Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 6 : Chapter 06 :: Nutcracker

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ก.พ. 58




Chapter 06 :: Nutcracker







 

 

"อ้ากกกกกกกกกกกก !!!"

เสียงกรีดร้องดังลั่นทั่วคฤหาสน์ใหญ่ให้ผู้คนที่กำลังทำงานกันอยู่ในบ้านต้องสะดุ้งตกใจถึงแม้ว่าพวกเขาจะได้ยินมันมาติดๆกันจนเริ่มชินก็ตาม

 

เสียงฝันร้ายของนายเหนือหัว ...

 

"อึ้ก...หยุด หยุด!!!!"

กายหนาดิ้นพล่านบนผืนเตียงนุ่มร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเกร็งทุกสัดส่วนจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ลมหายใจหอบดังถี่กระชั้นให้ผู้ที่เป็นดั่งเพื่อนและคนใต้บัญชาต้องรีบปรี่เข้ามาดู

 

"คุณจงอิน...คุณจงอินครับ !!

 

"ไม่ !! ไม่!! เซฮุน!!!"

เมื่อลืมตาตื่นภาพของคนที่เข้ามาเรียกก็เด่นชัดในประสาทจนต้องผวาตัวเข้าไปกอด โดยเซฮุนก็ต้องรั้งเอาร่างของจงอินเข้ามา ค่อยๆลูบแผ่นหลังที่กระเพื่อมรุนแรงให้พยายามผ่อนคลาย บ่าของเซฮุนรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นจากหยดน้ำตา

 

"เซฮุน..เซฮุน!! คยองซู คยองซูร้องไห้ !! คยองซูร้องไห้ !! เขาเรียกฉัน เขาเรียกฉัน ฮึ้ก..."

 

"คุณจงอิน...ใจเย็นๆนะครับ มันก็แค่ความฝัน"

 

"เขาเรียกหาฉัน..."

เลขาหนุ่มรับรู้ได้ถึงแรงจิกกำแน่นของอีกฝ่ายที่ออกแรงลงบนแผ่นหลังเขาจนสูทเนื้อดีคงจะยับคามือผู้เป็นนายเรียบร้อย

 

เซฮุนปล่อยให้จงอินได้ปลดปล่อยความหวาดกลัวออกมาได้สักพักจนเจ้าตัวสามารถสงบจิตใจของตัวเองได้ ทั้งสองคนจึงผละร่างออกจากกัน ใบหน้าที่ดูหล่อเหลาและสายตาน่าเกรงขามตอนนี้กลับดูอิดโรยและซูบจนน่าใจหาย ดวงตาบวมช้ำและแดงก่ำจากการอดหลับอดนอนเพราะทุกครั้งที่หลับตาลงฝันร้ายจะกัดกินจนต้องกรีดร้องดั่งเช่นครั้งนี้

 

"กี่โมงแล้ว ฉันจะไปหา ไปหาคยองซู"

 

"คุณจงอินผมว่าวันนี้คุณจงอินพักผ่อนอยู่ที่บ้านก่อนดีไหมครับ"

 

"ไม่ !!! คยองซูจะอยู่ยังไงโดยไม่มีฉัน !! ฉันจะออกไป"

เสียงทรงอำนาจตวาดลั่นให้ผู้รับใช้ได้แต่ก้มหน้าและปิดเปลือกตาสงบอารมณ์ตนเองไม่ให้ยับยั้งอำนาจคนตรงหน้า จงอินแทบไม่ได้ทำงาน...ทุกเวลาที่จงอินลืมตาคือการตามหาคยองซู สารอาหารก็แทบไม่ได้ซึมเข้าร่างกายนอกจากแอลกอฮอล์ที่เจ้าตัวจะยอมรับ ดังนั้นขวดแก้วของน้ำสีอำพันมากมายจึงถูกตั้งไว้ในห้องนอนพร้อมก้นบุหรี่ที่เกลื่อนกลาด

 

"คุณจงอินครับ ตั้งสติหน่อย ทุกคนก็ยังช่วยกันหา แต่ถ้าคุณยังทำตัวแบบนี้คุณคยองซูจะต้องไม่กลับมาแน่"

 

"โอ เซฮุน !!"

คอเสื้อเชิ้ตสีขาวภายใต้ชุดสูทสีดำถูกกระชากขึ้นจนเจ้าตัวเซน้อยๆ ลมหายใจกลิ่นวิสกี้ผสมกับบุหรี่เดวิดอฟ คลาสสิคถูกส่งออกมาเมื่อทั้งสองอยู่ใกล้กันแต่เซฮุนก็ไม่คิดที่จะหลบสายตา ดวงตารีจ้องไปยังนัยน์ตาสีดำที่แสนดุดันนั่นอย่างไม่เกรงกลัว จนในที่สุดไคต้องเป็นคนที่ยอมปล่อยอีกคนออกแล้วยกมือมาทึ้งหัวตัวเองแทนอย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้

 

"โธ่โว้ยยยยยยย !!"

