คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] Rewind (Bona X Luda)

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ คุณก็คิดอย่างนั้นใช่หรือเปล่า...

ยอดวิวรวม

804

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


804

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ก.พ. 60 / 16:48 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Rewind (Bona x Luda)




คุณมีเรื่องราวที่อยากเก็บบันทึกไว้หรือเปล่า..

ถ้านี่เป็นโอกาสเพียงครั้งเดียว ฉันก็อยากจะเก็บเรื่องราวของเธอไว้

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 27 ก.พ. 60 / 16:48

บันทึกเป็น Favorite


Rewind (Bona x Luda)


 

Float the moon back up in the sky,

Put a cork back into that sweet red wine.

Put your midnight hair back up,

So you can let it fall one more time.

Untouch your skin,

Unkiss your lips and kiss 'em again


 

กลิ่นหอมจากช่อดอกไม้สีแดงสดทำให้เธออดไม่ได้ที่เธอจะก้มลงไปสูดดมความหอมหวานของมัน ใบหน้าสวยแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของเจ้าของดอกกุหลาบ แต่แล้วคิ้วสวยก็ต้องขมวดลงอย่างฉงนใจเมื่อกำลังจะนำดอกไม้มาเก็บไว้ในห้องนอน

 

“ทำไมฉันถึงได้มีช่อดอกไม้ที่เหมือนกันอยู่ตั้งสามช่อล่ะเนี่ย..”

 

ลี ลูดา ยืนมองช่อดอกไม้ที่สองช่อที่วางอยู่บนเตียงสลับกับช่อที่อยู่ในมือของเธอ

 

...เหมือนกันเป๊ะเลย...

 

 

------------------------------------------------------------------

 

 

รถจี๊ปสีดำด้านคันไม่ใหญ่เท่าไหร่นักแต่ก็ดูขัดกับขนาดของเจ้าของของมันอยู่ดี โบนา ในเสื้อหนังสีดำตัวเก่งของเธอกำลังยืนพิงรถคู่ใจอยู่ที่บริเวณหน้าบ้าน ในมือถือคาสเส็ทเทปที่มักจะไม่ค่อยได้เห็นกันในสมัยนี้แล้ว พลิกกลับไปกลับมาอย่างไม่ค่อยใส่ใจ ดวงตาสวยคมทอดมองไปยังบ้านฝั่งตรงข้ามทีมีผู้หญิงสองคนกำลังยืนคุยกันอย่างสนิทสนม คนหนึ่งที่เธอไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่นัก

 

“วันนี้ฉันมาเร็วไปหรือเปล่า พี่ลูดา” เด็กสาวตัวสูงหน้าตาดีพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างเล็กของใครอีกคนเดินออกมาจากบ้าน

 

“ไม่หรอกๆ ก็ดีกว่าไปเรียนสายล่ะนะ อ่ะนี่กล่องข้าวของเธอ” คนตัวเล็กยื่นกล่องสีใสให้กับคนที่มายืนพิงรถมอเตอร์ไซค์รออีกฝ่ายทุกเช้า มือหนารับกล่องข้าวไปก่อนจะก้มลงสูดดมกลิ่นหอมของอาหารที่ลอยออกมา

 

“ฮ๊า หอมจังเลย จะอร่อยหรือเปล่าน้า..”

 

“เธอก็กินอยู่ทุกวันไม่ใช่เหรอไง ไปได้แล้วอึนซอ เดี๋ยวก็สายจริงๆหรอก”

 

ลูดาขยับกระเป๋าสะพายของตัวเองนิดหน่อยก่อนจะขึ้นไปซ้อนบนมอเตอร์ไซค์ของอีกคน เสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์ดังขึ้นก่อนจะพาร่างของทั้งสองคนลับตาไป โบนาเห็นภาพแบบนี้จนชินตาทุกวันตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ได้เกือบปีแล้ว จริงๆก็แค่อยากจะออกมาดูคนตัวเล็กเฉยๆอย่างทุกวันเท่านั้นแหละ แต่ดันมีอีกคนมาด้วยน่ะสิ ดูเหมือนเด็กสาวคนนั้นจะมาตามจีบคนตัวเล็กหรือเปล่านะ ดูไม่เหมือนเพื่อนกันเอาซะเลย เธอก็ไม่รู้หรอก ก็ในเมื่อเป็นเพื่อนบ้านที่รู้จักกันเพียงแค่ชื่อ ร่างบางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป ถึงยังไงถ้าเธออยากจะเห็นหน้าคนตัวเล็ก เธอก็แค่เดินออกมาหน้าบ้านเท่านั้นเอง..

 

 

-------------------------------------------------------------

 

 

และเช้าวันนี้ก็เหมือนกับทุกๆวัน โบนาออกมายืนพิงรถของเธอ เพียงแค่จะได้พบหน้าใครอีกคน บ้านของทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงแค่ถนนกั้นเล็กๆเหมือนอย่างบ้านตามชนบทที่มีเพียงแค่รั้วกั้นเตี้ยๆ ลมเย็นๆที่หอบเอาอากาศบริสุทธิ์มาให้เสมอ แต่เช้านี้ยังไร้วี่แววของมอเตอร์ไซค์คันโต เด็กผู้หญิงคนนั้นยังไม่มาเลย และคนตัวเล็กที่ดูเร่งรีบกว่าทุกวัน วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากบ้าน เดินมุ่งหน้ามายังเจ้าของรถจี๊ปที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

“ขอโทษนะคะคุณโบนา ช่วยไปส่งฉันที่โรงเรียนได้หรือเปล่า..”

