Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 29 : Engineering of Love (20) - On the way of love / Part 1 (Save x White)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มิ.ย. 60


[Save's Part]

'วันนี้จบเพียงเท่านี้ครับนักศึกษา พบกันใหม่อาทิตย์หน้า'

เสียงของอาจารย์ที่พูดทิ้งท้ายไว้เป็นสัญญาณว่าคลาสนี้ได้จบไปอีกสัปดาห์แล้ว

"หมดวันซักที ตากูจะปิดอยู่ละมึง" เสียงของไอ้ไฟล์ทพร้อมกับท่าทางที่ค่อนข้างโทรมของมัน
"ใครใช้มึงนอนดึกทั้งที่มีเรียนทั้งวันล่ะวะ" ไอ้เท็นพูดกับไอ้ไฟล์ท
"ก็แบบงานเสร็จแล้วก็อยากผ่อนคลายบ้างไง แต่กูกับไอ้ฟาร์มเล่นเพลินไปหน่อย"
"แล้วเมื่อคืนพวกมึงนอนกันกี่โมง?"
"ตี 3 นี่ดิ" ไอ้ฟาร์มตอบไอ้เท็น
"มิน่าล่ะ ตอนเช้ามึงสองคนเหมือนคนไร้วิญญาณมาเรียนสุดๆ"
"งั้นพวกกูขอไปงีบก่อน กลับละพวกมึง"

ไอ้ฟาร์มกับไอ้ไฟล์ทขอตัวกลับก่อนและตามด้วยไอ้เท็น จนเหลือผมกับไอ้เจมส์อยู่สองคน

"ไปหาไอ้ไวท์กันมั้ยมึง" ไอ้เจมส์ถามผม
"อือ ไปหาหน่อยก็ดี ไหนๆคู่แข่งก็หายไป 3 คนละ ฮ่าๆๆ"

ผมกับไอ้เจมส์เดินไปหาไอ้ไวท์ที่คณะอักษรศาสตร์ที่อยู่ไม่ไกลกันนัก ก่อนจะเจอไอ้ไวท์นั่งอยู่คนเดียวตรงบันไดหน้าคณะ

"อ้าว พวกมึงมาหาใครวะ" ไอ้ไวท์ถามพวกผมสองคน
"มาหากันเกือบทุกวัน ยังต้องถามอีกหรอวะ?"
"เอ้าไม่รู้ เผื่อนึกว่าพวกมึงนัดสาวที่ไหนไว้ซะอีก"
"จะมีสาวที่ไหนอีกล่ะ เพราะกูสองคนเป็นผัวมึงไง" พูดจบผมกับไอ้เจมส์ก็นั่งประกบด้านข้างไอ้ไวท์
"ผัวอะไรไม่ใช่เว้ย ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น"
"ทำไมอายหรอที่มีพวกกูเป็นแฟน"
"เอ่อ...ก็ไม่ใช่หรอก เอาเป็นว่าดูๆกันไปก่อนละกันน่า"
"ฮ่าๆ ตามนั้นก็ได้ กูเป็นทุกอย่างที่มึงสบายใจได้ล่ะ"

"ถ้าถามเล่นๆ มึงว่าระหว่างกูกับไอ้เซฟใครหน้าตาดีกว่ากัน" ไอ้เจมส์ถามไอ้ไวท์
"หน้าตาดีหรอ มึงล่ะมั้ง"
"จริงดิ ฮ่าๆ ขอโทษนะเพื่อนเซฟ" ไอ้เจมส์ทำหน้าเชิงล้อผมหน่อยๆ แหม่ได้ทีดีใจใหญ่เลยนะมึง
"แต่กูชอบไอ้เซฟมากกว่า" ก่อนที่ไอ้ไวท์จะคว้าแขนผมไปเกาะ
"ฮ่าๆ แต่กูของจริงว่ะเจมส์"
"โห่ว ชอบลุคคุณชายแบบมันก็ไม่บอก กูล่ะเสียใจ"
"ล้อเล่นน่า มึงเองก็หน้าตาดีและหล่อในแบบของมึงอยู่แล้วล่ะ" ไอ้ไวท์พูดกับไอ้เจมส์

พวกเราสามคนคุยกันสักพักใหญ่ๆ ส่วนมากก็เป็นผมกับไอ้เจมส์สลับกันพูดหยอกและหยอดใส่ไอ้ไวท์บ้าง ส่วนไอ้ไวท์ก็ตอบกลับมาในสไตล์ของมันคือรับมุขบ้าง ตัดมุขบ้าง แต่ผมกับไอ้เจมส์ชอบที่มันเป็นแบบนี้อยู่แล้วล่ะ

