Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 8 : Chapter 08 :: with me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    16 มี.ค. 58




Chapter 08 :: with me



















 

โต๊ะสีขาวในกระโจมเล็กกลางสวนกับบรรยากาศที่ไม่ร้อนอบอ้าวมากนักของยามบ่ายแบบนี้ช่างเหมาะกับการจิบชา และคยองซูก็กำลังทำอยู่ กาน้ำชาเหยือกเล็กถูกตั้งอยู่บนโต๊ะกับตุ๊กตาไม้ทหารตัวจิ๋ว ในมือของคนที่นั่งเอนหลังสบายเปิดหนังสือเล่มไม่เล็กไม่ใหญ่กวาดตาอ่านตามอักษรภาษาอังกฤษ หน้าปกถูกตีพิมพ์ถึงชื่อเรื่อง "นัทแคร็กเกอร์" นิทานที่มาของตุ๊กตาทหารตัวเล็กของเขาที่แบคฮยอนมอบให้

 

"อ่านอะไรอยู่หรอ"

 

"อ๊ะ จงอิน"

สัมผัสอบอุ่นวางลงบนศีรษะเล็กให้คยองซูยอมละสายตาไปมองใบหน้าคมคายที่ส่งยิ้มให้เขาแล้วทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม ชายร่างซูบผอมที่กำลังกลับมาดีขึ้นอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีขาวเท้าแขนลงบนโต๊ะหยิบตุ๊กตาไม้ของอีกคนขึ้นมาดู

 

"นัทแคร๊กเกอร์ ??"

 

"อืม...ได้มัน...ตอนออกไปข้างนอก..."

 

"ชอบหรอ"

 

"แน่นอนสิ"

คนตัวเล็กวาดยิ้มอ่อนเมื่อมองตุ๊กตาไม้ในมืออีกคน มันทำให้จงอินรู้สึกอยากจะบีบให้แตกคามือกับสิ่งที่คยองซูจะมีใจให้มากกว่า...

 

จงอินปล่อยเจ้าตุ๊กตาให้ยืนทำหน้าตาหน้าเกลียดอยู่ที่เดิม เท้าแขนมองหน้าหวานที่เลิกคิ้วมองเขาด้วยความสงสัย

 

"ไม่ไปทำงานหรอครับ"

 

"หืม...ไล่หรอ..."

 

"ไม่ใช่ซี้"

ปฏิเสธทันทีพร้อมตีหน้ายุ่งๆให้จงอินหัวเราะขำ ลุกขึ้นยืนอุ้มร่างเล็กให้เปลี่ยนที่มาเป็นนั่งบนตักของเขาเสียแทน ชะโงกหน้าเข้าไปสูดความหอมอย่างเป็นธรรมชาติของแก้มขาวจนอีกคนหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้

 

"นาย...อื้อ...จั๊กจี้ ฮ่าๆๆ"

ยิ่งเสียงใสหัวเราะออกมามากเท่าไหร่จงอินก็ยิ่งแกล้งรั้งเอวเล็กหนักแน่นมากขึ้นเท่านั้นจนอีกคนออกแรงฟาดเข้าให้ที่แขนถึงยอมหยุด

 

"พอเลย !!! แกล้งอยู่นั่นแหละ!!!"

 

"ก็คิดถึงนี่..."

 

"จะคิดถึงอะไรมากมายก็อยู่ด้วยกันมาตลอดเลยเนี้ย"

 

"ไม่อยากอยู่แล้วหรอ..."

เสียงเข้มพูดออกมาแผ่วเบาแต่กลับจริงจังจนคนตัวเล็กบนตักต้องหันไปมอง ดวงตาแข็งกร้าวกำลังหวั่นไหว

 

"ไม่ใช่แบบนั้นสิ หมายถึงว่านายกับฉันตัวติดกันมาตลอดเลยเนี้ย ยังไม่หายคิดถึงอีกหรอ"

 

"ไม่หายหรอก...ไม่มีวันด้วย ต่อให้นายจะอยู่ในสายตาฉันตลอดเวลาฉันก็จะไม่เลิกคิดถึง เพราะทุกลมหายใจของจงอินมีแต่คยองซู ทุกๆลมหายใจของฉันคิดถึงนายเสมอ"

น้ำเสียงหนักแน่นถูกส่งผ่านมา แววตาที่แสนจริงใจจ้องมองในดวงตากลมโตหวังให้มันซึมลึกไปถึงหัวใจของอีกคน

 

อย่าได้จากกันไปไหนอีกเลยนะ...