เสียงทุ้มดังลั่นห้องอีกครั้งอย่างคนยากที่จะควบคุมอารมณ์ เซฮุนได้แต่จ้องมองร่างของราชสีห์ผู้สูญเสียซึ่งดวงใจ  ทุกอย่างก็เหมือนพังทลายไม่ต่างจากสัตว์สี่ขาตัวอื่นๆ หมดซึ่งพลังอำนาจอ่อนแรงยิ่งกว่าเจ้าหนูตัวน้อยและอีกไม่นานถ้ายังคงเป็นเช่นนี้ ร่างของราชสีห์ก็คงจะถูกฝูงหมาป่าที่โหยหาซึ่งอำนาจที่เขาครอบครองเข้ามาฉีกร่างเป็นชิ้นๆ

 

"ทานข้าวสักหน่อยนะครับ"

 

"เอาเหล้ามา"

 

"คุณจงอิน..."

 

"โอเซฮุน เอาเหล้ามา !!!"

สุรเสียงคร้ามตวาดลั่นห้องนอนกว้างอีกครั้ง เลขาผิวขาวจำเป็นต้องยอมแพ้ น้ำสีอำพันที่ถูกวางไว้ข้างหัวเตียงรินลงในแก้วใสทรงเตี้ย แต่แทนที่จะถูกส่งให้ผู้เป็นนายเซฮุนกลับกรอกเข้าปากของตัวเองจนจงอินที่มองอยู่ถึงกับต้องมุ่นหัวคิ้ว และสุดท้ายก็เข้าใจในการกระทำเมื่อเซฮุนทิ้งตัวลงนั่งบนผืนเตียงเดียวกันกับเจ้านายโน้มใบหน้าลงให้มือสีแทนได้เข้าประคองสันกรามสวยของเลขาแล้วประกบปากเข้าหาส่งของเหลวอุ่นจากริมฝีปากสู่ริมฝีปาก ให้ความขมที่ละมุนลิ้นส่งเข้าลำคอไป

 

"เซฮุน...นาย..."

พูดยังไม่ทันจบประโยค สติที่มีก็หายลับไปจนต้องทิ้งร่างของตัวเองลงในอ้อมกอดของอีกคน

 

เซฮุนรับร่างที่หลับใหลของเจ้านายไว้ในอ้อมกอดก่อนจัดท่าทางให้เข้าสู่นิทราอย่างสบายที่สุด จงอินเป็นเช่นนี้ก็เพราะฤทธิ์ของยาสลบที่เขาผสมมันกับแอลกอฮอล์เมื่อสักครู่ในโพรงปาก เจ้านายของเขาต้องได้รับการพักผ่อนและมีแค่วินาทีนี้เท่านั้นที่เจ้าตัวจะสามารถหลับได้

 

"เห็นใจคนที่ยังอยู่ด้วยเถอะนะครับคุณจงอิน…"

คนตัวสูงยกฝ่ามือที่เพียงสัมผัสลงบนใบหน้าของผู้เป็นนายก็รู้ว่าว่าผอมซูบลงกว่าครั้งอื่นมาก เขากดจุมพิตลงแผ่วเบาที่ฝ่ามืออีกคนแล้วจัดการห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนเดินออกมาจากห้องนอนใหญ่สู่ด้านล่างก็พบผู้คนที่คอยรับใช้มากมายมายืนรอกันด้วยความเป็นห่วงในตัวประมุขของบ้าน

 

"คุณเซฮุนคะ...ท่านเป็นยังไงบ้าง"

 

"ไม่เป็นอะไรครับ ผมให้ยาสลบไปเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ยอมทานข้าว ผมว่าอาจจะต้องเรียกคุณหมอมาให้น้ำเกลือ"

ถ้อยคำบอกของคนสนิทให้สีหน้าคนในบ้านดูจะคลายกังวลได้เพียงหน่อยแต่เพราะคำว่าคุณหมอมีอยู่ในประโยคทุกคนถึงรู้สึกโล่งใจได้ไม่เต็มที่นัก นายใหญ่ผู้เป็นร่มที่แกร่งกล้ากำลังอ่อนแรง ต้นหญ้าน้อยๆก็คงจะหวั่นเกรง แต่ไม่เป็นไรนะ...พวกเราจะค้ำจุนลำต้นแกร่งให้แข็งแรงอีกครั้ง  เพียงแค่ทุกคนช่วยตามหาให้ได้หัวใจดวงน้อยกลับคืนมา...

 

"พวกเราก็แยกย้ายไปทำหน้าที่นะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องคุณจงอิน นายใหญ่ของทุกคนจะกลับมาแข็งแรงแน่ๆ"

พูดทอยิ้มอ่อนเพื่อพยายามให้ทุกคนคลายกังวล แค่นี้ในบ้านก็หดหู่มากพอเขาไม่อยากให้บรรยากาศมันแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

 

"ผมขอตัวออกไปตามหาคุณคยองซูนะครับ"

 

"เอ่อ...เดี๋ยวค่ะคุณเซฮุน คุณลู่หาน...เธอมารอคุณแต่เช้าแล้วค่ะ"

คำบอกกล่าวของแม่บ้านให้เลขาตัวสูงต้องขมวดคิ้วก่อนจะพยักหน้ารับเชิงเข้าใจ สั่งให้ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน ส่วนเขาเองก็ก้าวไปยังห้องรับรองแขกที่มีคุณนักจัดสวนตัวเล็กกำลังนั่งรออยู่

 

"คุณเซฮุน..."

