Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 7 : Chapter 07 :: Comeback

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 มี.ค. 58




 Chapter 07 :: Comeback



 




 

 

ความอึมครึมของบรรยากาศยามเช้าที่สภาพอากาศคล้ายฝนจะตกมันทำให้ความรู้สึกอึดอัดในใจของคนสองคนมีมากขึ้น ตอนนี้คยองซูและแบคฮยอนพร้อมที่จะออกไปด้านนอกเพื่อพาคยองซูกลับบ้าน

 

"แน่ใจแล้วใช่ไหม"

 

"อื้ม..."

คนตัวเล็กครางเสียงรับในลำคอมองดูอีกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาและเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยบานประตูห้องเล็กๆก็ถูกปิดลง เสียงของล๊อคที่ดังขึ้นมันชัดเจนในสมองของคยองซูซะเหลือเกิน เขาคงจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว ...

 

 

 

"ไปตามที่อยู่นี้ครับ"

แบคฮยอนยื่นใบกระดาษสีขาวที่เขียนรายละเอียดบ้านหลังใหญ่ของนักการเมืองดังไว้ให้คุณลุงคนขับรถแท๊กซี่รับไป ตลอดเส้นทางคนสองคนที่นั่งอยู่เบาะหลังไม่มีคำพูดใดๆให้แก่กัน คนตัวเล็กได้แต่นั่งมองบรรยากาศข้างทางที่ตัวเองไม่เคยพบเจอส่วนแบคฮยอนก็จมอยู่แต่กับความคิดของตัวเอง...

 

มันก็แค่เวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา แค่เวลาสั้นๆที่คยองซูโผล่เข้ามาในชีวิตของเขา และเขาก็กำลังพยายามบอกตัวเองว่าลืมคยองซูไปซะมันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร แค่พาคนๆนี้ไปส่งให้ถึงบ้าน พอคยองซูไปแล้วทุกอย่างมันก็จะจบเขาก็แค่ทำเหมือนว่าที่ผ่านมามันไม่มีอะไรเกิดขึ้นและกลับไปเป็นแบคฮยอนคนเดิม...

 

"คุณครับที่ต่อไปนี้เป็นที่ส่วนตัวไม่สามารถขับรถเข้าไปได้แล้วครับ"

คุณลุงคนขับแท็กซี่เอ่ยบอกปลุกให้คนที่อยู่กับความคิดของตัวเองต้องรู้สึกตัวมองเส้นทางที่เป็นเนินลาดขึ้นไปและมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นสูงทั้งสองข้างทาง ใกล้แล้วกับการลาจาก

 

แบคฮยอนและคยองซูลงจากรถแท็กซี่ยืนอยู่บริเวณทางเข้าคฤหาสน์หลังใหญ่ตรงหน้า แต่กว่าจะไปถึงตัวบ้านก็ต้องเดินเข้าไป

 

"ใช่ที่นี้รึเปล่า"

 

"อื้ม..."

คนข้างตัวยืนมองไปด้านหน้านิ่งแบฮยอนสังเกตเห็นอาการที่คบองซูกำมือตัวเองแน่นตลอดเวลาแถมยังกัดปาดเหมือนประหม่า

 

"ฉันจะพานายไปส่งบ้านแล้วนะ"

 

"อื้ม...ไปเถอะ คุณจง..."

เมื่อจะเอ่ยชื่อออกไปคำพูดของแบคฮยอนก็กลับเข้ามาในหัวของคยองซู เขาไม่ควรพูดชื่อออกมาตอนอยู่กับแบคฮยอน...

 

"ไปกันเถอะ คุณจงอินของนายคงรอแย่แล้ว"

เป็นอีกฝ่ายเสียเองที่พูดมันออกมา คนตัวสูงกว่าออกตัวเดินนำหน้าไปตามเนินโดยมีคยองซูที่มองแผ่นหลังของเขาอยู่ค่อยๆเดินตาม ยิ่งก้าวเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่บ้านหลังใหญ่ก็ปรากฏชัดมากขึ้นเท่านั้น บ้านสีขาวตัดกับรั้วสีดำสูงตระหง่านอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง นี่คือบ้านที่คยองซูโตมา... เจ้าของบ้านคือคนๆนั้นที่แบคฮยอนไม่มีวันจะสู้ได้ และยิ่งมายืนอยู่ตรงนี้แล้วเขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กลงเหลือเกิน

 

"คุณคยองซู !!!"