 

"เว่อร์ไปแล้ว"

 

"เอ้า นี่พูดจริงเลยนะ ไม่มีนายฉันจะอยู่ได้ยังไงกัน"

ก้มลงหอมแผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้าชั้นดี ยิ่งจงอินดีเท่าไหร่คยองซูก็ยิ่งรู้สึกผิดมากเท่านั้น

 

"รักตัวเองบ้างนะจงอิน..."

 

"รู้แล้วน่า..."

 

"รู้แล้วก็ทำ"

 

"อือ...ก็รักไง...แต่น้อยกว่าที่รักนาย โอ้ย !!"

จบคำสารภาพมือเรียวก็ฟาดลงบนต้นแขนอีกคนอีกครั้ง ยกมือขึ้นยืดแก้มคนที่เอาแต่โอบเอวของเขาอยู่ด้วยความหมันไส้ให้เสียงหัวเราะต่ำหลุดรอด

 

"หมันไส้นักแหละ"

 

"หมันไส้หรือเขิน"

 

"ย๊า !!!"

ขึ้นเสียงแล้วเบือนหน้าหนี ทำทีจะลุกออกจากตักแต่ก็โดนรั้งไว้จนไม่สามารถลุกหนีออก เลยได้แต่นั่งจุ้มปุกบนตักแกร่งของอีกคนอยู่อย่างนั้น

 

"อ่านให้ฟังหน่อยสิ..."

 

"หืม...อ่านเองสิ"

 

"ไม่เอา อ่านให้ฟังหน่อย เหมือนตอนเด็กๆที่นายอ่านให้ฉันฟังก่อนนอน"

 

"แต่นี่มันยังไม่ได้นอนไง"

 

"ก็จะนอนแล้วเนี้ย เล่าเร็ว"

แกล้งหลับตาแล้วซุกหน้ากับแผ่นหลังเล็กกระชับอ้อมกอดแน่นจนคยองซูต้องผ่อนลมหายใจตัวเองออกเอี้ยวตัวไปหอมแก้มคนออดอ้อนเบาๆ พลิกหน้าหนังสือให้เริ่มใหม่ตั้งแต่หน้าแรกแล้วเริ่มเล่าเรื่องของเด็กสาวกำพร้า ตุ๊กตาทหารหน้าตาน่าเกลียดกับราชาหนูใจร้ายอีกครั้ง

 

 

 

 

 

ชายหนุ่มร่างสูงที่ค่อยๆกลับมาทรงสง่าเช่นเดิมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้สีเข้ม ดวงตาคมกวาดมองตัวอักษรที่ถูกพิมพ์บนแผ่นกระดาษขาว เรื่องราวมากมายที่เขาจำเป็นต้องสะสางให้หมดเนื่องจากช่วงเวลาที่ตามหาคนตัวเล็กมันทำให้งานที่เดิมมีมากอยู่แล้วกลับกองท่วมหัวมากขึ้นไปอีก

 

ก๊อกๆๆๆ

 

เสียงเคาะประตูไม้เนื้อดีดังขึ้นให้จงอินตวัดสายตามองผู้ที่เข้ามาเยือนในห้อง ร่างสูงสง่ากับผิวขาวซีดในชุดสูทสีดำตามแบบเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะให้เจ้านายได้หยิบเข้าไปเปิดดู

 

ปึกกระดาษเล็กๆถูกหยิบออกมาจากซองกระดาษใบแรกปะภาพของชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มรูปสี่เหลี่ยมและดวงตารีเล็ก รอยยิ้มสดใสตามแบบฉบับของวัยรุ่นทั่วๆไป รายละเอียดรูปประพรรณสันฐานถูกพิมพ์เรียงอย่างดีให้จงอินต้องก้มอ่านพร้อมแสยะรอยยิ้ม

 

"บยอน แบคฮยอน"

 

"ครับ ที่คุณจงอินให้ผมไปนำข้อมูลมา ก็คงมีเท่านี้ ชีวิตไม่ได้หวือหวาอะไรมากมายย้ายมาจากต่างจังหวัดอยู่ในหอพักเล็กๆ กำลังเรียนเศรษฐศาสตร์อยู่ที่มหาลัยปีที่สี่ ครอบครัวที่ต่างจังหวัดก็มีกิจการขายของเล็กๆ ถือว่าไม่รวยแล้วก็ไม่จน"

 

"นิสัย ??"

