คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] PIQUE (Bona x Luda)

เราไม่รู้จักกันสักหน่อย..

ยอดวิวรวม

942

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


942

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


23
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  1 เม.ย. 60 / 23:58 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

PIQUE


บนสะพานข้ามแม้น้ำแห่งหนึ่งในยุโรป แสงแดดอ่อนๆและลมที่พัดมาเป็นระยะ ผู้คนพลุกพล่าน และฝูงนกสีขาวสะอาดที่กำลังออกโบยบิน แต่สายตาที่ทองลอดผ่านช่องมองภาพของกล้องถ่ายรูปนั้นกลับจับจ้องไปยังจุดๆเดียว รอยยิ้มชอบใจปรากฎขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อฝูงนกบินขึ้นไปเผยให้เห็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังยืนวาดรูปอยู่ริมสะพาน นิ้วเรียวกดลงที่ปุ่มสีดำบนกล้องถ่ายรูปเป็นการเก็บภาพของเธอคนนั้น

 

หลังจากที่ยืนอมยิ้มกับรูปภาพที่เก็บมาได้ คิม โบนา เดินเข้าไปหาเธอคนนั้นที่ริมสะพาน เธอละสายตาออกจากสิ่งที่ทำก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ลี ลูดา ไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาเธอกำลังวาดรูปหรอก โบนาหยิบกระดาษโน้ตใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเทาของเธอที่มีลายมือของอีกคนเขียนไว้ว่า.. ถ้าคุณหาฉันเจอ ฉันจะยอมให้คุณจูบ.

 

“ฉันจะจูบเธอได้หรือยัง..ลูดา”

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 1 เม.ย. 60 / 23:58

บันทึกเป็น Favorite



PIQUE

 

 

บนสะพานข้ามแม้น้ำแห่งหนึ่งในยุโรป แสงแดดอ่อนๆและลมที่พัดมาเป็นระยะ ผู้คนพลุกพล่าน และฝูงนกสีขาวสะอาดที่กำลังออกโบยบิน แต่สายตาที่ทองลอดผ่านช่องมองภาพของกล้องถ่ายรูปนั้นกลับจับจ้องไปยังจุดๆเดียว รอยยิ้มชอบใจปรากฎขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อฝูงนกบินขึ้นไปเผยให้เห็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังยืนวาดรูปอยู่ริมสะพาน นิ้วเรียวกดลงที่ปุ่มสีดำบนกล้องถ่ายรูปเป็นการเก็บภาพของเธอคนนั้น


 

หลังจากที่ยืนอมยิ้มกับรูปภาพที่เก็บมาได้ คิม โบนา เดินเข้าไปหาเธอคนนั้นที่ริมสะพาน เธอละสายตาออกจากสิ่งที่ทำก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ลี ลูดา ไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาเธอกำลังวาดรูปหรอก โบนาหยิบกระดาษโน้ตใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเทาของเธอที่มีลายมือของอีกคนเขียนไว้ว่า.. ถ้าคุณหาฉันเจอ ฉันจะยอมให้คุณจูบ.

 

“ฉันจะจูบเธอได้หรือยัง..ลูดา”

 

 

*************************************************************************************************

 

 

4 วันที่แล้ว..

 

 

ลี ลูดา อยู่ในตู้รถไฟที่กำลังแล่นอยู่ในประเทศแห่งหนึ่งในยุโรป ซึ่งจุดหมายปลายทางของเธอต้องใช้เวลาถึง 4 วันบนรถไฟแห่งนี้ นั่นไม่ใช่อุปสรรคอะไรหนักหนา เธอเลือกที่จะนั่งรถไฟเพราะอยากจะซึมซับทิวทัศน์ข้างทาง และบางทีความคิดที่แล่นเข้ามาในระหว่างกันเดินทางอันแสนยาวไกลนี้ มือเล็กถือหนังสือนิยายเล่มหนึ่ง เธอกำลังเทความคิดของเธอลงไปกับเรื่องราวในหนังสือ หากไม่ใช่เพราะผู้หญิงที่นั่งตรงกันข้ามกับเธอที่กำลังยื่นกระดาษใบเล็กๆมาตรงหน้าพร้อมกับข้อความ..