 

ลูดายืนหอบหนังสืออยู่ที่หน้าของเธอ ผมสีน้ำตาลสว่างถูกรวบขึ้นสูงเผยให้เห็นใบหน้าสวยของคนตัวเล็กชัดขึ้น เธอไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนอะไรแบบนั้นหรอกนะ โรงเรียนที่นี่ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียนน่ะ

 

“อ..เอ่อ...” คงเป็นเพราะยังไม่ได้ทันตั้งตัวเลยลืมคำพูดไปซะอย่างนั้น

 

“..นะคะ ฉันจะไปสายแล้ว”

 

“ค..ค่ะ”

 

การพูดตะกุกตะกักดูขัดกับตัวเธอเหลือเกิน อยู่ดีๆก็ไม่มั่นใจเอาเสียเลยเมื่ออยู่ใกล้กับเธอ เจ้าของผมยาวสีน้ำตาลเข้มที่ถูกจัดทรงเป็นอย่างดีเปิดประตูรถให้คนตัวเล็กก่อนจะเดินวนไปยังฝั่งคนขับ แล้วสตาร์ทรถขับออกไป มือบางเอื้อมไปกดปุ่มเล่นจากเครื่องเล่นเทปในรถ..

 

“ยังใช้เทปอยู่อีกเหรอคะ”

 

“ฉันชอบมันน่ะค่ะ อีกอย่างฉันไม่ค่อยจะเก่งเรื่องดิจิตอลสมัยนี้ด้วย”

 

“ฉันก็มีเก็บไว้อยู่บ้าง แต่ไม่ค่อยได้เอาออกมาใช้แล้วล่ะค่ะ”

 

ดูเหมือนคนตัวเล็กจะคุยเก่งเหลือเกิน โบนาลอบมองใบหน้ายิ้มแย้มและเสียงสดใสของคนที่อยู่ข้างๆอย่างเงียบๆ จริงๆแล้วเธอเป็นคนค่อนข้างมีความมั่นใจนะแต่จู่ๆก็กลับทำตัวไม่ถูก ถึงทำได้แค่แอบมองอีกคนอยู่อย่างนี้เหมือนๆกับทุกวัน

 

“ขอบคุณนะคะ”

 

ลูดาโค้งขอบคุณเจ้าของรถจี๊ปสีดำที่เดินลงมาส่งเธอที่หน้าประตูโรงเรียน ทั้งๆที่บอกแล้วว่าไม่ต้องลงมาก็ได้ ใบหน้าสวยคมที่ดูประหม่าอยู่นิดหน่อยนั้นกลับตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆคนที่กำลังเดินเข้าโรงเรียน ก็ใช่น่ะสิ ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองหน้าตาดีมาก หนุ่มน้อยรวมไปถึงสาวๆต่างพากันส่งสายตามายังเจ้าของรถจี๊ปสีดำที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างหน้าเธอ

 

“อ..เอ่อ..”

 

“ไปได้แล้วล่ะค่ะ คนมองเต็มเลย ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

 

ลูดาดันหลังคนตัวสูงกว่าเธอนิดหน่อยให้ขึ้นรถไปได้แล้ว ขืนยืนอยู่อีกคงได้มีใครสักคนเข้ามาคุยกับเขาแน่ๆ

 

 

 

บ่ายวันเดียวกัน โบนายืนพิงรถของเธออยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่หน้าโรงเรียนมัธยมปลายของคนตัวเล็ก เสียงซุบซิบและสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาทำให้เธอไม่รู้จะทำตัวยังไงนอกจากยืนแจกยิ้มสวยพลางโบกไม้โบกมืออย่างเก้ๆกังๆอยู่อย่างนั้น

 

“เขามองอะไรกันเหรอ ลูดา” ดาวอนชี้ไปตามสายตาของคนแถวนั้นที่ต่างมองไปในทางเดียวกัน

 

“ไม่รู้สิ อย่าไปสนใจเลย” คนตัวเล็กพูดขณะที่กำลังเดินออกจากโรงเรียนหลังเลิกเรียน

 

“แล้วน้องเธอล่ะ วันนี้ไม่กลับด้วยกันเหรอ”

 

“รถยางรั่วน่ะ อ้ะ..นั่น...” ลูดาชี้ไปยังจุดสนใจของคนแถวนั้นเมื่อเห็นร่างของเพื่อนบ้านในเสื้อหนังที่ดูคุ้นตาและรถของเขา ขาเล็กก้าวฉับๆ เข้าไปหาทันที มายืนแจกยิ้มอะไรแถวนี้

 

“อ..อ่าว เดี๋ยวสิ ยัยนี่..ทิ้งกันซะงั้น”

 

ทิ้งเพื่อนของตัวเองซะอย่างนั้นแหละ..

 

“คุณโบนา มารับฉันเหรอคะ..” ลูดาก้าวเข้ามายืนข้างๆอีกคน นี่สินะคำตอบของสายตามวลชน ยิ้มกว้างซะขนาดนี้

 

“อื้อ” โบนาหันมาพยักหน้าหงึกๆให้กับคนตัวเล็ก

 

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ”

 

“ก..ก็วันนี้เธอไม่มีรถ”

 

ซะที่ไหน.. ไม่มีรถเธอก็คงกลับเองได้ นี่มันแค่ข้ออ้างมาหาคนตัวเล็กเท่านั้นแหละ คนตัวสูงกว่าเปิดประตูรถให้อีกคนก่อนจะรีบเดินไปยังฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถออกไป คนมองเยอะจริงๆนั้นแหละ ยิ่งพอคนตัวเล็กปรากฏตัวก็ยิ่งมีเสียงซุบซิบกันไปใหญ่ พรุ่งนี้เธอต้องเป็นจุดสนใจแน่ๆ

 

“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันเลิกเรียนกี่โมง..” ลูดาเอ่ยถามขึ้นมาระหว่างทางกลับบ้าน

 

“ค..คือ..”