"กูไปรับโทรศัพท์แป๊บนึง เดี๋ยวมานะ" ไอ้เจมส์บอกกับผมและไอ้ไวท์ก่อนจะเดินออกไป

"ไวท์ หยุด 3 วันนี้มึงว่างป่ะ?" ผมเอ่ยถามมันไป
"ก็ว่างไม่ได้ไปไหน ทำไมหรอวะ?"
"กูว่าจะไปดูบ้านกูที่ต่างจังหวัด สนใจไปกับกูมั้ย?"
"แถวไหน?"
"สมุทรสงคราม"
"หรอ อือก็ดี เพราะกูไม่ค่อยได้ไปไหนเท่าไหร่ ไปนานมั้ยวะ?"
"ก็นอนคืนนึงแล้วก็กลับ"
"คิดยังไงถึงจะพากูไปบ้านมึงวะ ฮ่าๆ"
"ก็นานๆทีกูจะไปบ้านนั้นไง เลยอยากจะพาแขกไปพักด้วยงี้"
"แหม่ เอาเป็นว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ไลน์มาบอกอีกทีละกัน"

"โอเค กูมาละ" ไอ้เจมส์เดินกลับมาหลังจากโทรศัพท์ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งด้านข้างที่เดิม
"โอ๊ะ ลื่น" พูดจบไอ้เจมส์นอนบนตักไอ้ไวท์เรียบร้อย
"ตอแหล" ผมพูดกับไอ้เจมส์
"เปล่าเลยลื่นจริงๆเนอะมึง" ไอ้เจมส์พูดพร้อมส่งสายตาหวานให้ไอ้ไวท์
"หรอออออออ" ไอ้ไวท์พูดพร้อมเอามือยีหน้าไอ้เจมส์จนผมอดขำไม่ได้
"โอ้ยยๆ แกล้งเล่นเองแหม่ โหดจริง"
"แน่นอนกูเป็นสายโหดนะ ฮ่าๆ"
"แต่โหดแบบนี้ชอบนะครับ"

"กูก็โหดเหมือนกันนะ ไม่ชอบกูบ้างหรอออ" ผมย้ายไปกระโดดเกาะหลังไอ้เจมส์ด้วยความหมั่นไส้
"เฮ้ยไม่เอาๆ เดี๋ยวฟ้าผ่ากูกับมึงตายเอา" ไอ้เจมส์เอามือดันหน้าผม หลังจากผมพยายามกดหน้าเข้าไปแกล้งจูบมัน จนเล่นเอาไอ้ไวท์หัวเราะพวกผมสองคน
.
.
.

หลังจากที่ผมได้เอ่ยชวนไอ้ไวท์ไปแล้วจนมาถึงวันนี้ที่เราจะไปด้วยกัน ผมขับรถไปรอไอ้ไวท์ที่ด้านหน้าหอของมัน ซึ่งมันก็กำลังรอผมอยู่ด้านล่างพอดี

"ทำไมทำหน้าแบบนั้น ผิดหวังที่นึกว่าจะเป็นรถหรูหรอวะ ฮ่าๆ" ผมล้อไอ้ไวท์ไปหลังจากที่หน้ามันยังดูมึนๆอยู่
"เปล่าเว้ย กูแค่ง่วงเฉยๆ อีกอย่างหนึ่งมึงไม่ใช่พระเอกนิยายไม่ต้องหรูให้หมดหรอก"

"กินอะไรรึยัง" ผมถามระวังขับรถออกมา
"กูหรอ เรียบร้อยแล้วล่ะ"
"โอเค งั้นเดี๋ยวกูจะขับออกไปขึ้นทางด่วนละ"
"ว่าแต่แล้วคนอื่นล่ะ?" ไอ้ไวท์ถามถึงพวกผมอีก 4 คนที่เหลือ
"อยู่ที่ห้องนั่นล่ะ"
"อ่าว แล้วพวกมันไม่ได้ไปด้วยหรอวะ"
"ตอนกูชวนมึง กูไม่ได้บอกซะหน่อยว่าพวกมันจะไปด้วย ฮ่าๆๆ"
"แหม แสบนะมึง"
"ฮ่าๆ แน่นอน เดี๋ยวอีกสักพักไม่กูก็มึงเตรียมตัวรอตอบไลน์ได้เลย"

