Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 22 : Engineering of Love (16) - Confusion

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 204
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    14 มิ.ย. 59

 

[White's Part]

 

ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยความรู้สึกเหมือนเมื่อคืนตัวเองหลับลึกมากจนไม่ค่อยอยากจะลุกออกจากที่นอนไปไหน ก่อนที่จะผมจะค่อยเอื้อมไปหยิบมือถือของผมที่วางไว้อยู่ข้างหัวเตียง

 

09:38 AM

 

เชี่ยแล้ว! ตื่นสาย!!

 

"เวรแล้วกู โอ้ย..."

 

ด้วยความตกใจผมจึงรีบดีดตัวขึ้นมาจากที่นอน ก่อนที่ความรู้สึกเจ็บจากบั้นท้ายแล่นเข้ามาจนผมล้มตัวลงไปบนที่นอนอีกครั้ง

 

ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมมันเจ็บจนลุกแทบไม่ได้เลย

 

สายตาผมจับจองไปยังฝ้าเพดานที่สีไม่คุ้นตามากนัก ก็จะค่อยๆชายตาไปมองรอบๆตัวเอง นี่มันไม่ใช่ห้องผมนี่นา...

 

"ตื่นแล้วหรอมึง?"

 

ผมยกใบหน้าขึ้นมามองตามเสียงเรียก ซึ่งก็คือไอ้เท็นนี่เอง

 

"มึงคงกำลังงงๆอยู่ล่ะสิ ที่นี่ก็ห้องกูเองนั่นแหละ"

"แล้วมึงไม่ไปเรียนหรอวะไอ้เท็น?"

"ก็มาอยู่ดูแลมึงไง"

 

ก่อนที่ผมจะถามเกี่ยวกับมันไปมากกว่านี้ ผมควรถามก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม เพราะเมื่อคืนเท่าที่จำได้ว่ามึนหัวมากจนคล้ายๆอยากอ้วกก็เลยจะไปห้องน้ำ แล้วก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยต่อจากนั้น ก่อนที่จะตื่นมาแล้วเจ็บตรงสะโพกจนขยับไม่ได้นี่ล่ะ

 

ยังไม่รวมกับเมื่อคืนที่ฝันน่ากลัวๆว่าตัวเองโดนฉุดไปปล้ำนั่นอีกนะ ฝันซะสมจริงมาเป็นฉากๆ

 

"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับกูวะ ทำไมกูถึงจำอะไรไม่ได้เลย"

"มึงเมาไง ไม่แปลกจะจำอะไรไม่ได้"

"เมา? กูเนี่ยนะเมา เมาไปได้ยังไงวะนั่น"

"ก็กูเองนี่ล่ะหยิบขวดให้มึงผิด พอมึงดื่มไปเท่านั้นล่ะหมดฤทธิ์เรียบร้อย"

"เออนั่น ชิบหายละกู"

 

"แล้ว...เมื่อคืนกูทำอะไรบ้างวะ?" ผมถามเสียงอ่อยๆไป เพราะไม่รู้ว่าตอนตัวเองเมาไปสร้างวีรกรรมโลกตะลึงอะไรไว้รึเปล่า

 

"แก้ผ้า"

"เฮ้ย จริงหรอวะ"

"กูอำเล่นน่า มึงก็เมาแล้วพ่นไปเรื่อยนั่นล่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"ไอ้เพื่อนเวรหลอกกู"

 

"แล้วกูสงสัยอย่างนึง กูรู้สึกเจ็บบั้นท้ายจนขยับแทบไม่ได้ มันเป็นอะไรรึเปล่าวะ? มึงพอรู้ป่ะ?" ผมถามไอ้เท็น ซึ่งมันมีท่าทีนิ่งไปหลังจากได้ยินที่ผมถาม

 

"ทำไมวะ? มันมีอะไรรึเปล่า?"

"แล้วเมื่อคืน...มึงยังพอจำอะไรอย่างอื่นได้รึเปล่า?"

"เรื่องเมื่อคืน?? นอกจากเมาจนจำอะไรไม่ได้แล้วก็มีฝันแปลกๆ"

"ฝันว่า...?"

 

'อย่าเกร็งนะ...'