 

“คุณน่ะ แอบมองฉันใช่หรือเปล่า” คนตัวเล็กท้าวคางเอียงคอถามคนที่กำลังขับรถพร้อมท่าทางอึกๆอักๆนั้นอยู่ก่อนจะอมยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางแบบนั้น

 

“ก ก็...” ว้า โดนจับได้ซะแล้ว โบนาลอบมองอีกคนสลับกับถนนข้างหน้า ก็จะให้ตอบยังไงดีล่ะ

 

“คุณรู้ไหม เดือนหน้าฉันจะไปเรียนในเมืองแล้วนะคะ”

 

“ไปไหน..” คนขับรถอยู่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบถามกลับทันที

 

“ไปเรียนต่อมหาลัยน่ะค่ะ”

 

“ร..เหรอ แล้วมาบอกฉันทำไมล่ะ..” คนตัวสูงหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดกลบเกลื่อนไป

 

“ก็เผื่อคุณอยากรู้”

 

 ลูดายังคงยิ้มให้กับท่าทางแปลกๆของอีกฝ่าย คิดว่าเธอไม่รู้หรือไงนะว่าเขาแอบมองเธอมาตั้งเกือบปี คนอะไรกันจะตื่นเช้าได้เกือบทุกวันเพื่อออกมายืนเฉยๆหน้าบ้านน่ะ..

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

 

 

แสงแดดยามบ่ายดูจะไม่เป็นอุปสรรคแก่เจ้าของใบหน้าสวยคมที่ยืนพิงรถคันโปรดของเธออยู่หน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในละแวกบ้าน เธอคิดถึงคำพูดของลูดาอยู่ทั้งคืน ถ้าหากคนตัวเล็กต้องไปอย่างที่บอกจริงๆล่ะ

 

อ่า..ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว 

 

โบนาขยับแว่นตากันแดดสีดำของเธอ แต่จะให้ทำยังไงกันล่ะ เธอไม่กล้าเข้าไปคุยอีกฝ่ายตรงๆแบบนั้นหรอกนะ สายตาจับจ้องไปยังมอเตอร์ไซค์คันโตที่ดูคุ้นตาและเจ้าของของมันอยู่ในร้านสะดวกซื้อกับใครอีกคนที่เธอแอบตามมา..

 

เจาะยางมันซะเลย...

 

ไม่เพียงคิดเฉยๆ ร่างบางในเสื้อหนังสีดำตัวเดิมอาศัยจังหวะที่ไร้ผู้คนแอบปล่อยลมยางรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นซะแบนแต๊ดแต๋ก่อนจะรีบกลับไปยืนพิงรถตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา ขอโทษล่วงหน้านะ..

 


“อ..อ้าว เฮ้ย ! แบนแต๋เลย เพิ่งจะเอาไปเปลี่ยนมาเองนะ พี่ลูดาดูสิ..”

 

เด็กสาวตัวสูงนั่นโวยวายใหญ่เมื่อเห็นยางรถของตัวเอง

 

“อาจจะเปลี่ยนยางมาไม่ดีก็ได้มั้ง ลองเอาไปเขาดูอีกทีดีกว่า เดี๋ยววันนี้พี่กลับเองก็ได้”

 

“แต่..จะดีเหรอ.” อึนซอทำสีหน้ากระเง้ากระหงอดใส่คนตัวเล็กที่ดูจะไม่เดือดร้อนอะไรเท่าไหร่

 


“กลับกับฉันก็ได้ค่ะ”

 

มือบางถอดแว่นตาออกก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าสวยคมที่ยืนอยู่ใกล้ๆแถวนั้นโดยที่ทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็น

 

“ค..คุณโบนา”

 

“บังเอิญฉันผ่านมาทางนี้น่ะค่ะ”

 

“ไปสิ” ลูดาที่ยืนช่างใจอยู่ถูกมือหนาของอึนซอผลักไหล่เล็กนั่นให้ไปทางเจ้าของรถคันโต

 

“ด..เดี๋ยวสิ อึนซอเดี๋ยวเถอะ” คนตัวเล็กหันไปแขวะใส่เด็กตัวสูงที่เหมือนจะทำหน้าตาล้อเลียนเธออยู่

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

เสียงเพลงเบาๆจากเครื่องเล่นเทปภายในรถไม่อาจลดอาการประหม่าให้กับคนที่นั่งอยู่หน้าพวงมาลัยได้ เธอไม่ได้ไปเจาะยางรถของคนอื่นเพื่อมานั่งเป็นใบ้อยู่แบบนี้หรอกนะ ก็มันไม่กล้าพูดนี่หน่า

 

“เอ่อ..ค คือว่า เย็นนี้.....”

 

“คุณน่ะ ตามฉันมาต่างหากใช่ไหมคะ..”

 

ยังไมได้ทันที่เธอจะพูดอะไรจบ ลูดาก็พูดแทรกเหมือนต้องการแกล้งเธอขึ้นมาก่อน

 

“ม..ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย”

 

สายตาเหลือบมองคนตัวเล็กข้างๆเหมือนคนร้อนตัวที่ความแตกก่อนจะหันกลับไปดูถนนต่อ ทำให้ลูดาหัวเราะออกมาเล็กน้อย

 

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณตามฉันมาสักหน่อย..ใช่ไหมคะ” คนตัวเล็กเอียงหัวมาใกล้ๆคนข้างๆอย่างหยอกล้อเมื่อเห็นอาการที่ดูน่ารักของเขา ใบหน้าสวยคมที่เต็มไปด้วยความประหม่ามันดูน่าแกล้งเหลือเกิน

 

 

รถคันโตหยุดลงเมื่อถึงที่หมายของมัน หน้าบ้านของลูดา คนตัวเล็กโค้งขอบคุณเพื่อนบ้านของเธอที่ดูเหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่าง แสงแดดยามบ่ายแก่ๆสะท้อนใบหน้าสวยของคนตัวเล็ก ดูน่ามองจนโบนาไม่อาจละสายตาจากอีกฝ่ายได้..