 

- คุณกำลังอ่านอะไรอยู่

 

คิม โบนา ส่งยิ้มให้กับผู้หญิงตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามในห้องของรถไฟที่มีแค่เธอสองคน จริงๆก็ตัวเล็กกว่าเธอนิดหน่อย เธอคิดว่าการส่งกระดาษโน๊ตจะไม่เป็นการรบกวนการอ่านหนังสือ โดยการงดใช้เสียงเสีย แน่นอนล่ะ..นี่มันคือการรบกวน

 

- คุณก็เห็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ

 

กระดาษโน๊ตอีกใบถูกยื่นกลับไป ดวงตาเล็กช้อนขึ้นมองคนตรงข้ามก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือในมือต่อ ใบหน้าซุกซนที่ดูแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขัดกับใบหน้าสวยคมของเขา ลูดาทำเป็นไม่สนใจคนตรงหน้าที่กำลังมองหน้าเธออยู่ถึงแม้เธอกำลังก้มอ่านหนังสืออยู่ก็เห็นได้จากปลายตา ผมยาวสีน้ำตาลที่ดูแลมาเป็นอย่างดี เสื้อคอเต่าถักไหมพรมสีดำสวมทับด้วยเสื้อโค้ทสีเทาอ่อนที่ถูกตัดเย็บมาอย่างปราณีต เธอไม่อาจปฏิเสธได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่สวยและดูดีมาก แต่กวนประสาท..

 

- เล่นเกมกันไหม

 

โบนาเพียงแค่อยากจะหาอะไรฆ่าเวลาระหว่างการนั่งรถไฟที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุดนี้ เธอดูเหมือนจะเป็นพวกอยู่ไม่นิ่ง แค่งดใช้เสียงก็รู้สึกเหมือนจะขาดใจตาย ไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคนตัวเล็กหรอกนะ ก็แค่อยากสื่อสารด้วย..

 

- ฉันจะเป็นคนถามและคุณจะเป็นคนตอบ

 

กระดาษอีกแผ่นถูกยื่นไปให้คนตัวเล็กอีกครั้งเมื่อโบนาไม่เห็นว่าอีกฝ่ายตอบกลับมา ลูดาใส่เสื้อถักไหมพรมสีครีม ผมสั้นประบ่าสีน้ำตาลสว่างเป็นประกายดูน่ามอง ปลายผมที่ถูกรวบขึ้นสูงและใบหน้าที่น่ารักเหมือนเด็กมัธยมที่กำลังถูกขัดใจของเธอไม่อาจทำให้โบนาหุบยิ้มได้ ลูดาเงยหน้าขึ้นจากหนังสืออีกครั้ง

 

- ฉันอ่านหนังสืออยู่

 

กระดาษใบเล็กถูกยื่นกลับมา โบนาย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มนั่งมองคนตัวเล็กเงียบๆหลังจากส่งกระดาษอีกแผ่นไปให้

 

- พรุ่งนี้ฉันจะถามคุณอีกนะ

 

ลูดาช้อนสายตาขึ้นมองค้อนคนที่กำลังเอาแต่อมยิ้มขณะที่มองหน้าของเธอเงียบๆ เป็นบ้าเหรอ คือสิ่งที่เธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขา..

 


***********************************************************

 

 

รถไฟแล่นผ่านเมืองต่างๆเมืองแล้วเมืองเล่า แพขนตาเรียงสวยที่ประกบกันอยู่ค่อยๆแยกออกจากกัน ลูดายกมือเล็กของเธอขึ้นขยี้ตาเบาๆเมื่อรู้สึกถึงแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างของรถไฟเข้ามา เธอพบว่าเสื้อโค้ทสีเทาอ่อนของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับถูกคลุมอยู่บนตัวของเธอ เธอกอดเสื้อโค้ทสีเทาของเขาไว้ก่อนจะลอบมองใบหน้าสวยของอีกฝ่าย โบนาในเสื้อสเว็ตเตอร์สีดำของเธอกำลังนั่งหลับเอาศีรษะพิงหน้าต่างของรถไฟอยู่ กลิ่นหอมจางๆจากเสื้อโค้ทของเธอทำให้ลูดายู่จมูกเล็กน้อย

