Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 9 : Chapter 09 :: Detain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 512
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 มี.ค. 58





Chapter 09 :: Detain






 


*** ขออภัยหากมีคำหยาบคาย




 

 

บรรยากาศอับชื้นของห้องใต้ดินที่แทบจะไร้แสงสว่างนอกจาไฟหลอดกลมที่ห้อยลงมาจากเพดาน กลิ่นไม่พึงประสงค์และยากต่อการหายใจ รวมถึงฝุ่นละอองมากมายยิ่งทำให้ดูน่าอึดอัด รองเท้าหนังชั้นดีก้าวไปตามพื้นปูนเจิ่งน้ำ เข้าหาเด็กหนุ่มอีกคนที่ถูกมัดมือแขวนไว้กับขื่อของห้อง ร่างกายที่เล็กกว่าบอบช้ำและเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้าย ตารีเล็กที่เคยสดใสบวมเป่งเปลี่ยนสีจนแทบลืมไม่ขึ้น ทั้งๆที่พยายามจะฝืนมองบุคคลที่แสนพร่าเรือนแต่กลับชัดเจนสำหรับความรู้สึกที่ถูกตอกย้ำ

 

ร่างสูงสง่าของราชสีห์ก้าวมาใกล้ มือสีเข้มยกขึ้นมาบีบกรอบหน้าเล็กให้เจ็บร้าวถึงกระดูกจนเปล่งเสียงร้องลั่นห้องชั้นใต้ดิน มุมปากของผู้อยู่เหนือกว่าแสยะยิ้มจ้องมองและยินดีกับความเจ็บปวดของอีกคนราวกับมันเป็นพลังชีวิตที่จะต่อลมหายใจให้เขาต่อไป

 

เซฮุนเป็นผู้เดียวที่ได้รับอนุญาตให้ยืนอยู่ในห้องนี้ เขายืนมองเหตุการณ์ที่ผ่านมานานนับชั่วโมงแต่ดูเหมือนจงอินจะไม่ยอมหยุดมันลงง่ายๆ ตัวเขาเองจะเข้าไปหยุดก็ทำไม่ได้ในเมื่อนายเหนือหัวดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนเป็นคนละคน นายผู้เคยโอบอ้อมอารีเสมอแต่เมื่อของรักถูกทำร้ายความโหดร้ายจึงถูกมาใช้เป็นฉากหน้า เขาแค่หวังว่าแบคฮยอนจะพออดทนไหวจนจงอินหยุดทำร้ายหรือจงอินจะกระทำจนพอใจก่อนจะนำปืนที่ถูกวางไว้บนห่อผ้าขาวในมือของเซฮุนตอนนี้ไปใช้

 

"ทำไมไม่ปากเก่งเหมือนเก่า มึงทำอะไรคยองซูอย่าคิดว่ากูโง่ !!!"

 

"แค่ก..แค่กๆๆ ผมแค่...ผมแค่จะมาดูเขา...ดูว่าเขา...อยู่นี่แล้วมีความสุขรึเปล่า"

 

"แล้วทำไมคยองซูจะไม่มีความสุข !!! ทำไมจะไม่มีความสุขเมื่ออยู่กับกู !!!"

 

"เพราะคุณขังเขาไง อั่กก!!"

จบวาจาว่าร้ายหมัดลุ้นๆก็ถูกส่งออกไปเต็มแรงจนของเหลวกลิ่นคาวไหลออกจากสันจมูกของแบคฮยอน ความเจ็บปวดทวีมากขึ้นแต่ผู้กระทำได้แต่แค่นยิ้มสะใจ

 

"มึงพูดอะไร ถ้ามึงไม่รู้อะไรเลยก็ไม่ต้องสะเออะพูด !!!"

 

"อั่ก...ผมรู้...ผมรู้สิ !!!"

 

"มึงรู้เหี้ยอะไรห๊า !!!"

 

"อ้ากกกก !!"

ส้นเท้าถูกยกถีบบริเวณท้องจนต้องทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น แต่เพราะข้อแขนที่ถูกผูกห้อยไว้มันยังทำให้แบคฮยอนไม่ล้มลงไปสักที

 

"ปากดี !!! คนอย่างมึง !!!! มึงหลอกคยองซู!!"

 

"ผมไม่ได้หลอก !!!"

 

"งั้นมึงจะบอกว่าคยองซูยอมมีอะไรกับมึงง่ายๆงั้นหรอ !!!!"

 

“ใช่ !!!

 

“ไอ้เหี้ย !!!