 

"เท่าที่ตามสืบมามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งชื่อชานยลอค่อนข้างจะเป็นคนที่ป๊อปปูล่าร์ในมหาวิทยาลัย ส่วนแบคฮยอนก็เป็นแค่นักศึกษาธรรมดาที่อารมณ์ดีทั่วๆไปครับ ไม่น่าจะมีพิษภัยอะไร"

จงอินพยักหน้ากับคำรายงานเปิดหน้ากระดาษไปเรื่อยๆเพื่อมองรูปภาพที่เขาสั่งให้เซฮุนไปสืบเรื่องราวของคนที่ต้องการ เด็กผู้ชายที่อายุน่าจะไล่เลี่ยกับเขาไม่เท่าไหร่กับการใช้ชีวิตประจำวันไม่ว่าจะเป็นในมหาวิทยาลัย ไปเที่ยวศูนย์การค้ากับเพื่อน หรือซื้ออาหารกล่องจากร้านสะดวกซื้อ

 

เพ่งมองข้อมูลที่เพิ่งได้รับจิตใจก็ตั้งคำถามถึงคนที่ทำให้ของสำคัญของเขาต้องแปดเปื้อน ใจก็ไม่อยากจะเอาเรื่องอะไรเพราะยังไงคยองซูก็ปลอดภัยเพราะได้รับการช่วยเหลือจากแบคฮยอนถ้าไม่มีเขาก็ไม่รู้คยองซูจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าแบคฮยอนพาคยองซูกลับมาบ้านด้วยความปลอดภัยไร้ร่องรอยอะไรเลยจงอินคงจะตบรางวัลให้อย่างงามแต่นี่...ไม่ใช่...

 

เพราะหัวใจถูกทำให้เปื้อน สิ่งที่ถนอมมากกว่าสิ่งใดในโลกไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป เหมือนโดนคนทำร้ายมากกว่าเอามีดมากรีดเนื้อให้เลือดไหล ดังนั้นเขาไม่คิดที่จะปล่อยแบคฮยอนไป ก็แค่จะสั่งสอนให้รู้สึกเจ็บและรู้ว่าสิ่งใดควรยุ่งหรือไม่ อย่างน้อยแบคฮยอนก็คงไม่กล้ามายุ่งและไม่มีทางทำอะไรคยองซูได้อีก

 

"ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดสิ่งนี้หรือเปล่า แต่ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไป ถ้าสักวันคุณรู้เรื่องมันอาจจะใหญ่กว่าจนเกินความควบคุมของผม"

 

"..."

 

"ตั้งแต่วันที่คุณแบคฮยอนพาคุณคยองซูมาส่ง...คนของเราเห็นคุณแบคฮยอนมาป้วนเปี้ยนแถวบ้านตลอดครับ"

กระดาษแผ่นบางในมือที่เคยถือเพียงแผ่วเบาเปลี่ยนเป็นกำแน่นราวกับจะขย้ำทิ้งเสียให้ได้ ดวงตาที่เรียบนิ่งสนิทเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดจนเลขาหนุ่มต้องลอบถอนหายใจ คิดไว้แล้วว่าถ้าพูดไปต้องเป็นเรื่องใหญ่แต่ถ้าแบคฮยอนไม่หยุดและจงอินรู้ว่ายังมาแถวนี้เรื่องจะเกินสิ่งที่เขาจะทำได้ คงมีการสูญเสียมากกว่าการที่เขาเลือกจะพูดไปตั้งแต่ตอนนี้

 

"มันเข้ามาใกล้หรอ"

 

"ไม่ครับส่วนมากก็แค่อยู่ที่ทางเข้าไม่ได้เดินผ่านเนินขึ้นมา"

 

"..."