 

“มองอะไรคะ..”

 

“ป..เปล่า” โบนาหลบสายจับผิดของคนตัวเล็กเสมองไปทางอื่น

 

“งั้นฉันขอตัวเข้าบ้านก่อนนะคะ”

 

“เดี๋ยวสิ...ค คือว่า..เย็นนี้ เธอว่างหรือเปล่า..”

 

“ทำไมเหรอคะ..“

 

“ฉันอยากพาเธอไปที่ที่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะไป..” คนตัวสูงกว่าพูดเสียงค่อนข้างเบา ช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างมีความหวัง

 

“ฉันจะถือว่าคุณชวนฉันไปเดทอยู่นะคะ ^^ เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะกระชับหนังสือในอ้อมแขนของเธอแล้วหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันมาบอกก่อนจะปิดประตู

 

“หนึ่งทุ่ม มารอฉันที่หน้าบ้านนะคะ” คนตัวเล็กส่งยิ้มให้คนที่ยืนทำตาใสอยู่ข้างหน้าบ้านของเธอ หน้าตายามทำตัวไม่ถูกของเขามันดูน่ารักมากจริงๆ

 

-----------------------------------------------------------------------

 

โบนาในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินสลับกับสีขาวและกางเกงยีนส์ยกมือขึ้นจัดทรงผมของเธอกับกระจกมองหลังบนรถอยู่สักพัก มือบางเลื่อนไปเปิดลิ้นชักเก็บของหน้ารถก่อนจะหยิบม้วนเทปที่ถูกห่อไว้เป็นอย่างดีออกมา โบนามองและพลิกม้วนเทปในมือไปมาอย่างพิจารณา

 

คุณมีเรื่องราวที่อยากเก็บบันทึกไว้หรือเปล่า..

 

ถ้านี่เป็นโอกาสเพียงครั้งเดียว ฉันก็อยากจะเก็บเรื่องราวของเธอไว้... รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าสวยคมก่อนที่เธอจะนำม้วนเทปในมือใส่เข้าไปในเครื่องเล่นหน้ารถ สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะกดที่ปุ่มเรคคอร์ดและเผยรอยยิ้มที่ดูมั่นใจขึ้นมาเป็นกอง

 

โบนายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู มือบางหยิบช่อดอกไม้สีแดงสดขึ้นมาก่อนจะลงจากรถไปแล้วกดกริ่งที่หน้าบ้านของคนตัวเล็กตามเวลาที่อีกคนนัดไว้

 

“อ..คุณโบนา ตรงเวลาจังเลยนะคะ”

 

อ่า.. เขาดูดีมากๆเลย

 

คนตัวเล็กเปิดประตูออกมาพบกับคนที่ยืนรอพร้อมช่อดอกไม้สีแดง อดไม่ได้ที่หน้าจะขึ้นสีจางๆ เมื่ออีกฝ่ายดูดีเสียขนาดนี้แม้จะใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีนส์ ใครจะไปเชื่อล่ะว่าเธอจะมีผู้หญิงที่สวยมากๆคนหนึ่งมาคอยแอบมองอยู่ทุกวัน แต่ให้ตายสิ เขาดูดีมากจริงๆ

 

“ดอกไม้..ของเธอ”

 

“ขอบคุณนะคะ..”

 

ลูดาในเสื้อถักไหมพรมแขนยาวสีชมพูอ่อนรับดอกไม้จากมือของอีกฝ่าย อมยิ้มให้กับท่าทางที่ดูมั่นใจของเขาทว่าวิธีการพูดกลับยังดูเขิลอายอยู่ดี แต่ไม่ได้ลดความดูดีของเขาลงหรอกนะ

 

“ไปกันเถอะค่ะ คุณจะพาฉันไปไหนเหรอคะ” คนตัวเล็กก้าวออกมาก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดเตรียมพร้อมอยู่หน้าบ้านของเธอแล้ว จริงๆมันก็หน้าบ้านของเขาด้วยนั่นแหละ ทำเสียอย่างกับไปออกเดทจริงๆเลยนะ

 

 

ดวงไฟตามถนนเล็กๆสะท้อนให้เห็นทุ่งหญ้าสองข้างทางที่เรียงเป็นทิวสวยไกลสุดลูกหูลูกตา แถวนี้เริ่มจะไม่มีบ้านคนแล้วและมันดูเงียบมากด้วยทั้งๆที่ห่างออกมาจากบ้านของพวกเธอไม่ไกลมากนัก รถคันสวยวิ่งไปตามทางเล็กๆที่ดูจะขรุขระเล็กน้อยสูงขึ้นไปจนคนตัวเล็กอดที่จะสงสัยไม่ได้

 

“เอ่อ เราไม่ได้หลงทางหรอกใช่ไหมคะ..”

