Engineering of Love - ขอโทษนะ แต่นายน่ารักว่ะ

ตอนที่ 10 : Engineering of Love (07) - Quandary / Part 1 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 พ.ค. 60

 

[White's Part]

 

/แต่ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ใดบนโลกนี้ ที่มันช่างกว้างใหญ่และฉันยังคงต้องรออีกนานเท่าไหร่.../

 

ผมล้วงโทรศัพท์ออกมาระหว่างที่เดินออกมาจากห้องเรียนพร้อมกับมองเบอร์คุ้นๆ ที่ไม่ได้เพิ่มชื่อไว้ซะด้วยสิ

 

'ฮัลโหล ไวท์...' นึกว่าใครที่แท้เป็นรูมเมทห้องผมนี่เอง

'อือ มีอะไรวะ'

'คือว่า กูลืมกุญแจห้องไว้ที่บ้าน เข้าห้องไม่ได้ มาไขให้กูหน่อย'

'โอ้ย มึงนี้มันจริงๆเล้ย รอแป๊บนึง เดี๋ยวกูไปหา'

'โอเค อย่านานนะมึง'

 ดีนะที่เป็นตอนเลิกเรียนแล้วพอดี ไม่งั้นรอก่อนไปก่อนละกัน

 


'แกๆ นั่นใช่จุฑาเทพวิศวะรึเปล่าอ่ะ?'

'ไหนๆ กรี๊ดดด จริงด้วยๆ'

'อยากเข้าไปถ่ายรูปด้วยจัง แต่ไม่กล้าอ่ะ'

'ด้านได้อายอดนะแก...ว่าแต่เค้ามาทำไมคณะอักษรที่นี่'

'มาหาแฟนป่ะ?'

'ไม่มั้ง เท่าที่ฉันไปสืบมานะทั้ง 5 คนยังไม่มีแฟนเลย'

'จริงหรอ แสดงว่ายังโสดล่ะสิ กรี๊ดดดด...'

 

ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ตามเสียงกรี๊ดด้วยความงงว่ากรี๊ดอะไรกัน ก็เห็นไอ้ 5 คนที่คุ้นๆหน้าคุ้นๆตา มายืนหยุดที่หน้าผมพอดี

 

"มาหาใครกันวะพวกมึง?"

"ก็มาหาพวกมึงนั่นล่ะ ทั้งคณะอักษรพวกกูรู้จักคนอื่นซะที่ไหน"

"เออรู้ๆ แล้วมีธุระอะไรล่ะ?"

"เย็นนี้พวกกู 5 คนว่าจะไปกินหมูกระทะกัน ก็เลยมาชวนพวกมึงไปด้วย แล้วอีก 3 คนนั่นล่ะไปไหนหมด?"

"มันไปซื้อของกัน เดี๋ยวก็มา"

"เออๆ งั้นฝากบอกมันละกัน พวกกูไปละ"

 

"เดี๋ยวๆ"

"มีอะไรวะ ไอ้ไวท์?"

"พวกมึงมีเบอร์กูกันหมดรึยังวะ?"

"มีแค่ไอ้เท็น ไอ้เจมส์ และไอ้เซฟ 3 คน ส่วนกูกับไอ้ฟาร์มยังไม่มี"

"อ่ะ 087-7XXXXXX"

"โอเคงั้น 5 โมงครึ่งเจอกัน"

 

หลังจากที่ผมบอกเบอร์โทรให้กับไอ้ไฟล์ทไปและ 5 คนเดินออกไปแล้ว อยู่ดีๆก็มีแก๊งสาวๆที่ไหนไม่รู้ 4-5 คน โฉบลงมานั่งประกบข้างผมด้วยความรวดเร็ว

 

"หะ อะไรเนี่ยย"

"พวกเราอยู่คณะเดียวกับไวท์นั่นแหละแต่เรียนอยู่คนละเซค มีเรื่องจะถามหน่อยสิ"

"งั้นจะถามอะไรล่ะ?"

"รู้จักกับแก๊งจุฑาเทพวิศวะด้วยหรอ?"

"อือ...ก็สักพักได้"

"พวกเราฝากขอเฟซ กับไอจีหน่อยสิ นะๆๆๆ"

"งั้นจะเอาของคนไหนล่ะ?" ผมเปิดและยื่นโทรศัพท์ของผมให้พวกเธอดู เท่านั้นล่ะรีบกดเพิ่มกดติดตามกันจนมือเป็นระวิง

"ว้าว ขอบคุณนะ แล้วมีไลน์ของพวกเขาป่ะ?"