 

"มาทำไมอีกครับ..."

 

"คุณจะออกไปตามหาคุณคยองซูใช่ไหม ผม...ผมอยากไปด้วย"

ดวงตาใสแจ๋วที่ตอนนี้เป็นกังวลมากมายจ้องมองเขาพร้อมเจ้าของที่ลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาใกล้

 

"ไม่...ผมบอกคุณแล้วว่าเราจะมาจัดการคุณทีหลังและไม่ต้องมาที่นี่อีก"

 

"คุณ...แต่ว่าผม..."

 

"กลับไปครับ"

ลู่หานถึงกับคอตกเมื่อคนในชุดสูทพูดเสียงเข้มและตั้งท่าจะเดินจากไป แต่เขาไม่ยอมแพ้หรอก เพราะยังไงเรื่องนี้ส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของเขา

 

"คุณ!! ที่สวนสนุกที่ผมบอก ไปหาที่นั่นรึยัง"

ได้ผล เมื่อเซฮุนหยุดยืนนิ่งแล้วเหลียวหลังกลับมามอง

 

"ที่นั่น คุณคยองซูอาจจะไปที่นั่นก็ได้ครับ"

 

"งั้นผมจะลองไปหา"

 

"คุณเคยไปสวนสนุกหรอครับ ให้ผมไปด้วยน่าจะดีกว่า"

 

"มันคงไม่ยากเท่าไหร่มั้งครับ"

 

"แต่ผมเชี่ยวชาญกว่า ให้ผมไปด้วยนะครับ"

ดวงตากลมอ้อนวอนขอร้องจนอีกคนต้องถอนหายใจให้กับความดื้อรั้น และสุดท้ายก้อนน้ำแข็งก็ต้องยอมแพ้และอนุญาตให้อีกคนรีบวิ่งตามเขาออกจากบ้าน

 

"ถ้างั้นก็ตามมา"

 

 

 

 

 

 

หยดน้ำมากมายพรั่งพรูไหลรินออกจากบัวรดให้อาหารที่สำคัญในการดำรงชีวิตของพืชต้นเล็กๆที่แขวนไว้ริมระเบียง

 

"โตเร็วๆนะ"

ปากรูปหัวใจฉีกยิ้มให้กับพืชต้นเล็กที่กำลังจะออกดอก

 

"ทำอะไรน่ะ"

เสียงจากด้านหลังให้คยองซูหันไปมองสภาพเจ้าของที่อยู่ในเสื้อยืดย้วยๆและบ๊อกเซอร์กำลังเกาหัวฟูฟ่องของตัวเองพร้อมอ้าปากหาววอดอย่างคนตื่นไม่เต็มที่

 

"รดน้ำต้นไม้ไง ตื่นแล้วหรอ"

 

"ไม่ตื่นแล้วจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ไง"

 

"ก็ละเมอไง เราก็เคยเดินละเมอนะ จนคุณจง..."

คำพูดถูกกลืนหายลงไปในลำคอเมื่อนึกถึงคำสัญญาที่ให้อีกคนไว้ได้ แบคฮยอนที่พอจะเดาออกว่าคำพูดต่อจากนั้นจะเป็นชื่อของใครอีกคนจึงเลือกที่จะเดินกลับเข้าไปในห้องให้คยองซูที่รู้สึกผิดต้องเดินตามเข้ามา

 

เจ้าของห้องทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอีกครั้งจงใจตะแคงข้างหันหน้าเข้ากำแพงเพื่อหลีกหนี โดยคยองซูที่ตามเข้ามาก็ทิ้งตัวนั่งลงบนผืนเตียงเดียวกันก่อนจะมองอีกคนอย่างไม่รู้จะทำยังไง เขาไม่เคยโดนคนอื่นโกรธ...เพราะจงอินไม่เคยโกรธคยองซู...

 

"แบคฮยอน ขอโทษ..."

 

"...."

 

"จะไม่พูดอีกแล้วนะ...สัญญา..."

 

"...."

 

"แบคฮยอน..."

ความเงียบโรยตัวระหว่างคนสองคนสักพัก ก่อนที่อีกฝ่ายที่เป็นคนงอนจะต้องยอมถอนหายใจแล้วดันตัวเองลุกขึ้นมองหน้ากับคนที่มาง้อโดยตรง

 

"เลิกทำหน้าแบบนั้นเหอะ"

 

"ขอโทษ..."