 

“เดี๋ยวก็รู้ ใกล้ถึงแล้วล่ะ”

 

คนตัวสูงกว่าหันมายิ้มให้กับเธอก่อนจะขับรถต่อไปอีกไม่ไกลนัก รถจี๊บสีดำจอดลงและทั้งสองคนที่เดินลงมา

 

ทิวทัศน์ตรงหน้าไม่อาจทำให้คนตัวเล็กที่ดูจะใหม่สำหรับสถานที่นี้ละสายตาไปได้ เธออยู่บนหน้าผาที่มองเห็นฟาร์มขนาดกลางและท้องฟ้ากว้างที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ถัดออกไปเกือบลับสายตามองเห็นดวงไฟจากตึกรามบ้านช่องดูสวยงามไม่ต่างกัน แต่ดวงดาวตรงหน้าเรียกความสนใจจากเธอได้มากกว่า คงจะเพราะบริเวณนี้มันมืดไปเสียหมดและอยู่สูงขึ้นมาจึงเห็นดวงดาวชัดราวกับจะคว้ามันไว้ได้

 

“ขึ้นมานี่สิ..”

 

เสียงเรียกของโบนา ทำให้เธอหลุดออกจาภวังค์ คนตัวสูงกว่าที่อยู่บนหลังคารถพร้อมโคมไฟที่ดูคล้ายกับตะเกียงของเขากำลังจัดเตรียมที่ไว้สำหรับปิคนิคขนาดเล็กก่อนจะที่จะยื่นมือช่วยให้คนตัวเล็กปีนขึ้นมา

 

“คุณรู้จักที่นี่ได้ยังไงคะ” คนตัวเล็กที่ดูจะตื่นตาตื่นใจกับวิวตรงหน้าเอ่ยถามคนที่กำลังรินน้ำอัดลมให้กับเธอ

 

“ตรงนั้น..ฟาร์มของฉันเอง” โบนาชี้ไปยังทุ่งหญ้าข้างล่างที่เธอขับรถผ่านมา

 

คนตัวเล็กดูประหลาดใจมากกับคำตอบของโบนา จริงๆแล้วที่เธอรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายก็มีแค่ว่าเขาอาศัยอยู่กับพี่สาวอีกคนที่ดูสวยไม่แพ้กันแต่เธอไม่ค่อยจะได้เห็นเท่าไหร่นัก ก็มีแต่คนคนนี้แหละที่โผล่หน้าออกมาให้เธอเห็นเกือบทุกวัน คนที่กำลังเอาแต่นั่งจ้องเธออยู่ตอนนี้น่ะ

 

“เธอหิวหรือเปล่า”

 

ลูดาพยักหน้าหงึกๆ มือบางหยิบยื่นแซนด์วิชที่ทำเองให้กับคนตัวเล็กก่อนที่ทั้งสองจะจัดการแซนด์วิชของตัวเองจนหมด โบนาเอนตัวลงนอนกับหลังคารถหลังจากนำหมอนเล็กๆและผ้าห่มออกมาสำหรับสองคน

 

“นอนลงมาสิ เธอจะได้เห็นดาวชัดขึ้น”

 

คนตัวเล็กเอนลงมานอนข้างๆอีกคนอย่างว่าง่าย ดวงจันทร์อยู่ใกล้มากๆและดวงดาวก็สวยมากจริงๆ ลูดาเอาแต่นอนยิ้มกว้างมองท้องฟ้าสีดำที่กลับเต็มไปด้วยแสงสว่างจากหมู่ดาว และโบนาที่เอาแต่นอนมองหน้าลูดาราวกับไม่มีดวงดาวดวงไหนบนท้องฟ้าสวยกว่าคนตรงหน้านี้แล้ว..

 

“ดาวสวยมากเลยนะคะ” คนตัวเล็กพึมพำออกมา

 

“ใช่ สวยมากๆเลย..”

 

ลูดาหันมามองคนข้างๆที่ไม่เห็นจะดูเหมือนว่าดูดาวอยู่ตรงไหนเลย โบนาหัวเราะออกมาเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นเศษขนมปังที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากของคนตัวเล็ก มือขวายกขึ้นประคองใบหน้าของลูดาก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆที่ริมฝีปากของเธอ คนตัวเล็กช้อนสายตามองการกระทำของอีกฝ่ายก่อนที่การเคลื่อนไหวจะหยุดลงเมื่อสายตาของทั้งสองคนเลื่อนมาสบกัน รู้ตัวอีกทีใบหน้าสวยคมก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเธอ และแทนที่นิ้วหัวแม่มือด้วยริมฝีปากของเขา..

 

ริมฝีปากเพียงแรกแตะกันเบาๆก่อนจะขยับเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ทั้งสองหลับตาลงปล่อยให้ริมฝีปากทำตามหน้าที่ของมัน มือเล็กของลูดาดึงปกเสื้อเชิ้ตของคนตัวสูงกว่าให้เข้ามาใกล้กันเพื่อให้รับจูบได้ถนัดขึ้นจนร่างของทั้งสองคนแทบจะแนบชิดกันไม่ต่างกับริมฝีปากสีสวยของโบนาที่ไล่หาความหวานจากริมฝีปากของเธอไม่ห่างไปไหน มือบางประคองใบหน้าของคนตัวเล็กไว้แลกจูบกันอย่างไม่รู้เบื่อ ผ้าห่มที่ตอนนี้พันกันไปเสียหมดและคนตัวสูงกว่าที่อิงอยู่บนหมอนของลูดา ขบเม้มเบาๆบนริมฝีปากนุ่มก่อนจะถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง โดยที่จมูกโด่งสวยนั่นยังแนบชิดอยู่บนส่วนเดียวกันกับของเธอ...

 

“ฉันน่าจะจูบเธอตั้งนานแล้ว..” โบนาพึมพำกับริมฝีปากสวยของคนตรงหน้า มือเล็กของลูดาเกลี่ยไปตามริมฝีปากของคนตัวสูงกว่าเบาๆขณะที่เขากำลังเอาแต่พูดอะไรก็ไม่รู้

 

“เธอจะไปจริงๆเหรอ”

 

“ชู่ว !