หลังจากที่ขับออกมาจากกรุงเทพฯได้พักใหญ่ๆเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น ไอ้ไวท์บอกว่าไอ้เท็นโทรมา ก่อนที่ผมจะให้
ไอ้ไวท์รับและเปิดลำโพงไว้

/Save/ ว่ายังไงครับพี่
/Ten/ มึงพาไอ้ไวท์ไปไหนวะ
/Save/ ไปเที่ยวบ้านกูที่สมุทรสงคราม
/Ten/ แล้วไปกันแค่สองคน?
/Save/ เออดิ
/Ten/ แสบนะมึงไอ้เซฟ แหม่
/Save/ แสบอะไรวะ ช่วยไม่ได้เองพวกมึงพลาดเองนี่หว่า ฮ่าๆๆ
/James/ มิน่าล่ะ ถึงว่าทำไมเช้านี้มึงไม่ตั้งนาฬิกาปลุก กูตื่นมาอีกทีทิ้งกับข้าวไว้ให้กูดูต่างหน้าซะงั้น
เสียงของไอ้เจมส์ที่เพิ่มเข้ามา สงสัยมันสองคนคงอยู่ด้วยกัน

/Save/ ฮ่าๆ โทษทีว่ะเพื่อน 2-3 วันนี้ฝากดูแลห้องด้วยนะมึง
/James/ เออๆกูไม่กังวลเรื่องนั้นหรอกแต่กูห่วงอีกคนมากกว่า พวกกูขอคุยกับไอ้ไวท์หน่อยดิ
/Save/ ได้ๆพูดมาเลย นั่งอยู่ข้างๆกูเนี่ยล่ะ
/James/ ไวท์คร้าบบ
/White/ คร้าบบ
/James/ จะไปเที่ยวทำไมไม่บอกกูล่ะ
/White/ ก็ไม่รู้ ไอ้เซฟมาชวนแล้วกูก็ว่างพอดี
/Ten/ ถ้าไอ้เซฟมันทำอะไรมึงละก็บอกกูกับไอ้เจมส์ได้นะ เดี๋ยวพวกกูจะจัดการมันเอง
/White/ ฮ่าๆ มันจะทำอะไรกูได้วะ
/Save/ นั่นดิ กูจะทำอะไรได้วะ กูว่ากูยังปลอดภัยกว่าพวกมึงอีก
/Ten/ หรอออ หน้านิ่งๆอย่างมึงยิ่งร้ายลึก กูรู้นะ หึหึ

เราสองคนคุยกับไอ้เจมส์และไอ้เท็นอีกเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป

ผมเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกาบนคอนโซลรถซึ่งบอกเวลาว่าตอนนี้ยัง 11 โมงกว่าๆ ผมเลยมีความคิดว่าไหนๆก็พอมีเวลาแล้ว แวะพาคนข้างๆผมเที่ยวที่ไหนสักที่ดีกว่า

[White's Part]

"บ้านมึงอยู่ไกลจัง" ผมเอ่ยขึ้นมา หลังจากเห็นไอ้เซฟขับรถเข้าเขตสมุทรสงครามมาได้พอสมควร แต่ยังไม่เห็นจะขับแยกออกไปจากถนนหลัก

"ไม่ไกลหรอก จริงๆเลยมาแล้วล่ะ"
"อ่าว"
"คือดูเวลาแล้วถ้าไปบ้านกูเลยตอนนี้ เกรงว่ามึงจะเบื่อซะก่อนเพราะไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ ก็เลยว่าเดี๋ยวเราแวะที่ไหนสักที่
ก่อนแล้วค่อยกลับมาก็ได้"
"อ่อ แล้วมึงจะไปแวะที่ไหนล่ะ"
"บอกก็ไม่เซอร์ไพร์สสิ แหม่"
"เซอร์ไพร์สหรือลวงกูไปปล้นเนี่ยถึงไม่บอก"
"แหม บอกก็ได้ ว่าจะแวะทะเลใกล้ๆนี่ล่ะ"
ทะเลหรอก็ดีเหมือนกันเพราะผมเองก็ไม่ได้มาทะเลนานแล้วพอสมควร ครั้งล่าสุดก็ประมาณ 2-3 ปีที่แล้ว

รถขับเรื่อยๆตามถนนใหญ่ ผ่านวิวข้างทางที่ส่วนใหญ่เป็นนาเกลือพร้อมกับท้องฟ้าที่แจ่มใสและเพลงที่เปิดคลอไปในรถ จะว่าไปแล้ววันนี้เป็นวันที่เหมาะกับการเที่ยวจริงๆล่ะนะ

'...และในวันนี้เมื่อฉันนั้นได้พบเธอ
ก็รู้สึกว่ารักแต่ให้ความหมายไม่ได้
ก็ไม่รู้ ไม่รู้ว่าจะนิยามอย่างไร...'

