด อย่างที่เธอไม่ค่อยชอบให้ฉันทำ เพราะเธอบอกว่ามันขนลุก อ่อ เห็นสวยๆแบบนี้นะ ซอลอาคบกับน้องปี 2 ที่ตัวเล็กน่ารักไม่แพ้ลูดาเลยล่ะ ชื่อ ซูบินๆ อะไรนี่แหละ  

 

“ก็ได้ๆ จะไปไหนก็ไปย่ะ ปล่อยได้แล้ว ขนลุก”

 

ซอลอาสะบัดแขนออกของฉันออกก่อนจะลุกเดินออกไปจนฉันเดินตามเกือบไม่ทัน ก่อนที่เธอจะเดินมาส่งฉันที่ห้องสมุดตามที่ฉันขอ ลูดาน่ะหาตัวไม่ยากหรอก ฉันเดินหาเธอตามชั้นหนังสือก่อนจะเห็นไหล่เล็กๆที่คุ้นตาในมุมหนังสือวิทยาศาสตร์ ค่อยๆย่องไปหาเธอก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลังแล้วชิงกดจมูกลงไปที่แก้มใสของเธอ

 


“อ้ะ..พี่โบนา !

 

“ชู่วว ว นี่ห้องสมุดนะ”

 

“ก็ห้องสมุดน่ะสิ ถึงห้ามเล่นแบบนี้”


 

เธอดุฉันเสียงแข็งก่อนจะค่อยๆดันร่างของฉันออกไป เดินหนีไปทางอื่นและแก้มของเธอก็เริ่มแดงขึ้นทุกที เธอนั่งลงที่โต๊ะตัวนึงที่ดาวอนกับมิกิเพื่อนของเธอนั่งอยู่แล้ว ทั้งสองคนเอ่ยทักทายฉันก่อนจะลุกหนีไปอย่างรู้งานจนคนตัวเล็กหน้าเหวอ มีเพื่อนดีเหมือนกันนะลูดา

 


“ลูดา..” ฉันเอ่ยเรียกคนที่กำลังก้มอ่านหนังสือของเธออยู่อย่างขะมักเขม้น

 


“อะไรคะ..”

 


“คืนนี้ไปติวหนังสือให้ฉันที่บ้านหน่อยสิ..”

 


ลูดาขมวดคิ้วได้รูปของเธอลงเล็กน้อยราวกับว่าไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด

 

 เฮ้ ! แต่ฉันหมายถึงไปติวหนังสือจริงๆนะ..

 

 



 

หิมะสีขาวที่กำลังตกลงมาเหมือนฝนบางๆอาจจะช่วยให้หัวใจของฉันชุ่มฉ่ำขึ้นมาบ้าง ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างคาดหวังว่าจะได้เห็นร่างของใครบางคน บางทีฉันก็แอบอยากให้พี่โบนาดื้อกว่าทุกครั้งแล้วหนีกลับมา แบบนั้นได้ที่ไหนกันล่ะ ฉันส่ายหัวให้กับความคิดบ้าๆก่อนจะนั่งลงที่โซฟาตัวขาวสำหรับคนสองคน แมกซ์ กำลังวิ่งวนไปมาอยู่ในห้องนอนที่ตอนนี้มีแค่ฉัน นี่มันก็สัปดาห์นึงแล้ว ถึงพี่โบนาจะคอยถ่ายรูปส่งมาให้ฉันดูทุกวัน แต่ฉันอยากให้เธออยู่ตรงนื้ นอนอยู่บนตักของฉันที่พี่โบนาบอกว่าเป็นหมอนที่ทำให้หลับฝันดีที่สุด

 

มือเล็กหยิบแท็บเล็ตสีขาวสะอาดขึ้นมา ก่อนจะเปิดดูรูปใครบางคนที่กำลังยิ้มร่าเริงอวดสถานที่ใหม่ที่ๆเขาได้ไปพบมา ลูดาตบมือเรียกเจ้าลูกสุนัขพันธุ์แจ็ครัสเซลให้ขึ้นมานั่งบนตักของเธอด้วยกัน

