Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 7 : Engineering of Love (05) - Relations from Mathematics (RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ค. 59

 

[White's Part]

 

การคำนวณกับตัวผมก็เปรียบเสมือนน้ำกับน้ำมัน ก็คือเราเข้ากันไม่ได้เลยนั่นเอง ด้วยความที่เป็นคนอ่อนเลขมาก ผมก็เลยไม่ค่อยจะแตะคณิต ฟิสิกส์ เคมีซักเท่าไหร่ ชีววิทยาก็ต้องใช้ความจำค่อนข้างเยอะ ซึ่งผมเองไม่ไหวเหมือนกัน ชีวิตในช่วงอุดมศึกษาของผมเลยเบนมาทางศิลป์ ถึงตอน ม.ปลาย ผมจะอยู่ห้อง B ที่เป็นแผนวิทย์-คณิตก็เถอะนะ ผมว่าคงไม่ได้มีผมคนเดียวที่เบนสายแบบนี้หรอกเชื่อเลยว่าหลายคนก็คิดแบบผมนี่ล่ะ

 

แล้วทีนี้ลูกพี่ลูกน้องที่รักของผมถามการบ้านคณิตศาสตร์ ม.ปลาย มา ครั้นที่ผมจะไม่ช่วยมันก็ออกแนวใจจืดใจดำเกินไป ปกติแล้วถ้ามีเรื่องคำนวณผมก็มักจะพึ่งไอ้เพ้นท์ซึ่งมันก็พอช่วยได้บ้าง แต่วันนี้มันมีธุระข้างนอกไม่อยู่ห้อง ไอ้นิวกับไอ้พีชรายนั้นก็ไม่ต่างกันจากผมนักหรอก คำนวณทีไรเจ๊งหมด แล้วน้องผมมีกำหนดส่งการบ้านตอนบ่ายวันนี้ด้วย ปกติมันก็ไม่ค่อยมาถามจากผมนะ แต่ทีนี้ต้นฉบับของห้องดันเป็นตัวแทนโรงเรียนไปแข่งขันซะอย่างนั้น

 

ฉะนั้นแล้วผมเลยหาทางเลือกใหม่นั่นก็คือแก๊งวิศวะทั้ง 5 คนนั่นเอง พวกนั้นเรียนวิศวะนี่ผมว่าน่าจะเก่งเรื่องคำนวณอยู่บ้างล่ะน่า พอผมมาถึงหอพวกมันก็ค่อยๆเริ่มไปหาพวกมันทีละห้อง (หอมี 8 ชั้น แล้วก็ดันอยู่ชั้นบนๆกันอีก) ขึ้นมาที่ชั้น 6 ข้างหน้าห้อง 06I ที่เป็นห้องของไอ้ฟาร์มและไอ้ไฟล์ท ผมเหลือบเห็นรองเท้าอยู่คู่เดียวแสดงว่ามีคนหนึ่งละที่ไม่อยู่ แต่พอจะประทับมือบนฝ่าประตูเท่านั้นล่ะ ผมก็เห็นแผ่นป้ายสีเขียวที่ห้อยอยู่ตรงลูกบิดพอดี

 

ตอนนี้ยังไม่ว่างรับแขกครับ - Games' Time…’ พร้อมกับรูปจอยสติ๊กข้างล่าง

 

ทายว่าคนที่อยู่ในไอ้ไฟล์ทชัวร์ป๊าบ และตอนนี้คงเป็นช่วง E-Sports ของมันอยู่แน่ๆ แบบนี้เคาะอีกชั่วโมงผมว่ามันคงยังไม่มาเปิดหรอก

 

ผมเลยขยับมาที่ห้อง 06J ที่อยู่ข้างๆ ที่เป็นห้องไอ้เท็น ผมลองเคาะเรียกหลายรอบเงียบสนิท สงสัยมันคงไม่อยู่อีกคนแน่ๆ ก็เลยเหลืออีกห้องหนึ่งเป็นห้องสุดท้าย ถ้าไม่อยู่อีกพี่ไวท์คนนี้ก็ไม่รู้จะช่วยยังไงล่ะไอ้น้อง...

 

ขึ้นมาที่ชั้น 7 ที่ห้อง 07C ห้องไอ้เซฟและไอ้เจมส์ ดูจากรองเท้าที่วางไว้ผมก็เริ่มมีความหวังแล้วล่ะ

 

'ก๊อกๆ...'