เสียงเรียกดังพร้อมประตูเหล็กบานใหญ่ที่เคลื่อนออก ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีดำวิ่งออกมาจากตัวบ้านอย่างร้อนรนเรียกให้ทั้งคยองซูและแบคฮยอนที่เอาแต่ยืนก้มหน้าต้องเงยขึ้นไปมอง

 

บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้แน่นนอนว่าต้องมีกล้องวงจรปิดตั้งแต่ทางเดินเข้าบริเวณเนินนั่นและเมื่อเซฮุนได้รับรายงานว่ามีคนลักษณะเหมือนคยองซูกำลังเดินเข้ามามันทำให้เขาต้องรีบวิ่งออกมาดู โชคดีที่เขายังไม่ได้ออกไปตามหาคนตัวเล็กข้างนอก

 

เซฮุนวิ่งเข้ามาจับแขนคนตัวเล็กไว้สองข้างก่อนจะค่อยคลี่ยิ้มริมฝีปากออกแล้วกระชากตัวอีกคนสู่อ้อมกอดซึ่งคยองซูก็กอดตอบรับอย่างแผ่วเบา

 

"หายไปไหนมาครับ รู้ไหมว่าคนทั้งบ้านเป็นห่วงขนาดไหน"

 

"เซฮุน ฮึก..."

เมื่อเจอหน้าคนคุ้นเคยคยองซูก็ซุกหน้าลงบนแผ่นอกปล่อยโฮออกมากับความรู้สึกสับสนทุกอย่างจนเซฮุนต้องยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นเซฮุนก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตามองใครอีกคนที่ยืนอยู่ ลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่ามันดูไม่ค่อยปกติจนก่อเกิดเป็นความกังวลใจของพ่อบ้านหนุ่ม

 

"คุณปลอดภัยใช่ไหม"

พูดกับคนตัวเล็กให้คยองซูกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นหัวกลมๆพยักขึ้นลงแทนคำตอบรับ เซฮุนยังคงมองจ้องใครอีกคนจนเป็นแบคฮยอนที่อดทนไม่ไหวกับสายตากดดันต้องเป็นคนเอ่ยปากออกมา

 

"คือถ้าอย่างนั้น...ฉันกลับก่อนนะ"

 

"ดะ...เดี๋ยว"

คนในอ้อมกอดร่างสูงผละตัวออก ใบหน้าที่ช้ำน้ำตาหันกลับมามองคนที่เอ่ยขอตัวกลับ แบคฮยอนเม้มปากตัวเองเป็นเส้นตรงเพราะความประหม่าที่มีต่อเซฮุน เขาอยากจะเข้าไปกอดคนตัวเล็กไว้แน่นๆเพื่อบอกลาหรือจริงๆแล้วถ้าทำได้มากกว่านั้นคือกอด...แล้วพากลับไปด้วยกัน แต่ก็รู้อยู่เต็มอกว่ามันเป็นไปไม่ได้เขาเลยได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่กับที่แบบนี้ เขาจะต้องจากคยองซูแล้วจริงๆ

 

สายตาสองคู่จ้องกันได้สักพักคนตัวเล็กกว่าก็ค่อยๆก้าวเดิน อ้อมกอดเล็กยกขึ้นโอบรัดร่างตัวอีกคนให้แบคฮยอนสะดุ้งหน่อยๆแต่ก็ยอมกอดคนตรงหน้ากลับไปอย่างแผ่วเบา

 

"ขอบคุณนะแบคฮยอน..."

เสียงใสเอ่ยขึ้นราวกระซิบกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

 

ได้โปรดอย่าใจดีไปมากกว่านี้นางฟ้า ยิ่งความฝันมันสวยงามมากเท่าไหร่เรื่องบนโลกความจริงมันยิ่งดูเลวร้ายมากเท่านั้น

 

เลิกกอดแล้วเดินกลับไป

 

หรือไม่ก็อย่าลาจากกันเลยนะคยองซู

 

"ลาก่อนนะแบคฮยอน"

คยองซูผละตัวออกมาจากอีกคน ริมฝีปากรูปหัวใจส่งยิ้มสุดท้ายให้แล้วหันหลังเดินเข้าไปในภายในรั้วบ้านใหญ่

 

เซฮุนมองหน้าแบคฮยอนที่ทอดสายตามองตามเพื่อนของเขาที่เดินเข้าไปแล้วสักพัก พอสายตาที่แสนเศร้านั้นมาสบเข้ากับพ่อบ้านหนุ่ม เซฮุนก็โค้งตัวให้เป็นการบอกลาก่อนจะเดินตามคนตัวเล็กเข้าบ้านไปบ้าง

 

 

รั้วใหญ่ค่อยๆเคลื่อนตัวปิดทิ้งเพียงชายหนุ่มธรรมดาให้ยืนอยู่ด้านหน้าพื้นที่ที่เขาจะไม่มีวันได้เข้าไป

 

นางฟ้ากลับไปแล้วเหลือก็แค่เด็กชายชาวมนุษย์ธรรมดากับความทรงจำล้ำค่าที่ทิ้งไว้เสมือนบาดแผลกรีดลึก

 

 

 

"คุณคยองซู !!"