"ไม่มีหรอก ไม่ได้ขอไว้น่ะ" ความจริงผมมีหมดล่ะแต่ไม่บอก เพราะว่าเดี๋ยวจะไปรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของพวกมันเปล่าๆ ให้เฟซกับไอจีก็พอแล้ว

"หรอ งั้นขอบคุณนะ ถ้าว่างๆลองฝากขอด้วยน้าาา" หลังจากจบภารกิจเสร็จแล้วพวกเธอก็หายวับไปเลย เดี๋ยวนะ ไม่มีใครคิดจะขอเฟซขอไอจีผมบ้างหรอเนี่ย !!!

 


"เสน่ห์แรงดีนะครับคุณไวท์" ไอ้พีชทักผมหลังจากที่กลับจากซื้อของเสร็จพร้อมกับไอ้นิวและไอ้เพ้นท์

"แรงบ้าแรงบออะไรวะ มาถามที่ไม่ใช่เกี่ยวกับกูเลยซักนิดเดียว"

"อ่าว หรอ ไอ้ตอนแรกเห็นไกลๆนึกว่าโดนสาวรุมนี่ดิ แล้วมาถามอะไรมึงวะ?"

"ก็มาขอเฟซ ไอจี ไลน์ ของไอ้ 5 คนนั้น"

"แล้วมึงได้ให้ป่ะ?"

"ให้แค่เฟซกับไอจี ไลน์ไม่ได้ให้ เอ้อ! เพิ่งนึกได้ ไอ้ 5 คนนั้นมาช่วยพวกเราไปกินหมูกระทะเย็นนี้ว่ะ สนใจป่ะ?"

"เออว่ะ น่าสนๆ แล้วพวกมึงสองคนล่ะ?" ไอ้พีชกับผมหันไปถามไอ้นิวกับไอ้เพ้นท์ ซึ่งก็เห็นพวกมัน 2 คนกำลังนั่งป้อนไอศกรีมกันอยู่

 

"เฮ้ยๆ พวกมึงสองคนหยุดจีบกันก่อน ไอ้หน้าหล่อห้าคนนั้นมาชวนกินหมูกระทะจะไปมั้ย?"

"อือ ไปดิๆ" ไอ้นิวหันมาตอบไอ้พีช ส่วนไอ้เพ้นท์ที่คาบช้อนไอติมอยู่ในปากก็พยักหน้า

"โอเค งั้นเดี๋ยวกูบอกมันให้ละกัน แต่กูสงสัยนะว่า...ทำไมพวกมึงต้องมานั่งป้อนไอติมกันด้วยวะ?" ผมถามออกเมื่อเห็นมันสองคนป้อนไอศกรีมกันอีกละ

"ก็ไอ้เพ้นท์นี่ล่ะ บอกให้กูป้อนๆอยู่นั่นล่ะ ถ้าไม่ป้อนเดี๋ยวคืนนี้มันบอกว่าจะแกล้งกูอีก" ไอ้นิวหันมาตอบพร้อมดึงช้อนไอศกรีมออกจากปากของไอ้เพ้นท์

"มึงแกล้งอะไรมันวะ ไอ้เพ้นท์?"

"กูก็แค่เอาผ้าห่มคลุมโปงแล้วก็จักจี้มันเท่านั้นเอง"

"แค่หรอวะ? กูเนี่ยแทบหายใจไม่ออก"

"แต่กูก็เห็นมึงสนุกดีนี่ ฮ่าๆๆๆ ป้อนอีกสิ"

"พวกมึงสองคนนี้สรรหาเล่นกันจังเนอะ งั้น 5 โมงครึ่งเจอกันหน้าหอนะพวกมึง"

 

ผมกับไอ้พีชได้แต่ส่ายหน้ากับความปัญญาอ่อนของพวกมันสองคน แต่ว่าความปัญญาอ่อนของพวกมันนี่ล่ะทำไมสาวๆในคณะจับมันจิ้นกันเอง จนผมเริ่มคิดตามสาวๆในคณะแล้วว่าหรือมันคงจะได้กันเองจริงๆ

 