 


แมกซ์.. ดูป๊าของแกสิ”

 


เจ้าหมาน้อยเอียงคอไปมาเมื่อมือเล็กเลื่อนผ่านรูปแต่ละรูปก่อนจะเลียหน้าจอแท็บเล็ตราวกับว่ามันก็คิดถึงคนในหน้าจอเหมือนกัน แมกซ์ หันมาเลียใบหน้าของเจ้าของตัวเล็กของมันสองสามทีก่อนจะกระโดดออกไปวิ่งรอบห้องก่อนจะส่งเสียงเห่าน้อยๆเพราะอยากเห็นเจ้านายของมันร่าเริงขึ้นมาบ้าง

 


Rrrrrrrr...

 


และเจ้าตัวก็วิดีโอคอลมา

 

 

 


“ลูดายา~

 

เสียงสดใสของพี่โบนาที่ฉันคิดถึงที่สุด เธอใส่หมวกไหมพรมสีดำและผ้าพันคอของฉันด้วย หิมะก็กำลังตกเหมือนกัน ฉันสงสัยว่าเหลือเกินว่าพี่โบนาจะสบายดีหรือเปล่า แต่พอฉันจะพูด เจ้าน้ำตามันก็พาลจะไหลออกมาแย่งซีนแทน

 


“อ่า.ไม่นะ เธอกำลังร้องไห้อยู่เหรอ”

 


ฉันส่ายหน้าเบาๆก่อนจะยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูเป็นกังวลของพี่โบนา ฉันพยายามใช้มือเช็ดน้ำตาออก แต่ดูเหมือนมันจะไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย

 


“ลูดายา..เด็กดีของฉัน ฉันคิดถึงเธอมากๆเลยนะ”

 


มือเล็กจับหน้าจอแท็บเล็ตสีขาวแน่น มืออีกข้างยกขึ้นเช็ดน้ำตาเหมือนเด็กขี้แยคนนึง

 


“ฉัน..”

 

“ฉันก็.. คิดถึงพี่มากที่สุดเลย”

 

 


รีบๆกลับมาสิ..

 

ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะคิดถึงพี่โบนามากขนาดนี้

 

 

 

 


พี่โบนาเหรอจะขอให้ฉันติวหนังสือ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ด้วยเหรอ..

 

 

แต่ยังไงก็ตามแต่ ตอนนี้ฉันกำลังเดินไปบ้านพี่โบนาหลังจากที่หอบหนังสือที่บ้านใส่กระเป๋าและขออนุญาตพ่อกับแม่ของฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าพี่โบนาจะตั้งใจติวหนังสือจริงๆหรือเปล่า ก็นี่มันก็จะใกล้สอบปลายภาคแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแต่ทำไมฉันที่อยู่ปี 2 ถึงต้องมาติวหนังสือให้พี่ที่อยู่ปี 3 ด้วยล่ะ

 

หลังจากที่ทานอาหารเย็นกับครอบครัวพี่โบนาเสร็จแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่โบนาใจดีมากๆเลยล่ะ พี่โบนาก็โม้กับคุณพ่อคุณแม่ไว้ตั้งเยอะว่าฉันเรียนเก่งมากๆ หลังจากนั้นท่านก็ปล่อยให้เราไปอ่านหนังสือกันตามสบาย ห้องของพี่โบนาตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวซะเป็นส่วนใหญ่ เป็นระเบียบเรียบร้อยกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก

 


“อ่า..เรามาเริ่มกันตรงไหนก่อนดี”

 


พี่โบนาถอดแจ็คเก็ตสีน้ำเงินตัวหนาของโรงเรียนออกเหลือแต่เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวกับเนคไทที่ปลดไว้เพียงหลวมๆ นั่งลงที่กลางเตียงก่อนจะหยิบหนังสือออกมาสองสามเล่ม

 


“พี่เรียนไปถึงตรงไหนบ้างแล้วล่ะคะ แล้วครูเขาบอกหรือเปล่าว่าออกสอบเรื่องอะไรบ้าง”

 

“ไม่รู้อ่ะ แหะๆ”

 


เธอฉีกยิ้มกว้างให้ฉัน ตกลงว่าวันๆเอาแต่นอนจริงๆใช่หรือเปล่านะพี่โบนา ฉันเปิดสมุดเลคเชอร์ของเธอขึ้นมาดูแล้วพบว่ามันถูกใช้ไปเพียงไม่กี่หน้าเท่านั้นเอง น่าตีจริงๆ โอเค งั้นเรามาเริ่มกันใหม่..