เสียงแม่บ้านและคนรับใช้ภายในเอ่ยออกอย่างตกใจจนบางคนถึงกับทำไม้กวาดในมือตัวเองร่วงหล่น ปรี่เข้ามาหานายน้อยตัวเล็กที่ทุกคนพร้อมใจกันออกตามหามาหลายวันด้วยความดีใจและความคิดถึง

 

"ชู่ว...เบาๆก่อนนะครับผมไม่อยากให้คุณจงอินตื่น"

 

"ขะ...ขอโทษค่ะ"

เสียงเตือนจากคุณเลขาให้ทุกคนเบาเสียงตัวเองลงแล้วเลิกรุมคนตัวเล็กที่เอาแต่ยิ้มให้กับทุกคนที่เข้ามาถามไถ่

 

"เซฮุน...จงอินล่ะ"

 

"อยู่ข้างบนครับ"

 

"งั้นฉันไปหา..."

 

"อย่าเพิ่งเลยครับ คุณจงอินเพิ่งจะหลับไปสักพัก รบกวนคุณคยองซูเชิญด้านบนกับผมก่อนได้รึเปล่าครับ"

ถึงจะใช้คำว่าเชิญแต่อีกคนรู้แน่ๆว่าต้องโดนคุณเลขาเรียกไปดุ เพราะเซฮุนชอบทำแบบนั้นเวลาที่เขาดื้อไม่เหมือนกับจงอินที่ใจดีกับเขาได้ตลอดเวลา แต่ครั้งนี้คยองซูคงต้องยอมเพราะมันเป็นความผิดที่หนักหนาจริงๆ

 

 

 

 

คนสองคนพากันเดินขึ้นชั้นบนของตัวบ้างท่ามกลางความโล่งอกของผู้อาศัยในคฤหาสน์หลังใหญ่ คุณคยองซูกลับมาแล้วทุกอย่างก็คงจะกลับมาสดชื่นในไม่ช้า...

 

ห้องนอนสีเอิร์ธโทนสะอาดตาถูกเปิดออกให้เจ้าของห้องที่ไม่ได้ใช้มาหลายวันทิ้งตัวนั่งลงบนผืนเตียงนุ่มที่ใหญ่กว่าเตียงแข็งๆในห้องเช่าเป็นเท่าตัว เซฮุนเดินตามหลังมายืนกอดอกตรงหน้าคนที่นั่งจงใจทำหน้าสำนึกผิดเพื่อเรียกความสงสาร ถึงแม้การออกไปข้างนอกครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกของคยองซูแต่ไม่ใช่ว่าคนๆนี้จะไม่รู้อะไร คยองซูรู้ว่าทำตัวแบบไหนเขากับคุณจงอินถึงดุไม่ลงเวลาที่หนีไปเล่นซน

 

"คุณไปไหนมาครับ"

คำถามแรกถูกส่งมาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนคนที่ถูกถามต้องเงยหน้ามองดวงตาคมนั่น

 

"เรื่องมันยาว"

 

"ผมมีเวลามากทีเดียวล่ะ"

 

"เซฮุน..."

 

"ว่าไงครับคุณคยองซู"

ดูท่าทางแล้วเลขาหนุ่มคงจะไม่ยอม อีกคนเลยได้แต่ถอนหายใจแกว่งขาเล็กๆของตัวเองไปมาก้มมองพื้นสลับกับมองใบหน้าดุจนสุดท้ายก็ต้องยอมแพ้

 

"คือ...ฉันอยากไปสวนสนุก"

 

"แล้วทำไมไม่บอกครับ"

 

"ก็ไม่มีใครอยู่ คุณลู่หานบอกว่า..."

 

"สรุปเป็นเพราะนักออกแบบสวนคนนั้นใช่ไหมครับ"

น้ำเสียงเย็นเยียบกดต่ำจนคยองซูรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไปซะแล้ว

 

"คุณลู่หานไม่เกี่ยวนะ ฉันอยากออกไปเอง"

 

"แต่เมื่อสักครู่คุณก็เพิ่งบอก"

"ไม่ได้พูด !! ไม่ได้พูดอะไรเลย !! ถ้าเซฮุนทำอะไรคุณลู่หานหรือเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณจงอินนะฉันจะโกรธมากๆ"

 

"แต่มันเป็นเรื่องใหญ่นะครับ"

 

"แต่ฉันทำตัวเอง ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้นนี่!!"