 

"ผมแค่อยากจะบอกให้คุณทราบ แต่ผมขอร้องอย่า..."

 

"ส่งคนไป !!"

 

"คุณจงอิน ..."

 

"จัดการมันซะ ให้รู้ว่าสิ่งไหนที่มันไม่มีค่าพอที่จะแตะต้อง"

 

"แต่เขาทำอะไรไม่ได้นะครับ คุณคยองซูก็อยู่ในบ้านตลอด มันไม่..."

 

"แล้วสิ่งที่ผ่านมาล่ะ !!!"

นายเหนือหัวตบมือหนาของตนลงบนโต๊ะไม้เสียงดังลั่นให้เซฮุนจำต้องหลับตากับความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นนาย ผ่อนลมหายใจเพื่อค่อยๆคุยกับคนที่ป่านนี้จิตใจคงตรงไปขย้ำคอผู้ชายตัวเล็กคนนั้นแล้ว

 

"คยองซูเป็นสิ่งที่ฉันปกป้องมาทั้งชีวิต และฉันจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อปกป้องเขา แล้วมันเป็นใคร !!!!"

 

"...."

 

"ทำตามที่ฉันสั่งเซฮุน เพราะนายไม่ทำฉันคงต้องเป็นคนทำเอง แล้วรู้ใช่ไหมว่าถ้าฉันลงมือ มันจะไม่จบแค่มีแผลที่ต้องเย็บ"

สุรเสียงเย็นเยียบถูกส่งมา สายตาแกร่งสองคู่สบประสานเขารู้ดีว่าถ้าจงอินจะจัดการมันไม่ใช่เรื่องยาก แค่เด็กผู้ชายที่ไม่มีอะไรจะมาสู้อะไรได้กับผู้ทรงอิทธิพลและอำนาจล้นมือตรงหน้า แค่ทำมันให้เป็นอุบัติเหตุข่าวก็ไม่สนใจอะไรมากมายอยู่แล้ว แต่เซฮุนก็สัญญากับคยองซูไว้แล้วว่าจะไม่ทำให้แบคฮยอนเป็นอะไร ถ้าเรื่องมันลามไปมากกว่านี้ ตัวแบคฮยอนเองที่ไม่ยอมหยุดทั้งๆที่น่าจะรู้แล้วว่าคยองซูเป็นคนของใคร สิ่งที่เซฮุนจะทำได้ก็คงจะเป็นแค่รักษาชีวิตของแบคฮยอนไว้เท่านั้น ส่วนอวัยวะอื่นๆก็ต้องแล้วแต่ความปราณีของคนตรงหน้า

 

 

จงอินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง หยิบรูปถ่ายของผู้ชายตัวเล็กที่ถึงแม้เขาจะไม่เคยพูดคำใดด้วยแต่ก็เกลียดไปทั้งขั้วหัวใจ ยิ่งมองก็ยิ่งช้ำ เขาอยากจะถามคยองซูถึงความจริงทุกอย่างแต่ถ้าทำแบบนั้นก็ยังไม่รู้ความรู้สึกของคนตัวเล็กจะเป็นยังไง แล้วมันก็เป็นเรื่องที่เขาแคร์มากที่สุด

 

"ไปจัดการซะ..."

 

"ครับ..."

น้อมรับคำสั่งจากนายเหนือหัวก่อนจะขอตัวไปทำตาม

 

เมื่อพ้นจากห้องทำงานใหญ่โทรศัพท์ที่ถูกสอดไว้ด้านในเสื้อก็ยกขึ้นมากดหาคนที่สะกดรอยตามเด็กหนุ่มผู้เป็นเป้าหมาย

"จัดการได้เลย...ไม่ต้องหนักมือ"

 

 

 

แบคฮยอนเอาแต่ถอนหายใจขณะเดินไปตามทางฟุตบาธในช่วงเวลาใกล้ค่ำเขากลับจากมหาลัยก็ไปแถวหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของจงอินคนนั้น ใจอยากจะก้าวเข้าไปขอพบใครบางคนแต่มันก็ยากเกินกว่าที่จะทำได้ เลยได้แต่ไปเดินป้วนเปี้ยนด้านหน้าอยู่แบบนั้นมานานหลายวัน