 


ฉันเริ่มด้วยวิชาวิทยาศาสตร์ที่ฉันถนัดก่อน พยายามพูดให้เธอฟังในเรื่องที่คิดว่าจำเป็นและเป็นไปได้ว่าจะออกสอบ ในตอนแรกพี่โบนาก็เหมือนจะตั้งใจฟังเป็นอย่างดี แต่พอเริ่มวิชาคณิตศาสตร์ เธอก็เริ่มจะไม่ฟังฉันซะแล้ว หมายถึงพี่โบนาเริ่มจะมองหน้าฉันเพียงอย่างเดียว แต่ไม่รู้ว่าเธอเข้าใจในสิ่งที่ฉันพูดบ้างหรือเปล่า

 


“เข้าใจไหมคะ”

 

“อื้ออ..” เธอพยักหน้าหงึกๆ ดูเชื่อไม่ได้เอาเสียเลย

 

“งั้นทำข้อนี้ให้ฉันดูก่อน”

 


เธอดูเหมือนจะให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี พี่โบนาก้มลงเขียนอยู่สองสามบรรทัดก่อนจะทำเป็นถามว่า ตรงนี้เขียนอะไรนะ จนฉันต้องก้มลงไปดูใกล้ๆ ไม่ทันคนเจ้าเลห์ก็จับใบหน้าของฉันเข้าไปจูบเสียก่อน

 


มือบางยกขึ้นจับใบหน้าใสของคนตัวเล็กก่อนจะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากสวยของเธอ ริมฝีปากไล่เล็มขบเม้มไปตามริมฝีปากของคนตัวเล็ก จูบหนักหน่วงขึ้นเมื่อมีเสียงครางในลำคอ แต่เพียงไม่นานก็ผละออกไป คนตัวสูงกว่าทิ้งตัวนอนหงายลงกับหมอนใบใหญ่

 

พี่โบนาไม่เคยสัมผัสฉันไปมากกว่านั้น นอกจากที่เห็นว่าเธอชอบจูบฉันเอามากๆ แต่พี่โบนาจะรู้หรือเปล่าว่าทุกสัมผัสที่เธอมอบให้มันทำให้ร่างกายของฉันร้อนรุ่มไปหมด..

 


เธออาจจะคิดว่าฉันเป็นหนอนหนังสือเรียบร้อยไร้เดียงสาอะไรแบบนั้นหรือเปล่า แต่ว่าฉันไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ..

 


ฉันลุกขึ้นก่อนจะคร่อมลงไปบนตัวคนที่กำลังนอนอยู่..

 

มือเล็กค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนออกทีละเม็ดจนเผยให้เห็นเนินอกขาวภายใต้ชั้นในสีดำ คนตัวสูงเบิกตากว้างอย่างตกใจก่อนจะเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงในลำคอ กระโปรงสีเทาที่เลิ่กขึ้นมาจนเผยให้เห็นต้นขาของเธอทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง..

 

“ล.ลูดา จะทำอะไร..”

 

ฉันโน้มตัวลงไปก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหูของเธอ

 

“ก็ทำ..อย่างที่พีอยากทำไงคะ

 

พูดเสร็จก็ค่อยๆบรรจงลูบไปที่ริมฝีปากของพี่โบนาที่เผยอออกมา และไม่ทันเสี้ยววินาทีเธอก็พลิกตัวขึ้นมาอยู่บนร่างของฉันเสียแล้ว ฉันคงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น..

 


แค่กระต่ายจอมขี้เซาอย่างพี่โบนาก็กลายเป็นเสือดุขึ้นมาทันที

 

 

 


แล้วติวหนังสือล่ะ..