ตากลมโตจ้องมองกลับอีกคนอย่างไม่ลดละหวังไม่ให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนกับการกระทำของตัวเองและมันก็ได้ผลเมื่อครั้งนี้เป็นเซฮุนที่ทอดถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ซะบ้าง

 

"โอเคครับ ถือว่าคุณปลอดภัยกลับมาผมจะไม่ถือสาอะไร แล้วถ้างั้นที่หายไปหลายวันหายไปไหนมาครับ แล้วคนๆนั้นเป็นใคร"

คำถามที่คยองซูมั่นใจอยู่แล้วว่าต้องโดนในที่สุดก็ออกมาจนได้

 

"คือ...ฉันจะเอาเอกสารสำคัญบนโต๊ะจงอินไปให้ ทีนี้ก็...หลง แล้วคนที่มาส่งก็คือแบคฮยอนฉันไปเจอเขาโดยบังเอิญ บยอน แบคฮยอนเป็นคนดีนะช่วยฉันเพราะฉันหลงทาง แต่ว่าฉันก็ไม่รู้อะไรเลยเขาเลยพาฉันกลับไม่ได้ แล้วก็...ฉันขอร้องให้เขาพาไปสวนสนุกก่อนกลับ...อย่าทำอะไรเขานะ"

รีบพูดแก้ต่างเพราะกลัวอีกคนจะโดนความผิด คยองซูรู้ว่าเซฮุนฉลาดแต่ก็รู้อีกนั่นแหละว่าภายใต้หน้ากากเย็นชานั่นจริงๆแล้วเซฮุนเป็นคนใจดี

 

"เซฮุน..อย่าบอกเรื่องแบคฮยอนกับคุณจงอินได้ไหม..."

 

"...."

 

"นะ..."

 

"คง...ไม่ได้หรอกครับ"

 

"เซฮุน..."

คนทำความผิดครางออกมาด้วยใบหน้าง้ำงอเมื่อถูกขัดใจ มองอีกคนอย่างอ้อนวอนแต่ครั้งนี้คงไม่เป็นผล

 

"รู้ไหมครับว่าคุณจงอินเป็นห่วงมากขนาดไหน วันที่คุณหายไปคุณจงอินแทบจะไม่ทำอะไรนอกจากตามหา ข้าวก็ไม่ยอมทานจนป่วย คุณจงอินเป็นห่วงคุณมากนะครับ..."

 

"จงอิน..."

 

"แต่ผมเห็นกับที่คุณแบคฮยอนช่วยคุณไว้ผมจะไม่ให้คุณจงอินทำร้ายเขา"

 

"เซฮุน !!"

หน้าหงอยๆกลับฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำรับปากจากคนตัวสูง แต่พอมาคิดทบทวนถึงใครอีกคนที่ดูจะทรมาณที่สุดกับการที่เขาหนีออกไปคยองซูก็ต้องกลับมาห่อเหี่ยวอีกครั้ง

 

"แล้วจงอินเป็นไงบ้าง"

 

"พักอยู่ครับผมต้องให้ยาสลบเพื่อจะได้ให้คุณหมอเลี้ยงน้ำเกลือได้ เอาเป็นว่าคุณคยองซูอาบน้ำจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปหาท่านนะครับ คุณจงอินคงดีใจมาก"

 

"อื้ม..."

คยองซูตอบรับด้วยรอยยิ้มบาง มองเซฮุนที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่ก่อนคนตัวสูงจะเดินเข้ามาโอบกอดร่างเล็กๆนั่นแผ่วเบา

 

"ดีใจที่นายปลอดภัยนะคยองซู อย่าทำให้เป็นห่วงอีกนะ"

 

 
 

 
 

 

คยองซูอาบน้ำจัดการกับตัวเองเรียบร้อยก็ก้าวเดินมาหยุดยืนหน้าประตูไม้สีเข้มบานใหญ่ มือเล็กๆเอื้อมไปจับคว้าลูกบิดไว้แล้วผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความกังวล หลังบานประตูนี้มีจงอินที่เป็นห่วงเขาอยู่และมันเป็นเรื่องยากที่คนมีความผิดอย่างเขาจะเข้าไปเจอหน้า

 

มือเล็กๆค่อยหมุนลูกบิดสีเงินออก ค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องที่คุ้นเคยมองร่างที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนเตียงพร้อมสายน้ำเกลือที่ถูกโยงเข้ากับข้อพับแขน

 

คยองซูทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงด้านข้าง มือเล็กๆค่อยๆเอื้อมจับใบหน้ากร้านที่เพียงเขาหายไปไม่กี่วันก็ช่างผอมตอบลงอย่างเห็นได้ชัด สีผิวเข้มที่หลายคนมองว่ามันช่างดูดีตอนนี้กลับหมองจนหมดราศี ผู้ชายที่ดูดีมาเสมอตอนนี้กำลังนอนหมดสภาพเพราะเรื่องของเขา กลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่ลอยคละคลุ้งแทนออกซิเจนในห้อง แค่คิดภาพว่าจงอินต้องทรมานน้ำตาก็เริ่มคลอจนในที่สุดก็ไหลลงมา

 

ปากรูปหัวใจกัดกั้นเสียงสะอื้นป้องกันการรบกวนคนที่เพิ่งได้พักผ่อน มือเล็กจับข้อแขนซูบไว้ทั้งๆที่ความจริงอยากจะโถมตัวลงไปกอดหรือพูดคำว่าขอโทษมากมายจนจงอินให้อภัย ถึงจะรู้ว่าความจริงถ้าจงอินตื่นมาเขาอาจจะไม่โกรธคยองซูเลยสักนิดด้วยซ้ำ

 

"อื้อ...คยองซู..."