 

ลูดาวางนิ้วชี้ของเธอลงบนริมฝีปากของคนที่นอนข้างกัน ส่ายหน้าเบาๆพร้อมกับอมยิ้มบางๆก่อนจะดันตัวขึ้นพร้อมๆกับอีกคนที่ลุกขึ้นมาตามๆกัน

 

“ด..เดี๋ยวสิ”

 

“นี่มันก็ดึกมากแล้วนะคะ” คนตัวเล็กพูดเสียงติดจะอ้อนกันนิดๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าไปจูบแก้มใสของโบนาเบาๆแล้วปีนบันไดลงจากหลังคารถไป ทำให้เขาไม่กล้าที่จะถามอะไรอีกแล้วปีนลงมา

 

ลูดาที่เอาแต่นั่งอมยิ้มแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถทำให้เธอไม่อาจเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่กันแน่ โบนาได้แต่ลอบมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มอยู่เสมอเป็นครั้งคราวระหว่างขับรถกลับบ้านของพวกเธอ โบนาเดินมาส่งคนตัวเล็กที่หน้าประตูบ้านของเธอทำอย่างกับมันอยู่ไกลจากบ้านของตัวเองมาก

 

“ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” ลูดาหอบดอกไม้ที่เขาให้ไว้ตั้งแต่ตอนมารับไว้ในแขนข้างหนึ่ง มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของคนตัวสูงกว่า

 

“นี่.....เธอจะไปจริงเหรอๆ” มือบางฉวยมือเล็กนั้นไว้ ก่อนที่จะเอ่ยถามออกมา จริงๆแล้วมันดูเป็นประโยคขอร้องทำนองว่าอย่าไปเลยซะมากกว่า

 

“แล้วคุณจะคิดถึงฉันหรือเปล่าคะ..”

 

คนตัวสูงกว่าไม่ตอบอะไรนอกจากดึงคนตัวเล็กเข้ามาจูบเบาๆแต่หากเนิ่นนานราวกับอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ ผละออกมาช้าๆ ลูดาเผลอยิ้มออกมาหลังจากที่คนตัวสูงกว่าถอนจูบออกไป..

 

“ฝันดีนะ”  โบนาพูดหลังจากจูบคนตัวเล็ก เธอคิดว่าบางทีคำตอบมันก็คงไม่สำคัญหรอก

 

“ฝันดีค่ะ ^^

 

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ คุณก็คิดอย่างนั้นใช่หรือเปล่า...

 

โบนายืนยิ้มอยู่หน้าบ้านของคนตัวเล็กอยู่สักพักก่อน ก่อนจะเดินกลับไปที่รถของเธอแล้วขึ้นไปนั่งบนรถ มือบางกดปุ่มหยุดที่บนเครื่องเล่นเทปหน้ารถก่อนจะกดปุ่มที่ทำให้เทปเด้งออกมา หยิบม้วนเทปขึ้นมาดูอย่างช่างใจ เธอสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดเหมือนกำลังเตรียมตัวจะทำอะไรน่าตื่นเต้นสักอย่าง ใส่ม้วนเทปกลับเข้าไปในเครื่องเล่นเหมือนเดิม สูดหายใจเข้าอีกครั้ง นิ้วเรียวสวยจ่อค้างอยู่ที่ปุ่มกรอกลับก่อนจะหลับตาปี๋ราวกับเหตุการณ์นี้คงจะเป็นไปไม่ได้เป็นอันขาด แล้วกดที่ปุ่มรีไวด์นั้นเบาๆ

 

 

กฏแห่งการย้อนเวลาคือห้ามเปลี่ยนแปลงเรื่องราวเป็นอันขาด...

 

 

 

“แล้วคุณจะคิดถึงฉันหรือเปล่าคะ..”

 

 

 

โบนาสะดุ้งขึ้นมาเหมือนกับเดจาวู เสียงของคนตัวเล็กยังคงสะท้อนอยู่ในหูซ้ำๆ เป็นไปได้ยังไงกันนะ...

 

 

อ่า.. นี่เป็นตอนที่ฉันต้องจูบเธอสินะ..

 

 

มือบางรั้งคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ๆก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปที่ส่วนเดียวกัน จูบเธอราวกับไม่เคยจูบกันมาก่อน จูบเธอราวกับนี่จะเป็นครั้งสุดท้าย..

 

“ฝันดีนะ”

 

“ฝันดีค่ะ ^^

 

รอยยิ้มกว้างปรากฏอยู่บนใบหน้าสวยคม ม้วนเทปม้วนนี้น่ะ ใช้ได้กี่ครั้งกันนะ..

 

 

 

กลิ่นหอมจากช่อดอกไม้สีแดงสดทำให้เธออดไม่ได้ที่เธอจะก้มลงไปสูดดมความหอมหวานของมัน ใบหน้าสวยแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของเจ้าของดอกกุหลาบ แต่แล้วคิ้วสวยก็ต้องขมวดลงอย่างฉงนใจเมื่อกำลังจะนำดอกไม้มาเก็บไว้ในห้องนอน

 

“ทำไมฉันถึงได้มีช่อดอกไม้ที่เหมือนกันอยู่ตั้งสามช่อล่ะเนี่ย..”

 

ลูดายืนมองช่อดอกไม้ที่สองช่อที่วางอยู่บนเตียงสลับกับช่อที่อยู่ในมือของเธอ

 

เหมือนกันเป๊ะเลย

 

“เดี๋ยวสิ..” ลูดาเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองเห็นโบนากำลังยืนพิงรถของเขาอยู่ข้างหน้าบ้านของเธอไม่ไปไหน..

 

เป็นไปไม่ได้...