'...ก็ความรัก มันเป็นข้อความลึกๆของใจ
จะถามว่าหน้าตาเป็นแบบไหน
ฉันคิดว่าคงหน้าตาเหมือนเธอ...'

"เลิกมองกูได้แล้วมั้ง มองจนกูจะเขินได้ละ" ไอ้เซฟพูดขึ้นมา จนทำให้ผมนึกได้ว่าผมกำลังแอบมองมันอยู่นานมาก
"มองอะไร เปล่าเลย"
"ชอบที่กูหล่อก็บอกมาเถอะ ไม่ต้องปิดหรอก ฮ่าๆๆ"
"มโนไปไกลแล้วมึงอ่ะ กูของีบแป๊บนึงละนะ"

'...ก็ความรัก เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันยิ้มได้
ช่วยฉันให้มีความสุขไม่ว่าอยู่ไหน
เธอรู้ไหม ทุกครั้งที่ใกล้เธอเป็นแบบนี้...'

(ท๊อฟฟี่ นิชาภา - คำถาม)

พวกเราแวะหาอะไรกินระหว่างทางก่อนจะเดินทางต่อ ซึ่งไม่นานนักเราก็มาถึงทะเลในช่วงก่อนบ่ายโมงนิดๆ ด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อยหลังจากรถจอดเสร็จ ผมก็เลยรีบเดินลงไปชายหาดใกล้ๆกับคลื่นที่กำลังซัดชายหาดอยู่ ก่อนจะสัมผัสน้ำทะเลสักเล็กน้อยแล้วเดินกลับขึ้นมาหาไอ้เซฟที่เอาเสื่อมานั่งปูเรียบร้อย

"มึงเอาเสื่อมาด้วยหรอวะ"
"จริงๆแล้วมันติดกับมากับกระโปรงรถด้านหลังล่ะ กูเห็นพอดีก็เลยเอามาปูนั่ง"

เราสองคนนั่งๆนอนๆคุยกันไปเรื่อยๆ พร้อมกับซื้อของกินเล่นจากพ่อค้าแม่ค้าที่เดินผ่านไปมา

"เซฟ"
"ว่า?"
"มึงมาชะอำบ่อยมั้ยวะ?" ผมถาม ไหนๆมันก็พาผมมาถึงชะอำละ
"ไม่บ่อยเท่าไหร่ ล่าสุดก็ 3 ปีก่อนล่ะมั้ง"
"แล้วคิดยังไงถึงพากูมาได้ล่ะ"
"ก็กูอยากมาเที่ยวทะเลพร้อมมึงไงล่ะ สั้นๆแค่นี้เอง"
"เออเนอะแปลกดีนะมึง ชวนกูอยู่แค่คนเดียว"
"เที่ยวกับกูไม่สนุกหรอ โห่วว"
"คิดมากน่า กูแค่สงสัยเฉยๆเอง"

ผมนอนคุยบนเสื่อกับไอ้เซฟที่กำลังเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ ก่อนจะเผลอหลับไป
.
.
.

เสียงคลื่นที่ดูเหมือนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมา

"ว่าไงตื่นแล้วหรอ"
"อือ กูตื่น... เฮ้ยยย"

ผมอุทานขึ้นมาหลังจากพบว่าตอนนี้ไอ้เซฟกำลังอุ้มผมอยู่ อุ้มเฉยๆน่ะไม่เท่าไหร่ ถ้ามันไม่ได้อุ้มมาอยู่กลางน้ำทะเลแบบนี้

"มึงจะทำแป๊ะอะไร" ผมพูดก่อนเอื้อมมือคว้าคอมันเอาไว้ ซึ่งมันคือท่าเจ้าบ่าว-เจ้าสาวในงานแต่งงานชัดๆเลย
"ว่าจะพามึงมาเล่นน้ำไง"
"พากูมาดีๆก็ได้มั้ง จะพากูมาโยนลงน้ำทั้งๆที่หลับเนี่ยนะ โหดร้ายว่ะ"
"ฮ่าๆ กูไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น จริงๆกูก็ปลุกมึงอยู่ล่ะถ้าไม่ติดว่าเมื่อกี้มึงตื่นซะก่อน"