 

 

 

 

 

 

“เป็นอะไรของแกอ่ะ โบนา..”

 

โซจองขมวดคิ้วยืนมองเพื่อนที่นั่งทำตาใสลอยไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่ออกจากห้องสอบและใบหน้าสวยก็ดูสดใสผิดปกติกว่าทุกวัน หรือว่าทำข้อสอบจนเป็นบ้าไปแล้ว ปกติออกจากห้องสอบแล้วโบนาก็จะต้องหลับ มานั่งยิ้มแบบนี้สิแปลก

 


“ทำได้บ้างหรือเปล่าน่ะ..” ซอลอาถามขึ้น

 

“แน่นอน..” โบนาหันมายักคิ้วให้เพื่อนๆของเธอก่อนจะหลับตายิ้มจนแก้มปริ

 

 

 

แน่นอนว่าทำได้หรือเปล่าไม่รู้..

 

 

 


“ลูดา..ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!

 

เสียงของมิกิและดาวอนดังอยู่ข้างๆหูฉันที่กำลังนอนฟุบอยู่กับโต๊ะม้าหินหน้าอาคารเรียนหลังสอบเสร็จ

 

“เรายังมีสอบอีกวิชานึงนะ ลุกขึ้นมาติวให้พวกฉันเดี๋ยวนี้เลย” ออกจะผิดปกติไปเสียหน่อยเพราะปกติแล้วฉันจะต้องเป็นคนปลุกยัยสองคนนี้ให้ลุกขึ้นมาน่ะ แต่ว่าตอนนี้ฉันง่วงมากๆเลยนะ

 


ติวเหรอ?

 

ฉันไม่น่าไปกระตุกหนวดเสือเอาซะเลย TT

 

 

 

 

แต่คุณรู้อะไรไหม พี่โบนาน่ะน่ารักที่สุดเลย..

ตั้งแต่วันนั้นเธอก็ไม่เคยทำอะไรฉันอีก ระวังแต่จะไปแหย่หนวดเสือเข้า เธอบอกว่า.. อยากให้เราทั้งสองคนเรียนจบกันเสียก่อน..

 

 

แปลกใช่ไหมล่ะ.. ฉันไม่คิดเลยว่าคนเจ้าเลห์แบบพี่โบนา จะมีความคิดที่น่ารักขนาดนี้

และมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า ผู้หญิงคนนี้จริงจังกับฉันจริงๆ...

 

 

 

 

 

 

ถ้าฉันหายตัวได้ ฉันจะรีบหายตัวไปหาเธอ..

 

น้ำตาของลูดาที่ผ่านหน้าจอสี่เหลี่ยมแท็บเล็บทำให้หัวใจของฉันอ่อนยวบ ขอโทษจริงๆที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นคอยเช็ดน้ำตาให้เธอ ถ้าหากฉันร้องไห้ด้วย เธอจะต้องร้องไห้มากกว่านี้แหงๆ เพราะฉะนั้นฉันจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้

 

 

“ลูดายา..เด็กดีของฉัน ฉันคิดถึงเธอมากๆเลยนะ”

 

 

เจ้าหน้าจอสี่เหลี่ยมนี่ส่งผ่านความรู้สึกของฉันไปถึงเธอได้ไม่ถึงครึ่ง

 

 

“ฉันก็.. คิดถึงพี่มากที่สุดเลย”

 

 

 

เสียงของลูดาอู้อี้แต่หากดังก้องในหัวใจของฉัน

ฉันจะรีบกลับไป..