 

- หลับน้ำลายไหลย้อยหมดแล้ว

 

กระดาษโน้ตสีขาวถูกแปะลงไปบนหน้าผากของคนที่กำลังหลับไม่รู้เรื่อง ลูดาหัวเราะเบาๆก่อนจะออกจากห้องไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำของรถไฟ หลังจากนั้นจึงเดินไปทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารที่อยู่ถัดไปอีกตู้ ไม่นานนักอีกคนก็ตามมาด้วยใบหน้ายุ่งๆหลังจากเพิ่งตื่นนอน

 

- ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ

 

บนโต๊ะอาหารโบนายื่นกระดาษไปให้คนตัวเล็ก

 

- ฉันไม่อยากรบกวนคุณ

 

โบนาย่นจมูกเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าก้มตาทานอาหารเช้าก่อนที่มันจะเย็นซะก่อน เมื่อทานอาหารกันจนเสร็จแล้วทั้งสองคนก็พากันกลับมาที่ห้องของพวกเธออย่างเงียบๆ ลูดาเริ่มอ่านหนังสือของเธอต่อและโบนาที่เริ่มเขียนอะไรยุกยิกลงบนกระดาษโน๊ตสีขาว

 

- นอนหลับสบายหรือเปล่า

 

ลูดาค่อนข้างจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเอาแต่กวนเธอไม่หยุด มันน่าตีมือของเขาเหลือเกิน หรือไม่ก็จับมัดมือไว้ทั้งสองข้างถ้าหากเธอทำได้

 

- อืม

 

คนตัวเล็กตอบไปแค่นั้น แต่ดูเหมือนอีกคนจะยังไม่ละความพยายาม

 

- ฉันฝันถึงคุณด้วยนะ ฉันพูดได้หรือเปล่า

 

- ไม่ได้

 

- ใจร้ายจัง

 

- คุณใจร้ายกับฉันก่อน

 

ลูดามองค้อนใส่คนที่ตัวสูงกว่าเธอเมื่อแผ่นกระดาษใจร้ายจังถูกยื่นส่งมา อยากจะขยำแล้วปาใส่หน้าอีกคนจริงๆ

 

- แต่ฉันคิดถึงคุณ

 

แผ่นกระดาษอีกใบยังคงถูกส่งมาพร้อมใบหน้ามุ่งมั่น

 

- ฉันไม่คิด เลิกกวนฉันสักที ฉันจะอ่านหนังสือ..

 

โบนาทำท่าจะเขียนอะไรสักอย่างอีกครั้ง แต่แผ่นกระดาษอีกใบก็ถูกส่งมาจากคนตัวเล็ก

 

- ถ้าคุณเขียนอีก ฉันจะย้ายไปนั่งตู้อื่น

 

 

 

เธอใจร้ายไปหรือเปล่านะ ไม่ใช่เรื่องอะไรแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ลูดาใจร้ายน่ะ.. ใบหน้าสวยคมได้แต่นั่งมองอีกฝ่ายเงียบๆ ผล็อยหลับไปบ้าง แต่เวลาส่วนมากก็มักจะหมดไปกับการมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม

 

ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ข้างทางเริ่มมืดลงจนมองไม่เห็นทาง ใบหน้าใสที่ดูเหมือนกำลังดำดิ่งลงไปยังเรื่องราวในหนังสือ เนื้อเรื่องที่ดูหดหู่ใจทำให้ดวงตาสวยของเธอมีน้ำใสๆเกาะอยู่บริเวณรอบๆ โบนาได้แต่เอียงคอมองอีกคนอย่างสงสัยก่อนจะต้องประหลาดใจเมื่อกระดาษโน๊ตใบเล็กถูกยื่นมาให้เธอก่อน

 

- ฉันขอไปนั่งข้างๆคุณได้ไหม

 