'จะทำอะไรน่ะ ไม่...อื้ออ'

 

ภาพในฝันค่อยๆลอยเข้ามาอีกครั้ง โทนเสียงที่ยังก้องในหัวเหมือนเสียงที่คุ้นเคย ภาพรางๆที่ลักษณะคุ้นๆ หรือว่าฝันนี้จะ...

 

"ฝันว่ากูโดนปล้ำ หรือว่ามึง..."

"เอ่อ....ก็...ตามฝันมึงนั่นล่ะ ตามนั้นเลยมึง"

 

เชร้ดดดดดดดดดดด

 

"มึง...ปล้ำกูหรอวะไอ้เท็น?"

"ไม่ใช่กูคนเดียว ไอ้ไฟล์ท ไอ้ฟาร์ม ไอ้เท็น ไอ้เซฟก็ด้วย"

 

หะ....ตอนนี้ความรู้สึกนึกคิดในร่างกายผมกำลังตีกันปนเปไปหมด ผมโดนปล้ำ!? ผมเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว!? ผมโดนเพื่อนปล้ำ!? แถมพร้อมกัน 5 คนด้วย!? อ้ากกกกก จะทำยังไงดีต่อวะไอ้ไวท์

 

แต่ก่อนที่ผมจะดึงสติตัวเอง หมอนใบเล็กในมือผมก็ลอยไปหาไอ้เท็นเรียบร้อย (เดี๋ยว! ทันขว้างไปตอนไหนเนี่ย)

 

"คือมึงกำลังโกรธพวกกูใช่ไหม เมื่อคืนทั้งมึงและพวกกูก็ดื่มกันไปเยอะกันจนไม่ค่อยมีสติดี ก็เลย..."

"พวกกูเป็นฝ่ายผิดเองเองที่ทำไม่ดีไม่ร้ายกับมึง พวกกูขอโทษ มึงจะด่าจะว่าพวกกูยังไงก็ได้แต่อย่าตัดเพื่อนกับพวกกูเลยนะ พวกกูยอมรับผิดทุกอย่าง"

 

ไอ้เท็นพูดกับผมพร้อมกับแววตาที่อ่อนลง จริงๆแล้วผมยังไม่ได้โกรธพวกมันเลยนะ เพียงแต่ยังมีอาการอึ้งจนไม่รู้จะยังไงต่อแค่นั้น

 

"ช่างมันเหอะมึง พวกมึงอาจจะไม่ได้ตั้งใจจริงๆก็ได้ กูไม่โกรธพวกมึงหรอก"

"จริงหรอ?"

"ก็จริงดิ ถ้ามึงคิดแต่จะฟันกูอย่างเดียวเพื่อสนองตัวเอง มึงคงไม่ขาดเรียนมาเฝ้ากูแบบนี้หรอก"

 

หลังจากที่ผมบอกไป ไอ้เท็นมีแววตาที่ค่อนข้างสบายใจขึ้นก่อนที่มันจะเขยิบมานั่งพิงหัวเตียงเหมือนข้างๆผม

 

"ไอ้ไวท์"

"หะ? มึงมีอะไรรึเปล่า?" ผมบอกกับไอ้เท็นที่ตอนนี้กำลังจับมือของผมอยู่

 

 

"คบกับพวกกูนะไอ้ไวท์"

 

เฮ้ย เดี๋ยวๆนี่มันอะไรกัน คบหรอ? เดี๋ยวก่อนนะ

 

"คบ?"

"ใช่แล้ว"

"เดี๋ยวก่อนดิ อะไรยังไง จะคบกับใครกูงง"

"คบกับพวกกูไง"

"มึง?"

"ไม่ใช่กูคนเดียว รวมทั้งพวกไอ้ที่เหลือทั้ง 4 คนนั่นด้วย"

 

ผมไม่ได้ตอบกลับไอ้เท็นไป ด้วยความที่ทุกอย่างในหัวกำลังตีกันอีกครั้ง สรุปคือจะให้ผมเป็นแฟนกับพวกมันทั้ง 5 คนเลยหรอ?