 

 


 

ควันสีขาวที่ลอยออกมาตามลมหายใจบ่งบอกได้ดีว่าอุณหภูมิเริ่มต่ำลงทุกทีๆ ร่างบางในเสื้อโค้ทสีเทากับผ้าพันคอผืนหนาผืนเดิมกับวันที่ออกเดินทาง ยืนถูมือตัวเองไปมาอยู่ที่บันไดหน้าทางเข้าบ้านของตน เรือนผมสีน่ำตาลเข้มมีเศษหิมะเกาะอยู่เต็มไปหมด ไล่ความเหน็บหนาวก่อนจะยกมือขึ้นกดกริ่งหน้าบ้านพักของตน

 


“อ้าว.. หนูโบนานี่เอง เข้ามาสิ ป้าคิดว่าจะไปนานกว่านี้ซะอีก”

 


เสียงของป้าเจ้าของบ้านพักของเธอว่า เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวดูเหมือนจะกลับมาก่อนกำหนด

 

“ลูดาอยู่ไหมคะ”

 

ฉันถามไว้ก่อน เพราะฉันไม่ได้บอกเธอน่ะสิว่าฉันจะกลับมาก่อน

 

“อยู่ข้างบนนั่นแหละจ่ะ”

 

คุณป้าว่าก่อนจะเดินกลับเข้าห้องของป้าไป ฉันหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปอย่างเงียบเชียบ สงสัยจังว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ ฉันไขกุญแจเข้าไปเงียบๆ ก่อนจะถูกจับได้ด้วยยามเฝ้าประตูตัวเล็กๆ นามว่า แมกซ์  ที่เกือบจะเห่าจนเสียเรื่อง ฉันนำผ้าพันคอจัดการพันไว้รอบคอของมัน จากนั้นมันก็วิ่งหายเข้าไปในห้องนอนอย่างรู้งาน

 


เจ้าลูกสุนัขหูสีน้ำตาลลำตัวสีขาววิ่งดุ๊กๆไปพร้อมกับผ้าพันคอผืนหนา แล้วไปหยุดที่โต๊ะอ่านหนังสือที่เจ้าของของมันอีกคนที่เจ้าตัวกำลังอ่านหนังสืออยู่ มันส่งเสียงเห่าสองสามครั้งเพื่อเรียกร้องความสนใจจนเจ้านายตัวเล็กยอมละสายตาออกมา

 


แมกซ์.. ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเห่าตอน.. ผ ผ้าพันคอ?

 


คนตัวเล็กลุกขึ้นก่อนจะแกะผ้าพันคอออกมาจากลูกสุนัขไปรษณีย์ที่ยืนส่ายหางไปมาก่อนจะวิ่งออกไป ลูดาเดินถือผ้าพันคอออกมาก่อนจะพบกับเจ้าของของมันที่ยืนรออยู่หน้าห้องอยู่แล้ว

 

 


“สวัสดี”

 

 


เรายืนมองกันอยู่สักพักและเป็นฉันที่เอ่ยทัก ก่อนจะโดนเธอโถมเข้าใส่..

 

 

“คนบ้า.. ทำไมถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้”

 

 

ลูดากอดฉันแน่น เธอพูดเสียงอู้อี้ และน้ำตาบางๆที่เริ่มจะไหลออกมา

 

 

“ลูดายา.. ฉันกลับมาแล้วนี่ไง เด็กขี้แย”

 

 

ฉันใช้มือเช็ดน้ำตาของเธอออกไป มันดูไม่เข้ากับเธอเอาซะเลย ฉันไม่เคยเห็นลูดาร้องไห้ขนาดนี้มาก่อน

 

 

“ฉันไม่ได้ขี้แย.”

 

 

แต่เรื่องเถียงนี่เป็นมาตั้งนานแล้ว เธอทุบลงมาที่หน้าอกของฉัน ก่อนมือเล็กๆของเธอจะจับใบหน้าของฉันลงไปจูบ ฉันตอบรับจูบของเธอ และคงเป็นจูบที่เนิ่นนานที่สุด ที่ทดแทนระยะเวลาที่เราห่างกัน

 


 

ระยะเวลาไร้รูปร่าง แต่กลับทิ่มแทงหัวใจของเราอย่างไม่ใยดี..