/WorldWide_White/ เรียบร้อย ตกลงทั้ง 4 คน

/Flight5678/ OK งั้น 5 ครึ่งพวกกูจะไปหาพวกมึงที่หอ

/WorldWide_White/ เออๆ งั้นเจอกัน

 

 

- 2 ชั่วโมงต่อมา -

 

หลังจากที่พวกผมอาบน้ำแต่งตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เดินลงไปรอที่ชั่นล่างของหอผม ซึ่งก็พบพวกมันทั้ง 5 คนมารอพวกเราเรียบร้อยพร้อมกับรถยนต์ที่จอดอยู่อีก 2 คันซึ่งน่าจะเป็นรถของพวกมันเองล่ะ (อย่างที่เคยบอกว่าไอ้พวกนี้รวยใช่ย่อยกันทั้งนั้น)

"รถมีสองคันนะ พวกมึงเลือกเอาระหว่างรถไอ้ไฟล์ทกับรถไอ้เซฟ" ไอ้เท็นบอกกับพวกผม ก่อนที่พวกเราจะแยกย้ายกันไปที่รถ โดยผมนั่งรถคันสีดำโดยมีไอ้ไฟล์ทเป็นคนขับ ไอ้ฟาร์มนั่งข้างหน้าและผมกับไอ้เพ้นท์นั่งข้างหลัง

 

"อะไรกัน ไม่ได้นั่งกับแฟนนี้มึงเศร้าเลยหรอวะไอ้เพ้นท์ ฮ่าๆๆๆ" ผมแซวมัน หลังจากที่ไอ้นิวไปนั่งรถไอ้เซฟโดยไอ้พีชชิงตัดหน้าไปนั่งด้วย เลยทำให้ไอ้เพ้นท์ได้มานั่งคันนี้แทน

 

"เศร้าอะไรกัน ปล๊าววว..."

"หืม...ไอ้เพ้นท์มีแฟนแล้วหรอ?" ไอ้ฟาร์มหันมาถามพวกผม

"ไม่มีหร๊อกก เพ้นท์คนนี้ยังโสดสนิทครับผม !!"

"หรอ? นึกว่าเป็นแฟนกับไอ้นิวซะอีก" ไอ้ไฟล์ทที่กำลังขับรถอยู่พูดออกมา จนทำให้ผมหลุดขำก๊ากออกมา

"อ่อ...อันนั้นเป็นรูมเมทกันเอง ไม่ใช่แฟน"

"โกหกหัวใจตัวเองไม่ได้นะมึง" ผมล้อมันต่ออีกนิด

"กูไม่โกหกหรอกน่าา ไอ้ไวท์ ฮ่าๆๆๆ"

 

หลังจากที่ฝ่าการจราจรในช่วงเย็นของกรุงเทพฯมาได้ไม่นานนัก พวกเราก็มาถึงร้านหมูกระทะร้านหนึ่งพอดี ซึ่งดูแล้วเป็นที่ร้านที่ใหญ่และคนเยอะมาก

 

"เต็มที่เลยนะครับทุกคน วันนี้ไอ้เท็นเลี้ยง"

"อ่าว กูบอกมึงตอนไหนวะไอ้เจมส์ว่ากูจะเลี้ยง"

"ก็เห็นมึงเคยบอกว่ามึงรวยสุดในพวกเรานี่นา"

"อันนั้นหมายถึงตอนอยู่ที่บ้านเว้ย แต่ตอนนี้สามัญชนคนธรรมดา"

 

หลังจากที่พวกเราไปยกเนื้อ ลูกชิ้น ผักต่างๆมาเรียบร้อย ก็จัดการกินกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งก็ไม่แตกต่างสงครามขนาดย่อมๆ ไหนจะทั้งการฉกชิงตั้งแต่พื้นที่ยันอาหาร

 

"ว่าแต่คนเป็นคนต้นคิดชวนมากินหมูกระทะได้วะ?" ผมเอ่ยถามออกไป

"กูเองๆ คือส่วนใหญ่พวกเราก็อยู่กันแต่หอใช่มั้ยล่ะ? ก็เลยอยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ทำไมวะ?"

"อ้อ ไม่มีอะไรหรอก กูก็แค่ถามเฉยๆ" ไอ้เจมส์เป็นคนตอบผมในขณะที่คนอื่นกำลังมุ่งมั่นกับการกินอยู่

 

"เอ้อ! ไอ้ไวท์กูถามอะไรมึงหน่อยดิ"

"หืม... ว่าไงไอ้ฟาร์ม?"