เสียงครางแผ่วเบาทำให้เจ้าของชื่อต้องยกมือขึ้นปาดหยาดน้ำใสออกจากใบหน้าก่อนจะเปลี่ยนเป็นการตกใจอย่างรุนแรงเมื่อคนที่เคยอยู่นิ่งกลับกรีดร้องเสียงดัง

 

"อ้ากกกกกกก กกก ไม่ !!!!"

 

"จงอิน จงอิน !!"

 

"อ้ากกกกกกกก"

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง คนผิวแทนดิ้นไปมาจนเตียงนุ่มยับยู่ สายยางน้ำเกลือที่เคยถูกเจาะไว้ก็หลุดออกจนขาตั้งเหล็กล้มลงกับพื้น ภาพตรงหน้าช่างแสนน่ากลัวเมื่อคนตัวเล็กไม่เคยเห็นภาพในมุมนี้ของอีกคน แต่ถึงอย่างนั้นคยองซูก็เลือกที่จะเข้าไปโอบกอดร่างของจงอินไว้ทั้งน้ำตา

 

"จงอิน...จงอิน...หยุด...ฮึก...ฉันอยู่ตรงนี้...จงอิน..."

พร่ำเรียกชื่อและรัดวงแขนให้แน่นขึ้นหวังเรียกสติอีกคน จนในที่สุดคนที่ออกฤทธิ์ฝันร้ายค่อยๆลืมตา ดวงตาสีนิลที่บวมช้ำจากการอดนอนและความทรมานค่อยๆปรือขึ้นและถึงแม้โฟกัสภาพจะไม่ชัดเจนแต่สัมผัสที่โอบรัดเขาอยู่มันกลับซึมลึก

 

กลิ่นที่เขาคิดถึง

 

สัมผัสที่เขาตามหา

 

คนที่เขาเป็นห่วง

 

"คยองซู !!!"

แขนแกร่งรีบโอบรัดตัวอีกคนทันทีราวกลับว่ากลัวว่ามันจะเป็นความฝัน คยองซูส่งเสียงสะอื้นกอดร่างที่ซูบไปมากแน่นฝังใบหน้าลงบนไหล่หนาที่ตอนนี้กระดูกช่างเด่นชัด

 

"คยองซู !!! คยองซู นายใช่ไหม นายจริงๆใช่ไหม"

 

"อื้อ...."

ตอบรับคำในลำคอให้อีกคนรัดร่างบางแน่นขึ้นไปอีก ความกลัวในใจทุกสิ่งถูกพัดพาหายไปเมื่อคนที่เขาออกตามหามานั่งโอบกอดเขาอยู่ตอนนี้ ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน คยองซูกลับมา คนตัวเล็กของเขากลับมาแล้ว ...

 

"ขอโทษ....จงอิน...ขอโทษ...."

 

"ไม่ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องอธิบายอะไร ไม่ต้องขอโทษ ฉันที่ต้องขอโทษที่ปล่อยนายไว้จนนายต้องหนีไป"

 

"ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ จงอินไม่ผิด ฮึก"

 

"ขอบคุณนะ...ขอบคุณนะคยองซู ขอบคุณที่กลับมา"

ต่างฝ่ายต่างโอบกอดอีกคนให้แน่นขึ้นน้ำตาจากทั้งสองคนยังคงปล่อยออกมาไม่หยุด สำหรับจงอินความเครียดทุกอย่างมันเหมือนถูกยกออกไปจนหมดสิ่งที่เขากังวลมาตลอดตอนนี้หายไปแล้วเมื่ออีกคนมาอยู่ในอ้อมกอดตรงนี้

 

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้เมื่อทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนเตียงยังจมอยู่ในอ้อมกอดกันและกัน สุดท้ายคนตัวเล็กเลยผละออกมาจากอ้อมแขนจ้องมองใบหน้าที่ถึงตอนนี้จะดูอ่อนแรงแต่ก็มีรอยยิ้มละมุนมาให้เขาเสมอ

 

"เซฮุนบอกจงอินไม่สบาย"

 

"เปล่านะ แข็งแรงจะตาย แค่คิดถึงนายมากไปหน่อย"

 

"นายไม่กินข้าว แล้วก็เอาแต่กินเหล้าสูบบุหรี่ใช่ไหมถึงต้องมานอนให้เซฮุนดูแลแบบนี้"

 

"ก็...อืม"