 

ลูดาวางดอกไม้ไว้บนเตียงก่อนจะวิ่งลงบันไดไปหาคนที่ยังคงยืนยิ้มอยู่ไม่ไปไหน เธอไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายทำได้ยังไงกันน่ะ แต่ความรู้สึกแปลกๆที่เธอเริ่มจะรู้สึกมาตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว ทั้งดอกไม้ที่มีอยู่ตั้งสามช่อ มันคาใจและเธอต้องรู้ให้ได้

 

“ค..คุณ..” คนตัวเล็กไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี ยิ่งเห็นใบหน้าอมยิ้มของโบนาแล้วยิ่งทำให้เธอสับสนไปหมด ถ้าพูดไปแล้วเขาจะว่าเธอเหลวไหลหรือเปล่า

 

“เธออยากรู้ความลับหรือเปล่า...”

 

 

กฏแห่งการย้อนเวลาคือห้ามเปิดเผยความลับ...

 

 

แล้วมันสำคัญยังไงเหรอ บางทีแค่นี้ก็คงพอแล้วล่ะ

 

“มานี่สิ” โบนาพาลูดาขึ้นไปบนรถของเธอ โดยที่คนตัวเล็กยังคงดูงงๆกับเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่

 

“หลับตาก่อน” มือบางดึงม้วนเทปออกมาก่อนใส่เข้าไปอีกที แล้วกดที่ปุ่มรีไวด์..

 

 

ลูดาสะดุ้งออกจากภวังค์ ดวงตาเบิกกว้างก่อนจะพบว่าตัวเองยืนอยู่ที่บ้านพร้อมกับช่อดอกไม้ที่อยู่ในอ้อมแขน และริมฝีปากของเธอที่ถูกอีกฝ่ายครอบครอง โบนาผละออกไปก่อนจะยืนส่งยิ้มมาให้เธอ และนี่ดูเหมือนจะเป็นคำตอบของช่อดอกไม้ที่มีอยู่หลายช่อกระมัง..

 

“ทำไม..”

 

“เพราะฉันอยากจะเก็บจูบของเธอไว้ แล้วจูบเธอซ้ำๆ”

 

โบนาเดินเข้าไปประชิดตัวคนตัวเล็ก แต่ดูเหมือนลูดาจะไม่ใช่คนเข้าอะไรยากหรอกนะ เธอแค่เพียงตกใจนิดหน่อยและคิดว่าโบนาคงจะไม่ทำอะไรซื่อๆแบบนี้ แต่ขณะนั้นคำพูดของเขาก็ทำให้ใบหน้าของเธอรู้สึกร้อนๆขึ้นมาเหมือนกัน หลังจากนี้คงมีเรื่องให้ต้องคุยกันอีกเยอะ

 

“บ้า..” คนตัวเล็กมือข้างที่ว่างอยู่ทุบไปที่ไหล่บางของโบนาเบาๆเมื่อเขาเอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น

 

“ฉันทำอีกไม่ได้แล้วล่ะ รู้ไหม”

 

“ทำไมล่ะคะ”

 

“ก็ฉันบอกเธอไปหมดแล้ว”

 

“เหรอ ฉันก็มีความลับจะบอกคุณเหมือนกัน..”

 

“อะไรล่ะ” โบนาถามด้วยใบหน้าที่อดจะสงสัยไม่ได้

 

“ฉันไม่ได้กำลังจะไปเรียนมหาลัยหรอกนะคะ”

 

“ทำไมล่ะ”

 

ลูดายืดตัวนิดหน่อยเพื่อจะเข้าไปกระซิบๆข้างหูของคนตัวสูงกว่า..

 

 

“ฉันเพิ่งจะอยู่ ม.5 เองนะคะ คิคิ ^^

 

 

คนตัวเล็กจูบแก้มใสของอีกฝ่ายเบาก่อนจะเดินเข้าบ้านไปเลย ทิ้งให้คนตัวสูงกว่ายืนทำหน้างงอยู่สักพักก่อนจะรู้ตัวว่าถูกเด็กหลอกเข้าให้แล้ว ส่ายหัวเบาๆก่อนจะเดินขึ้นรถไป แล้วดึงเทปออกมามองดูแล้วก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เสียท่าจนได้ แต่ก็เอาเถอะนะ เพราะความทรงจำมีเพียงแค่ครั้งเดียวก็เดินพอแล้ว มันถึงได้ล้ำค่ายังไงล่ะ...

 

 

มือบางกดเล่นเทปอีกครั้ง และความทรงจำทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นเสียงเพลงโปรดที่ดังขึ้น..

 

 

โบนาลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบว่าเธอยังคงนอนอยู่ที่เดิมบนม้านั่งสีขาวริมทุ่งหญ้าที่ฟาร์มของเธอ บนตักของคนตัวเล็กที่กำลังฮัมเพลงโปรดของเธอเบาๆระหว่างที่เธอหลับไป...

 

“ฝันอยู่เหรอคะ” ลูดาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนบนตักลืมตาตื่นขึ้นมา

 

“เปล่า.. ฉันแค่นึกถึงเทปม้วนนั้น”

 

โบนาในเสื้อหนังตัวโปรดที่ยังคงใส่อยู่เป็นประจำยัง ช้อนตามองคนตัวเล็กที่นั่งลูบหัวของเธออยู่

 

“พี่น่ะ นิสัยไม่ดีเลยรู้ไหมคะ”

 

“ทำไมล่ะ”

 

“ทำไมถึงไปเจาะยางรถของน้องสาวของฉันล่ะ”

 

“ก็ฉันไม่รู้... แต่เธอก็หลอกฉันเหมือนกันนี่หน่า” โบนาชันตัวขึ้นมานั่งก่อนจะหันไปหาคนตัวเล็ก

 

“พี่ก็ขี้โกงเหมือนกันนั่นแหละ” ลูดายกมือบีบจมูกรั้นๆนั่นของโบนาที่กำลังส่ายหน้าไปตามแรงบีบจมูก ดูกวนประสาทชะมัด พอคบกันเท่านั้นแหละคนตัวสูงกว่าก็ไม่มีความขี้อายอย่างก่อนแรกอะไรแบบนั้นเลย วันๆเอาแต่ทำหน้าตาน่ารักใส่เธอ กวนประสาทมากๆด้วย โตแล้วซะเปล่า และอีกอย่างนะ...