"กูเห็นรูปมึงตอน ม.6 กับมึงตอนนี้ที่อยู่ปี 1 แตกต่างลิบลับ มึงไปทำยังไงมาวะ"

"ก็...ทรงผมนี้กูอยากไว้เอง ส่วนหน้ากับผิวกูเนี่ยคือว่าหลังจากแอดมิชชั่นไม่นาน กูบอกกับพี่สาวว่าอยากเปลี่ยนตัวเองแบบให้เพื่อนจำไม่ได้ว่าเป็นกู เท่านั้นล่ะพี่กูก็จับกูยัดเข้าคลินิกไป ตอนแรกกูก็คิดว่าโอเคดีอยู่หรอก แต่หลังๆนี้กูคิดว่ามันเริ่มเว่อร์จนทำให้กูดูเป็นผู้หญิงยังไงก็ไม่รู้"

"ฮ่าๆๆๆ จริงดิ แล้วตอนนี้เพื่อน ม.ปลาย จำมึงได้บ้างป่ะ?"

"จำได้ว่าพอกูเปลี่ยนทั้งชื่อไลน์ ชื่อเฟซ เปลี่ยนรูป ปรับประวัติอะไรใหม่หมด นอกจากไอ้พีชกับไอ้เท็นแล้ว แม่งไม่มีใครจำกูได้ซักคน"

"โห ผลลัพธ์ดีขนาดนี้ สงสัยกูคงต้องไปใช้บริการบ้างแล้วว่ะ ฮ่าๆๆๆ"

"พวกมึงทั้ง 5 คนไม่ต้องหรอก แค่ทุกวันนี้ก็หล่อบาดใจสาวใน ม. หมดแล้วมั้ง"

 

"ไอ้ไวท์มันเอากลูต้าลูกพี่ลูกน้องมันมาใช้เว้ย ใช้จนแม่งขาวแซงหน้าพี่มันไปแล้ว" ไอ้พีชที่แทรกขึ้นมาล้อผม จนทั้งโต๊ะหลุดหัวเราะ

"เว่อร์ละมึง ขนาดแค่ห้องกูยังแทบย่างกรายเข้าไปไม่ได้ นับประสาอะไรกับโต๊ะเครื่องแป้งนั่นล่ะวะ"

"แต่ว่ามันมาไกลจากตอน ม.4 ที่กูเริ่มรู้จักมันนะ กลับไปอีกรอบกูว่ารุ่นน้องคงมีกรี๊ด"

"กูว่าไม่หรอกมั้ง ขนาดตอนอยู่ ม.6 เดือนโรงเรียนห้อง A กลบรัศมีผู้ชาย ม.6 ทั้งชั้น"

"ฮ่าๆ ของอย่างนี้มันก็ไม่แน่เหมือนกันนะมึง"

 

ความจริงแล้วผมก็เคยลองคิดเล่นๆ นะว่าถ้าผมกลับไปที่โรงเรียนอีกครั้งรุ่นน้องจะมีปฏิกิริยายังไงกับผมบ้าง? ผมคิดว่านอกจากจะไม่มีปฏิกิริยาแล้วคงยังจำผมไม่ได้อีกด้วยล่ะ เพราะตอนที่อยู่โรงเรียนส่วนใหญ่ผมรับหน้าที่เป็นแผนกไร้ตัวตนอยู่ตลอด

 


แน่นอนว่าหลังจากจบสงครามแย่งชิงหมูกระทะแล้ว มักจะตบท้ายด้วยของหวานกันเสมอ ซึ่งแต่ละคนก็ค่อยทยอยๆกันออกไปเอามาได้ซักพักแล้วล่ะ ก่อนที่ผมจะออกไปเอาตาม

พอผมไปถึงคือก็เห็นสภาพเฉาก๊วยหกเต็มพื้นจากวีรกรรมของเด็กที่มาเอาเมื่อกี้ แล้วทีนี้กูจะได้กินเฉาก๊วยมั้ยวะเนี่ย!! จนทำให้ผมต้องครีเอทเมนูของหวานใหม่ขึ้นมาเองสินะ

 

"กินอะไรวะมึง?" ผมหันไปตามเสียงซึ่งก็คือไอ้เซฟซึ่งตามเข้ามาหลังจากผม

"ตอนแรกกูก็ว่าจะกินเฉาก๊วยแต่แม่งหกเต็มพื้น มึงก็ระวังหน่อยละกัน กว่าจะมีคนมาเช็ดอีก" ผมพูดกับมันพร้อมค่อยๆบรรจงตกแต่งของหวานต่อไป

 

"..."

