Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 16 : Engineering of Love (11) - Target is Marked (RE)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    15 พ.ค. 60

 

[Save's Part]

 

"ต่อไปกลุ่มที่ 4 ชลกรณ์ กฤตภพ พีรยุทธ อนุพันธ์ ปริพันธ์ จับกลุ่มทีไรอยู่ครบหน้าครบตาทั้งแก๊งเลยนะ"

 

"ฮ่าๆ แน่นอนครับอาจารย์ พวกเราซี้กัน"

"และชอบทำอะไรเหมือนๆกันด้วยว่างั้น?"

"แน่นอนครับ"

"ระวังจะไปชอบอะไรเหมือนกันแล้วซี้แตกนะ จะบอกให้เลย ฮ่าๆๆ"

"โห ไม่มีทางหรอกครับอาจารย์ รักกันดีซี้ไม่แตกแน่นอน"

 

ก็เป็นธรรมดาล่ะครับที่อาจารย์จะแซวพวกเรา 5 คนบ้าง ก็เพราะเวลาให้จับกลุ่มกันทีไรก็มักจะอยู่กันเป็นแก๊งเหนียวแน่นแบบนี้ตลอด แถมทุกคนในคลาสก็ไม่มีใครแยกพวกเราออกจากกันได้ด้วย

 

 

"เลิกเรียน แล้วไปไหนกันดีวะพวกมึง?" ไอ้ฟาร์มพูดขึ้นระหว่างที่กำลังเดินลงจากอาคาร หลังจากเลิกคลาสเสร็จ

"อืม...ไม่รู้ดิ เที่ยวหรอ?"

"เที่ยวไหนล่ะ? หลังจากมิดเทอมนี้พวกเราเที่ยวกันจนครบทุกที่แล้วมั้ง"

"งั้นจะไปไหนล่ะ กูยังไม่ค่อยอยากกลับไปนอนที่ห้องตอนนี้เท่าไหร่"

 

"ไม่ยากเลย เราก็ไปหาพวก 4 คนนั้นที่คณะอักษรสิ" ไอ้เจมส์แทรกขึ้นมาระหว่างที่ไอ้ฟาร์มกับไอ้ไฟล์ทกำลังโต้ตอบกันอยู่

"เออเนอะ ไม่ได้เจอหน้าพวกนั้นเป็นอาทิตย์กว่าๆล่ะมั้ง ไอ้เซฟมึงว่าไง?"

"อือ...ก็ดีเหมือนกัน เพราะกูก็ไม่ได้เห็นหน้า 4 คนนั้นนานละเหมือนกัน" ผมตอบไอ้เท็นกลับไป

 

 

ใช้เวลาเดินจากคณะวิศวะไม่นานนักพวกเราทั้ง 5 คนก็มาถึงคณะอักษรพอดี โดยพวกเราเดินไปยังโต๊ะประจำของทั้ง 4 คน แต่ปรากฏว่าเจอแต่โต๊ะเปล่า

 

"4 คนนั้นไปไหนกันวะ?"

"เออนั่นดิไอ้เท็น ยังไม่เลิกเรียนมั้ง"

"คิดว่าไม่น่าจะใช่ ไม่งั้นตอนเดินเข้ามาเมื่อกี้พวกเราคงยังไม่โดนรุมขอถ่ายรูปแบบนั้นหรอกว่ะ"

"ไปไหนกันว่ะ? ว่าจะมาหาซะหน่อย"

 

"ตรงนั้นใช่ไอ้นิวรึเปล่าวะ?" ผมหันตามที่ไอ้ไฟล์ทชี้ไปยังทางเดินที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งก็เห็นไอ้นิวเดินหอบขวดน้ำเปล่าอยู่ 4 ขวดจริงๆด้วย

 

"ไอ้นิววว... ทางนี้ๆ" ไอ้เท็นโบกมือหยอยๆเรียกไอ้นิว

"เออเห็นแล้วๆ ไง สวัสดีพวกมึง"

"แล้วคนที่เหลือไปไหนกันหมด?"