โบนาเพียงพยักหน้าหงึกๆแทนที่จะเขียนอะไรตอบไป คนตัวเล็กจึงย้ายมานั่งข้างๆเธอ เบียดตัวเข้ามาก่อนจะกอดแขนของเธอไว้ โบนาไม่ได้ว่าอะไรก่อนจะปล่อยให้ลูดาซุกใบหน้าลงกับท่อนแขนของเธอเงียบๆ มืออีกข้างที่ว่างยกขึ้นลูบผมของคนตัวเล็กเบาๆ ลูดายังคงอ่านหนังสือของเธอต่อไปในขณะที่ยังกอดแขนของอีกคนไว้อยู่จนกระทั่งเธอหลับไปซะแบบนั้น...

 

 

***********************************************************************

 

ลูดาลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าเธอกำลังนอนอยู่บนตักของอีกคน และแขนข้างซ้ายของเขาที่เธอกอดเอาไว้ยังไม่ห่างไปไหน ราวกับว่าอีกคนยังไม่ได้ขยับตัวตั้งแต่ตอนนั้นเลย โบนายังคงหลับใหลไม่รู้เรื่องเหมือนเช่นวันแรก และการนั่งหลับด้วยท่าทางแบบนี้คงจะเมื่อยตัวน่าดู ความจริงเขาน่าจะปลุกให้เธอกลับไปนั่งที่เดิมก่อนก็ได้นี่ ลูดาค่อยๆคลายอ้อมแขนของเธอออกจากแขนของโบนาเบาๆ และมันอาจจะดูใจร้ายเกินไปถ้าเธอไม่ปลุกเขาให้ไปด้วยกัน มือเล็กลูบเบาๆที่ใบหน้าสวยคมของคนที่ตัวสูงกว่าเธอนิดหน่อยจนเขารู้สึกตัว

 

- ไปกินข้าว

 

ลูดาชูกระดาษโน๊ตใบเล็กให้อีกคนเห็นก่อนจะลุกขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือแล้วเดินตามคนตัวเล็กไปอย่างเงียบๆ และหลังจากที่ทานอาหารเสร็จ ลูดาเริ่มอ่านหนังสือของเธออีกครั้ง และน่าแปลกที่วันนี้อีกคนไม่มีท่าทีว่าจะรบกวนเธอ แม้แต่ตอนไปทานอาหารกลางวันก็ดูเงียบผิดปกติ คนตัวเล็กละสายตาจากหนังสือของเธอ เหลือบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม โบนามองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟ หันซ้ายหันขวาบ้าง ดวงตาสวยกระพริบแน่นเป็นระยะๆเหมือนคนนอนไม่เต็ม หรือว่าเขาจะนอนไม่พอเพราะเธอเป็นต้นเหตุ

 

- มานั่งนี่สิ

 

โบนาเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นโน๊ตจากคนตัวเล็ก เธอลุกขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างๆลูดาก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความสงสัย คนตัวเล็กตบลงที่ตักของเธอเป็นสัญญาณว่าให้นอนลงมาสิ ในขณะที่โบนายังคงเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ

 

- ง่วงนอนไม่ใช่เหรอ

 

ลูดาพยักเพยิดก่อนจะส่งสายตาดุใส่อีกคนเป็นเชิงว่าถ้าไม่รีบนอนลงมาก็จะไม่ให้นอนแล้วนะ โบนาจึงรีบเอนตัวลงไปนอนดีๆ คนตัวเล็กยังคงอ่านหนังสือของเธอต่อ มือเล็กดันใบหน้าสวยคมของคนบนตักให้หันไปทางอื่น ให้นอนหลับไม่ได้ให้มานอนมองหน้ากันแบบนี้ มันเสียสมาธิ.. และก่อนที่โบนาจะผล็อยหลับไป เธอพลิกตัวนอนตะแคงอยู่บนตักโดยหันหน้าเข้าหาลำตัวของคนตัวเล็ก ลูดาเผลอลูบศีรษะของเขาเบาๆ จนเธอก็หลับไปเหมือนกัน...