 

อะไรห้อยแถวๆหัววะเนี่ย

 

 

แมงมุม !! เชี่ยยยยย

 

ด้วยความตกใจผมจึงรีบปัดและดีดตัวออกมา แต่ลืมไปว่าข้างหลังมีร่องรอยอารยธรรมเฉาก๊วยที่กำลังเจิ่งนองเต็มที่

 

พรืดดด!!

 

"ว๊ากกกก"

"เฮ้ยยยย!!!"

 

ตุบ !!

 

ผมล้มหน้าทิ่มพร้อมกับล้มไปทับใส่อีกคนที่กำลังหันมาหน้ามาทางผมพอดี บทสรุปคือล้มทั้งคู่ แต่ล้มน่ะไม่เท่าไหร่แต่ตอนนี้ผมกำลังจูบปากมันเข้าให้ !!!!


อ๊ากกกก... งานนี้ทำยังไง รีบลุกสิครับพี่น้อง !!

 

"มึงเป็นอะไรไปรึเปล่าวะ?" มันเอ่ยถามหลังจากผมลุกออกมา

"ป่ะ...เปล่า กูก็...แค่ลื่นเฉยๆ" เฮ้ย ทำไมพูดเสียงตะกุกตะกักแบบนี้ ไอ้ไวท์มึงเป็นอะไรของมึงไปวะเนี่ย !!

"เออดีละ ไม่เป็นไร เล่นเอาซะกูตกใจ"

"ไม่มี...อะไรแล้ว กูกลับโต๊ะ กะ ก่อนละ"

"เดี๋ยว!!"

"หะ?"

"เดินไปทางนั้น เดี๋ยวล้มอีกหรอกมึง แล้วมึงไม่ใส่น้ำแข็งหรอ?"

"อะ...เอ่อ ขอบใจๆ แต่กูกินเปล่าๆวันนึงนี้น่าจะอร่อยดี กูไปละ!!" พอพูดเสร็จผมก็วิ่งกลับโต๊ะไปเลย

 

จูบแรกในชีวิตกู เป็นผู้ชาย !!

 

ไม่นะมึงไอ้ไวท์ ตั้งสติดีๆสิวะ ตื่นเต้นทำไม มึงเป็นผู้ชายเหมือนกันกับมันนะ!!

 

ลืมไปซะไอ้ไวท์ !!! แต่แม่งยิ่งลืมยิ่งชัด ว้ากกกก !!

- - - - -

[Save's Part]

 

ผมยืนมองตามหลังคนที่กำลังรีบเดินกลับโต๊ะไป พร้อมกับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ที่ไอ้ไวท์มันล้มมาจูบปากผมเข้าให้ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้นได้ แต่ก็อดคิดถึงริมฝีปากนุ่มนั้นไม่ได้หรือเพราะมันเป็นครั้งแรกของผมด้วยวะนั่น ก่อนที่ผมจะเดินกลับไปที่โต๊ะ

 

"นานจังเลยวะไอ้เซฟ นึกว่ามึงหนีหายไปไหนละ" ไอ้ไฟลท์ทักผมคนแรก

"เฉาก๊วยหมด กูเลยต้องหาอย่างอื่นกิน" ผมพูดกลบเกลื่อนไปงั้นล่ะ เพราะถ้าจะให้พูดว่าไปล้มจูบกับผู้ชายมาแบบนั้น ท่าจะได้อธิบายกันยาวเหยียด

ผมน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอยู่อีกฝั่งของโต๊ะนี่สิดูจากสภาพแล้วคงไม่อยากให้ใครรู้แน่ๆ

 

"แค่ก..."