"งั้นปล่อยกูได้ละ หนักมึงเปล่าๆ"
"ใครบอกกว่ากูหนัก"
"งั้นกูเมื่อยละ ปล่อยกู"
"โอเค งั้นเดี่ยวกูจะปล่อยทั้งตัวเนี่ยล่ะ"
"เฮ้ยไม่เอาๆ โทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์กูอยู่ในกางเกง" ผมพูดและเหลือบมองความสูงของน้ำทะเล ซึ่งประมาณขาของไอ้เซฟ
"ไม่ต้องห่วงกูเก็บไว้ให้ในรถหมดละ"
"ไม่เอา กูไม่พร้อมเล่นทั้งชุดนี้เว้ย"
"ชุดเดี๋ยวค่อยเปลี่ยนก็ได้ ถ้าบอกว่าไม่อีกเดี๋ยวกูจูบมึงต่อหน้าคนบนชายหาดนี้นะ"
"เออเอาเลยถ้ามึงกล้าจูบนะ"

เอาว่ะ จูบอย่างน้อยก็ดีกว่าเปียกล่ะน่า

ไอ้เซฟค่อยๆโน้มหน้าลงมา พร้อมกับริมฝีปากของเราที่ใกล้กันเรื่อยๆ ก่อนที่จะ...


ตู้ม !!

"ไอ้เซฟ ฟายแกล้งกู" ผมลุกขึ้น พร้อมเอามือปัดน้ำทะเลออกจากหน้า ใครจะไปนึกว่ามันจะแกล้งปล่อยผมลงทะเลจริงๆเล่า
"คือกูคิดว่ายังมีเวลาจูบมึงอยู่อีกเยอะ ฉะนั้นแล้วเล่นน้ำดีกว่าว่ะ ฮ่าๆๆ"
"เชี่ย กูเปียกมึงก็ต้องเปียกเหมือนกันล่ะ !"

ผมเอามือวักน้ำทะเลใส่มันรัวๆ ก่อนที่สงครามน้ำทะเลของเราสองคนจะเริ่มขึ้น

เราสองคนวิ่งไล่กันในน้ำทะเลอยู่นานพอสมควร ก่อนจะขึ้นฝั่งมาหาที่อาบน้ำและเปลี่ยนชุด

ผมเดินกลับมาที่รถฮอนด้าซิตี้สีขาวคันเดิมที่พาพวกเรามา แต่ไม่ยักกะเห็นเจ้าของรถเลยแหะ
ก่อนที่ผมจะเปิดประตูเบาะหลังเพื่อเอาถุงเสื้อผ้าเก็บ

"เอ้ยย" ผมอุทานก่อนจะรีบปิดประตูรถกลับคืน

"เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ ทำไมไม่ตะโกนบอกกูวะ"
"ก็ใครคิดว่ามึงจะเปิดเข้ามาล่ะ แหม่"

เชี่ยเอ้ย เล่นเอาผมปิดประตูแทบไม่ทัน ดีนะที่ไอ้เซฟมันไม่ได้ถอดหมดทุกชิ้นตอนที่ผมเปิดเข้าไป ไม่งั้นผมนี่ล่ะจะเอาหน้าไปไว้ไหน

"จะเข้ามาปล้ำกูรึยังไงเมื่อกี้"
"ทะลึ่ง กูแค่ไม่รู้เว้ย"
"ฮ่าๆ แล้วมึงจะทำอะไรต่ออีกรึเปล่า"
"ก็ว่าจะไปถ่ายรูปอีกแป๊บนึง จะไปกับกูมั้ยล่ะ"
"อือๆ ไปด้วย"

เราสองคนถ่ายรูปกันอีกสักพัก ก่อนจะเดินทางกลับไปที่บ้านของไอ้เซฟที่เลยมาเมื่อตอนสายๆ