ไม่มีคำพูดใดจะขัดขืนคนตัวเล็กเลยได้แต่ยอมรับ คยองซูที่ได้ฟังความดื้อรั้นของคนผิวแทนก็ต้องหลุบตาต่ำรู้สึกผิดที่ทำให้อีกคนต้องเจ็บตัวแบบนี้

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว สัญญาเลย แค่มีนายอยู่ตรงนี้ฉันก็จะไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ"

มือสีเข้มคว้าเอามือบางของอีกคนมาแตะกับผิวแก้มของตัวเอง จงอินหลับตารับสัมผัสนุ่มที่เขาคิดถึงมาตลอด เขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากคยองซูอีก

 

 

 

"แล้วถ้าฉันหายไปอีกล่ะ"

 

 

 

คำพูดของคยองซูเหมือนจะหยุดลมหายใจของใครอีกคนอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาที่เคยปิดรับสัมผัสลืมขึ้นมองหน้าขาวที่ยังคงเปรอะคราบน้ำตา เขาเคยคิดว่าตัวเองเข้มแข็ง และเติบโตมากับการเลี้ยงดูที่จะทำให้เขาโตขึ้นมาเพื่อเป็นหัวหน้าของตระกูล แต่ตอนนี้แค่คำที่เอ่ยเพียงแผ่วเบาจงอินรู้สึกไหววูบเหลือเกิน เรี่ยวแรงที่เคยมีมันหดหายไปหมด

 

"คยองซู...."

 

"ไม่...ไม่มีอะไร ฉันแค่พูดเล่น นายนอนพักอีกสักหน่อยดีไหม เดี๋ยวฉันไปบอกคุณป้าให้เอาอาหารขึ้นมา เรากินข้าวกันที่นี่เนอะ"

 

"คยองซู..."

 

"...."

เสียงเรียกเรียบนิ่งทำให้ร่างเล็กเริ่มทำตัวไม่ถูก คยองซูเม้มปากตัวเองแน่นก้มลงมองสองมือของเขาและอีกคนที่กุมไว้บนหน้าตัก เขาแค่ลองพูดไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆ

 

ความเงียบทำงานได้ดีในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดแบบนี้ สุดท้ายร่างสูงจึงโน้มใบหน้าของตัวเองลงประกบริมฝีปากเข้ากับอีกคน

 

ความอ่อนนุ่มที่เขาตามหา

 

ปากหนาค่อยๆละเลียดจูบบนความความหวานใช้ริมฝีปากตัวเองกดลงบนเบากับของอีกคนกดจูบและคลึงเบาๆบนเนื้อนุ่ม และเมื่อกลีบปากบางอ้าออกเรียวลิ้นก็ถูกส่งเข้าไปทักทายเกี่ยวกระหวัดกันภายในโพรงปากเล็กทวงความหวานที่ขาดหายไปหลายวันให้กลับคืนมา

 

ลมหายใจถูกสอดประสานกันได้ชั่วครู่ จงอินก็ยอมผละตัวเองออกมองใบหน้าเล็กที่ขึ้นสีแดงพร้อมอาการหอบเล็กน้อยให้เขาต้องคลี่ยิ้ม มือหนาค่อยๆเอาผมที่เริ่มยาวปกหน้าผากของคนตัวเล็กให้ขึ้นไป บรรจงกดจูบลงอีกครั้งบนหน้าผากขาวชื้นเหงื่อ

 

"ไปข้างล่างเถอะ ฉันอยากกินข้าวกับนายจะแย่แล้ว"

 

"แต่ว่านายไม่สบาย มากินบนนี้ไม่ดีกว่าหรอ"

 

"ไม่เป็นไรหรอกลงไปข้างล่างบ้างดีกว่า ไปรอข้างล่างสิ"

 

"งั้นฉันพยุง.."

 

"ไม่เป็นไรขอเวลาแต่งตัวแป๊บนึงนะเหม็นเหล้าแบบนี้ไม่ดีเลย"

แกล้งทำเป็นดมตัวเองฟุตฟิตจนคยองซูเผยยิ้มเล็กพยักหน้าตกลงแล้วเดินออกจากห้องทิ้งให้จงอินจัดการกับร่างกายตัวเองลำพัง

 

 

 

ทันที่เสียงบานประตูไม้ลงล็อคสนิท ร่างหนาบนเตียงก็ทิ้งตัวเองลงกับผืนความนุ่มอีกครั้ง หยดน้ำใสที่พยายามสกัดกั้นมาตลอดไหลอาบลงผ่านหางตา ความร้อนมันแล่นไปทั่วจนต้องปิดเปลือกตาปล่อยความอุ่นร้อนให้ไหลผ่านอย่าง่ายดาย เขาอ่อนแอเหลือเกิน...