 

"ไม่ใช่เพราะว่าเรื่องเมื่อคืนนะ พวกกูรักมึงจริงๆ หลงรักมึงมาตั้งแต่ 2 เดือนก่อนแล้ว"

 

"เอ่อ....เดี๋ยวขอเวลาให้กูก่อนนะ กูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนละ โอ้ยยยย" ระหว่างที่ผมกำลังสับสนอยู่นั้น ผมจึงขอตัวไปตั้งสติตัวเองพร้อมกับไปเข้าห้องน้ำด้วย โดยลืมไปว่าตัวเองยังขยับไปมาไม่ได้ตอนนี้

 

"จะไปห้องน้ำก็ไม่บอกกูวะ" ไอ้เท็นผละออกมาจากเตียงค่อยๆประคองตัวผมขึ้นมาและพาไปห้องน้ำ

"ก็...กูลืมตัว"

"คราวหลังอย่าลืมอีกละกัน เดี๋ยวเจ็บเยอะกว่าเดิม"

"ทำไม? เป็นห่วงกูอะดิ"

"แน่นอน เป็นห่วงพอๆกับหัวใจของกูเลย"

 

ผมนิ่งไปกับคำพูดของมัน มันรักผมจริงๆขนาดนั้นเลย คิดตามแล้วผมก็แอบเขินใช่ย่อย

 

"แค่นี้พอแล้วล่ะ ขอบใจมึงมาก" ผมค่อยๆประคองตัวเองเข้าประตูห้องน้ำไป เพราะถึงจะรู้สึกเจ็บแต่ก็ไม่ถึงขั้นขยับไม่ได้ ฉะนั้นแล้วในห้องน้ำนี้ผมยังจัดการกับตัวเองได้อยู่

 

"ให้เข้าไปช่วยมึงมั้ย?"

"ไม่ต้องละ มึงรออยู่ข้างนอกก็พอ"

"ทำไมล่ะ อายกูรึไง เมื่อคืนก็เห็นกันมาหมดแล้ว"

"ไอ้เวร ทะลึ่ง เงียบไปเลย"

 

ผมค่อยๆเอามือพิงกับอ่างหน้าและมองตัวเองในกระจก ก่อนจะสังเกตเห็นรอยสีแดงๆที่พ้นคอเสื้อออกมา (เพราะชุดที่ผมใส่อยู่นี้เป็นของไอ้เท็น มันก็เลยดูหลวมๆไปบ้าง) ผมถอดเสื้อออก ก่อนจะตกตะลึงกับร่างกายของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยสีแดงเต็มไปหมด ไม่พอหันไปด้านหลังก็มีอีกเหมือนกัน ที่พีคกว่านั้นคือรอยสีแดงที่ว่าเหมือนมีไปเรื่อยๆจนหลบเข้าไปในขอบกางเกง

 

"ขนาดนี้เลยหรอวะ..."

 

ผมใส่เสื้อกลับเข้าไป พร้อมกับค่อยๆยันตัวเองนั่งลงบนชักโครกพร้อมกับค่อยๆคิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมาเมื่อกี้

 

เมื่อคืนผมพลาดท่าไปกับให้พวกมัน?

พวกมันมาขอคบกับผม?

พวกมันรักผมมานานแล้ว?

ให้ผมคบกับพวกมันทั้ง 5 คน? 5 คนเลยหรอ?

 

พอเริ่มจับใจความได้ผมก็เริ่มงงอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะค่อยๆทำธุระส่วนตัวและค่อยออกไปคุยกับไอ้เท็นอีกรอบ

 

ไอ้เท็นประคองผมกลับไปยังที่เตียงและขยับมานั่งข้างๆผม

 

"มึงหิวรึเปล่า?"

"ไม่อ่ะ กูยังไม่ค่อยหิว"

 

"ไอ้เท็น"

"หะ?"

"พวกมึงชอบกูจริงๆหรอ"

"อย่าว่าแต่ชอบ รักเลยล่ะ"

"พวกมึงไปทันชอบทันรักกูตอนไหนวะ?"