"บ้านหลักมึงอยู่เชียงใหม่ แล้วทำไมถึงมีบ้านอีกหลังนึงอยู่ที่สมุทรสงครามได้ล่ะ"
"ก็มีครั้งหนึ่งคุณย่าเคยมาพักรีสอร์ตแถวนี้ แล้วท่านติดใจบรรยากาศสงบๆของหมู่บ้านประมงติดทะเล ก็เลยหาบ้านหลังหนึ่งไว้พักผ่อนนี่ล่ะ"
"แล้วทางบ้านมึงได้มาบ้านนี้บ่อยรึเปล่า"
"ก็สลับกันมาดูนี่ล่ะ อย่างคุณย่าจะมาปีละ 3-4 ครั้ง ล่าสุดก็เป็นปลายเดือนที่แล้วที่พี่กูมา"
"อ่อๆ แสดงว่ามีคนดูแลอยู่ใช่ป่ะ?"
"ใช่แล้ว"
"ดุรึเปล่าวะ"
"ฮ่าๆ ไม่เว้ย ออกจะใจดี"

หลังจากไม่นานเราก็มาถึงบ้านหลังที่ว่าก่อนจะพลบค่ำพอดี

"สวัสดีครับน้าพร"
"สวัสดีจ้าเซฟ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แล้วพาใครมาด้วยเอ่ย"
"เพื่อนน่ะครับ ว่าจะพาค้างที่นี่ด้วย"

"สวัสดีครับ" ผมทักทายกับน้าพรที่เป็นคนดูแลบ้านหลังนี้
"สวัสดีเช่นกันจ่ะ ชื่ออะไรเอ่ยเผื่อน้าจะได้เรียกถูก"
"ชื่อไวท์ครับผม"

พวกเราคุยกันเล็กน้อยก่อนจะเข้าบ้านกัน โดยที่น้าพรเตรียมมื้อเย็นไว้ให้พวกเราพอดี

"คราวก่อนตอนที่พี่ซอลมาเป็นยังไงบ้างครับ"
"รายนั้นดูเหมือนจะมาแบบเหนื่อยๆนะ คุยกับน้าแป๊บเดียวก็ขอตัวไปนอนเรียบร้อย"
"ฮ่าๆ เรียนหนักก็แบบนั้นล่ะครับ"

"พูดถึงพี่ชายมึงหรอ?" ผมเอ่ยถามไอ้เซฟระหว่างที่ทานข้าวกันอยู่
"อือใช่ละ คนที่มึงเห็นในรูปเมื่อกี้นั่นล่ะ"
ทำให้ผมนึกถึงกรอบรูปเมื่อกี้ที่ผมมองเห็นผ่านๆ ถึงว่าทำไมในรูปถึงดูสนิทสนมกันดี

ว่าแต่พี่ชายมันคนละแบบกับไอ้เซฟเลยนะ คือคนพี่ดูเป็นผู้ชายน่ารักสดใสแต่คนน้องดูมาดคุณชายดี

หลังจากที่กินข้าวกันเสร็จแล้ว ผมก็ออกมานั่งเล่นตรงบันไดท่าน้ำเล็กๆด้านหลังของบ้านที่ติดกับคลองและมีฝั่งตรงข้ามเป็นหมู่บ้านเล็กๆ มองจากคราบที่ติดบันไดแล้วคิดว่าตอนเช้าที่น้ำขึ้น น้ำคงน่าจะขึ้นมาถึงบันไดที่ผมนั่งอยู่ตามสไตล์หมู่บ้านชายเลนแถวนี้ล่ะ

ผมนั่งเล่นมือถือไปเรื่อยๆ ตั้งแต่โพสต์รูปที่ไปถ่ายกันมาจนถึงตอบไลน์ชาวแก๊งของผมเอง

LINE Group : เราสองสามสี่คน [4]

/WorldWide_White/ (*Sticker)
/NatthaNew/ แหม กว่าจะโผล่มาได้นะครับ
/PeachPlay/ นั่นดิ เดทกับผัวไปถึงไหนละ
/WorldWide_White/ เดทอะไรไม่มี เที่ยวเฉยๆ
/PaintingKung/ หรอ ไม่รอดแน่ๆมึง 555
/WorldWide_White/ เว่อร์ละ ระดับกูแล้วไม่มีทาง

"ออกมานั่งข้างนอกไม่หนาวหรอวะ" ไอ้เซฟถามก่อนจะมานั่งข้างๆผม
"ไม่อ่ะ กำลังเย็นสบายพอดี"

"ชอบมั้ย?"
"ชอบอะไร มึงหรอ?"
"เปล่า จะถามว่าชอบที่นี่มั้ย"
"ชอบนะ เงียบสงบและเย็นสบายดี"
"แล้วถ้าถามว่าชอบกูมั้ยล่ะ"
"เอ่อ..." พอผมโดนมันถามแบบนี้ ผมเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน
"ฮ่าๆ กูรู้ว่ามึงคงไม่น่าจะตอบกูหรอก เอาไว้มึงแน่ใจก่อนละกันกูรอได้"