 

"อ้าว ว่าไงไอ้ไวท์ มีอะไรรึเปล่า?" ไอ้เจมส์เปิดประตูออกมาทักทายผม

"เอ่อ...กูมีเรื่องขอให้มึงช่วยนิดนึง"

"งั้นเอามึงเข้ามารอกูก่อนละกัน เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแป๊บ"

 

ผมเดินเข้าไปในห้อง และเริ่มชายตาสำรวจรอบๆห้อง ดูๆไปหอที่นี่ก็คล้ายกับหอของผมคือมี 2 ห้อง คือห้องใหญ่และห้องน้ำในตัว แต่โดยรวมแล้วกว้างและหรูกว่าของผม ที่นี่มีเตียงเดี่ยว 2 เตียง โต๊ะคอม 1 ตัว โต๊ะทำงานอีก 2 ตัว มีส่วนของครัวแยกไว้ให้ และมีระเบียงเล็กๆอยู่ข้างนอก ต่างกับผมที่เป็นเตียง 2 ชั้น โต๊ะทำงานตัวเดียว ครัวไม่แยก ระเบียงที่ไม่น่าจะเรียกว่าระเบียงเพราะเล็กมากกกก... แสดงว่าแก๊งนี้แอบรวยใช่ย่อยเพราะหอที่มีอะไรพร้อมขนาดนี้ค่าใช้จ่ายมักจะสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว

 

"ว่าไงมึง จะให้ช่วยเรื่องอะไรหรอวะ"

"มึงกูทำโจทย์คณิตให้หน่อยดิ"

"คณิตของคณะอักษร มันไม่น่ายากจนทำไม่ได้หรอกมั้ง" อ่าว ก็มันใช่ของกูซะที่ไหนล่ะ

 

"เออน่า...ของน้องมันส่งมาให้ทำ"

อือ เป็นเรื่องอะไรล่ะแคลคูลัส สถิติ?"

"เวกเตอร์ 3 มิติ"

"โอเค งั้นรอหน่อยละกัน"

 

ระหว่างที่ผมรอไอ้เจมส์นั่งทำโจทย์ให้อยู่ ผมก็ขอนอนเล่นมันบนเตียงนี่ล่ะ เตียงใครไม่รู้ขอนอนแป๊บนึงละกัน ก่อนที่ผมเหลือบไปทางหัวเตียงก็พบกับกรอบรูปตั้งอยู่

 

'เดือนโรงเรียนประจำปี 2557'

 

ซึ่งคนในรูปก็ไม่ใช่ใครนอกจากไอ้เซฟนี่เอง ดูๆไปแล้วผมว่ามันก็มีออร่าตั้งแต่สมัยม.ปลายแล้วเหมือนกัน ไม่แปลกล่ะที่สาวๆในคณะผมพูดถึงมันค่อยข้างบ่อย (ความจริงนอกจากมันแล้วที่เหลืออีก 4 คนก็เป็นที่พูดถึงไม่แพ้กัน) ผมมองไปอีกเตียงหนึ่ง ตรงนั้นก็มีกรอบรูปเหมือนกันแต่ข้างในเป็นเกียรติบัตรแทน

 

'ชนะเลิศการแข่งขันทักษะทางคณิตศาสตร์ ในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายประจำจังหวัด ปี 2556'

 

ไอ้เจมส์นี้ก็ใช่ย่อยเหมือนกันนะเนี่ย ถึงว่าหนังสือคณิตศาสตร์มีเป็นชั้นๆอยู่ข้างโต๊ะทั้งหนังสือกวดวิชาจนหนังสือที่ซื้อมาเอง

 

"มึงกับไอ้เซฟมาจากโรงเรียนเดียวกันป่ะ?" ผมถามมัน ขณะกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง

"เปล่า ไอ้เซฟมันอยู่เชียงใหม่ ส่วนกูอยู่ขอนแก่น" กลายเป็นว่าคนละภาคกันเลยนั่น

 

จะว่าไปไอ้เซฟก็อยู่ใกล้ๆผมเหมือนกันนะ บังเอิญจริง (ผมเป็นคนภาคเหนือเหมือนกันนั่นล่ะ เพียงแต่ถ้ามาจากกรุงเทพฯจะถึงบ้านผมก่อน) ว่าแต่ไอ้เจมส์นี่ทำโจทย์นานใช่ย่อย ไม่เป็นไรผมไม่ค่อยรีบหรอกเพราะตอนนี้ยัง 10 โมงกว่าอยู่ และก็เตียงนี้นี่นุ่มมาก น่านอนจริงๆ