"จำวันที่พวกกูทั้งแก๊งเจอกับมึงที่โรงอาหารคณะอักษรครั้งแรกได้ป่ะ? ก็ตั้งแต่ตอนนั้น"

"จริงดิ แล้วพวกมึงแน่ใจได้ยังไงว่ารักกู"

"ของคนอื่นกูไม่รู้นะ แต่สำหรับกู กูหลงมึงตั้งแต่หลังจากที่มึงมาหากูที่ห้องวันนั้น"

"แต่กูเป็นผู้ชายเหมือนกันกับพวกมึงนะ พวกมึงไม่ได้ชอบผู้ชายตั้งแต่แรกนี่"

"แต่สำหรับมึงแล้ว เป็นข้อยกเว้นสำหรับพวกกู"

 

"แล้วที่บอกว่าให้กูคบพวกมึงทั้ง 5 คนนี้ยังไงวะ? กูคิดภาพไม่ออก" อันนี้ผมสงสัยมากพอสมควร เพราะว่าถ้าจะมาขอคบกับผมจริงผมพอจะเก็บเอาไปคิดได้ แต่คบพร้อมกับ 5 คนนี้ยังไง มีแฟนพร้อมกัน 5 คนเลยหรอ แปลกไปนะอันนี้

 

"พวกกูคิดกันไว้ว่าในเมื่อพวกกูทั้ง 5 คนชอบมึงพร้อมกันแบบนี้ ในช่วงแรกจะให้มึงคบพวกกูทั้ง 5 คนเป็นแฟนกันไปก่อนแล้วพอผ่านช่วงระยะเวลาหนึ่งพวกกูจะให้มึงเลือกว่าคนไหนคือคนที่ใช่สำหรับมึงจริงๆ ส่วนอีก 4 คนที่เหลือก็ไม่ติดใจกับการเลือกของมึงแน่นอน ไม่ว่าสุดท้ายมึงจะเลือกใครก็ตาม"

 

"เลือก? คือว่า...ทำไมกูถึงรู้สึกไม่ดีเลยวะ"

"มึงไม่ต้องกังวลหรอก สุดท้ายมึงอาจจะไม่เลือกพวกกูซักคนเลยก็ได้ หรือไม่มึงก็อาจจะปฏิเสธพวกกูตั้งแต่ตอนนี้"

"แต่กูว่า..."

"ยังไงแล้วมึงก็ต้องเลือกอยู่ดี ไม่เคยมีใครมีแฟนพร้อมกัน 5 คนได้หรอก"

"งั้นหรอ อืมๆ"

 

"กูขอถามมึงบ้างไอ้ไวท์"

"หืม ถามว่า?"

 

"ตอนนี้มึงคิดยังไงกับพวกกู ตอบแบบตรงๆได้ไม่ต้องเกรงใจกู"

 

"ตอนนี้...กูยังสับสนและไม่แน่ใจ"

 

"คือว่าก็ใช่ที่กูกับพวกมึงเป็นผู้ชายด้วยกันมันแปลกๆที่จะคบกัน แต่ว่ากูกับพวกมึงแล้ว...กูอธิบายไม่ถูกว่ะเหมือนกูไม่ได้คิดปฏิเสธเหมือนกับคนก่อนๆ"

"มีใจให้กับพวกกูแล้วว่างั้น?"

"ไม่รู้ กูกำลังงงตัวเองอยู่"

"งั้นไม่เป็นไร แต่มึงให้โอกาสกับพวกกูได้รึเปล่า?"

"โอกาส?"

"โอกาสที่จะเป็นแฟนมึง โอกาสที่จะคบกับมึง"

 

"มั้ง...ไม่รู้ว่ะ"

 

"เอาที่มันชัดเจนดิวะ"

"ก็กูบอกว่ากูยังงงๆอยู่ไง ยังไงก็ได้ล่ะ"

"มึงให้โอกาสกับพวกกูแล้วใช่ป่ะ?"

"แล้วแต่พวกมึงจะคิดละกัน"

 

"โอเค งั้นเดี๋ยวกูไปเอาข้าวเช้ามาให้นะ รอแป๊บละกัน"

 

แหม่ พอรู้ว่ากูไม่ปิดกั้นพวกมันหน้าตาดูมีชีวิตชีวามากเลยนะมึง

 

ตอนแรกผมอาจจะมึนงงว่าคิดอะไรไปถึงเปิดทางให้พวกมัน เมื่อมานั่งคิดดีๆแล้วในเมื่อถ้าพวกมันรักผมจริงแถมทั้งยังเลยเถิดไปถึงเรื่องบนเตียงมาแล้วอีก ฉะนั้นแล้วจะลองเปิดทางให้พวกมันดูก็ไม่เสียหาย อีกอย่างหนึ่งในช่วงหลังมีผู้ชายก้าวเข้ามาในชีวิตผมมากมายก็เหมือนเป็นการทดสอบหัวใจตัวเองว่าผมเข้ากับผู้ชายด้วยกันได้จริงรึเปล่า เพราะถ้าไม่ใช่สุดท้ายก็ไม่ใช่อยู่ดี

.