"เริ่มดึกแล้ว เข้าบ้านกันเถอะ" ไอ้เซฟบอกก็ผมจะเดินเข้าบ้านตามมันไป

พูดถึงเรื่องที่นอน แน่นอนว่าผมกับไอ้เซฟคงต้องนอนด้วยกันเพราะห้องอื่นๆก็เป็นของแต่ละคนในบ้านไป ผมเองก็ไม่ใช่คนเรื่องมากอะไรเจ้าของบ้านว่ายังไงผมก็ว่าแบบนั้น

"เซฟ...ไอ้เซฟ" ผมหันหน้ามาเรียกไอ้เซฟ หลังจากที่ผมรู้สึกว่ามันนอนขยับมาหาผมเรื่อยๆ
"หืม ว่ายังไง"
"ขยับไปหน่อยดิ รู้สึกว่าเหมือนมึงกำลังเบียดกูอยู่"
"อึดอัดหรอ งั้นกูเปลี่ยนท่าก็ได้" พูดจบไอ้เซฟก็เปลี่ยนจากที่นอนหงายอยู่มาเป็นพลิกตะแคงข้างมาหาผมแทน

"เตียงมีที่อยู่นะ ทำไมถึงมาเบียดกับกูได้"
"ก็อยากจะสัมผัสมึงใกล้ๆไงล่ะ"
"แค่นี้ก็ใกล้มากแล้วนะ" เพราะตอนนี้เราสองคนนอนหันหน้าเข้าหากัน
"ไม่หรอก ถ้าอยากเข้าไปใกล้กว่านี้จะได้ไหม"

"ให้เซฟได้เข้าไปใกล้ไวท์มากกว่านี้หน่อยนะครับ"

ด้วยความพลั้งเผลอหรืออะไรก็ตาม ผมไม่รู้ว่าเซฟขึ้นมาคร่อมทับตัวผมเมื่อไหร่ ซึ่งกว่าจะรู้ก็เมื่อริมฝีปากของเราประกบเข้าหากันแล้ว พร้อมกับความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่ากระดุมเสื้อของผมกำลังค่อยๆถูกปลดออกไปอย่างช้าๆ

ผมรู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้แล้วต่อไปมันจะดำเนินต่อไปแบบไหน ครั้นจะขัดขืนตอนนี้ก็คงได้เพียงแค่คิด เพราะมือของอีกคนนั้นไปไวกว่าความคิดของผมซะอีก

- - - - - 

[HIDE] - เนื้อหาถูกซ่อนไว้ -

- - - - -

ผมตื่นมาพร้อมกับเสียงของนกที่มาจากนอกหน้าต่างในยามเช้าของวันหยุด

เรื่องเมื่อคืนนั้นผมยอมรับว่าพลาดที่ใจไม่แข็งพอที่จะหักห้ามอีกคนได้ทันจนปล่อยให้เลยตามเลยไป ใจหนึ่งพยายามขัดขืนและบอกให้หยุดและอีกใจเหมือนผมโดนอะไรบางอย่างเหนี่ยวรั้งเอาไว้ ซึ่งอย่างหลังก็เอาชนะไปในที่สุด

ช่างมันเถอะคิดมากไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก อีกอย่างหนึ่งขนาดหลับไปตอนไหนยังไม่รู้ตัวเลย แต่ว่าตอนนี้ไอ้ตัวดีที่ทำกับผมเมื่อคืนไปไหนซะแล้วล่ะ ตื่นขึ้นมาก็ยังไม่เห็นตัวเลย

ผมลุกออกจากเตียงพร้อมชุดนอนที่ดูแล้วรู้ว่าเป็นคนละชุดที่ใส่ก่อนจะนอน ถามว่าอาการเจ็บมีไหมก็มีบ้างแต่ก็ไม่ได้หนักเท่ากับครั้งแรกสุด เพราะครั้งนี้มีแค่คนเดียวไม่ได้มากันหมดเหมือนครั้งแรกตอนนั้น

กลิ่นหอมที่โชยมาจากห้องครัวทำให้ผมเดินตามเข้าไป ก็จะเห็นคนเดิมที่คุ้นเคยกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่

"เอ้า ตื่นแล้วหรอ ว่ากำลังจะไปปลุกพอดี" ไอ้เซฟหันหลังกลับมาเจอผมพร้อมกำลังถือจานที่อยู่ในมือพอดี
"อือ ตื่นแล้วล่ะ"

"ทำอะไรหรอวะกลิ่นโชยเชียว"
"ก็อาหารเช้าทั่วไปเล็กๆน้อยนี่ล่ะ"

ถึงมันจะบอกว่าดูทั่วไปเล็กน้อยเถอะ แต่สำหรับผมแล้วนี่คือของชอบเลยนะสำหรับไข่ดาว ไส้กรอก แฮม และขนมปังชุบไข่ทอด
.
.
.