เสียงตวาดกร้าวดังลั่นจนใครที่ได้ยินก็คงจะกลัวจนตัวสั่นแต่มันไม่ใช่กับแบคฮยอน...ร่างที่น่วมไปทั้งตัวพยายามยิ้มออกมา ส่งเสียงหัวเราะเบาๆจนโทสะของจงอินพุ่งขึ้นจนเลยคำว่าเดือด

 

"หัวเราะเหี้ยอะไร"

 

"ฮึ!! ที่จับผมมาซ้อมก็เพราะรู้สึกโดนหยามหรอครับ เพราะผมมีอะไรกับคองซูหรอ ฮึ !!! ถ้าคยองซูรักคุณจริงเขาคงไม่ยอมผมง่ายๆ อั่กกกก..."

 

"ไอ้ชั่ว !!! สารเลว !!! เพราะคยองซูไม่รู้เรื่อง !!! เขาสะอาดเกินไปกว่าจะเข้าใจเรื่องพวกนี้!!!"

หมัดทั้งหมดถูกรัวใส่อย่างฉุนขาด จงอินลดตัวไปคุกเข่ากระชากเสื้อที่ตอนนี้กรังไปด้วยคราบเลือดของแบคฮยอน ใช้มือบีบลำคอของคนที่พูดมากและทำในสิ่งที่เขาไม่สามารถจะให้อภัยได้

 

ตาย...

 

แบคฮยอนต้องตายเท่านั้น

 

"อึ่ก..."

เมื่อลมหายใจถูกตัดความทรมานก๊ตีขึ้นจนต้องนิ่วหน้า เขาอาจจะต้องตายจริงๆ ที่นี่เพราะน้ำมือของจงอิน...

 

"คุณจงอินครับ !!"

เสียงตะโกนจากเลขาคนสนิททำให้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกับความสะใจกระตุกขึ้นเล็กน้อย มือที่เคยบีบรัดลำคอปล่อยออกก่อนจะผลักอกคนตรงหน้าให้เซไปแล้วตัวเองลุกขึ้นยืน

 

แบคฮยอนหอบหายใจถี่ส่งเสียงไอและกอบโกยเอาอากาศที่ไม่คิดว่าจะได้ใช้มันอีกกลับเข้าปอดอีกครั้ง

 

"มึงมันสมควรตาย...แต่มันต้องทรมานกว่านี้...ทรมานให้มากกว่าความเจ็บปวดของกู!!!"

 

"อึ่ก...แค่ก...อือ...คุณมัน...คุณมันกักขัง...คุณรู้ได้ไงว่าเขาจะมีความสุขที่นี่ แค่ในกรอบที่คุณตีให้ !!!"

 

"กูรู้!!! กูให้คยองซูได้ทุกอย่าง !!!"

 

"...อิสระไง...อิสระอาจเป็นสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด แต่คุณไม่เคยให้เขา !!!"

 

"มึงไม่รู้เหี้ยอะไรก็อย่าพูด !!! การที่เขาอยู่ที่นี่มันจะปลอดภัยที่สุด !!!"

ตวาดกร้าวตอบโต้อย่างไม่ลดละ ฝ่ามือหนากำแน่นต่อสู้กับอารมณ์ของตัวเอง เขาไม่ยอม ไม่ยอมให้คยองซูออกไปเจอเรื่องแสนโหดร้ายนอกรั้วบ้านอย่างเด็ดขาด !!!

 

"คุณมันก็แค่เผด็จการ คุณแค่ขังเขาไว้ที่นี่เพื่อสนองตัณหาของตัวเอง !!"

 

"ไม่ใช่ !!! กูรักคยองซู !!!!"

 

"ถ้างั้นผมก็รักคยองซูเหมือนกัน !!!"

วาจาอันไม่น่าอภิรมย์ถูกเอ่ยอีกครั้ง ดวงตาเกรี้ยวกราดเบิ่งกว้างกับคำพูดที่ไม่สมควรจะถูกเอ่ยต่อหน้า เท้า หมัด ทุกอย่างถูกรุมเข้าไปทำร้ายร่างตรงหน้าอย่างยากจะสุดห้ามใจ

 

ต้องตาย !!!

 

ตาย !!!

 

ตายเท่านั้น !!!

 

ต้องทรมาน !!!

 

ต้องเจ็บ !!!

 

ต้องเอาเลือดมาล้างกับความเจ็บปวดที่ถูกสร้างไว้ในจิตใจนี้ !!!

 

"มึงไม่รู้เหี้ยอะไรเลย มึงแค่ได้ใช้ความไร้เดียงสาของคยองซู มึงทำร้ายเขา มึงกรีดหัวใจกู !!! ยังมีหน้ามาปากดีอีกหรือไง !!!"

 

"อั่ก..."

 

"คยองซูรักกู !!! เขาเป็นของกู !!!"