ยังคงเป็นคำเดียวที่คนตาโตจะพูดสีหน้าสดใสถูกเก็บหายไปเหลือแต่ใบหน้าเศร้า จนแบคฮยอนอยากจะรวบเข้ามากอดแต่เพราะความรู้สึกบางอย่างมันทำให้เขาต้องหยุดตัวเองไว้เพียงเท่านี้

 

"คยองซูฉันถามอะไรหน่อยได้ไหม"

 

"ได้สิ แบคฮยอนไม่โกรธเราใช่รึเปล่า"

 

"ฉันบอกว่าฉันจะถาม ไม่ใช่ให้นายมาถาม"

แกล้งตีหน้ายุ่งจนคนตัวเล็กกลับไปสลดอีกรอบ ให้เขาเองแอบขำในใจกับความน่ารักของคนตรงหน้า

 

"นายอยากกลับไปหาจงอินจริงๆรึเปล่า"

 

"..."

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คนตัวเล็กได้แต่นั่งบิดมือตัวเองเพราะไม่รู้จะทำยังไงกับคำตอบ

 

"ตอบสิ..."

 

"คือ...เราพูดได้หรอ...ชื่อ..."

 

"อืม ได้...แค่ตอนนี้"

คำอนุญาตส่งผลให้คนตอบปล่อยรอยยิ้มออกมาเต็มที่ ตาโตๆที่เคยดูเศร้าก็กลับมีประกายฉายชัด

 

"เราอยากกลับไปหาจงอิน !!"

และไม่ต้องรอเวลาชื่อที่เขาไม่ชอบ ถูกเอ่ยชัดเจนจนดังชัดไปถึงหัวใจของแบคฮยอน

 

"ทำไม..."

 

"เพราะจงอินดีกับเรามาก จงอินเป็นคนไม่กี่คนที่เรารู้จัก และจงอินอยู่ไม่ได้โดยไม่มีคยองซู"

คำตอบชัดถ้อยชัดคำแต่เหมือนแบคฮยอนอยากจะทำเป็นไม่ได้ยิน อยากจะทำเป็นไม่เห็นสีหน้าที่ดูมีความสุขเวลาที่คยองซูพูดถึงใครอีกคน

 

"เขาดีกับนายมากจริงๆใช่ไหม... แล้วนายจะมีความสุขเมื่อกลับไปใช่หรือเปล่า"

 

"อื้ม ไม่มีใครจะดีไปกว่าจงอิน...เขาไม่ได้บังคับเรา ที่นั่นมีความสุขดีแม้จะไม่ได้รู้ว่าโลกข้างนอกเป็นยังไงแต่...เรามีความสุข

คำตอบที่อยากรู้ถูกถ่ายทอดออกมาจนหมด ถึงแหมเขาอยากให้สิ่งที่อีกคนพูดมาเป็นเรื่องตรงกันข้าม แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องยอมรับความจริง

 

แบคฮยอนค่อยๆยืดตัวพาตัวเองลงจากเตียงบิดขี้เกียจและทบทวนเรื่องในสมองจนในที่สุด

 

"อาบน้ำแต่งตัวกันเถอะ ฉันจะพานายกลับไปหาจงอิน"

 

"จริงหรอ !!"

ความดีใจแผ่ซ่านออกมาจากคนตัวเล็ก โดยที่คยองซูไม่ได้รับรู้ถึงความรู้สึกของอีกคนแม้แต่น้อย แต่ก่อนที่แบคฮยอนจะได้เข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวเสียงของคนตัวเล็กก็ดังขึ้นมาหยุดเขาเอาไว้ก่อน

 

"ก่อนจะกลับไปเราขออะไรนายอย่างได้รึเปล่า"

 

"..."

 

"อันที่จริง ที่เราออกมาจากบ้านเพราะอยากไปสวนสนุกที่คุณลู่หานพูดถึง..."

 

"...."

 

"ก่อนจะพาเราไปส่ง พาเราไปที่นั่นสักครั้งได้ไหม..."

 

 

 

 

 

 

ผู้คนมากมายเดินสวนกันไปบนพื้นหินของบริเวณพื้นที่กว้างใหญ่และเต็มไปด้วยเครื่องเล่นละลานตา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นวัยรุ่นคู่รักที่พากันมาเดทเป็นคู่ๆยกเว้นในกรณีของแบคฮยอน ที่ในตอนนี้เขาได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสวนสนุกที่กำลังมีเทศกาลของเล่นจากทั่วโลก

 

เพราะคยองซูไม่เคยออกไปไหนมาไหนและเพราะวันนี้เป็นวันหยุดที่มีคนเยอะเกินไปมือทั้งสองของคยองซูและแบคฮยอนจึงถูกพันธนาการไว้ด้วยกริยาที่เรียกว่ากุม ...ป้องกันคนที่ทำตัวเหมือนเด็กน้อยที่มาเที่ยวในครั้งแรกพลัดหลงไป

 

"ว้าว~ เหมือนในหนังสือที่เคยอ่านเลย เขาบอกว่ารถไฟเหาะนี่เสียวมากจริงๆรึเปล่าแบบที่จะวูบๆเลยอ่ะ"

 

"คงงั้นมั้งฉันไม่ค่อยชอบเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวเท่าไหร่"

 

"โหยยยย น่าเสียดายอ่ะ ทั้งๆที่ได้ออกมาแบบนี้ง่ายๆ เราว่าแบคฮยอนต้องลองเล่นนะ"

คนที่ดูจะร่าเริงมากๆกับสถานที่แปลกตาหันมาพูดพร้อมรอยยิ้มให้เขา มือทั้งสองยังคงกุมแน่นแล้วก็เหมือนเป็นแบคฮยอนเองที่โดนร่างเล็กลากไปดูโน่นนั่นนี่ ไม่ว่าจะเป็นโซนที่กำลังจัดงานของเล่นที่เจ้าตัวอยากมานักหนาจนถึงขั้นหนีออกมาจากบ้าน

 

"เดินช้าๆหน่อยก็ได้"

 

"ไม่ได้หรอกเดี๋ยวเราจะเดินดูไม่ทั่ว ที่นี่ใหญ่กว่าบ้านของ...อีก..."