 

 

[James's Part]

 

หลังจากที่ผมนั่งทำโจทย์เวกเตอร์สามมิติอันมหัศจรรย์มาพอสมควร ในที่สุดก็เสร็จซะที ถึงมันจะเป็นโจทย์คณิตของม.ปลายแต่ผมเองก็เริ่มหลงๆลืมๆไปบ้างแล้ว ถ้าเป็นอย่างเรื่องแคลคูลัสหรือสถิติก็ว่าไปอย่าง ไม่ใช่ว่าผมเก่งอะไรหรอก คือ 2 เรื่องนี้เจอบ่อยมาก ง่ายๆก็คือเรียนกันจนอ้วกแตกกันไปข้างหนึ่ง

 

ผมหันหลังยื่นแผ่นกระดาษที่ผมทดไว้ให้กับคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงของผมอยู่ ขนาดยังไม่เที่ยงวันก็สลบไปเรียบร้อย แถมเหมือนจะเป็นคนปลุกยากด้วย 

"ส่งให้น้องมึงรึยัง?" ผมถามไอ้ไวท์ที่กำลังหยิบมือถือถ่ายรูปกระดาษทดอยู่

"ส่งให้ละ"

"น้องมึงว่าไงมั่ง"

"มันยังไม่ตอบหรอก ตอนนี้น่าจะคงเรียน อยู่" ไวท์พูดพร้อมกับเอามือปิดปากหาว อะไรมันจะง่วงขนาดนั้น

 

.

.

.

 

"ไอ้ไวท์ มึงหาอะไรอยู่วะผมถามไอ้ไวท์ที่กำลังเหมือนล้วงหาอะไรอยู่ใต้โต๊ะข้างๆเตียง

"แหวนของกูน่ะ เมื่อกี้มันหลุดมือ กลิ้งตกลงไปใต้นี้ล่ะ"

"ให้ช่วยป่ะ"

"ไม่ต้องๆ เจอละ" ไอ้ไวท์พูดเสร็จพร้อมกับค่อยๆมุดออกมา แต่เหมือนว่าจะรีบไปหน่อย ตัวของไวท์เลยไปชนใส่ขอบโต๊ะเข้า

 

'ตุ่บ !!'

 

ปรากฏว่าขวดแป้งที่อยู่บนโต๊ะ กลิ้งตกลงมาใส่หัวของไวท์เต็มๆ แล้วคือแป้งไม่ได้หมุนปิดไว้ก็เลยตกกระจายเต็มหัวและหน้าของไอ้ไวท์ และที่ซวยยิ่งกว่าก็คือเป็นแป้งเย็นตรางู !!

 

"เชี่ยยย แป้งเข้าตา ไอ้เจมส์ช่วยกูด้วย"

 

ผมเข้าไปปัดแป้งตามหน้าตามตัวของไวท์ออก และคว้าตัวของไวท์เข้าไปที่อ่างล้างหน้าในห้องน้ำและเปิดน้ำให้ไวท์ล้างคราบแป้งออก โดนไปซะเยอะขนาดนี้ แสบตายชักพอดี ก่อนที่ผมจะพาไวท์กลับมาที่นั่งที่เตียงและยื่นผ้าเช็ดหน้าของผมให้

 

"เป็นไงบ้าง ออกหมดยัง?"

"ยังแสบอยู่นิดๆ เข้าตาเข้าปากเต็มๆ"

"แล้วพอลืมตาได้ป่ะ?"