ในทางกลับกัน จูบเพียงระยะเวลาสั้นๆตอนนี้กลับรักษาแผลในหัวใจของเราในพริบตา

 

 

 

“พี่น่ะ.. หนีกลับมาเหรอคะ ยังเหลืออีกตั้ง 5 วันนี่หน่า”

 

 

 

ฉันส่ายหน้าน้อยๆให้กลับคำกล่าวหาของเธอ ลูดาคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหนกันนะ

 

“อีก 5 วันทางมหาลัยจะพาไปเที่ยวน่ะ ใครจะไปหรือไม่ไปก็ได้ ฉันเลยขอกลับมาก่อน คิดถึงเธอจะแย่แล้วน่ะสิ”

 

 

คนตัวเล็กก้มหน้าซุกลงกับหน้าอกของฉัน เธอรั้งเสื้อโค้ทของฉันเอาไว้แน่นราวกับว่าไม่อยากให้ฉันหายไปไหนอีก

 

ฉันก็ไม่อยากอยู่ห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว..

 

 



 

เย็นวันถัดมา อากาศเย็นลงกว่าเมื่อวันก่อนๆ เราพา แมกซ์ ออกไปเดินเล่นด้วยกัน

 

 

แมกซ์ อย่ามัวแต่เล่นสิ พี่โบนาช่วยกันหน่อยสิคะ”

 

 

ลูดาพยายามรั้งสายจูง แมกซ์ ที่กำลังเอาแต่ใช้ขาหน้าของมันตะกุยหิมะอยู่ไม่เลิก ดูไปดูมาก็น่าสนุกดี

 

 

“ดื้อเหมือนใครเลยเนี่ย”

 

 

แล้วฉันเกี่ยวอะไรกันนะ

 

คนตัวเล็กใส่เสื้อโค้ทสีน้ำเงินเข้มตัวหนากลัดกระดุมสองแถวเหมือนกันกับที่ฉันใส่ และใบหน้ายุ่งๆของเธอที่กำลังดุ แมกซ์ อยู่ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ฉันไม่ได้กลับมาก่อนเพราะคิดถึงเธอมากๆอย่างเดียวหรอกนะ

 

 



แมกซ์ !..”

 

 

มันหยุดตะกุยหิมะก่อนลูดาจะปล่อยมันวิ่งมาหาฉัน เจ้านี่ไม่เชื่อฟังม๊าเอาเสียเลย

 

 

“ท่าทางมันจะอยากเล่นต่ออีกสักพัก เธอเดินไปซื้อของก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอยู่กับมันเอง”

 

“งั้นฉันรอที่เดิมนะคะ”

 


เธอจูบแก้มของฉันเบาๆก่อนจะเดินออกไป เธอกำลังพูดถึงสะพานเวสท์มินเทอร์น่ะ เราต้องแวะซื้อของจำเป็นสักสองสามอย่างก่อนกลับบ้าน และถ้าหากต้องแยกกันซื้อเพื่อเป็นการประหยัดเวลา เราก็มักจะใช่ที่นั่นเป็นจุดนัดพบกัน

 

 

 


หิมะบางๆยังคงตกลงมาเรื่อยๆ แต่ผู้คนก็ยังคงสัญจรไปมาตามปกติในยามสายแบบนี้ ทั้งคนในพื้นที่หรือแม้แต่นักท่องเที่ยวก็ตามที่กำลังดูตื่นตาตื่นใจกับเจ้าหอนาฬิกาที่สูงใหญ่ บิ๊กเบน ยังคงตั้งตระหง่านไม่ว่าจะในฤดูกาลใดก็ตาม ในวันหยุดแบบนี้ก็ยังมีรถยนต์ผ่านไปมาบ้าง แต่ไม่ถึงกับแออัด และหญิงสาวชาวเกาหลีตัวเล็กที่กำลังยืนรอใครบางคนอยู่

 


“พี่โบนา ตามมาช้าจังเลยนะ”

 

ฉันพูดกับตัวเอง เพราะอีกคนดูเหมือนจะใช้เวลานานไปหน่อย หรือจะเล่นกันจนลืมดูเวลา ฉันท้าวแขนลงที่ราวสะพานอย่างรอคอย ก่อนจะได้ยินเสียงเล็กๆที่คุ้นเคย

 

 

โฮ่งๆๆ..

 

แมกซ์... ทำไมมาคนเดียวล่ะ

 

 


โฮ่งๆๆ..