ท้ายเสียงแผ่วไปเมื่อคำสัญญาถูกย้ำเตือนกลับเข้ามาในหัว แต่เพราะคนฟังนั้นรู้ว่าคำที่จะพูดออกมาจากปากคยองซูคืออะไรเลยได้แต่ระบายลมหายใจออกมาแล้วเป็นเขาที่ดึงแขนเล็กๆให้เดินตามแทน

 

"มีอะไรที่อยากได้ไหม"

 

"เยอะแยะเลย แต่ว่าเราไม่มีเงินหรอก"

 

"ก็เดี๋ยวซื้อให้ไง"

 

"ไม่เอาหรอกเราเกรงใจน่ะ แบคฮยอนต้องไปทำงานกว่าจะได้เงินมา เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก..."

คนตัวสูงกว่าได้แต่มองหน้าที่เหมือนจะสำนึกผิดของอีกคน จริงๆแล้วเขาเองนั่นแหละที่อยากซื้ออะไรสักอย่างให้คนตัวเล็กนี่

 

"ฟังนะถึงฉันไม่ได้รวยเท่ากับไอ้บ้านั่นของนาย แต่ฉันก็มีเงินพอที่จะซื้อของให้นายได้ !!"

 

"คุณจง...เขาคนนั้นไม่ได้บ้า !!! อย่ามาว่านะ!!!"

อยู่ๆร่างเล็กก็สะบัดมือที่จับกันไว้ออก เป็นครั้งแรกที่แบคฮยอนเห็นสีหน้าที่ดูไม่พอใจของคนตรงหน้า พอเป็นเรื่องของคนๆนั้นก็ปกป้องงั้นสินะ...

 

"คยองซู..."

 

"เราไม่ได้จะบอกแบคฮยอนรวยสู้เขาคนนั้นไม่ได้ เราแค่ไม่อยากรบกวน เราแค่เคยอ่านหนังสือถ้าอยากจะได้เงินก็ต้องทำงาน ทำงานก็ต้องเหนื่อยถ้าเราเอาเงินของแบคฮยอนมาแบคฮยอนก็ต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีก แล้วทำไมต้องมาว่า...ด้วย"

เสียงตัดพ้อต่อว่าและสายตาไม่พอใจแสดงออกมาชัดเจนและแน่นอนว่าผู้คนที่พากันเดินเที่ยวมองพวกเขาอยู่  แต่ใครจะสน...ยิ่งอีกคนโกรธเขาเพราะชายคนนั้นมากเท่าไหร่แบคฮยอนก็ยิ่งเจ็บเท่านั้น ดังนั้นการดึงร่างของคยองซูมาไว้ในอ้อมกอดมันจึงเป็นวิธีการที่เขาจะไม่ต้องเห็นใบหน้าของอีกคนได้ง่ายมากที่สุด

 

"ขอโทษ..."

เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบขอโทษแผ่วเบาหวังให้อีกคนใจเย็นลงและมันก็ได้ผล เมื่อคนที่มีนิสัยเหมือนเด็กน้อยตัวเล็กยกลำแขนกอดเขาตอบ

 

"ไม่เป็นไร...แค่อย่าพูดไม่ดีอีกก็พอ"

เมื่อการง้องอนสิ้นสุดลง ผู้ชายไซส์มินิสองคนก็พากันเดินเล่นที่สวนสนุกต่อ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเล่นน่าหวาดเสียวที่แบคฮยอนปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ต้องยอม ม้าหมุนแสนธรรมดาที่ทำให้เราได้นั่งมองหน้ากัน สายไหมฟูสีชมูสวยที่เราผลัดกันกัดกินคนละคำ ทุกอย่างล้วนเป็นความทรงจำ นับเป็นช่วงเวลาที่แบคฮยอนได้เห็นรอยยิ้มของคยองซูมากที่สุด และเป็นครั้งที่เขาแน่ใจเหลือเกินว่า...

 

เขาตกหลุมรักรอยยิ้มนั้น...