 

************************************************************

แสงอาทิตย์อ่อนๆกระทบกับเปลือกตา ลูดาลืมตาขึ้นมาและนี่เป็นวันสุดท้ายของการเดินทางแล้ว เราจะไปถึงปลายทางในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า เธอถลึงตามองคนที่กำลังนอนมองหน้าเธออยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แถมยังส่งยิ้มกว้างที่ดูน่ากวนประสาทมาให้อีก ตื่นแล้วก็ลุกออกไปสิ..

 

หลังจากจัดการสำรวจสัมภาระของตัวเองเสร็จแล้วก่อนที่จะถึงปลายทาง ก่อนที่เธอทั้งสองจะไม่ได้เจอกันอีกหรือเปล่า..

 

รถไฟแล่นเทียบชานชาลา และถือเป็นการสิ้นสุดจุดหมายปลายทางของรถไฟขบวนนี้ คนตัวเล็กลุกขึ้นก่อนจะเลื่อนบานประตูห้องของพวกเธอให้เปิดออกแต่คนตัวสูงกว่ากลับเข้ามาขวางทางออกของเธอไว้

 

- นี่มันก็ตั้ง 4 วันแล้วนะ

 

โบนาชูกระดาษโน๊ตขึ้นมา ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดทางให้เธอออกไปง่ายๆ

 

- แล้วไง

 

คนตัวเล็กส่งกระดาษพร้อมสายตาดุๆกลับมา

 

- ฉันจะจูบคุณได้หรือยัง..

 

กระดาษโน๊ตสีขาวถูกยกขึ้นพร้อมกับสายตาละห้อย ลูดาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอีกแผ่นก่อนจะใส่ลงไปในกระเป๋าหน้าเสื้อโค้ทสีเทาของเขาก่อนจะผลักตัวอีกคนออกเบาๆแล้วเดินลิ่วออกไปเลย..

 

 

บนสะพานข้ามแม้น้ำแห่งหนึ่งในยุโรป แสงแดดอ่อนๆและลมที่พัดมาเป็นระยะ ผู้คนพลุกพล่าน และฝูงนกสีขาวสะอาดที่กำลังออกโบยบิน แต่สายตาที่ทองลอดผ่านช่องมองภาพของกล้องถ่ายรูปนั้นกลับจับจ้องไปยังจุดๆเดียว รอยยิ้มชอบใจปรากฎขึ้นที่ริมฝีปากเมื่อฝูงนกบินขึ้นไปเผยให้เห็นร่างของใครคนหนึ่งที่กำลังยืนวาดรูปอยู่ริมสะพาน นิ้วเรียวกดลงที่ปุ่มสีดำบนกล้องถ่ายรูปเป็นการเก็บภาพของเธอคนนั้น

 

หลังจากที่ยืนอมยิ้มกับรูปภาพที่เก็บมาได้ โบนาเดินเข้าไปหาเธอคนนั้นที่ริมสะพาน เธอละสายตาออกจากสิ่งที่ทำก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ลูดาไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาเธอกำลังวาดรูปหรอก โบนาหยิบกระดาษโน้ตใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเทาของเธอที่มีลายมือของอีกคนเขียนไว้ว่า.. ถ้าคุณหาฉันเจอ ฉันจะยอมให้คุณจูบ.

 

“ฉันจะจูบเธอได้หรือยัง..ลูดายา”

 




คนตัวเล็กชักสีหน้าไม่พอใจก่อนกำปั้นเล็กๆจะทุบลงไปที่ไหล่บางของอีกคน

 

“พี่ขี้โกง..”

 

“ฉันหาเธอเจอต่างหากล่ะ”

 

“พี่ตามฉันมา ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามตามฉันมา”

 

“เอาอะไรมาพูด”

 

มือเล็กฉวยกล้องถ่ายรูปจากมือของอีกฝ่ายมา นิ้วเล็กจิ้มลงไปที่ปุ่มสำหรับดูภาพที่ถ่ายไปแล้ว ซึ่งมันมีแต่รูปของเธอตั้งแต่สถานีรถไฟ เธอยื่นกล้องถ่ายรูปให้อีกอีกฝ่ายดู โบนาได้แต่ส่งยิ้มเก้อๆ จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว

 

“เราไม่รู้จักกันสักหน่อย”

 

“ฉันไม่รู้จักเธอไม่ได้หรอกลูดา หายโกรธสักทีเถอะนะ แค่นี้ก็จะแย่แล้ว..”