"เอ้า ค่อยๆกินดิวะไอ้ไวท์ สำลักขึ้นมาจะสมน้ำหน้าให้"

"โห...ไอ้นิวสมน้ำหน้ากูเลยหรอ โหดว่ะมึง"

 

หลังจากที่พวกเราจัดการจ่ายเงินกันเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็กลับมาที่รถอีกครั้งแน่นอนซึ่งมีผมเป็นหนึ่งในคนขับ

 

"คราวนี้สงสารคนที่ขามาไม่ได้นั่งกับแฟน ไอ้นิวนั่งรถไอ้ไฟล์ทส่วนไอ้ไวท์มึงมานั่งกับกู" ไอ้พีชพูดขึ้นระหว่างที่ผมเข้าไปในรถเรียบร้อย

"หะ? กูหรอ"

"เออดิวะ มึงนั่นล่ะ"

"เออๆ ได้ๆ"

 

"ข้างหลังเต็มว่ะ มึงนั่งหน้าข้างไอ้เซฟไป"

"กูอยากนั่งกับมึงอ่ะไอ้พีช"

"นั่งกับกูมาทั้งวันแล้ว นั่งคนเดียวบ้างเถอะมึง"

"เออ ก็ได้ๆ"

 

ระหว่างที่ผมขับรถไปพวกเราก็ผลัดเปลี่ยนคุยกันบ้าง ยกเว้นไอ้ไวท์ที่แทบไม่ค่อยคุย เอาแต่หันหน้ามองข้างนอก

"ไอ้ไวท์ เงียบจังวะ?"

"ทะ...ทำไมวะ?"

"เป็นอะไรไป ไม่สบายเปล่าวะ? หน้าแม่งเริ่มดูแดงๆ"

"แดงหรอ? เปล๊าา กูไม่เป็นอะไรซักหน่อยน่าไอ้เจมส์"

"จริงหรอวะ?" ผมหันไปถาม

"เออน่า ที่กูเงียบก็เพราะกูง่วงเท่านั้นเอง"

 

ตอนแรกพวกเราคิดว่ามันท่าจะโกหก แต่เอาไปเอามามันหลับไปแล้วเรียบร้อย

 

"ไอ้ไวท์แม่งดูแปลกๆ"

"จริงว่ะไอ้เท็น ตั้งแต่เมื่อกี้ละเหมือนไม่มีสมาธิอยู่กับตัวอย่างงั้น"

"มึงว่าป่ะเหมือนกูป่ะ? ไอ้พีช"

"กูก็ว่าอย่างงั้นล่ะ เหมือนมันดูลนๆยังไงไม่รู้" 3 คนข้างหลังถามกันด้วยความสงสัย แต่ผมว่าอย่างน้อยคงมีผมล่ะคนนึงที่พอรู้อยู่บ้าง

"มึงรู้สึกเหมือนกันป่ะไอ้เซฟ?"

"รู้ดิ แค่ตอนพูดกูก็รู้แล้วว่าทะแม่งๆ"

"มึงพอรู้ป่ะ? เห็นมึงตามหลังมันไปนี่"

"ใช่ว่าอย่างกับกูจะอยู่พร้อมกับมันตลอดเวลาซักหน่อย มันอาจจะไปเขินใครมาล่ะมั้ง"

"เขิน? เออว่ะ...เมื่อกี้หน้ามันก็ออกแดงๆด้วยว่ะ ท่าจะจริง"

 

ผมพูดออกไปอย่างนั้นตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอมาคิดจริงๆ หรือมันจะเขินผมอยู่วะ?

 

"ไอ้เซฟเหม่ออะไรวะ ไฟเขียวแล้วแม่งมึง !!" เสียงไอ้เจมส์เรียกสติผม จนรีบเหยียบรถออกจากแยกทันที

 

"ไอ้นี้ก็อีกคนเหม่ออะไรของมึงวะ?"

"กูก็เคยเรื่อยเปื่อยไปงั้นล่ะ ไม่มีอะไรหรอก"

"จริง? หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องเครียดของมึงหรอกนะ"

"ไม่หรอกก คนอย่างกูไม่มีทางเครียดเว้ยไอ้เท็น"

"อย่าให้กูได้เล่านะเว้ยยย"

"พอๆ เงียบไปเลยมึง"

 

"หะ..กูได้ยินใครจะเล่าอะไร?" ไอ้พีชที่เพิ่งคุยโทรศัพท์หันมาถามไอ้เจมส์กับไอ้เท็นข้างหลัง

"อ้อ...ก็เรื่องของพวกกูแต่ละคนนี่ล่ะมีเยอะแยะ เอาไว้ว่างๆค่อยเล่าให้ฟังละกัน"

 

 

หลังจากนั้นไม่นานพวกเราก็กลับถึงที่หอ โดยที่ผมแวะไปส่งไอ้ไวท์กับไอ้พีชก่อน ซึ่งมีไอ้นิวกับไอ้เพ้นท์มาถึงก่อนแล้ว

 

"ไอ้ไวท์มึงตื่นนน !!"