"อยู่ยิมเนเซียมกันนู้น ไปดูไอ้เพ้นท์กับไอ้ไวท์เล่นแบตกัน กูก็กำลังเอาน้ำไปให้พวกมันอยู่เนี่ย ไปด้วยกันมั้ยล่ะ?"

"อือๆ ไปด้วยๆ"

 

เดินตามไอ้นิวไปอีกซักพักก็มาถึงยิมเนเซียมของมหาวิทยาลัย ตอนใกล้เย็นๆแบบนี้ก็มีคนมาใช้บริการเยอะพอสมควร ไอ้นิวพาพวกผมไปที่ชั้น 1 ตรงโซนของแบตมินตัน ซึ่งผมก็เพิ่งนึกออกว่าไอ้ไวท์ก็เคยบอกว่ามันอยู่ชมรมแบตมินตันอยู่เหมือนกัน

 

'Service Over 15-12'

 

'16-12'

 

พวกเราทั้ง 5 คนมานั่งบนอัฒจรรย์ย่อมๆที่อยู่ข้างสนามแบต ซึ่งพวกเราก็เข้าไปนั่งข้างๆต่อจากไอ้พีชที่มานั่งดูอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว

 

"สวัสดี ไอ้พีช"

"เออ สวัสดีพวกมึง"

"วันนี้เขามีอะไรกันวะ?"

"ก็ตีแบตไง"

"อันนี้กูอยู่แล้วน่า แต่ทำไมถึงมาตีแบตวันนี้กันไง"

"ก็เป็นนัดประจำสัปดาห์ของชมรมแบตไงมึง ซึ่งไอ้ไวท์กับไอ้เพ้นท์มันอยู่ชมรมนี้กูก็เลยมานั่งเป็นเพื่อนดูพวกมัน"

.

.

.

 

'20 Set Point - 15'

 

'Game 21 - 15'

 

หลังจากที่มานั่งไม่นานก็จบเกมส์แรกไป โดยไอ้ไวท์ที่จับคู่กับไอ้เพ้นท์แพ้ไปก่อน ซึ่งก็ไม่ได้แปลกใจอะไรนักเพราะว่าอีกคู่ตรงข้ามนั้นเป็นรุ่นพี่ปี 3 คณะแพทย์ซึ่งเป็นถึงระดับตัวแทนของมหาวิทยาลัยซะด้วย

 

"อ้าว พวกมึงมาดูกูเล่นแบตด้วยหรอ?" ไอ้ไวท์หลังจากดื่มน้ำเสร็จก็เดินมาหาพวกผมพอดี

"อือ...ตอนแรกไปหาที่คณะไม่เจอ ก็เลยมาหามึงที่นี่ไง แล้วเป็นไงบ้าง?"

"เหนื่อยอ่ะดิถามได้"

"แหงล่ะ ฝ่ายตรงข้ามโหดด้วยนี่ ทำไมถึงได้เล่นกับพวกพี่เขาล่ะ?"

"ก็ตารางเล่นของชมรมมันวนมาถึงคู่พี่เขาพอดี คู่กูก็เลยเหนื่อยหน่อย ใกล้ถึงเวลาละไปก่อนนะพวกมึง"

"อือ สู้ๆนะเว้ยไอ้ไวท์เดี๋ยวพวกกู 5 คนจะช่วยเชียร์ให้"

 

"ว่าแต่ไม่มีใครให้กำลังใจชายเพ้นท์ผู้นี้เลยหรอครับ?" ไอ้เพ้นท์พูดขึ้นมา หลังจากที่เดินมาที่ข้างไอ้ไวท์พอดี

"กูว่ามึงคงได้กำลังใจจากอีกคนเยอะแล้วมั้งไอ้เพ้นท์ คนที่เหลือก็แบ่งให้กูมั่งเนอะ ฮ่าๆๆๆ ใช่ป่ะ? ไอ้พีช"