 

"จะหลับก่อนไหม"

คนที่ตัวสูงกว่าเอ่ยถาม เมื่อทั้งสองขึ้นมานั่งอยู่บนรถบัสเพื่อกลับห้องพัก มองคนที่นั่งอยู่ข้างๆที่ตอนนี้กำลังปิดเปลือกตาลงไปกว่าครึ่งเพราะความเหนื่อยอ่อน ก็เล่นซะทุกเครื่องเล่นแทบไม่ได้พักเลยนี่ และเวลานี้มันก็ใกล้ค่ำแล้วดังนั้นแผนการพาอีกคนไปส่งบ้านจึงถูกเลื่อนออกไปอีก

 

"อืม...เราง่วงมากเลย แต่ถ้าเราหลับแล้วแบคฮยอนล่ะ"

 

"ฉันก็นั่งตรงนี้ไง พิงไหล่ฉันก็ได้นะ"

ไม่ว่าเปล่าแบคฮญอนเอื้อมไปแตะศรีษะโงนเงนให้ลงมาพิงไล่ของเขา

 

"ขอบใจนะ แบคฮยอนใจดีที่สุดเลย วันนี้เรามีความสุขมากๆ..."

พูดทั้งๆที่หลับตาให้คนที่เป็นที่พักพิงมองใบหน้าที่หลับพริ้มผ่อนลมหายใจอย่างสม่ำเสมอเป็นสัญญาณว่าอีกคนเข้าสู่นิทราเรียบร้อย

 

"ไหล่ฉันคงไม่กว้างเท่าคนของนาย แต่มันก็ทำให้นายหลับได้อย่างสบายรู้ไหม..."

 

 

 

ประตูบานเดิมของห้องพักถูกเปิดออก ร่างสองร่างของเจ้าของห้องและผู้อาศัยก็กลับเข้ามาหลังจากที่วันนี้ทั้งวันพากันเล่นนู้นนี่จนแบตเตอรี่ของทั้งสองเกือบหมดหลอด

 

"ง่วงไหม ไปอาบน้ำนอนเลยสิ"

 

"ไม่อ่ะ เรานอนมาแล้วแบคฮยอนนั่นแหละไปอาบน้ำนอนสิ ให้เราพิงหลับมาตลอดทางไม่เมื่อยหรอ"

 

"แล้วถ้าบอกว่าเมื่อยล่ะ..."

ไม่รู้ว่าปีศาจเข้าครอบคลุมจิตใจเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ถ้านี่เป็นคืนสุดท้าย...ระหว่างเขาสองคน เขาก็อยากจะปล่อยให้ความคิดชั่วร้ายนั้นเข้าครอบงำ

 

"แบคฮยอนหมายถึง...อยากจูบหรอ"

 

"ถ้าใช่..."

ร่างเล็กๆที่เดินออกมาจากการล้างเท้าในห้องน้ำค่อยๆก้าวเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ ให้คนที่เรียกร้องจูบแสนหวานได้แต่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องหลับตารอรับสัมผัสที่นุ่มนวล เพียงเวลาไม่กี่ชั่วอึดใจความหอมหวานก็ประทับรอยลงบนริมฝีปาก ความนุ่มนวลที่แบคฮยอนรอคอย กลีบปากคนทั้งคู่ประกบลงหากันสนิท และเมื่อคยองซูเปิดริมฝีปากเพื่อหอบอากาศหายใจ เรียวลิ้นของแบคฮยอนก็สอดแทรกกระหวัดปลายลิ้นเข้ากันทันทีจนคนตัวเล็กต้องส่งเสียงร้องอื้ออึงในลำคอ

 

"แบค...แบคฮยอน..."

เอ่ยชื่อของคนที่ตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดอย่างสมบูรณ์ด้วยลมหายใจหอบถี่ เงยหน้ามองดวงตาเล็กที่ก็จ้องเขาอยู่ไม่วางตาเช่นกัน

 

"คยองซู...พรุ่งนี้...เราจะต้องจากกัน"

 

"อือฮึ...เราจะต้องกลับไป..."

 

"และฉันจะเป็นคนไปส่ง...ฉันขอถามอีกครั้งได้ไหม... นายอยากกลับไปรึเปล่า"

คำถามจากคนสูงกว่ามันเริ่มหนักอึ้งสำหรับผู้ฟัง แน่นอนว่าเขายังอยากจะกลับไปที่บ้านภายในรั้วสูงนั่น แต่หลังจากการไปเที่ยวด้วยกันในวันนี้ การที่คยองซูได้เรียนรู้สิ่งใหม่มันช่างน่าตื่นเต้นและมันทำให้เขาอยากจะเรียนรู้อะไรมากกว่านี้ แบคฮยอนทำให้เขาหัวเราะ ทำให้เขาได้รู้จักในสิ่งที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่ที่บ้าน...มีจงอิน...จงอินที่รอเขาอยู่และไม่รู้ว่าคนๆนั้นจะเจ็บปวดแค่ไหนเมื่อเขาหายไปแบบนี้...

 

"เรา...ต้องกลับไป"

 

"ไม่ใช่แบบนี้คยองซู ไม่ใช่ต้องแต่ฉันถามว่านายอยากกลับไปรึเปล่า"

 

"เรา..."

 

"..."