 

"อั่ก..."

ปลายรองเท้าหนังเตะเสยคางจนใบหน้าเชิดขึ้น ความเจ็บปวดถาเข้ามามากกว่าที่แบคฮยอนจะส่งเสียงร้องออกไป

 

จงอินยืนหอบหายใจเหลียวสายตากลับไปมองยังเลขาที่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมของเซฮุนส่ายศีรษะช้าๆเป็นเชิงห้าม อาวุธร้ายสีเงินประทับตราของตระกูลยังคงนอนนิ่งบนผืนผ้าในมือเซฮุน แค่เพียงนัดเดียว นัดเดียวที่ตัดขั้วหัวใจ แบคฮยอนก็จะสลายไปจากโลกใบนี้ตามความต้องการของจงอิน...

 

"แค่กๆๆๆ"

เสียงไอดังขึ้นให้จงอินต้องหันมามองสภาพร่างอีกคนที่ไม่ต่างอะไรจากหมาข้างถนนแต่ยังจะถือดีพยุงตัวเองลุกขึ้นมา

 

"คยองซู...รักคุณจริงๆ หรือว่าที่นี่เขารู้จักแค่คุณกันแน่ครับจงอิน..."

คำพูดที่ตอกย้ำความรู้สึกราวรู้ดีไปทุกอย่างมันทำให้ร่างกายที่เคยกร้าวเมื่อสักครู่ชาไปทุกส่วน กระตุกวูบจนหัวใจไม่มีแรงได้แต่ยืนนิ่งมองศัตรูตัวจ้อยที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงแต่กลับเชือดเฉือนด้วยวาจาที่กรีดลึก

 

แบคฮยอนเจ็บที่ร่างกาย

 

จงอินเจ็บที่หัวใจ

 

"เพราะที่นี่มันมีแค่คุณ...คยองซูเลยไม่รู้จักคนอื่น...คุณจะเรียกได้หรอว่านั่นคือความรัก..."

 

"หุบปาก..."

 

"เขาไม่มีคนอื่น... เขาไมรู้จักโลกภายนอก คุณจึงเหมือนเป็นโลกทั้งใบของเขา คุณตัดปีกของเขาออกด้วยความร้ายกาจ และหลอกว่าเขาบินออกไปไม่ได้"

 

"..."

 

"อยู่กับเขา บอกเขา เลี้ยงเขาให้เหมือนกับจะขาดคุณไม่ได้...แต่จริงๆแล้วโลกข้างนอกยังมีคนมากมายที่จะดูแลเขา"

 

"..."

 

"เหมือนผม..."

 

"กูบอกให้มึงหุบปาก !!!"

ได้แต่ยืนตัวสั่นตะโกนเสียงดังลั่นแต่ไม่สามารถจะเข้าไปทำอะไรอีกคนได้ คำพูดทุกคำของแบคฮยอนมันเหมือนสิ่งที่เขาหลอกตัวเองมาตลอด... สิ่งที่เขาพยายามจะลืม...

 

เพราะคยองซูรู้จักแค่จงอิน...เพราะแบบนั้นรึเปล่าคนที่คยองซูรักถึงเป็นเขา...

 

แล้วถ้าวันหนึ่งคยองซูรู้จักคนอื่น...

 

ถ้าคยองซูออกไปข้างนอก...

 

จงอินจะยังสำคัญอยู่บ้างรึเปล่า....

 

"หยุดหลอกตัวเองเถอะครับคุณจงอิน"

 

"บอกให้หุบปากไงวะ !!!!"

ตะโกนดังลั่นกับประสาทที่ขาดจนไม่มีชิ้นดี อีกนิดเดียวถ้าเหตุการณ์ยังคงเป็นแบบนี้ ลูกกระสุนจะถูกปลดปล่อยอีกครั้ง

 

"หยุดพูดเถอะครับคุณแบคฮยอน"

เลขาหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบเมื่อเริ่มรับรู้ถึงเหตุการณ์ที่จะเลวร้ายลงกว่าเดิม เจ้านายของเขาเริ่มจะประสาทเสียหนักขึ้น และแบคฮยอนก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนลงเลยแม้จะบาดเจ็บหนักขนาดนั้น

 

"ไม่ครับ ผมจะไม่หยุดจนกว่าคุณจงอินจะรู้ว่าสิ่งที่ทำตอนนี้มันไม่ถูก"

 

"กูปกป้องคยองซู !!!"

 

"จากอะไรครับ !!! คุณปกป้องเขาจากอะไร คุณกำลังปกป้องเขาหรือปกป้องตัวเอง !!!"