 

จงอินไม่รู้ว่าหลายวันที่ผ่านมาคยองซูหายไปไหน ไปทำอะไร อยู่อย่างไรหรือกับใคร...โดยเฉพาะคำถามสุดท้ายนั่นเขาไม่อยากรู้ที่สุด และเขาก็ไม่คิดที่จะถามให้ตัวคยองซูเองต้องรู้สึกผิด แต่ถ้าเขารู้ว่าคยองซูได้รับอันตรายหรือมีใครทำอะไรคนของเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมาแม้เพียงปลายเส้นผมเขาจะไม่เก็บมันไว้...

 

ช่วงเวลาที่เขากับคยองซูกอดกันบนผืนเตียง เจ้าตัวอาจจะไม่รู้ แต่รอยจูบสีกุหลาบบริเวณหลังคอที่โผล่พ้นคอเสื้อนั้นมันชัดเจนในสายตาของจงอิน ชัดจนตอกลึกไปทั้งหัวใจ แต่เขาจะทำเป็นไม่เห็นก็ได้ ทำเป็นไม่รับรู้เพื่อความสบายใจของอีกคน แต่กับคนที่เป็นคนสร้างร่องรอยไว้นั้นเขาจะไม่ปล่อยให้มันได้หายใจบนโลกเดียวกับเขา...

 

 

เสียงเคาะบานประตูไม้หนาดังขึ้นเมื่อเลขาคนสนิทรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติ ทั้งๆที่จงอินเป็นคนที่คิดถึงคยองซูมากที่สุดพอกลับมาก็ไม่น่าปล่อยให้คนตัวเล็กไปรอที่โต๊ะกินข้าวคนเดียวแบบนั้น มันแสดงว่านายของเขาต้องมีเรื่องอะไร

 

บานประตูถูกเปิดออกตาเรียวคมมองคนที่นอนจมกองน้ำตาตัวเอง แขนแกร่งก่ายปิดดวงตาที่ผลิตน้ำใสออกมาไม่หยุดบนที่นอนสีขาว

 

"เซฮุนหรอ..."

 

"ครับ..."

ตอบรับคำขานด้วยความแผ่วเบา เขาไม่อยากจะมองเห็นจงอินในสภาพแบบนี้คนที่เคยอยู่เหนือทุกคนแต่พอเป็นเรื่องของคยองซูกลับทำให้หมดสภาพได้ขนาดนี้

 

"ทำไงดีล่ะ...คยองซูไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว..."

 

"ว่า...ว่าไงนะครับ"

 

"เซฮุน คยองซูไม่ใช่ของฉันอีกแล้ว ฉันเห็นรอยจูบที่หลังคอเขา"

จบคำผู้เป็นนายใบหน้าของชายตัวเล็กที่มาส่งคยองซูหน้าบ้านก็ฉายเข้ามาในหัวเซฮุน ลางสังหรณ์ของเขามันไม่เคยผิดพลาด...แต่คงต้องถามเรื่องนี้กับคยองซูอีกรอบ

 

"มันอาจจะไม่เป็นแบบที่คุณคิดก็ได้ครับ"

 

"ฮึ จะบอกว่าแมลงกัดงั้นหรอ ตลกหน่าเซฮุน คนฉลาดอย่างนายรู้ใช่ไหม"

ปากหนาของคนที่นอนปิดตาตัวเองบนเตียงขยับให้กับคำพูดเพื่อปลอบใจของเพื่อน จงอินรู้ว่าเซฮุนต้องรู้อะไรมากกว่านั้น เขารู้ว่าคยองซูรู้ดีจริงๆแล้วเซฮุนใจดีไม่เหมือนเขา เขาที่จะใจดีกับแค่คยองซูเท่านั้น

 

"รู้อะไรใช่ไหมเซฮุน คยองซูบอกอะไรกับนายบ้าง"

นายเหนือหัวค่อยๆขยับตัว เอามือดันตัวเองขึ้นเปลี่ยนจากท่านอนมาเป็นนั่ง ดวงตาที่เคยทรงอำนาจแดงกล่ำและช้ำเพราะการร้องไห้

 

"บอกฉันมา"

 

"ถ้าท่านสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายใคร"

 

"เซฮุน..."

น้ำเสียงเย็นเยียบส่งผ่านมาเมื่อต้องการคำตอบจากเลขาคนสนิท เพราะเซฮุนใจดีจึงมักปกป้องคนที่คิดว่าจงอินจะต้องลงมือเสมอ

 

"ผมสัญญากับคุณคยองซูไว้"

 

"ก็เล่ามา...นายก็รู้ใช่ไหมว่าฉันต้องทรมานขนาดไหน !!"

 

"คุณจงอิน..."

 

"บอกมา ฉันไม่อยากจะถามคยองซูเอง"

แรงกดดันของอารมณ์ทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่าตัวจนเซฮุนต้องถอนหายใจหลับตาสงบจิตใจของตัวเองแล้วเปิดเปลือกตาจ้องใบหน้าแสนเย็นชาของจงอิน

 

"ถ้าคุณสัญญาจะไมทำให้เขาถึงตาย..."