.

.

 

ผมเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาดูพร้อมกับการแจ้งเตือนจากแชทพอสมควร แหงล่ะบอกว่าไปฉลองแต่หายไปทั้งคืนแถมตอนเช้าที่ไม่โผล่หน้าไปเรียนอีก

 

/Tao1234/ กว่าจะตอบไลน์กูได้นะมึง

/Tao1234/ ไปฉลองกันถึงเมืองไหนวะ หายไปทั้งคืน

/WorldWideWhite/ แหม่ ก็ห้องเพื่อนกูที่เรียนวิศวะนี่ล่ะ

/Tao1234/ มึงนอนที่นั่นหรอวะ?

/WorldWideWhite/ เออล่ะ ก็เลยไม่ได้กลับไปหามึงที่ห้อง

/Tao1234/ แล้วตอนนี้มึงอยู่ไหนละ

/Tao1234/ กลับห้องยังวะ

/WorldWideWhite/ ยังว่ะ

/WorldWideWhite/ คงจะอยู่อีก 1-2 วัน

/Tao1234/ ทำไมวะ? ฉลองต่อเนื่อง?

/WorldWideWhite/ เปล่าเว้ย กูแม่งไม่สบาย

/WorldWideWhite/ คงต้องนอนพักที่ห้องเพื่อนกูอีกซักหน่อยล่ะ

/Tao1234/ ครบเครื่องจริงๆเลยนะมึง เมาแล้วแม่งป่วยแถมอีก

/WorldWideWhite/ เลือกได้กูไม่อยากป่วยหรอกน่า

/WorldWideWhite/ เอาไว้กูกลับห้องเมื่อไหร่ จะบอกมึงละกัน

/Tao1234/ เออ โอเค

 

ไอ้เต๋าหารู้ไม่ว่า ความจริงแล้วครบเครื่องยิ่งกว่าที่ผมบอกมันอีกนะนั่น

 

PEACH is calling...

 

นั่นไง ไม่ทันไรมาครบทั้งคู่

 

/White/ สวัสดีครับคุณพี่

/Peach/ วันนี้คุณน้องหายไปไหนครับ ถึงไม่มาเรียน

/White/ ไม่สบายครับ

/Peach/ ตอแหลนะมึง

/White/ ตอแหลแป๊ะอะไร ไม่สบายจริงๆเว้ย

/Peach/ เออน่าล้อเล่นเอง ไปฉลองอีท่าไหนจนไม่สบายวะ

/White/ รู้ด้วยหรอวะ ว่ากูไปไหนมาเมื่อคืน

/Peach/ ก็เมื่อเช้าไอ้ไฟล์ทมาบอกกับพวกกูว่าวันนี้มึงไม่สบาย กูก็สงสัยว่ามึงทันไปอยู่กับพวกมันตอนไหน ก็เลยถามมันไป

/White/ อ่อ กูนึกว่ามึงไปถามไอ้เต๋าที่ห้องซะอีก

/Peach/ ระเบิดลงห้องมึงสิครับ ถ้าให้กูไปเจอมันเนี่ย

/White/ ฮ่าๆๆๆ กูมีเรื่องรบกวนมึงหน่อยดิ

/Peach/ อะไรวะ?

/White/ เอาชุดจากห้องกูมาให้หน่อยดิซัก 2-3 ชุด

/Peach/ ห้องมึง? แล้วไอ้บ้านั่นอยู่มั้ยวะ?

/White/ ข่าวร้าย อยู่ว่ะ

/Peach/ เชี่ย ให้คนอื่นไปเอาแทนกูละกัน

/White/ ได้ไงวะ ในบรรดาเพื่อนกูทุกคนแล้ว มีมึงนี่ล่ะที่รู้เรื่องรู้ราวกับกูเยอะที่สุด

/Peach/ แต่กู...ไม่อยากไปเจอมันนี่หว่า

/White/ มึงก็ไม่ต้องไปคุยกับมากดิ กวนอะไรมาก็ช่างมัน

/Peach/ แต่...