"ใช่แล้ววว... เมื่อกี้นะมาถึงปุ๊บก็ส่งขวดน้ำให้กันด้วย เมินกูเฉยเลย"

"เอ้า ก็ขวดน้ำอยู่ที่กูนี่หว่า กูก็ต้องยื่นให้มันดิ ของไอ้ไวท์ก็อยู่ที่กูเหมือนกัน" ไอ้นิวพูดตัดบทขึ้นมา

 

"เอาเป็นว่าพวกมึงสองคนก็สู้ๆละกัน แทคมือกับพวกกูละกัน มา..."

 

ทั้งไอ้เพ้นท์และไอ้ไวท์ก็แทคมือกับพวกผมทีละคนเรียงตั้งแต่ไอ้เท็น ไอ้ไฟล์ท ไอ้เจมส์ ไอ้ฟาร์ม และปิดท้ายที่ผม

 

"ไอ้เซฟ" ไอ้ไวท์หันกลับมาทักผมอีกครั้ง

"หะ? ทำไมวะ?"

"เมื่อกี้มีอะไรรึเปล่า? เห็นมองตามหลังกูมา"

"ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่า...สู้ๆละกันนะมึง"

 

 

'14-13'

 

'Service Over 14 All'

 

'15-14'

 

'16-14'

 

'Service Over 15-16'

 

 

เชื่อมั้ยว่า ตลอดเวลาที่เกมรอบหลังดำเนินมาตั้งแต่คะแนนแรกจนถึง ณ ตอนนี้ ผมไม่ได้สนใจเกมแม้แต่นิดเดียว ไม่ได้สนใจลูกแบต ฝ่ายตรงข้าม หรือแม้แต่กองเชียร์ด้วยกันเลย สายตายังคงจับจองไปยังคนตัวเล็กที่คงกำลังจดจ่อกับการเล่นแบตอยู่อย่างแน่วแน่

 

ผมไม่รู้ตัวนะว่าผมเหลือบมองไอ้ไวท์มานานเท่าไหร่ กว่าผมจะรู้ตัวอีกทีผมเป็นฝ่ายจับจ้องมองอีกฝ่ายเป็นที่เรียบร้อยไปแล้วตั้งแต่ลักษณะ ท่าทาง นิสัย ซึ่งผมก็ไม่เคยเป็นแบบนี้กับใครเลยนะจริงๆ และสิ่งที่ผมสัมผัสได้จากไอ้ไวท์ก็คือความน่ารัก(?) รึเปล่าก็ไม่รู้แต่ผมจะนิยามว่ายังไงดีล่ะ ไอ้ไวท์เป็นคนที่มีความน่ารักซ่อนไว้อยู่โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ด้วยและด้วยเหตุที่ว่านั้นเริ่มทำให้ผมเริ่มเกิดความรู้สึกแปลกๆกับไอ้ไวท์มากขึ้นเรื่อยๆ

 

ผมว่าหลงไอ้ไวท์เข้าแล้วล่ะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ลืมไม่ได้ว่าทั้งผมและมันก็ต่างเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ แล้วผมทำยังไงดีทีนี้


มันก็ผิดที่ไปรู้สึกแบบนี้กับเพื่อนตัวเองที่เพิ่งรู้จักไม่นาน แต่ทำไงได้ก็หัวใจของผมมันเริ่มรวนไปหมดแล้ว ผมจะต้องทำยังไงดี...