 

"เรา...อยากกลับไป"

คำตอบมันช่างเสียดแทงหัวใจแต่เขาก็เลือกที่จะถามเพื่อให้แน่ใจ

 

ความเงียบโรยตัวระหว่างคนสองคนที่ยังคงยืนที่เดิม แบคฮยอนมองหน้าอีกคนโดยที่คยองซูก็ได้แต่ก้มหน้างุดกัดริมฝีปากของตน

 

"ถ้างั้นนี่จะเป็นคืนสุดท้ายแล้วใช่ไหม..."

 

"...."

 

"มันเร็วไปฉันรู้ ใช่ฉันรู้..."

 

"...."

 

"ฉันรู้ว่าเทพเจ้าน้ำพุศักดิ์สิทธิ์อะไรนั่นไม่มีจริง..."

 

"...."

 

"ฮ่าๆ คนอย่างฉันจะไปมีแฟนได้ยังไงกันเนอะ"

แบคฮยอนผละตัวเองออกมาหันหลังและตั้งท่าจะเดินออกไปแต่มือเล็กของคนที่เขาไม่อยากเห็นหน้าในตอนนี้ก็รั้งแขนเขาไว้เสียก่อน

 

"ฉัน...ฉันจะไปอาบน้ำน่ะ พรุ่งนี้เราตื่นเช้ากันฉันจะพานายไปส่งไง"

 

"ไม่ต้องเช้าก็ได้..."

 

"..."

 

"เราขออยู่กับแบคฮยอนอีกหน่อย..."

จบคำพูดจากคนตัวเล็กปีศาจร้ายก็เข้าครอบงำแบคฮยอนอย่างเต็มรูปแบบ เขาหันกลับมาหาคยองซู ประกบริมฝีปากลงกับความนุ่มนิ่มอีกครั้งและครั้งนี้ก็เต็มไปด้วยความต้องการ เร่าร้อน และไม่ปราณี

 

 



 

"คยองซู..."

เสียงเรียกเหนื่อยอ่อนให้คยองซูที่นอนหอบหายใจไม่ต่างต้องหันมอง ดวงตารีเล็กของคนที่นอนข้างๆเริ่มฉ่ำหยาดน้ำใส

 

ร้องไห้...

 

มือเล็กรีบยกขึ้นปาดหยดน้ำตา จับใบหน้าที่หันนอนตะแคงข้างมองอยู่ให้นิ่ง

 

"แบคฮยอน...ร้องไห้ทำไม"

 

"เปล่า...เปล่า..."

 

"แบคฮยอน..."

อ้อมกอดเล็กเข้ากระชับคนที่ปฏิเสธแต่น้ำใสกลับไหลออกจากหางตาไม่หยุด และในตอนนี้มันก็เริ่มมีเสียงสะอื้นรอดออกมา

 

"ทรมานจัง"

 

"แบคฮยอน..."

 

"พรุ่งนี้ก็ต้องอยู่คนเดียวแล้ว ตรงนี้ก็ไม่มีนายแล้ว"

 

"..."

 

"ถ้ามันเป็นความฝันมันก็แค่ฝันกลางวันใช่ไหม นายมาหาฉันอย่างที่ฉันไม่ทันตั้งตัว เพียงแค่เวลาไม่นานก็ทำให้ฉันหลงได้ขนาดนี้ แล้วพอฉันคิดว่าฉันไม่อยากให้นายไป นายก็กำลังจะไป ล้อกันเล่นแรงไปรึเปล่า"

 

"...."

 

"แบคฮยอน..."

ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาควรจะพูดคืออะไร รู้เพียงว่าเขาแค่เรียกชื่อคนที่ร้องไห้ในอ้อมกอดที่ตอนนี้กอดเขาตอบเท่านั้น

 

แบคฮยอนทรมาณหรอ...รู้ไหมคยองซูก็ไม่ต่าง...

 

ทั้งๆที่เขาควรจะมีความสุขแต่ทำไมหยดน้ำตาถึงไม่ยอมหยุดไหล เขาอยากจะรั้งกอดร่างขาวไว้แบบนี้เพราะเขาขอสารภาพว่าเขารักอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทั้งๆที่เป็นแค่เวลาสั้นๆแต่มันก็เกิดความผูกพันไปแล้ว และการลาจากมันเจ็บปวด...

 

"คยองซู..."

 

"ว่าไง..."

เมื่อพยายามควบคุมสติของตัวเองจนไหว แบคฮยอนควานมือตัวเองลงไปที่ข้างเตียง หยิบกระเป๋าที่วันนี้พาออกไปเที่ยวด้วยขึ้นมา ตุ๊กตาไม้นัทแครกเกอร์ตัวจิ๋ว ของเล่นจากดินแดนแสนไกลที่ถูกนำมาแสดงและเขาแอบซื้อมันเก็บไว้เพื่อให้อีกคนปรากฏแก่สายตา คยองซูรับของขวัญนายทหารตัวน้อยไปอยู่บนมือเล็กๆของตัวเองให้เขาได้จับสำรวจอย่างเต็มที่

 

"นัทแคร๊กเกอร์"

 

"เอามันกลับไปด้วยนะ นายจะได้ไม่ลืมฉันไง"

 

"ถึงไม่มี เราก็ไม่ลืมแบคฮยอนหรอก ไม่มีทาง"

คยองซูเลือกจะบรรจงจูบลงบนแก้มเปื้อนน้ำตาของคนที่นอนตะแคงมองหน้ากัน แบคฮยอนทอยิ้มอ่อนที่โรยแรงมาให้แล้วกระชับผ้าห่มนวมผืนหนาให้ห่อหุ้มร่างกานเราทั้งสองเอาไว้

 

"นอนเถอะนะ พอหลับแล้วพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาฉันจะพานายกลับ...ฝันดีนะคยองซู"

 

"...."