/White/ เดี๋ยวกูจะโทรไปบอกให้มันสงบปากสงบคำกับมึงบ้างละกัน

/Peach/ เออๆ คงประมาณเย็นๆหน่อยนะเว้ย

/White/ อือ มาถึงหน้าห้องแล้วโทรบอกกูด้วยละกัน

 

จะว่าไปแล้วผมก็แอบเอือมๆปนเบื่อกับทั้ง 2 คนนี้เหมือนกันนะ คนหนึ่งก็ขยันแกล้งขยันล้อดีจริง อีกคนแม่งก็ไม่ยอมจะเอาคืนให้ได้นี่ล่ะเกลียดมากๆเข้าระวังจะดันลงเอยกันสักวัน อย่าง "เกลียดแบบไหนได้แบบนั้น" เข้าให้ล่ะ

 

หลังจากที่ผมกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว ผมหยิบรีโมททีวีขึ้นมาแล้วเปลี่ยนช่องเพื่อหารายการที่น่าสนใจดู เพราะดูเหมือนว่าทั้งวันนี้ผมอาจจะยังลุกไปไหนจากเตียงไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ เลยต้องหาอะไรทำแก้เบื่อระหว่างวันไปบ้าง

 

มีอยู่ช่องหนึ่งกำลังจะฉายหนังเรื่อง Now You See Me พอดีผมเลยหยุดดูที่ช่องนี้ โดยผมเอนตัวขึ้นมาพิงกับหัวเตียง ส่วนไอ้เท็นก็นั่งบนพื้นข้างล่างและพิงอยู่กับเตียงข้างๆตัวผม

 

"กูจะดูช่องนี้นะ"

"ตามสบายเลยมึง"

 

ระหว่างที่ผมดูหนังไปได้ประมาณกลางๆเรื่อง ผมก็เห็นอีกคนนิ่งไปแล้วเรียกชื่อไปก็ไม่ตอบ ผมจึงค่อยๆขยับเข้าไปหาใกล้ๆปรากฏว่าไอ้เท็นมันหลับไปแล้วเรียบร้อย

 

ผมค่อยๆเอียงหน้ามองไอ้เท็นที่กำลังหลับอยู่อย่างช้าๆ มองๆไปมันเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากตั้งแต่สมัยมัธยม ภายนอกอาจจะเป็นคนขี้เก๊กหน่อยก็เถอะ มันเคยมีแฟนนะแต่แฟนมันดันนอกใจแล้วไอ้เท็นจับได้พอดี หลังจากนั้นมันก็เลยไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีกเลย ดูๆไปแล้วใครได้ไปเป็นแฟนคงอาจจะเรียกเสียงอิจฉาได้ไม่น้อย

 

แต่เดี๋ยวสิยิ่งแอบมองมันผมก็แอบยิ้มตามหรือว่าผมเริ่มหลงมันแล้วเหมือนกันหรอ? ไม่รู้ล่ะ ดูหนังต่อดีกว่า

 

[Ten's Part]

 

ผมนั่งมองคนเอนตัวพิงกับเตียงที่กำลังดูทีวีในสภาพตาปรือๆใกล้จะฟุบคารีโมตทีวี ถ้าจะง่วงขนาดหนัก

 

"ไวท์ ถ้ามึงง่วงขนาดนั้นมึงก็นอนเถอะ"

"ไม่ๆ กูไม่ง่วง"

"โกหก กูนั่งมองมึงมาตั้งแต่เมื่อกี้ละ"

"เออน่า ขอดูหนังให้จบๆก่อน อีกนิดเดียวเอง"

 

ซึ่งก็อีกนิดเดียวจริงๆ เพราะหลังจากที่ผมลุกไปเข้าห้องน้ำมาเสร็จมันก็ฟุบคารีโมตทีวีไปเรียบร้อย

 

ดื้อจริงๆเลยนะมึงอ่ะ

 

ผมมานั่งคิดถึงเกี่ยวกับคนที่กำลังนอนไปแล้ว ถึงตอนนี้อาจจะมีพวกผมชัดเจนอยู่ฝ่ายเดียวก็ตาม แต่ผมว่าสำหรับไอ้ไวท์มันต้องมีอาการบ้างล่ะถึงตอนนี้อาจจะยังไม่แสดงออกมาก็เถอะ แต่แน่ๆที่ว่าไม่ปฏิเสธพวกผม พวกผมก็พอจะมีความหวังบ้างอยู่ล่ะน่า

.