 

 

 

[White's Part]

 

'Game 25-23'

 

จบเกมส์ไปเรียบร้อย สรุปคือคู่ผมกับไอ้เพ้นท์แพ้ไป 2-0 เซต แต่ผมก็ยอมรับนะว่าฝีมือยังห่างชั้นกับพี่ๆอีกฝั่งอยู่พอสมควรและอีกอย่างนึงคือพี่เขาเป็นถึงระดับตัวแทนมหาวิทยาลัยด้วย ถ้าจะแพ้ก็ไม่แปลก

 

"พวกพี่เก่งกันจังเลยนะครับ พวกผมยอมเลยจริงๆ"

"ฮ่าๆ ก็ค่อยๆฝึกไปเรื่อยๆนั่นล่ะ ฝีมือระดับนี้เก่งแล้ว"

 

ผมกับไอ้เพ้นท์เดินกลับไปหาคนอื่นที่เหลือในฝั่งอัฒจรรย์ โดยไอ้เพ้นท์เดินกลับไปหาไอ้นิวที่มีไอ้พีชนั่งอยู่ข้างๆ ส่วนผมก็เลยกะว่าเดินไปหาไอ้ 5 คนนั้นก่อนละกัน

 

"พวกมึง"

 

"พวกมึง เฮ้ย..."

 

ระหว่างที่ผมกำลังเดินเข้าไปหา ผมลองเรียกพวกมันซึ่งมองมาหาผมพอดีแต่ปรากฏว่าพวกมันทั้ง 5 คนเหม่ออะไรไม่รู้เรียกก็ไม่ตอบ ผมหันไปข้างหลังก็ไม่เห็นมีอะไรน่ามอง สงสัยต้องเรียกสติพวกมันหน่อยแล้วล่ะ

 

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

 

"โอ้ย! เล่นอะไรของมึงเนี่ยไอ้ไวท์?"

"อือ นั่นดิ หัวกูจะเป็นอะไรรึเปล่าวะเนี่ย"

"เว่อร์ละไอ้ฟาร์มแค่ลูกแบต ไม่ใช่ลูกเทนนิส"

 

ก็เล่นเรียกแล้ว โบกมือแล้วไม่หันมา ก็ตีลูกแบตใส่หัวเรียงคนนี่ล่ะ (โดยผมเป็นคนตีใส่ 3 คนและเรียกให้ไอ้พีชขว้างใส่อีก 2 คน)

 

"เหม่ออะไรกันวะ? พวกมึง"

"เปล่านี่ ไม่ได้เหม่อ"

"มั่วล่ะ เมื่อกี้กูเรียกพวกมึง แม่งไม่มีใครตอบกูซักคน"

"เรียกพวกกูด้วยหรอ ตอนไหนวะ?"

"อ่าว พวกมึงนี้แม่งก็เนอะ"

 

"ไอ้ไวท์มึงจะกลับรึยัง?" ผมหันไปตามเสียงเรียกไอ้พีช ซึ่งมันและไอ้นิวกับไอ้เพ้นท์เก็บของเตรียมจะกลับแล้ว

"เดี๋ยวกูขออยู่คุยกับพวกนี้อีกแป๊บนึง พวกมึงไปก่อนก็ได้"

"เออๆ แล้วเจอกันที่ห้องนะมึง"

 

"รู้สึกเหมือนกูไม่ค่อยเห็นหน้ามึงเลยนะ" ไอ้เจมส์ถามผมขึ้นมา

"ก็กูได้เรียนคณะเดียวกับพวกมึงซะทีไหน เห็นหน้ากันบ่อยดินี่ล่ะแปลก"

"แล้วหมูกระทะหลังมอนั้นเป็นไงมั่ง?"

"ก็โอเคดี อ้อ...เกือบลืม นี่บัตรสมาชิกกะเอามาคืนมึงพอดี" ผมยื่นบัตรสมาชิกที่อยู่ในกระเป๋าของผมให้ไอ้เจมส์ไป

"พวกมึงสองคนไปทันยืมบัตรกันตอนไหนวะนั่น?" ไอ้ไฟล์ทถามผมกับไอ้เจมส์

"ก็ตอนนั้นกูไปเจอไอ้เจมส์ที่ร้านสะดวกซื้อพอดี พอคุยไปคุยมาก็พูดถึงเรื่องหมูกระทะหลังมอพอดี กูก็เลยขอยืมบัตรไอ้เจมส์ไปแป๊บนึง"

 

"ว่าแต่กูได้ข่าวจากสาวในคณะกูว่า มีผู้หญิงมาจีบใครซักคนในพวกมึงนี่ล่ะ ใครวะ?"