ความดื้อรั้นทำให้คนตัวเล็กไม่ยอมแพ้ถึงแม้เรี่ยวแรงจะหมดก็ยังคงฝืนร่างกายเถียงออกมา พยายามลืมตามองชายสูงสง่าตรงหน้าที่หัวเสียเต็มทน

 

"กูปกป้องเขา... ในสิ่งที่มึงไม่รู้... และกูจะทำมันแม้ว่ามันต้องใช้ชีวิตของกูเข้าแลก..."

 

"คุณกำลังทำอะไรกันแน่ สิ่งที่คุณทำอยู่มันเรียกว่ากักขังถึงจะถูก..."

 

"ไม่ใช่ !!!!"

 

"คุณปิดตาคยองซู !!! คุณต้องปล่อยเขาไป !!!"

 

"ไม่ !!!"

 

"งั้นผมจะพาเขาออกไป !!!"

 

"มึง !!!"

 

"แบคฮยอน !!!!"

เสียงจากบุคคลอื่นที่ไม่น่ามาอยู่ในห้องนี้ได้ดังขึ้น ร่างกายแข็งแกร่งของจงอินที่กำลังเงื้อหมัดขึ้นกลางอากาศต้องชะงักค้างทันที สายตาคมตวัดหันมองร่างเล็กที่เขาไม่คิดว่าจะลงมาเห็นสถานการณ์แบบนี้

 

"...คยองซู"

เสียงเอ่ยพร่าเลือนจากบุคคลที่โดนจับมัดไว้ช่างแผ่วเบา ใบหน้าที่เขาต้องการจะเห็นมาตลอดตอนนี้อยู่ตรงหน้าและถึงแม้ดวงตาจะบวมช้ำจนภาพไม่ชัดเจนขนาดไหน แต่มันก็รู้สึกถึงได้อย่างแม่นยำว่าเป็นคยองซูที่แบคฮยอนเฝ้ารอ

 

"จงอิน...ทำอะไร..."

ใบหน้าหวานไม่เข้าใจเหตุการณ์เท่าไหร่นัก แต่คนที่ถูกจับมัดและน่วมไปทั้งตัวตรงนั้นคือแบคฮยอนอย่างแน่นอน แล้วจงอิน...จงอินจับแบคฮยอนมางั้นหรอ... คยองซูที่เห็นว่าจงอินไม่ได้ไปทำงานก็แค่ตามหาตัวเพื่อจะบอกขอให้คุณลู่หานได้มาจัดสวนให้เสร็จจนเดินมาถึงท้ายสวนนี่ มันน่าแปลกทั้งๆที่ปกติจะไม่มีคนล่วงล้ำเข้ามาในสวนส่วนตัวนี่นัก แต่วันนี้ชายชุดดำหลายคนกลับกำลังยืนเฝ้าบานประตูห้องใต้ดินลับที่เขากับจงอินและเซฮุนเคยหนีมาเล่นด้วยกันตอนเด็กๆอยู่บ่อยครั้ง และมันทำให้คยองซูมั่นใจได้ว่าจงอินต้องอยู่ข้างในนี้ ดังนั้นคนตัวเล็กจึงใช้วจาข่มขู่ยามเฝ้าประตูสารพัดรูปแบบจนลงมายืนอยู่ที่นี่ได้ แล้วนี่...มันคืออะไรภาพของคนที่ดีกับเขาเหลือเกินเลือดนอง ตามผิวกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ มันคืออะไร

 

"คยองซู..."

 

"จงอินทำร้ายแบคฮยอนหรอ... ทำไม !!! แบคฮยอนช่วยฉันไว้นะ !!!"

เป็นครั้งแรกที่คยองซูตวาดใส่จงอิน เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กขึ้นเสียงใส่เขา หัวใจทั้งดวงมันชาวาบจนตัวแข็งทื่อไปหมด จะทำอะไรได้... แค่มองหน้าขาวๆที่ดูจะผิดหวังในตัวเขาซะเหลือเกินก็เหมือนมีเข็มมาทิ่มไปทั่วร่างจนชา

 

"มันจะมาเอาตัวนายไป..."

 

"ไม่จริง !! เขาทำอะไรฉันไม่ได้ !! ฉันก็ยังอยู่ตรงนี้ อยู่ในบ้านหลังนี้กับนาย !!! จงอินใจร้าย !!!"

 

"แต่นายก็มีอะไรกับไอ้บ้านี่ไปแล้ว ...ใครใจร้ายกว่ากันหรอคยองซู…"

น้ำเสียงแห้งผากกล่าวผ่านลำคอและเป็นตาของคยองซูบ้างที่ต้องชะงักไป ปากบางเล็กๆสั่นกับห้วงอารมณ์ของตัวเองที่ไม่ทันตั้งตัว จงอินรู้...