 

"เฮ้อ~"

ผ่อนลมออกจากจมูกตัวเองอีกครั้งกับความเครียดที่กัดกินอยู่ในหัว แต่แล้วขาเล็กๆก็ต้องหยุดกึก เมื่อกลุ่มคนในชุดสูทเป็นชายร่างสูงสองสามคนเดินเข้ามาล้อมลอบไว้ให้แบคฮยอนต้องมองหน้าเลิ่กลั่ก สัญชาตญานรับรู้ถึงคำว่าไม่ปลอดภัยแต่จะหนีก็คงไมทันเพราะโดนตีล้อมขนาดนี้เลยทำได้แค่ใจดีสู้เสือไป

 

"มะ...มีอะไร...รึเปล่าครับ"

 

"ฮึ !! มีแน่"

จบคำของหนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์คอเสื้อของเขาถูกกำกระชากแน่นร่างที่ค่อนข้างจะตัวเล็กกว่าผู้ชายคนอื่นอยู่แล้วถูกออกแรงดึง ปากที่พอจะส่งเสียงร้องได้ก็โดนผนึกปิดเรียบร้อย แต่ตัวก็ยังคงดิ้นอย่างดื้อด้าน ถ้าเขายอมมันต้องจบไม่สวยแน่นอน

 

"ปล่อยกู !!! ปล่อย !!!"

เวลาสั้นมันทำให้เขาตกอยู่ในความตกใจไม่น้อย ชายร่างยักษ์สามคนลากแบคฮยอนมาจนถึงตรอกตันเล็กๆ ร่างบางๆถูกโยนเข้าไปรวมกับถุงกองขยะสีดำและไม่ทันที่ขาเล็กจะได้วิ่งหนีแรงเตะแรกถูกส่งมาไม่ทันตั้งตัวกระแทกเสยกับคางจนใบหน้าเชิดเหยเกลงไปกองกับพื้น และหลังจากนั้นทั้งมือ ขา เข่าแรงมหาศาลจำนวนก็ส่งมาซ้อมจนช้ำไปทั้งร่าง

ไม่มีเวลาให้ได้พูดไถ่ถาม ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะไปสู้อะไรกับคนที่เหนือกว่าทั้งจำนวนและกำลัง ได้แต่นอนกอดตัวเองกลมปล่อยให้อีกฝ่ายทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว

 

"อึ้ก..."

ภาพตรงหน้าพร่าเลือนกลิ่นคาวเลือดลอยคระคลุ้งเต็มปาก ของเหลวหนืดสีแดงไหลรินจนเปิดตาอีกข้างแทบไม่ขึ้น รองเท้าหนังมันสีดำเตะเสยหน้าให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นที่เต็มไปด้วยกลิ่นขยะเน่าอีกครั้ง ก่อนหนึ่งในนั้นจะถ่มน้ำลายรดร่างของแบคฮยอนอย่างน่ารังเกียจ

 

สภาพเขาตอนนี้ไม่ต่างจากเศษขยะ...

 

"หึ !!! มึงมันก็แค่เด็กธรรมดา อย่าเสือกมายุ่งแถวคฤหาสน์อีก"

คำว่าคฤหาสน์ถูกส่งเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังดับวูบ รู้สึกถึงแรงกดหนักของส้นเท้าที่เหยียบหัวให้ใบหน้าเขาแนบพื้นซีเมน์เย็นเฉียบมากขึ้น

 

คฤหาสน์ที่มีคยองซู

 

คยองซูที่เป็นของชายคนนั้น

 

จงอิน...

 

"ถุย !!!"

ก้อนน้ำลายสกปรกตกกระทบลงข้างแก้มที่ช้ำเลือดไปหมดอีกหนก่อนเสียงฝีเท้าจะออกไกลห่างไปเรื่อยๆ

 

ไม่มีทางสู้ได้

 

เทียบอะไรไม่ได้เลยกับคนที่มีอิทธิพลล้นมือขนาดนั้น

 

แค่อยากอยู่ใกล้ยังทำไม่ได้

 

นี่คือคำขู่...ถ้าแบคฮยอนยังขืนเข้าไปยุ่ง ราชสีห์จะต้องฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ

 

คยองซู...