 

มันเห่าอีกครั้งก่อนฉันจะนั่งลงไปแล้วสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่ปลอกคอสีสดใสที่ฉันเป็นคนเลือกเอง ถุงกำมะหยี่เล็กๆถูกผูกติดเอาไว้ ฉันแกะสิ่งที่ผูกอยู่กับคอของมันก่อนจะลุกขึ้นมาเพื่อเปิดดู

 


แหวน..

 


ฉันเงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นเจ้าของของมันยืนอยู่ไกลๆท่ามกลางผู้คน ไม่รู้ตัวเลยเลยว่าเธอเดินเข้ามาถึงตัวฉันตอนไหน มือบางชิงแหวนจากมือของฉันไป และถึงแม้ว่าเสียงจากรอบข้างจะดังสักแค่ไหน แต่ฉันกลับได้ยินเสียงของพี่โบนาคนเดียว..

 


 

แต่งงานกับฉันนะ..

 


 

ใครจะไปปฏิเสธได้ลงคอ

 

 


“ฮึก..แต่งสิ คนบ้า”

 

 

ใช่ บ้าจริงๆ ฉันจะร้องไห้ทำไมกัน เธอดึงตัวฉันเข้าไปกอด ก่อนจะจูบที่หน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา ฉันซุกหน้าลงกับอ้อมแขนของพี่โบนา และเธอที่พูดอะไรบางอย่างที่ฉันได้ยินมันสะท้อนผ่านทางหน้าอกของเธอ

 


“ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ฉันไม่อยากห่างจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว แต่หากระยะทางต้องแยกเราออกจากกัน ให้แหวนนี้เป็นพยานว่าฉันจะรีบกลับมาหาแค่เธอ”

 


ฉันเชื่อทุกคำพูดของพี่โบนาหมดหัวใจ และฉันที่จะรอแค่เธอคนเดียวเหมือนกัน..

 

 


ขอบคุณที่วันนั้นพี่โบนาออกมายืนตากฝน..

ขอบคุณจูบแนะนำตัวของพี่โบนาในวันนั้น..

 

ขอบคุณร่มสีส้มของฉัน..

 

 


“แกก็เป็นพยานด้วยนะ.. แมกซ์

 

 


โฮ่ง !

 

 

 

………………………………………………………………………

 

 

 >//////<

มีแต่ความหวานเลี่ยนเต็มไปหมดค่ะ *โปรยกระดาษสี*

แต่งเองเขิลเองค่ะ อิจฉาตาร้อน เป็นชิปเปอร์ผี ><


ด้วยความคิดถึงทั้งหมดเลยค่ะ ฮืออ คนน้องนี่หายเข้ากลีบเมฆไปไหนอ่ะคะ TT

ออกมาให้เห็นหน้าเห็นตาหน่อย จะเฉาตายแล้ว TT


ยังไงก็ฝากฟิคเรื่องนี้ไว้หายคิดถึงกันสักนิดนึงนะคะ ><


 

ปล. ใครไม่เคยอ่านพาร์ทก่อนๆลองไปอ่านกันนะคะ *โปรยกระดาษสี*


พาร์ทหนึ่ง - Please Don't Stop The Rain

พาร์ทสอง - Sometimes

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Unidentified_B จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 21:18
    กรี๊ดค่ะ กรี๊ดมาก ทำไมพี่โบนาน่ารัก ละมุนแบบนี้ อยากได้พี่โบนามากค่ะ งื้อออออ
    #3
    0
  2. #2 DeeTheDay
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 22:55
    ละมุนมากค่ะ อิจฉาาาาาาา ณ จุดๆนี้ไม่ได้พิโบ ไม่ได้ลดา ไม่เป็นไรค่ะ ขอเป็นแม็กซ์ก็พอใจแล้ว 55555555
    #2
    0
  3. #1 อูจูลูกรัก
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 21:42
    ติดตามอ่านมาตั้งแต่ฟิคร่มจนถึงตอนนี้ น่ารักมากๆเลยค่ะ โบลูคือความละมุนที่ดี 55555
    #1
    0