"ยังอ่ะ รู้สึกเหมือนมันยังออกไม่หมด"

 

งั้นผมเป็นคนเช็ดให้ละกัน ผมค่อยๆเช็ดรอบเปลือกตาของไอ้ไวท์ พร้อมกับค่อยๆ เอามือปัดแป้งที่ยังเหลืออยู่บนหัวของไวท์ออก

 

ในความรู้สึกของผม ไอ้ไวท์เป็นคนที่ผมนุ่มมากๆ ไหนจะสีผิวที่สว่างเท่าหลอดไฟแบบนั้น ผมว่านะความน่ารักที่พวกผมเห็นกันในช่วงแรกๆนี้ ลักษณะภายนอกของไวท์ก็มีส่วนทำให้สะดุดตาเลยทีเดียว บางครั้งอาจจะดูมากกว่าผู้หญิงที่อยู่โดยรอบซะอีก

 

 

"หยุดทำไม เช็ดต่อดิ" เสียงของไอ้ไวท์เรียกขึ้นเลยทำให้ผมรู้ว่าผมเผลอแต่จ้องไอ้ไวท์อยู่นาน จนลืมไปว่าผมกำลังเช็ดคราบแป้งให้ไอ้ไวท์อยู่

 

"อ่ะ เสร็จละ ทีนี้มึงลองลืมตาดู"

"อือ...ค่อยยังชั่วละ เย็นหน้าทั้งวันแน่เลยกู"

"ก็ดีนี่นา จะได้ไม่ร้อนไงมึง ฮ่าๆๆๆ"

"ดีตรงไหนวะนั่น โดนพัดลมเป่าใส่ทีสะท้านทั้งหน้า"

"เออน่า...ล้อเล่นเอง เดี๋ยวซักบ่ายๆมึงก็คงโอเคแล้วล่ะ"

 

หลังจากนั้นไอ้ไวท์ก็ขอตัวกลับ ส่วนผมก็จัดการเก็บกวาดแป้งที่หกกระจายที่พื้นห้อง ถ้าเดินมาไม่ระวังและเหยียบเข้าให้ผมว่ามีลื่นล้มอ่ะว่าง่ายๆ ไม่นานนักไอ้เซฟก็กลับมาจากซื้อของข้างนอกพอดี

 

"เกิดอะไรขึ้นวะมึง เศษแป้งแม่งมาเป็นทางช้างเผือก"

"ก็เมื่อกี้ไอ้ไวท์มันมาหาที่ห้องพอดี แล้วแป้งของมึงอ่ะตกใส่หัวไวท์เต็มๆ"

"โหย...แสบตาห่าเลยมั้ง แล้วไอ้ไวท์เป็นไงมั่งวะ"

"กูก็พามันไปล้างแป้งออก และเช็ดคราบแป้งให้มันนี่ล่ะ"

"สงสารไอ้ไวท์จังเลยว่ะ ฮ่าๆๆๆ" แหม...คุณเซฟครับ ทำตลกไปได้ แป้งมึงล้วนๆเลยนะนั่น

 

 

ในครั้งแรกที่พวกผมเจอกับไอ้ไวท์แล้วบอกว่าน่ารักนั้น ถึงแม้ว่ามันก็เป็นผู้ชายเหมือนกับพวกผม สำหรับผมแล้วมันยังคงมีมุมที่น่ารักอยู่นะ ผมก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหนที่น่ารัก เอาเป็นว่ามันมีก็ละกัน

 

- - - - - - - - - -

แท่น แท๊น.... กลับมาเจอกันเป็นประจำทุกครั้งช่วงสุดสัปดาห์ อยากบอกว่าช่วงนี้งานค้างเยอะมากก เพราะว่ามีช่วงที่หายไปนาน ไม่อยู่ 2 อาทิตย์เหมือนไม่อยู่ 2 เดือน ไหนจะงานที่แอบดองไว้อีก (ขี้เกียจสุดๆ เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีนะบอกไว้เลย) ทายว่าเกรดออกมาหวาดเสียวชวนหลุดรับตรงมากๆ

 

ในพาร์ทนี้บอกตรงๆว่าแอบสงสารไวท์เล็กน้อยที่แป้งเย็นตกใส่เต็มๆแบบนั้น 55555 (ไรตเปล่าแกล้งจริงๆนะ) พาให้เจมส์ต้องประคบประหงมกันไป ในพาร์ทหน้าขอสปอยล์ว่าจะเป็นฉากของคู่รองบ้าง เชื่อว่าหลายคนคงน่าจะพอเดาออกอยู่ ซึ่งเป็นคู่ของใครนั้นรอลุ้นติดตามกันได้เลยยยย...

 

WRITING : 26 SEP 2015
EDIT : 18 JUL 2016

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #11 junjun1 (@junjun1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 10:02
    ต่อๆ^^
    #11
    0
  2. #10 ไนติงเกลสีดำ (@kingpai1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 01:38
    รออยู่นะ
    #10
    0