 

"นายทำร้ายความรู้สึกของฉันมากเลยนะคยองซู แต่เพราะเป็นนายฉันจะไม่ทำอะไร แต่กับมันไม่ใช่ !!"

 

"จงอินอย่า !!"

ขายาวถีบเข้าอีกครั้งเต็มแรงจนคนเจ็บกระอักเอาเลือดสีเข้มออกมา คยองซูที่จะรุดเข้าไปห้ามก็ถูกเซฮุนดึงตัวเอาไว้

 

"คย...คยองซู แค่กๆ"

 

"แบคฮยอน..."

เสียงของคนเจ็บที่เอ่ยเรียกชื่อมันดังก้องไปหมดทั้งห้องร้าง ดวงตาที่สนุกสนานแทบปิดจนมองไม่เห็นอะไรแต่ไม่ใช่กับคยองซูที่ยืนอยู่ตรงนี้ เขาเห็นทุกอย่างสภาพของแบคฮยอนที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย ทุกอย่างมันเป็นเพราะคยองซูเองต่างหาก

 

"จงอินได้โปรด ฉันขอ หยุดนะ อย่า...อย่าทำแบบนั้น อย่าทำร้ายเขา..."

 

"ทำไม...ทำไมคยองซู...นายรักมันหรือไง"

 

"ไม่...ไม่ใช่..."

 

"ถ้าไม่ใช่แล้วมีอะไรกับมันทำไม ขอร้องชีวิตของมันทำไม !!!"

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่จงอินขึ้นเสียงใส่คยองซูเช่นกัน ร่างเล็กตกใจไม่น้อยจ้องมองดวงตาของจงอินที่เต็มไปด้วยทั้งความเจ็บปวดและทรมาน ยิ่งมองมากเท่าไหร่คยองซูยิ่งเสียใจ ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นทันทีต่อจิตใจส่งผลให้หยดน้ำใสคลอเต็มดวงตากลมโต... เอ่อล้นจนไหลเป็นทางยาวบนผิวหน้าขาว คยองซูแทบจะทรุดตัวลงไปอยู่แล้วโชคดีที่เซฮุนยังคอยอยู่ช่วยพยุงไว้

 

"ไม่ใช่นะ...ไม่ใช่นะจงอิน...แบคฮยอนช่วยชีวิตฉันไว้..."

 

"..."

 

"อย่านะจงอิน...อย่าทำอะไรเขา มาทำฉันแทน จะลงโทษอะไรก็ได้..."

 

"นายก็รู้คยองซู...นายรู้ว่าฉันทำอะไรนายไม่ได้ แค่นายร้องไห้ตอนนี้ฉันก็เจ็บไปหมดแล้ว"

 

"งั้นเราอย่าทำร้ายกันอีกเลยนะ ปล่อยแบคฮยอนไปแล้วฉันจะอยู่กับนายที่นี่..."

 

"ไม่..."

เสียงจากคนที่เงียบฟังมานานดังขึ้น แบคฮยอนยังคงมีสติและพยายามจะประคับประคองมันไว้ให้นานมากที่สุด

 

"คยองซู...นายจะถูกขังไว้ที่นี่ไม่ได้..."

 

"หยุดพูด !! ฉันจะอยู่ที่นี่ ฉันต้องอยู่กับจงอิน"

 

ต้องอยู่...

 

คำพูดที่เหมือนก้อนหินหนักๆหล่บทับมาลงบนหน้าอกของจงอิน ต้องอยู่งั้นหรอ...ต้องทนอยู่ใช่ไหมคยองซู ???

 

"แต่นายจะมีความสุขเมื่ออยู่ข้างนอก ออกไปกับฉันนะคยองซู ไปอยู่ข้างนอกด้วยกัน ไปเล่นที่สวนสนุกหรืออะไรก็ได้ที่นายไม่เคยเห็น...ฉันจะพานายออกไป"

 

"แบคฮยอน..."

 

"หยุด !!! หยุดได้แล้ว !!!"