 

"...."

 

"ตอนกลับมามีผู้ชายคนหนึ่งมาส่งคุณคยองซูที่บ้านครับ คุณคยองซูบอกว่าเขาช่วยไว้ตอนที่หลงอยู่ข้างนอก"

 

"...."

 

"ผู้ชายตัวเล็กคนนั้น ชื่อแบคฮยอนครับ”

 

….

 

“บยอน แบคฮยอน"


 

_________________________________________________________________________________

คยองซูเธอไม่ใชานางฟ้า !!! เธอมันคนใจร้าย T^T

มาแล้วค่า ~~ ขอโทษที่หายไปนานนะคะช่วงนี้มีเรื่องยุ่งจริงๆ อยากแต่งฟิคมากๆค่ะ
ยิ่งตอนนี้ในหัวมีแต่พลอตที่อยากแต่งจนมันตีกันไปมั่วและยุ่งไปหมด อันนี้ขอรับผิดเลย
กลับมาแล้วน้า ~ ขอบคุณทุกเม้น ทุกเฟบนะคะ
รบกวนเม้น + #ฟิคยัวไฮเนส ด้วยนะคะ _/\_




พี่แบค :: เขาได้ผมแล้วเขาก็ทิ้งผมไปเลยครับ



มาปลอบใจคุณบีกันเถอะค่ะ T^T


จงเรียกว่าบู :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #175 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 06:39
    ไปฆ่าแบคเลยค่ะ55555 คยองนี้นางมันร้าย ทำให้คนอื่นรักแล้วก็ทำให้เขาเจ็บเจียนตาย แต่จงอินไม่ต้องกลัวหรอกยังไงคยองก็รักจงอินมากกว่าน้า
    #175
    0
  2. วันที่ 10 กันยายน 2558 / 16:21
    พี่แบค!! ตายแน่ๆ ตายแน่ๆเลยอ่ะพี่แบค ฮื่อออออ พี่แบคต้องตายแน่ๆ!!!
    #149
    0
  3. #137 nanny8695 (@nanny95121) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 02:25
    จงอิน แบคก็เอามาคืนให้แล้วนี่ไง แกจะทำอะไรแบคไม่ได้นะ อย่านะ
    #137
    0
  4. #109 LLpp (@LLpp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:15
    จริงงงง คยองใจร้ายยย เรื่องนี้สรุปว่าชอบเซฮุนที่สุดด มีเหตุผล สงสารพี่แบคที่สุดดดด ฮืออออ
    #109
    0
  5. #82 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:53
    เพราะแบบนี้ไงจงอินถึงไม่อยากให้คยองออกไป



    เจ็บไหนเล่าจะเท่าคนที่เรารักตกเป็นของคนอื่น แถมสมยอมด้วย 


    ความรักของจงอินมันใหญ่มากเลยนะ ใหญ่จนเลือกที่จะไม่ถามให้คนที่ตัวเองรักต้องลำาบากใจ


    #82
    0
  6. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:46
    ปลอบพี่แบคแปป จงอินก้อตาดีไปนะ
    #65
    0
  7. #47 Babuyak (@babuyak) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 11:48
    คยองซูใจร้ายจริงๆ สงสารจงอินอะฮือออ
    #47
    0
  8. #41 bee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 06:44
    ไม่รู้จะสงสารใครดีTT

    แต่จงอินอย่าทำอะไรแบคเลยนะ

    เขาพาคยองมาส่งให้แล้วงัยยยTT
    #41
    0
  9. #40 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 01:08
    สงสารจงอินก้สงสาร แต่ต่อจากนี้คงต้องสงสารบยอนระ
    #40
    0
  10. #39 ดโย12193 (@toeytoey1108) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 06:51
    สงสารจงอิน สงสารแบค คยองไมใจร้ายจัง
    #39
    0
  11. #38 ploys (@ploysai-z) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 00:52
    ฮือออออออออ สงสารทั้งจงอินทั้งแบคฮยอน
    #38
    0
  12. #37 อมยิ้ม (@muning68) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 22:09
    สงสารจงอินอ่ะ คยองซูไม่รู้อะไร ใสซื่อขนาดนั้น
    แบคนั่นแหละไปหลอกทำอะไรคยอง .. นิสัยไม่ดี ขี้ตู่เอาเอง งื้ออออออออออ
    #37
    0
  13. #36 Arale lele (@saherat-sasa12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:46
    โอ้ยสงสารบยอน แต่ก็สงสารจงอิน ลำบากใจมั้ยคยอง?เดี่ยวเราไปเป็นแทนก็ได้ อิออ
    #36
    0
  14. #35 manowsprch (@kaisooismine) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 21:42
    สงสารจงอินอ่า คยองทำไมถึงไปมีอะไรกับเเบคก็ไม่รู้~~เห้อออติดตามๆ
    #35
    0