.

.

 

เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ผมจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูไม่ใช่ใครที่ไหนก็เพื่อนผมที่เหลือนี่ล่ะ

 

"ไอ้ไวท์ล่ะวะ"

"นอนอยู่บนเตียงนั่นล่ะ"

"นอนทั้งวันเลยหรอวะ?"

"เปล่า เพิ่งนอนไปได้ซักชั่วโมงนี่ล่ะ"

"อ่อ แล้วว่าไงบ้าง โอเคป่ะวะ?"

"ก็อย่างที่กูส่งไลน์ไปบอกเมื่อตอนเที่ยงนั่นล่ะ ไม่ได้บอกรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ"

 

"แหม พอบอกไม่ได้ปฏิเสธนี้ยิ้มเลยนะพวกมึง" ผมล้อเพื่อนที่เหลือไป

"ก็แบบดีใจบ้างอะไรบ้างงี้ไงไอ้เท็น"

 

พวกผมทั้ง 5 คนค่อยๆขยับตัวขึ้นไปนั่งบนเตียงโดยที่คนนอนอยู่ยังไม่รู้สึกตัว แบบขอเข้าไปนั่งมองใกล้ๆละกันน่า

 

"ผู้ชายอะไรกัน อยู่ๆก็มาขโมยหัวใจกูไปได้"

"แหม่ หวานเยิ้มเลยนะมึงไอ้ไฟล์ท"

"ถึงจะขโมยหัวใจไป แต่พวกเราก็ไปขโมยความบริสุทธิ์ของมันมาแทนซะงั้น"

"ก็จริง ถือว่าพลั้งเผลอไปละกัน ต่อไปจะทะนุถนอมอย่างดีเลยละกันนะ"

"จะนั่งมองอย่างนี้จนรอมันตื่นเลยหรอวะ?"

"ไม่รู้แล้วแต่พวกมึง แต่กูว่าจะปลุกให้ลุกมากินข้าวละ" ผมตอบไอ้ฟาร์มไปก่อนจะค่อยๆเขย่าแขนเรียกไอ้ไวท์

 

'ไวท์...ตื่นได้แล้วมึง'

'ถึงเวลากินข้าวแล้ว ตื่นดิ'

 

"อือ...เดี๋ยวก่อน"

'เดี๋ยวไม่ได้นะครับ แฟนเป็นห่วง' ไอ้เจมส์พูดขึ้นพร้อมกับพวกผมที่แอบยิ้มปนขำตามมัน

 

"อือๆ ตื่นก็ได้"

.

.

.

 

"เฮ้ยยย!!"

 

พลั่ก!

 

ไอ้ไวท์ที่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยความเหมือนว่าจะตกใจที่ตื่นมาแล้วเห็นพวกผมนั่งล้อมรอบมันอยู่ เลยร้องเฮ้ยออกมา แล้วแถมยังถอยหัวไปชนใส่หัวเตียงอีก รู้สึกเจ็บแทนจริงๆ

 

"เป็นยังไงบ้างเนี่ยมึง"

"ก็เจ็บดิ"

"มา เดี๋ยวกูเป่าให้ เพี้ยงงง" ไอ้ไฟล์ทขยับตัวเข้าไปหาก่อนจะเป่าลมใส่หัวไอ้ไวท์

 

"ปัญญาอ่อนละมึง คงจะหายอยู่หรอก"

"อะไรกัน มีอารมณ์เล่นกับกูหน่อยดิ โด่วว"

 

"แล้วอะไรของพวกมึงเนี่ยมานั่งล้อมกูทำไม"

"มานั่งมองแฟนตัวเองไงครับ" ไอ้เซฟตอบกลับไป เรียกเสียงฮิ้วกันได้เบาๆเลย

"เหอะ แฟนเลยหรอมึง รีบไปมั้ง"