เสียงเข้มตะโกนกร้าวลั่นจนพื้นปูนเก่าๆแทบจะสั่นไปตามความแรงของคลื่นเสียง สถานการณ์เปลี่ยนผันอย่างรวดเร็วแค่เพียงร่างเล็กของคยองซูเดินลงมาถึง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ทุกคำพูดของคยอซูมันทำร้ายความรู้สึกของจงอินมากกว่าอะไรทั้งหมด การกระทำที่ดูแสนจะห่วงใยแบคฮยอนทั้งๆที่จงอินก็เสียใจไม่ต่างกัน

 

รอยช้ำจากภายนอกมันมองเห็นง่าย เรียกร้องที่จะได้รับการเยียวยาและเห็นใจได้ดี ผิดกับบาดแผลภายใน แผลภายในใจของจงอินคยองซูมองเห็นมันบ้างไหมว่าต้องรักษาหนักขนาดไหน รู้บ้างไหมว่าเขาก็ต้องได้รับการเยียวยาไม่ต่างกันเลย

 

"ฉันอาจจะเห็นแก่ตัวที่เก็บนายไว้ที่นี่ แต่บอกไว้เลยนะคยองซูว่าฉันทำเพื่อปกป้องนาย ถ้าการกระทำของฉันมันผิด ฉันจะยอมเป็นคนบาปนั่นเอง รับทุกอย่างไว้ที่ตัวฉัน เพราะสำหรับฉันนายคือความบริสุทธิ์ และถ้าใครมาขัดขวางฉันจะไม่ปล่อยไว้...ฉันจะฆ่ามันทิ้งซะ !!"

 

 

"จงอิน !!!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปัง !!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทุกอย่างเหมือนถูกหยุดการเคลื่อนไหว เวลาเดินอยู่กับที่แต่ไม่อาจย้อนกลับ ด้ามปืนสีเงินทุกยกขึ้นจ่อปลายกระบอกไปทางเป้าหมาย เหนี่ยวไกและกดปลดปล่อยให้ลูกกระสุนวิ่งออกจากลำไปเฉือนทะลุผ่านเนื้อใกล้เคียงกับสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ

 

เลือดสีแดงพุ่งทะลักออกมาจากปลายบาดแผลซึมซับลงบนผ้าของเสื้อที่ใส่ลามออกเป็นวงกว้าง แทบจะหยุดลมหายใจของตัวเองลงเมื่อรับรู้ถึงของแข็งที่แทรกซึมผ่านผิวเนื้อเข้ามา มันชาวาบไปหมด เจ็บปวดไปหมด แต่มันอาจจะดีกว่าถ้ากระสุนตัดผ่านหัวใจไปแล้วไม่ต้องลืมตาขึ้นมารับรู้อะไรอีก

 

"คยองซู..."

เสียงแผ่วเบาของผู้ได้รับบาดเจ็บเอ่ยเรียกบุคคลอันเป็นที่รักที่ยืนค้างอยู่กับที่ ก่อนร่างสูงสง่าจะทรุดลงไปกองกับพื้น

 

“คุณจงอิน !!!!

เลขาคนสนิทตะโกนชื่อผู้เป็นนายดังลั่น รีบรุดตัวเข้าไปรับร่างของราชสีห์หนุ่มเอาไว้ จงอินถูกยิงจากคนที่ยังคงยืนค้างอยู่กับที่เพราะอาการตกใจจากคนที่ไว้ใจมากที่สุดจากคยองซู

 

เหตุการณ์เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จงอินจะเข้าทำร้ายร่างกายแบคฮยอน คนตัวเล็กก็คว้าเอาปืนมาจากมือของเซฮุน ใช่คยองซูยิงปืนเป็นเขาเคยถูกสอนให้ใช้มันจากจงอินเองเพื่อปกป้องตัวเอง...แต่วันนี้เขากลับใช้มันยิงคนที่สอนมากับมือแล้วปกป้องคนอื่น ทำร้ายร่างกายจงอินเพื่อให้แบคฮยอนไม่ต้องเจ็บปวด ความเร่งรีบเข้าบีบให้ไม่มีเวลามากนักสำหรับการกำหนดจุดหมายของลูกกระสุน ดังนั้นจากที่หวังว่าจะยิงให้แค่เฉียดๆกลับทำให้ลูกตะกั่วแล่นฝังลงบนแผ่นหน้าอกหนาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

"จงอิน...จงอิน !!!!"

แทบสิ้นสติเมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป ปืนด้ามเงินถูกสะบัดออกพ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาใครที่ตนเองได้ทำร้าย หน้าคมนอนหายใจรวยรินบนพื้นเย็นเยียบในอ้อมกอดของเซฮุนที่รุดเข้าไปรับตัวมาไว้ก่อน ทรุดตัวลงนั่งข้างๆมองรอยแผลที่ตัวเองฝากไว้ ของเหลวข้นสีแดงไหลซึมออกมาไม่หยุด ยิ่งรู้ว่าสติของจงอินไม่มีในตอนนี้ทุกอย่างก็ดูจะเลวร้ายขึ้นไปทุกทีความรู้สึกหนักอึ้งกับหยดน้ำตาก็ถาโถมออกมา

 

คยองซูทำร้ายคนที่รักตัวเขาเองมากที่สุด….