ความรู้สึกมืดดับเมื่อสติที่ประคองไว้จนถึงที่สุดดับลง ความมืดเข้าครอบงำถูกทำไม่ต่างอะไรกับกองขยะพวกนี้...

 

.

 

.

 

"กูบอกมึงแล้วใช่ไหม !!!"

เสียงเพื่อนตัวดีเอ่ยดังลั่นห้องพักคนไข้ชั่วคราวในโรงพยาบาลเล็กๆ แบคฮยอนไม่รู้ว่าตัวเองโผล่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรถามพยาบาลหรือหมอก็ไม่มีคนบอกรู้แค่ว่ามีคนพาเขามาส่งแถมยังโทรเรียกไอ้เพื่อนเวรที่นั่งด่าเขาฉอดๆมานั่งบ่นอยู่ข้างๆ ทั้งๆที่คนก็เต็มห้องพักฟื้นรวมนี่

 

"คราวนี้มึงยังโดนแค่นี้ มึงเลิกยุ่งเหอะ มันจะอะไรกันนักกันหนาวะกับแค่ไอ้วันไม่กี่วันที่มึงอยู่กับเขาอ่ะ"

 

"มึงไม่เข้าใจหรอกชานยอล มึงไม่เข้าใจ"

แบคฮยอนเปล่งเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบากทั้งร่างเต็มไปด้วยผ้าพันแผลตั้งแต่ศีรษะหางคิ้ว เฝือกอ่อนที่ลำคอ แขนและลำตัว...

 

"มึงก็ไม่เข้าใจกูเหมือนกัน กูเป็นห่วงมึงนะแบคฮยอน เขาทำขนาดนี้ มันก็เท่ากับเตือนให้มึงรับรู้ ทั้งๆที่จริงๆเขาจะเอาปืนมายิงมึงทิ้งก็ย่อมได้"

 

"กูขอบใจที่มึงเป็นห่วงกูนะชานยอล แต่กูดูแลตัวเองได้"

 

"สภาพมึงตอนนี้คือดูแลตัวเองได้หรอวะ !!"

 

"ขอโทษนะคะญาติคนไข้ช่วยเบาเสียงลงหน่อยค่ะ"

คุณพยายาลชุดขาวเอ็ดเบาเมื่อร่างสูงที่ชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ข้างเตียงคนไข้พูดเสียงดังรบกวนคนอื่นให้แบคฮยอนต้องหันไปค้อมศรีษะขอโทษเล็กน้อยแทนเพื่อนตัวเอง

 

"พรุ่งนี้กูก็กลับได้แล้ว เฝือกนี่ก็ใส่แค่แป๊บเดียวเท่านั้นล่ะ"

 

"มึงมันดื้อแบคฮยอน"

 

คนตัวสูงเอ็ดอย่างยากจะเก็บอารมณ์ให้อยู่ กอดอกมองเพื่อนรักที่มีแต่ผ้าพันแผลเต็มตัวก็ไม่รู้จะช่วยอะไรได้ในเมื่อเจ้าตัวมันยังไม่ยอมจะช่วยตัวเอง และเขามันก็แค่เด็กมหาวิทยาลัยธรรมดาๆจะเอาอะไรไปสู่กับนักการเมืองใหญ่แบบนั้น

 

 

 
 

แบคฮยอนก้าวลงจากแท๊กซี่เมื่อถึงที่หมาย วันนี้ที่มหาวิทยาลัยมีสอบใหญ่ที่ชานยอลไม่สามารถปฏิเสธได้ และเขาเองก็ต้องไปยื่นเรื่องขอสอบหลังจากนี้ ถึงแม้ชานยอลจะดึงดันบอกให้เขารอที่โรงพยาบาลก่อนจนเจ้าตัวสอบเสร็จก็ตาม แต่แบคฮยอนก็ขัดขืนคำสั่งพาตัวเองขึ้นแท๊กซี่ตะมาหยุดยืนอยู่ที่เนินลาดสูงปกคลุมต้นไม้สองข้างทาง