"ไม่รีบหรอก มึงก็ไม่ได้ปฏิเสธพวกกูนี่"

"แล้วจะมั่นใจแล้วหรอว่ากูยอมรับพวกมึงน่ะ"

"อยากให้กูทบทวนความจำเมื่อคืนกันอีกรอบมั้ยล่ะ" ไอ้เซฟพูดพร้อมกับขยับเนคไทแบบหลวมๆ พร้อมกับไอ้ไวท์ที่นิ่งไป

 

"ไอ้พวกหื่น เรื่องเมื่อคืนยังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะเว้ย"

"เคลียร์? ไอ้เท็นก็คุยกับมึงแล้วนี่"

"ไอ้เท็นก็ส่วนไอ้เท็น เหลือแต่พวกมึง 4 คนนี่ล่ะ ว่ามา"

 

ทั้ง 4 คนหันมามองผมแบบงงๆ ผมก็ได้แต่ส่ายหน้ากลับไปอย่างงงๆเหมือนกันว่าผมก็บอกไปแล้วนะเมื่อเช้า

 

"แหม โดนกูเล่นมั่ง ทำเงียบเชียวนะพวกมึง"

"แกล้งกูหรอ อยากโดนอีกรอบหรอมึง" ไอ้เจมส์พูดแบบทีเล่นทีจริง

"ลองทำดิ กูจะได้ถีบพวกมึงคว่ำรายบุคคล"

"โห...โหดว่ะ แต่มึงจะถีบพวกกูไหวหรอ ฮ่าๆๆ"

"แหม่ อย่าคิดว่ากูไม่กล้านะมึง"

 

"เรื่องเมื่อคืนก็ช่างมันเถอะ แต่มึงไอ้เซฟ"

"หะ? กูหรอ กูทำไมวะ?" ไอ้เซฟถามแบบงงๆหลังจากโดนไอ้ไวท์เรียกชื่อ

"เรื่องวางแผนผสมเหล้าให้กูอ่ะ พวกมึงที่เหลือก็ด้วยแต่ไอ้เซฟมึงหนักสุด"

"ทำไมหรอ กูทำอะไรไปวะ?"

"ก็มึงบอกว่ากูไม่ต้องดื่มก็ได้ แถมถ้ามีอะไรจะไปนั่งเป็นเพื่อนกับกู ที่ไหนได้สุดท้ายก็เนียนไม่บอกกู"

"แหม่ ก็บรรดาเพื่อนๆคาดคั้นกูซะขนาดนั้น จะให้กูทำยังไงได้"

 

"เกือบได้เฝ้าชักโครกทั้งคืนแล้วมั้ยล่ะกู"

"แต่มึงก็เฝ้าเตียงแทนอยู่ดี ฮ่าๆๆๆ"

"อยากโดนรีโมทเคาะปากมึงมั้ยไอ้ฟาร์ม พวกมึงนี่แม่ง"

 

"จะไปทำอะไรก็ไปดิ มานั่งมองกูกันทำไม"

"ก็อยากมองหัวใจของตัวเอง" ไอ้ฟาร์มเล่นมุขขึ้นมา ซึ่งเล่นเอาพวกผมที่เหลืออดจะส่งเสียงฮิ้วตามไปไม่ได้

 

"เออ แล้วแต่พวกมึงเลยละกัน กูนอนต่อแล้ว"

 

หลังจากนั้นไอ้ไวท์ก็คว้าผ้าห่มมานอนคลุมโปงตัวเองไปพวกผมได้แต่มองและยิ้มตามกันไป เพราะถ้ามันไม่รำคาญหน้าพวกผม ก็อาจจะเป็นเพราะเขินจนต้องหลบหน้าพวกผมก็เป็นได้

 

ถึงเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นสถานะใหม่ระหว่างพวกเราทั้ง 6 คน แต่ใน 100% ตอนนี้ผมว่ามันคงต้องมีซัก 1% เป็นอย่างน้อยแล้วล่ะ อยู่ที่ว่าสุดท้ายจะลงเอยว่าเป็นใคร

- - - - - - - - - -

ในตอนหน้าเป็นตอนของพีชนะครับ


WRITING : 14 JUN 2016

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

50 ความคิดเห็น