 

คยองซูเป็นฆาตกรที่ฆ่าจงอิน

 

เขาฝังความเจ็บปวดลงบนตัวจงอินกับมือ

 

"จงอิน !!! จงอิน !!! ขอโทษ !!!"

เสียงพร่ำเพ้อมากมายออกมาจากคนตัวเล็กไม่ขาดสานแนบใบหน้าตนลงกับใบหน้าคนที่สลบจนเริ่มซีดเซียวอย่างไม่มีทางอื่น เซฮุนกำลังโทรเรียกรถพยาบาลและไม่นานนักชายชุดดำทั้งหลายที่รอด้านบนก็วิ่งกรูกันเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ดึงรั้งอุ้มร่างของผู้เป็นนายขึ้นเพื่อไปส่งโรงพยาบาลให้ทันท่วงที

 

"รีบพาออกไปเดี๋ยวนี้ !!"

เซฮุนเองก็เร่งรีบไม่แพ้กัน เหตุการณ์เมื่อสักครู่มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป และส่วนหนึ่งก็เกิดจากความผิดพลาดของเขาเอง เขาไม่เคยคิดว่าคยองซูจะกล้าทำจงอินถึงขนาดนี้...จะกล้าหันปลายกระบอกปืนสู่จงอินได้ ยิ่งเห็นกองเลือดที่นองพื้นใจของผู้รับใช้ยิ่งทวีความร้อนรนมากขึ้น

 

"เซฮุน...เซฮุน....แบคฮยอน..."

เสียงใสของคนที่ยืนร้องไห้ข้างๆตัวพร้อมมือเล็กที่ส่งมาดึงปลายเสื้อสูทของเขาให้ต้องหันไปมอง ทั้งๆที่เขากำลังจะรีบก้าวเดินตามร่างของนายเหนือหัวที่ถูกนำออกไปก่อน แต่มันจำเป็นจะต้องหยุดแล้วมองด้วยอารมณ์หัวเสียถึงขีดสุด คยองซูกำลังยืนร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาไม่ลืมอีกคนที่โดนซ้อมจนสะบักสะบอมอยู่ตรงนั้น

 

"เวลานี้คุณยังห่วงคนอื่นอีกหรือไง !!!"

 

"ฮึก...เซฮุน...ช่วยแบคฮยอน...ช่วยแบคฮยอนด้วย ฮือ..."

น้ำเสียงสะอึกสะอื้นเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา และเซฮุนก็ใจอ่อนเสมอ เขาเรียกให้ชายชุดดำอีกกลุ่มมาเอาแบคฮยอนออกไปโรงพยายาลด้วยทั้งๆที่ตอนนี้คนที่คยองซูควรห่วงที่สุดคือเจ้านายของเขา แต่อีกคนกลับมีใจจะมาห่วงคนอื่น...เซฮุนก็รู้สึกเจ็บไม่แพ้กับจงอินเลยสักนิด

 

เมื่อร่างของทั้งสองถูกนำออกจากห้องใต้ดินเพื่อส่งเข้าโรงพยาบาล เซฮุนกับคยองซูเองก็รีบวิ่งตามออกมาด้วยใจที่ร้อนรน มือเล็กของคนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่กอบกุมเข้าหากันใจดวงน้อยยามนี้เอาแต่สวดอ้อนวอนของพระผู้เป็นเจ้าในขณะที่เท้าเล็กๆออกสาวเดินไปด้วย

 

ได้โปรดเถิดท่าน ความผิดครั้งนี้เป็นของลูก เป็นของลูกแต่เพียงผู้เดียว ได้โปรดจงเมตตาบุคคลที่เป็นเสมือนลมหายใจของลูก ได้โปรดปกป้องบุคคลที่ช่วยชีวิตลูกให้ปลอดภัยในยามที่ลูกตกอยู่ในอันตราย

 

อย่าพาตัวเขาไป

 

หากสิ่งที่ต้องการจะทำคือการลงโทษเหล่าบรรดาแกะน้อยที่ริอาจถือตัว

 

ขอให้เป็นลูกเพียงผู้เดียว

 

ขอให้ให้บุคคลอันเป็นที่รักของลูกไม่เป็นอะไร...

 

ให้เขาทั้งสองได้ปลอดภัย

 

ทั้งจงอินและแบคฮยอน...