 

 

“ถ้าหากพี่ไม่ใช้เทปในวันนั้น พี่จะใช้มันทำอะไรคะ” ลูดาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย บางทีโบนาอาจจะเสียดายโอกาสครั้งเดียวที่จะได้ย้อนเวลาก็ได้

 

“ฉันก็เคยบอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรือไง..”

 

โบนาขยับตัวมาใกล้คนตัวเล็กก่อนจะประคองใบหน้าสวยนั้นไว้ จมูกโด่งสวยคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสไม่ห่าง

 

 

“ว่าฉันจะใช้มันจูบเธอซ้ำๆ จนกว่าฉันจะพอใจ..”

.

 

.

 

.

 

“บ้า..”

 

ก็บ้าระห่ำแบบนี้แหละ..

 

 

-----------------------------------------------------------------------


บ้าค่ะ บ้าที่สุด !! 5555555555555555555555555

เรื่องนี้แต่งมาได้สักพักแล้วค่ะ ไม่เกี่ยวกับโมเม้นโมเมิ้นอะไรเมื่อวันก่อนเล๊ย

ไม่มีสาระอะไรเลยนะคะ มีแต่ความเอาแต่ใจของพิเขา ><


โมเมนท์อะไรที่ผ่านนี่จะถือว่าเป็นเรื่องที่ประเจิดประเจ้อที่สุดค่ะ 

ตกเรือไปแล้วค่ะ เนื่องจากกรี๊ดดเยอะเกิน 5555


ยังไงก็ฝากเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ ><

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Unidentified_B จากทั้งหมด 16 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. #6 blackway (@blankspacenn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 17:07
    เง้อออออเพิ่งมาตามอ่านพล็อตเรื่องแปลกมากเลยไม่เคยเจอ แต่น่ารักกันมากเลยหงุงงง อยากได้พิเค้ามาไว้ที่บ้าน ประโยคแบบ ?จะใช้มันจูบเธอซ้ำๆจนกว่าจะพอใจ?นี่แม่งแบบบฟหกกกดเเ้่่สวมกนพาสำวก
    #6
    0
  2. #5 DeeTheDay
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:04
    ชอบมากเลยค่ะ น่ารักมากก พล็อตแบบที่ไม่เคยเจอมาก่อน แปลกใหม่มากเลยค่ะ 55555 ว่าพิโบร้ายแล้ว ลดาร้ายกว่าอีก รู้ทันเขาไปหมด ตอนที่บอกว่า จะจูบซ้ำๆ นี่เขินแทนลดาอีก เขินมาก 55555

    ไม่เคยอ่านฟิคของใครแล้วอยากได้พิโบเท่าของไรท์เลยค่ะ
    #5
    0
  3. #4 loco
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:00
    ว่าโบนาร้ายกาจแล้วนะ ลูดาร้ายกาจกว่าอีกนะคะลูก
    #4
    0
  4. #3 catty
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:48
    นอกจากจะมีโมเม้น ยังมีฟิคน่าสนใจให้อ่านอีก ชอบคะ
    #3
    0
  5. #2 puujuu juu
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 03:58
    กรี๊ดดดดดด ก่อนอื่นขอบคุณมากนะคะที่คอยแต่งฟิคน่ารักๆของโบลูมาให้ตลอดเลย โดยเฉพาะวันนี้ที่พอจะหวีดก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการนั่งดูช็อตคว้ามานั่งตักซ้ำๆ5555555



    ชอบหลายอย่างในฟิคเรื่องนี้เลยค่ะ อย่างแรกคือคอสตูมของโบนา ไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยคะว่ามันคือชุดที่เค้าเคยใส่ (ใช่มั้ยนะ) มันทำให้ภาพเค้าชัดเข้าไปอีกค่ะ รู้สึกเก็ทความดูดีของเค้าสุดๆ ;-----;

    อีกอย่างคือชอบพล็อตมากค่ะ มันมีความไม่ธรรมดาในเนื้อเรื่องที่ธรรมดาๆ ชอบที่สุดท้ายความทรงจำมีอยู่ครั้งเดียวก็เกินพอเพราะมันล้ำค่า ชอบที่ลดาอยู่มอห้าด้วยขะ (อันนี้ส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับเนื้อหาใดใด55555555) อย่างเดียวที่คล้อยตามยากหน่อยคือพิโบแบบเงอะงะ รู้สึกไม่ค่อยคุ้นชิน แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไรนะคะ น่ารักกก ที่ดีคืแตอนร้ายค่ะร้ายทั้งคู่ด้วย ฮือ ชอบ ช่วงนี้ชอบรู้สึกว่าพิโบเป็นข่นบ้าๆๆ;////; เม้นยาวขนาดนี้ต้องอินจากโมเม้นแน่ๆ ขอโทษด้วยนะคะ555566 กรี๊ดจนตกเหมือนกันค่ะ /ปีนขึ้นเรือ
    #2
    0
  6. #1 Jisme
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:02
    ภาษาโอเคเลยค่ะ น่ารักมากกกอ่านไปเขินไป555เห็นแบบนี้แล้วอยากมีพิโบเป็นของตัวเองเลยค่ะ55
    #1
    0