"วันนี้อยากไปไหนรึเปล่า?" ไอ้เซฟถามผมที่กำลังนั่งๆนอนๆอยู่บนโซฟา
"ไม่อ่ะ อยากนั่งๆนอนๆทั้งวันมากกว่า" จะว่าไปแล้ว ถามไม่เกรงใจเรื่องเมื่อคืนเลยนะแหม่

"โกรธกูหรอเรื่องเมื่อคืน" ไอ้เซฟถามก่อนที่จะลงมานั่งข้างผม
"เปล่า ใครบอกว่ากูโกรธมึง"
"ถ้าไม่โกรธงั้นก็แสดงว่า..."
"แสดงว่าอะไรวะ"
"มึงมีใจให้กูแล้วใช่ไหมล่ะ"
"หรอ มั้ง"
"ทำไมต้องมั้งล่ะ"
"ไม่รู้ดิ สงสัยยังไม่แน่ใจล่ะมั้ง"

"สำหรับมึงแล้ว คิดว่ากูเป็นยังไงบ้าง ถ้าเทียบกับเพื่อนกูอีก 4 คนที่เหลือ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา"
"อืม...ไม่รู้ดิ คงเหนือกว่าหน่อยๆ"
"หน่อยๆเองหรอวะ อุตส่าห์คิดว่าจะได้ขึ้นเป็นมือวางอันดับ 1 ละ ฮ่าๆๆ"
"เออน่าอย่าไปคิดมาก ยังไงมึงก็ดูดีสำหรับกูอยู่ล่ะน่า"
"กูไม่ได้คิดมากหรอกน่า สุดท้ายมึงก็เป็นคนเลือกเองอยู่แล้วนี่"

หลังจากที่ไอ้เซฟพูดจบ ก็คว้ามือผมไปแตะกับหน้าอกของมันเอาไว้

"สมมุติว่าถ้ามึงเลือกกูจริงๆ สัญญาว่ากูจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของมึงได้เลย"

"อะไร พูดแค่นี้เขินหรอวะ"
"เขินบ้าอะไรเปล่าเว้ย"
"แต่หน้ามึงมันฟ้อง"
"มึงคิดไปเองล่ะมั้ง" ก่อนที่ผมจะหยิบมือถือขึ้นมาสะท้อนดูหน้าตัวเอง ซวยละแม่งแดงขึ้นมาจริงๆทั้งหน้าซะด้วย

"เห็นยัง"
"เห็นแล้ว หน้ากูก็ปกติดี" ผมพูดก่อนที่จะคว้ารีโมทขึ้นมาเพื่อเปิดทีวี
"อ่ะ ไม่เขินก็ไม่เขิน แหม่"

เรื่องในอนาคตที่ว่าสุดท้ายแล้วผมจะไปทางไหนนั้นอันนี้ยังคงอีกไกลอยู่ ผมเลยขอเก็บไว้ก่อนละกัน
แต่ถ้าเรื่องในปัจจุบัน ผมรู้แล้วล่ะว่าอะไรรั้งผมเอาไว้เมื่อคืน เมื่อลองค้นหาคำตอบในใจจนเจอ

ผมรักเซฟเข้าไปจริงๆแล้วล่ะ

- - - - - - - - - -
ตอนนี้เป็นส่วนหนึ่งของตอนที่เป็นชุดในชื่อ On the way of Love ครับ ซึ่งจะเป็นตอนของไวท์กับทั้ง 5 คนในแบบที่ลึกลงไปในแต่ละคนแต่ละคู่เลย อย่างในตอนนี้ที่จบไปก็เป็นเรื่องราวของไวท์และเซฟที่มีต่อกันนั่นเอง ซึ่งก็จะมีเรื่องราวครบทั้ง 5 คนแน่นอน

WRITE : 8 JUN 2017

ปล. Part 1 #ทีมคุณชายเซฟ

50 ความคิดเห็น