"อ้อ ไอ้ฟาร์มนั่นเอง ฮ่าๆๆๆ สาวคณะรัฐศาสตร์ซะด้วย เสียดายว่ามันปฏิเสธไปละ" ไอ้ไฟล์ทบอก "ก็กูเฉยๆนี่หว่า คิดว่าคงไม่ใช่สำหรับกู"

"แล้วคนที่ใช่ของชายฟาร์มนี้ต้องแบบไหนครับ? สัมภาษณ์หน่อย"

"เอ่อ...ไม่รู้เหมือนกันนะครับ คงแล้วแต่แต่ละคนล่ะครับ ถ้าถูกใจก็คงเลือก"

"หูยยย ใครกันน้าที่จะมาถูกใจชายฟาร์มของเรา เห็นมากี่คนก็บายหมด"

"แหม่ ไอ้ไฟล์ทน้องรักครับ ได้ข่าวของตัวเองก็ไม่ต่างกันนักหรอกนะครับ"

"แซวเล่นเองนะครับพี่ ขำๆเอง"

 

"แต่ถ้าเบอร์ 1 แบบสาวๆติดเยอะเราต้องยกให้คนนี้ ชายเซฟของเรานี่เอง..."

"หืม...กูเกี่ยวอะไรกับสาวๆของพวกมึงด้วยเนี่ย"

"ไม่ต้องเขินน่ามึง เชื่อมั้ยว่าในพวกเรา 4 คนเนี่ยกว่าจะมีสาวมาจีบคนนึงนี้ ชายเซฟเรามีสาวมาจีบไป 2 คนแล้วครับ"

"เดี๋ยวๆ เว่อร์ไปละไอ้เท็น ถึงกูจะยอมรับว่ากูหน้าตาดีกว่าพวกมึง แต่กูไม่ใจร้ายเกินหน้าเกินตาเพื่อนตัวเองแบบนั้นหรอก ฮ่าๆๆๆ"

"เห็นเงียบๆนี้มั่นหน้าใช่ย่อยเลยนะมึงไอ้เซฟ หูยยยย..."

 

พวกเราเดินคุยกันเรื่อยๆตั้งแต่ออกจากยิมเนเซียมจนถึงประตูด้านข้างมหาวิทยาลัยกันพอดี โดยที่ไอ้เซฟขอตัวไปเติมเงินในโทรศัพท์มันแถวนี้แป๊บนึง พวกเราที่เหลือก็เลยยืนรออยู่ห่างจากร้านสะดวกซื้อไม่ใกล้ไม่ไกลมานัก

 

"ไอ้เซฟนานจังวะ กูเริ่มอยากเข้าห้องน้ำแล้วว่ะ"

"พวกมึงก็กลับห้องกันไปก่อน เดี๋ยวกูรอไอ้เซฟเองก็ได้" ผมบอกกับไอ้เจมส์กับพวกมันไป หลังจากที่ดูจากอาการไอ้เจมส์แล้ว ถ้าจะยืนต่อตรงนี้นานไม่ไหวแน่ๆ

"งั้นหรอ ฝากบอกมันด้วยนะ กูไปละ..." พูดจบไอ้เจมส์ก็รีบเดินกลับหอไปเลย สงสัยถ้าจะปวดจริงอะไรจริง

 

"เออ...เพิ่งนึกได้ ว่ากูกับไอ้ไฟล์ทต้องไปเตรียมของสำหรับมื้อเย็นที่ห้องวันนี้ด้วย มึงสนใจไปกินกับพวกกูที่ห้องป่ะ?"