"อือ...อะไร เช้าแล้ว?"

"เช้าบ้าอะไรมึงเนี่ย 3 ทุ่ม ตื่นได้แล้วจะได้กลับห้องมึง"

"อือ...ขออีกแป๊บ"

"กูพลาดมากเลยที่ให้มึงนอน นอนทีไรยาวทุกที ไอ้นิวไอ้เพ้นท์ช่วยหน่อย" พูดจบไอ้นิวและไอ้เพ้นท์ก็มาช่วยไอ้พีชแบกไอ้ไวท์ออกไป ดูจากสภาพท่าจะเป็นคนตื่นยากจริงๆ

 

หลังจากนั้นผมก็ขับกลับหอที่พวกผมอยู่พร้อมกับส่งไอ้เจมส์และไอ้เท็นลงหน้าหอ ก่อนจะขับรถไปจอด พร้อมเปิดช่องเก็บของในรถเพื่อดูว่าตรงไหนที่เก็บกวาดบ้างรึเปล่า?

 

'จริง? หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องเครียดของมึงหรอกนะ'

'ไม่หรอกก คนอย่างกูไม่มีทางเครียดเว้ยไอ้เท็น'

'อย่าให้กูได้เล่านะเว้ยยย'

'พอๆ เงียบไปเลยมึง'

 

อยู่ดีๆคำพูดของไอ้เท็นมันก็ดังขึ้นในหัวผมอีกครั้ง จนทำให้ผมเอื้อมมือยกเอกสารที่ซ้อนอยู่ในนั้นออก พร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบนึงที่เหมือนเพิ่งถ่ายไปได้ไม่นานนักขึ้นมาดูอีกครั้ง หลังจากที่มันหลบอยู่ในช่องเก็บของในรถคันนี้เป็นเวลานาน

 

มันคือสิ่งเดียวของช่วงนึงในความทรงจำของผม ที่ดูเหมือนว่าจะลืมไปแล้วแต่มันก็ยังคงเหลืออยู่ในหัวผมอยู่

 

ความทรงจำที่คนๆหนึ่ง ที่เคยทำให้ผมแทบเป็นบ้าในช่วงเวลานึงเลยทีเดียว


- - - - - - - - - -

อัพครบแล้ว 100% ทุกคนนนน ตอนนี้อยากบอกว่าเป็นตอนที่ยาวที่สุดตั้งแต่แต่งมา 7 ตอนของพาร์ท Engineering เลยทีเดียวเชียว

ในตอนนี้ก็พูดถึงจูบแรกของไวท์จากเหตุบังเอิญของเฉาก๊วยที่หก ซึ่งตอนนี้คิดว่าไวท์คงสติไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้วแน่ๆ พร้อมกับช่วงเวลาอดีตของเซฟที่พูดถึงใครบางคน ซึ่งคนนี้เป็นใครกันนะ??

**นอกเรื่องนิดนึง คือว่าฟิคตอนนี้มีคนกดเฟบใกล้ร้อยนึงแล้ว (ปริ่มเปรมมาก) ส่วนคอมเมนท์ยังไม่ถึง 20 เลย 555555 สงสัยไรต์คงยังแต่งไม่สนุกพอแน่ๆ (ก็มีส่วนนะเพราะว่าช่วงแรกของเรื่องจะเป็นแบบค่อยๆดำเนินไป ยังไม่ถึงจุดหวือหวามากนัก) เอาเป็นว่าไรต์จะพยายามทำการบ้านให้มากขึ้นกว่าเดิมนะครับ

WRITE (70%) : 10 NOV 2015
WRITE (100%) : 14 NOV 2015
EDIT : 20 MAY 2017
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

50 ความคิดเห็น

  1. #16 ` (vanillashake) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 22:24
    เอ้าาาา! เสียจูบแรกซะละนะหนูไวท์ >///<
    #16
    0