 

หน้าคฤหาสน์ใหญ่

 

ต่อจะต้องให้โดนซ้อมอีกกี่ครั้ง ขอให้แลกมากับการเห็นรอยยิ้มนั่นสักหนแบคฮยอนจะยอม ขอแค่อีกครั้งเดียวที่รับรู้ได้ว่าคยองซูมีความสุขในการอยู่บ้านหลังใหญ่หลังนี้แบคฮยอนจะยอมกลับไป

 

ดวงตาเหม่อลอยจ้องยังบ้านสีขาวตัดกับรั้วดำตรงหน้า ก่อนหัวใจดวงเล็กจะกระตุกวาบ ชายร่างสูงสองคนที่อยู่ก็โผล่มาจากด้านหลังประชิดตัวจนขาเล็กๆออกแรงที่จะหนีก็ต้องถูกตรึงไว้กับที่เมื่อมือหนาเข้ามาคว้าข้อแขน

 

"ฮึ !! เพิ่งออกจากโรงพยาบาลยังเสือกมาเสนอหน้า คราวนี้ดวงมึงมันหมดแล้วล่ะ"

เสียงเข้มจากชายร่างยักษ์ด้านหลังเปล่งออกข่มขวัญ รั้วสีดำบานใหญ่ตรงหน้ามีการเคลื่อนไหว ชายหนุ่มสองคนกำลังเดินออกมาจากตัวบ้าน ชายผิวเข้มในเชิ้ตสีดำและกางเกงแสลคพร้อมสูทคลุมไหล่เดินล้วงกระเป๋าตรงมาทางเขาด้วยท่าทางสบายๆ ริมฝีปากกระตุกร้อยยิ้มร้ายจ้องมาทางแบคฮยอนด้วยอารมณ์ที่แบคฮยอนเองก็คาดเดาไม่ถูก

                       

                ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใกล้จนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลง เทียบไม่ได้ ไม่ได้เลย

 

"คนนี้ใช่ไหมเซฮุน"

 

"อึ้ก..."

เมื่อจงอินก้าวมาอยู่ตรงหน้าชายตัวสูงที่จับแบคฮยอนตรึงไว้ก็กดไหล่ร่างเล็กให้ลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นกระชากเส้นผมในส่วนที่ไม่ถูกรวบไว้กับผ้าพันแผลให้เงยหน้ามองผู้เป็นนายที่เหยียดมองแบคฮยอนราวกับเป็นสิ่งของต่ำต้อยด้วยสายตา

 

"ครับคุณจงอิน..."

เลขาหนุ่มตอบรับสีหน้าเย็นเหยียบดวงตาเรียวไร้ความรู้สึกจ้องมองเขาอย่างยากที่จะอ่านความรู้สึก ยากไปกว่าจงอินเสียอีก

 

"ฮึ !!!"

 

"ปล่อย...ปล่อยผมไป"

 

"แล้วมาทำไม..."

 

"ผม...ผมแค่อยากเห็นว่าคยองซูอยู่ที่นี่ แล้วมีความสุข อึ้ก..."

ต้องกัดฟันระงับความเจ็บปวดของตัวเองที่ปะทุมากขึ้นเมื่อกระดูกร้าวยังไม่หายดีถูกแรงกดจากบริเวณไหล่

 

จงอินแค่นยิ้มหัวเราะกระตุกยิ้มแล้วหันหลังกลับไปทางตัวบ้านปรายตามามองเขาเล็กน้อยก่อนสุรเสียงเย็นเยียบน่ากลัวจะเอ่ยออกมาให้ชายชุดดำน้อมรับคำ

 

"พามันเข้าไป ฉันจะจัดการเอง..."