 
 


_________________________________________________________________________

คยองซูใจร้าย ฉันจะไม่ยอมเธออีกต่อไป T^T



แบค :: ไปเถอะครับคุณจงอิน เลิกแย่งคยองซูกันแล้วเราหนีไปด้วยกัน

จงอิน :: อ่ะ...อืม

ฝากเม้นท์ + #ฟิคยัวไฮเนส

ขอบคุณค่ะ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #186 NK2yungsoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 14:46
    เห้ยอะไรวะ ? อย่าแล้วขอขึ้นหยาบคายค่ะ จงอินผิดอะไรอะ คือถ้าเราเป็นเซฮุนเราไม่ให้แม้แต่คยองได้ใกล้จงอินอีกแล้ว คยองซูคิดไม่ซื่อ ตัวเองยิงจงอินขนาดนั้นยังห่วงแบคฮยอนขนาดนี้ คืออ่านแล้วก็ได้แต่คิดว่าความสัมพันธ์ของจงอินที่ทำดีกับคยองซูมาตลอด 10 กว่าปีไม่มีผลเลยเหรอ ? แบคฮยอนแค่ 2-3 วันด้วยซ้ำ ถึงแม้แบคฮยอนจะเป็นโลกใหม่ของคยองซู แต่คยองซูก็ไม่ควรทำแบบนั้นอ่ะ โกรธมาก โกรธมากๆด้วย สงสารจงอินสุด จงอินทำไรผิดอะ ฮืออออ
    #186
    0
  2. #177 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 08:03
    เราน้ำตาไหลเลยอ่ะ มันน่าสงสารแล้วเศร้ามากง่ะ
    #177
    0
  3. #165 PlaifonIsHappy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:08
    หน่วงมาก นี่ทีมแบคนะแต่สงสารคิมไค ให้เค้าได้กันเป็นแบคโด้แล้วเราหนีตามกันไปเถอะค่ะคุณคิมจงอิน
    #165
    0
  4. #158 Book (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:50
    คือ อันนี้ขอแบบว่าคยองซูหน่อยเหอะ ทำไมคยองซูทำแบบนี้เป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวมาก จงอินรักคยองซูมากนะแล้วทำไมถึงทำอย่างนี้ ถ้าทำแบบนี้ก็รุ้แล้วแหละว่า คยองซูจะเลือกใคร
    #158
    0
  5. #111 LLpp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:33
    ดราม่าหนักมากเรื่องนี้ TTOTT เดี๋ยวนะไรต์ ทอร์กคืออะไรรรร ไคแบคมาเฉยเลยยย
    #111
    0
  6. #92 faluao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 03:16
    โอยยยย รู้สึกเคืองคยองซูมากกกกก

    เอาซักคนนะคยองนะคยอง
    #92
    0
  7. #84 Getgotgot7 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:00
    สิ่งที่แบคพูดมันจริงทั้งหมดนะ เพราะจงอินกลัวว่าคยองจะไปรักคนอื่น ถึงได้ไม่อยากให้ออกไปข้างนอก 


    แต่สิ่งนึงที่แบคมันก็ไม่รู้ ไม่รู้หรอกว่าจงอินรักคยองมากขนาดไหน 

    คยองซูนายมันใจร้าย 
    #84
    0
  8. #58 FLYHEART (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 14:05
    เจ็บ  หน่วง  
    พาทนี้เป็นอะไรที่ตะเตือนไตมากกกกก    TT^TT
    #58
    0
  9. #57 Baekdo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 11:14
    เรื่องมันเศร้า มาต่อเร็วๆน้า
    #57
    0
  10. #55 maomakkkk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 01:21
    โอ้ยยยยยยยยยยจิร้องไห้มันตะเตือนใจ
    #55
    0
  11. #54 Don't closer to me (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 23:40
    คยองซู้วววววว เธอทำอัลไลลลลล สงสารจงอินมาก อย่าตายน้ะ ที่แบคพูดนี่แทงใจดำจงอินทั้นนั้นอ่ะ คนหนึ่งทำร้ายร่างกาย อีกคนทำร้ายจิตใจ เจ็บกายมองเห็น รักษาหาย แต่เจ็บใจนี่สิเรื่องนี้นี่ทำร้ายจงอินจริงๆ นานๆทีจะอ่านเจออ่ะ ปกติคยองดิที่โดนทำร้าย เราชิปไคซูไง หายากจริงๆที่จงอินจะโดน ขอบคุณไรท์ ที่ทำให้เราได้อ่านแนวนี้บ้าง 555 แต่ดูท่าแล้วกลิ่นมันแบคโด้ๆน่ะ
    #54
    0
  12. #53 manowsprch (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 21:09
    มาอัพด่วนๆเยยนะ
    #53
    0
  13. #52 ขย่มตอฮุน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 20:51
    โง้ยยยยย คยองใจร้ายทำกับจงอินแบบนี้ได้งายยย ไรท์รีบมาต่อน้า จู้ๆค่าา 
    #52
    0