"คงไม่ล่ะ เพราะว่ากูก็มีนัดที่ห้องไอ้พีชแล้วเหมือนกัน" ผมตอบไอ้ฟาร์มกลับไป

"งั้นพวกกูสองคนก็ขอตัวเหมือนกันนะ ฝากด้วย..."

 

"เหลือมีงคนเดียวแล้วล่ะไอ้เท็น มีธุระอะไรเหมือนกับพวกนั้นรึเปล่านั่น?"

"คิดว่าไม่มีล่ะมั้ง....เดี๋ยว ชิบหายละ"

"เพิ่งนึกอะไรได้ของมึงนั่น"

"กูเพิ่งนึกได้ว่าเพื่อนกูจะเอาพาวเวอร์แบงค์มาคืนกู ตอนนี้คงรออยู่ข้างล่างหอแล้วแน่ๆ งั้นกูก็ต้องขอตัวไปแล้วอีกคนเหมือนกันนะ ไปละ" พูดจบไอ้เท็นก็รีบวิ่งกลับไปหอคืน สรุปว่าไปกันหมดทิ้งผมไว้คนเดียวซะงั้น

 

 

"อ่าว แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดแล้วล่ะ?" ไม่ถึงนาทีไอ้เซฟก็เดินมาด้วยอาการงงๆ ที่เห็นเหลือผมรออยู่แค่คนเดียว

"แยกย้ายกันไปทำธุระใครธุระมันหมดแล้วล่ะ"

"โห่ว...ทิ้งกูหมดเลยไอ้พวกนี้"

"เถอะน่า ว่าแต่มึงเองก็ไปนานใช่ย่อย"

"ก็ดันต้องไปต่อคิวคุณป้า 2 คนนี่สิ แถมแต่ละคนคิดตังค์นานใช่ย่อย"

 

 

"แต่เมื่อกี้กูก็แอบน้อยใจมึงนะ"

"หะ? น้อยใจ? ทำไมหรอวะ" ผมแอบงงหน่อยๆกับไอ้เซฟ ว่าผมไปทำอะไรให้มันน้อยใจได้ล่ะนั่น

"จำตอนที่มึงแข่งเสร็จได้แล้วป่ะ? ที่หลังจากมึงตีลูกแบตใส่พวกกูน่ะ..."

"อืมๆ แล้ว..."

"แล้วหลังจากพวกเราก็แทคมือมึงกับไอ้เพ้นท์กันเรียงกันทีละคนอีกครั้งนึง ของคนอื่นนี้มึงยังหยุดคุยหยุดทักอยู่บ้าง แต่พอถึงทีกูมึงก็รีบแทคและเดินออกไปเฉยเลยไหงงั้น"

"อ๋อ...ตอนนี้พี่ประธานชมรมแบตเขาเรียกพอดีเว้ย กูก็เลยรีบแทคมือมึงแล้วไปหาพี่เขาเลย"

 

"อืม...งั้นหรอ แต่ยังไงกูก็ยังงอนมึงอยู่ดี"

"อ่าว งั้นกูขอโทษมึงน่านะ แทคมือใหม่ก็ได้" ผมจับมือมันไว้ แต่หน้ามันยังดูเฉยๆซะงั้น

"แค่แทคมือเองหรอ?"

"งั้นเด็กชายชลกรณ์จะให้พี่ธาราภัทรคนนี้ทำยังไงล่ะครับ ถึงจะหายโกรธพี่ล่ะ หืม?" ผมพูดหยอกไอ้เซฟกลับหน่อยๆ ด้วยบทพี่ชายที่แสนดี (แต่มันก็ทะแม่งๆตรงที่ว่าคนที่ได้บทบาทน้องสูงตั้ง 188 แต่คนที่เล่นเป็นพี่ดันสูงแค่ 177 ซะงั้น)

"ทำอะไรก็ได้ที่พิเศษกว่า 4 คนนั้นหน่อย"

 

 

"งั้นยกมือมึงขึ้นมาข้างนึง"

 

ผมคว้าไปจับมือข้างนึงของไอ้เซฟไว้ ก่อนที่จะดึงเข้ามาให้ตัวมันชนกับผม 1 ที

 

ตุ่บ!