 

ใบหน้าสวยคมงอง้ำทำคิ้วตกซะดูน่าสงสาร เอาเป็นว่าเธออุตส่าห์ตั้งกฏเอาไว้ว่าเราจะไม่รู้จักกันตลอดการมาเที่ยวครั้งนี้เพราะเธอโกรธเขาอยู่ เรื่องอะไรก็ช่างเถอะ แต่ต้องดัดนิสัยเสียบ้าง กลับกลายเป็นว่าโบนาน่ะแหกกฏซะหมดเลยและเธอก็พลาดเองที่ใจอ่อน

 

“ฉันยังไม่หายโกรธพี่หรอกนะ..”

 

“ฉันจะจูบเธอแล้วนะ..”

 

โบนาไม่ได้สนใจหรอกว่าลูดากำลังพูดอะไรอยู่ ให้เธอนั่งเฉยๆอยู่ตั้ง 4 วันก็ทรมานหัวใจเธอจะตายแล้ว ใจร้ายชะมัด ใบหน้าสวยคมค่อยๆก้มลงไปประทับริมฝีปากของคนตัวเล็กเบาๆ ฉวยใบหน้าของเธอเข้ามาใกล้กันก่อนจะกดริมปากลงไปด้วยความคิดถึง มือเล็กจับเสื้อโค้ทสีเทาของโบนาไว้แน่นก่อนจะดึงเข้ามาแนบชิด และเป็นเธอเองที่พ่ายแพ้ อาจจะเป็นทั้งสองคนเองที่พ่ายแพ้ให้แก่กัน..

 

โบนาค่อยๆคลายจูบออกมาด้วยรอยยิ้ม และคนตัวเล็กที่เผลอยิ้มออกมาเหมือนกัน

 

“ขี้โกง..”



***********************************************************


เงียบเหงาจังค่ะ นั่งตบยุงบนเรือ 5555555555555

วันช็อตสั๊นสั้นมาฝากค่ะ เรื่องยาวไม่ต่อ ขยันสร้างเรื่องสั้น

คิดถึงตัวเล็กอ่ะค่ะ คิดถึงอีกแล้ว T___T


ตบยุงวนไปค่ะ 55555555555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Unidentified_B จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 merkin (@merkin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    ชอบจังค่ะ น่ารักมากเลยอ่า
    #5
    0
  2. #4 DeeTheDay
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:17
    ชอบพล็อตมากเลยค่ะ คนน้องนี่ไปโกรธอะไรพี่เขามา นั่งทำเป็นไม่รู้จักกัน(นี่คือไม่รู้จักแล้ว5555)ตั้ง4วัน คนพี่แหกกฏเรียบ ถ้าเป็นนี่ก็แหกค่ะ ก็น่ารักน่าแกล้งขนาดนั้น 555555
    #4
    0
  3. วันที่ 3 เมษายน 2560 / 00:46
    พี่โบคือกวนจนสุดท้ายลดาก็ใจอ่อนจนได้555 ขอบคุณที่มาต่อชีวิตให้ค่ะฮือออ คืดถึงสาวๆ
    #3
    0
  4. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 23:22
    เป็นวันช็อตที่มาต่อลมหายใจไปได้อีกหลายวัน555 พล็อตเรื่องน่ารักดีค่ะคิดได้ไงเนี่ย พี่โบแบบอยู่ไม่สุขหาเรื่องกวนน้องตลอดแต่ยัยน้องก็ดันยอมนี่สิ555 ช่วงนี้พายเรือไม่ไปเลยค่ะได้แต่นั่งตบยุงวนไป...
    #2
    0
  5. วันที่ 2 เมษายน 2560 / 11:25
    ขอนั่งตบยุงด้วยค่ะ. .  55555+
    #1
    0