 

"...."

 

"ฝันดีนะ...แบคฮยอน..."

ตุ๊กตาทหารไม้ตัวจิ๋วถูกกำไว้ในมือขาวทั้งคืน ราวกับว่าถ้าปล่อยแล้วเขาจะไม่ได้เจอมันอีก

 

ไม่มีใครสามารถใช้หัวใจร่วมกันได้ แน่นอนว่าโดยเฉพาะหัวใจราชสีห์ เมื่อมีผู้อุกอาจคิดจะแย่งไป กรงเล็บและเขี้ยวจะไม่มีทางปล่อยให้มันผู้นั้นรอดไปได้ ถึงอย่างไรหัวใจราชสีห์ก็ยังคงเป็นของราชสีห์วันยังค่ำ...

 

 

 

_______________________________________________________________________________

คยองซูวววววววววววววววววววววววววววว เธอเลือกเดี๋ยวนี้นะ !!!

เปลี่ยนเพลงหน้าฟิคใหม่แล้วนะ คราวที่แล้ว Love Birds เป็นเพลงแทนความรู้สึกของคยองซู

คราวนี้ My Immortal แทนความรู้สึกคุณจงอินนะคะ ไปฟังกันเร็วจะได้อินเพิ่ม 5555555

ขอบคุณทุกเม้น ทุกเฟบ นะคะ ^^

ฝากเม้นท์ + #ฟิคยัวไฮเนสด้วยค่ะ  

จงเรียกบู :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #174 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 06:05
    คือจะสงสารแบคก็สงสารนะดต่จงอินสงสารมากกว่าอ่ะ รายนั้นจะขาดใจตายอยู่แล้วน้า
    #174
    0
  2. #163 PlaifonIsHappy (@PlaifonIsHappy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 15:46
    นุ้งอยู่ทีมพี่แบค คนอะไรอบอุ่นได้ขนาดเน้
    #163
    0
  3. #153 Penguinkyung1220 (@bk-mint8280) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 03:30
    กรี๊ดดดดดทำไมเราเพิ่งได้อ่านนนฮอลลลชอบมากกกก
    #153
    0
  4. #108 LLpp (@LLpp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:08
    สงสารแบคมั๊ยยย แงงงงง
    #108
    0
  5. #81 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:49
    เรื่องนี้เซฮุนเท่สุด 555555555 

    จงอินมันจะบ้าตายแล้วนะ คยองกลับบ้านเหอะ 


    ไหล่ฉันไม่กว้างเท่าคนของนาย ..... ประโยคนี้ทำเราร้องไห้อ่ะ ไรท์ 
    มันสะท้อนถึงความรักของแบคนะ รักจริงๆ รักถึงรู้ว่าไม่สามารถดูแลเขาได้ แต่ยังอยากจะรัก 

    แต่ถ้าเราเป็นคยองเราคงตอบว่าอยากกลับไป กลับไปที่ๆเคยอยู่และควรอยู่ 
    ถึงแม้ว่ากลับไปแล้วคงไม่เหมือนเดิม ตอนนี้คยองก็มีใจให้แบค แต่แค่ยังเชื่อว่าตัวเองรักจงอินมากที่สุด 

    โอยไม่รู้จะสงสารใคร สงสารตัวเองก่อน ร้องไห้หนักมาก 
    #81
    0
  6. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 13:40
    จงอินบอกว่า จะได้คัมแบคบทแล้ว
    #64
    0
  7. #34 I'am eve (@eve-xiuminexo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:49
    เง้ออออออ ~
    #34
    0
  8. #33 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:01
    ทำไมคยองเปนราชินีเยื่ยงนี้5555 สงสารชายหนุ่มทั้งสองเจงๆๆ
    #33
    0
  9. #32 gubbgift (@watsana99) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:34
    สวสารคุณจงอินคิดถึงคยองจะตายอยู่แล้ว
    #32
    0
  10. #31 bee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:51
    สงสารทั้งแบคทั้งจงอินเลยอ่ะ

    แต่เป็นเรา เราก้เลือกไม่ถูกนะเอาจิง555

    โอยย คยองทำไมหนูสวยเลือกได้ขนาดนี้TT
    #31
    0
  11. #30 Arale lele (@saherat-sasa12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:44
    หนักหน่วงหัวใจ เพลงทาทายังมาเลย อย่าเลยอย่าบอกให้คยองเลือกเลย เพราะคยองไม่เคยรู้เลยไม่รู้ว่าจะเลือกใคร ขาดแบคก็เหงาขาดจงอินก็คงจะต้องเสียใจ ......
    #30
    0