 

"เป็นไงบ้าง หายงอนกูรึยัง?"

"ก็หน่อยนึง"

.

.

.

 

"อย่างอแงสิครับชายเซฟ งอแงบ่อยระวังสาวหายนะ..." ผมเอื้อมมือไปหยิกแก้มมันทั้งสองข้างและโยกไปโยกมา คนบ้าอะไรหายงอนยากจริง

 

"โอ้ยย พอแล้วๆ กูล้อเล่นมึงเอง" ผมหยิกมันเล่นไม่นานก็ปล่อยมือออก เพราะกลัวมันจะเจ็บหน้าเอา

 

"หายงอนกูรึยัง?"

"ความจริงกูไม่ได้งอนอะไรมึงหรอก แค่แกล้งมึงเล่นเอง ฮ่าๆๆๆ"

 

พล้วะ!

 

"โอ้ย ตีกูทำไมวะมึง"

"โทษฐานแกล้งกูไง" ด้วยความหมั่นไส้ ผมก็เลยตีแขนมันไปทีนึง ข้อหาแกล้งกันดีนัก

 

"ว่าแต่มึงไม่รีบไปล้อมวงมื้อเย็นกับอีก 4 คนนั้นหรอ? นานขนาดนี้คงแยกเขี้ยวใส่มึงแล้วมั้ง"

"เออจริงด้วยว่ะ... งั้นกูขอตัวก่อนนะ"

"อือๆ แล้วเจอกัน"

 

จะว่าไปก็เพิ่งนึกได้ว่าผมก็มีนัดล้อมวงมื้อเย็นที่ห้องไอ้พีชเหมือนกัน ตอนนี้มันก็คงใกล้จะแยกเขี้ยวใส่ผมเหมือนกันแล้วแน่ๆ มัวแต่จัดการกับคนแกล้งงอแงแถวๆนี้ซะด้วยสิ ถึงว่าอายุ 19 ด้วยกันทำงอแงไปได้ จริงๆเลยนะเนี่ย...


- - - - - - - - - -

ก่อนอื่นไรต์ต้องก้มลงนั่งคุกเข่าพนมมือ กราบขอโทษด้วยลีลาของตีญ่า The Face กับเหล่าบรรดารีดเดอร์ทุกคน ที่เล่นหายไปนานมากโดยไม่บอกไม่กล่าวเฉยเลยร่วมๆเกือบ 18 วันได้ คือไรต์ได้หายตัวไปเข้าค่ายที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ม.เกษตรศาสตร์ บางเขน พอกลับจากค่ายมาก็มารอลุ้นผล GAT/PAT ครั้งที่ 1 กับโควต้าภาคเหนือ ม.เชียงใหม่ต่อ เลยไม่ได้มาลงเรื่องต่อเลย หวังว่ารีดเดอร์ทุกคนจะให้อภัยไรต์เตอร์คนนี้นะครับ 555555 (ผิดไปแล้วววว....)


แอบสปอยล์นิดนึงว่าเซฟไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับไวท์คนเดียวนะ ทั้งเจมส์ เท็น ฟาร์ม และไฟล์ทก็รู้สึกไม่ต่างกันกับเซฟเลย ซึ่งก็ต้องมาลุ้นว่าเมื่อทั้งแก๊งดันชอบคนๆเดียวกัน พวกเขาจะจัดการกันยังไงล่ะ!?

WRITE : 19 JAN 2016

EDIT : 15 MAY 2017

50 ความคิดเห็น

  1. #26 blackdevilvinus (@lar0649) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 06:24
    มาต่อเร็วๆ นะค่ะ.กำลังสนุกเลย
    #26
    0