__________________________________________________________________________

พี่แบคของน้องงงงงงงงงงงงงงงง ~~~~~~~

ฝากเม้น + #ฟิคยัวไฮเนส

ขอบคุณทุกเม้น ทุกเฟบ

จงเรียกว่าบู :)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #176 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 07:38
    แบคตายแน่...... แต่คยองต้องมาช่วยเราเชื่อ
    #176
    0
  2. #164 PlaifonIsHappy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 16:58
    พี่แบคคนโง่ที่รู้จักคยองซูแค่คนเดียว พี่แยคสู้นะ
    #164
    0
  3. #160 park_baekhyunnee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 08:41
    ควรให้คยองซูมี 2 ร่างนะคะ555 เพราะจงอินจะได้ไม่ร้าย และแบคจะได้ไม่เจ็บ
    #160
    0
  4. #157 Book (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:27
    แบค ยอมเถอะ ฝืนไปมันก็เจ็บปาวๆๆๆ จงอินมาก่อน แบคมาที่หลังจะแย่งไปมันก็ไม่เรื่อง จงอินเขาก็รักของเขา ไคโด้
    #157
    0
  5. #140 Kyungchu~ 😙 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 13:15
    ก็เชียร์ะแบคนะแต่....จงอินมาก่อน....จงอินก็อยู่ไม่ได้เหมือนกัน งานนี้ขอไคโด้
    #140
    0
  6. #138 nanny8695 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 02:32
    อย่าทำพี่แบคคค เราเกลียดจงอินแล้ว
    #138
    0
  7. #110 LLpp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:20
    แงงงงงงงง พี่แบคเชื่อชานยอลเถอะ แล้วไปชานแบคแทน เรื่องนี้หนูยอมให้ชานแบคเลยT^T
    #110
    0
  8. #83 Getgotgot7 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:56
    สงสารแบคจัง คือนางก็เจ็บแล้วไม่จำ 

    ไม่อยากให้จงอินร้ายเลย ไม่อยากให้จงอินทำร้ายคนอื่น 

    แต่รักมาก ถึงได้หวงมาก 

    ตอนที่จงอินคุยกับเซฮุนนี่อยากจะเจ็บแทน โอ้ย 
    #83
    0
  9. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:53
    อาจงอย่าทำอะไรพี่แบคเราเลยนะ555ขอร้องละเห้นใจคยองบ้าง
    #66
    0
  10. #51 FLYHEART (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 12:02
    อ่านทีเดียวรวดดถึงตอนนี้คือแบบบ  โอยยยยยยย  หน่วงมากก
    เอาจริงๆคือสงสารทุกคน  เจ็บกันไปตามระเบียบ 
    ยิ่งฉากที่จงอินเห็นรอยจูบที่หลังคอคยองซู  คือแบบ  จุกมากกกTT^TT
    คยองนี่ร้ายบริสุทธ์จริงๆ  (ไม่รู้จะใช้คำไหน )>.<
    นี่เราอินมากกก บอกเลย  ยิ่งอ่านไปฟังเพลงหน้านิยายไปโอยยย  
    ไรเตอร์จ๋าาา  เจ็บจุง  TT^TT



    #51
    0
  11. #50 Exo-L (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:57
    คยองซูอู่ไหนมาช่วยแบคหน่อย #แบคโด้จงเจริญ
    #50
    0
  12. #49 Love_BD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:53
    แบคจะเป็นไรมั้ยอ่า
    #49
    0
  13. #48 Baekdo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 21:48
    จงอินใจร้ายฮีอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #48
    0
  14. #46 maomakkkk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 21:48
    พี่แบคคคคคคคคไม่นะฮืออออออ คยองช่วยแบคด้วย แต่จะช่วยจงอินก้โกรธอีกโอ้ยยยยยย
    #46
    0
  15. #44 MaMeawSMILE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 10:59
    โอ้ย คยองงงง ช่วยแบคด้วย ฮรืออออออ .. เข้าใจจงอินนะ แต่เราก็สงสารแบค
    #44
    0
  16. #43 Byunnee~~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 02:57
    ไม่รู้จะเชียร์ใคร เพราะชิป ทั้ง แบคโด ไคโด ให้ตายเถอะ ฉันรักจงอิน แต่สงสารบยอนจนเกลียดจงอิน 555555555
    #43
    0
  17. #42 Arale lele (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 23:16
    จงอินแกหึงแรงเกินไป ส่งแบคมาให้ฉัน ฉันจะจัดการเอง
    #42
    0