Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 17 : Plus BaekDO ++ : Without the Other [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 458
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    22 ส.ค. 58


Plus ฺBaekDO ++ : Without the Other


ตอนเสริมสำหรับ BaekDO ชิปเปอร์นะคะ เพื่อความฟินกรุณาเลือกอ่านเฉพาะคู่ชิปที่คุณชื่นชอบน้า แต่ถ้าเป็น AllDO เหมือนเราก็อ่านทั้งสองตอนได้เลย ฮี่ๆๆๆ เจอกันเร็วๆนี้ค่ะ



สายลมด้านนอกโบกพัดให้โมบายแขวนที่หน้าร้านส่งเสียงกรุ๊งกรั๊งท่ามกลางความเงียบของคนสองคน สายตาสองดวงมองสบกันอยู่อย่างนั้น เหมือนกับหยุดเวลาเพื่อฟังเสียงของหัวใจตนเองเต้นประสานกับของอีกคน

 

เนิ่นนานกับความเงียบและภาพทรงจำที่หลั่งไหลกลับมาในสมอง เด็กชายจงอินและเด็กชายคยองซู เด็กตัวน้อยที่จับมือกันเดิมไปตามเส้นทาง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะคือภาพจำที่ฉายชัดเหมือนกับม้วนวีดีโอที่ถูกเล่นจนจบแล้วกรอใหม่ ฉายซ้ำทับภาพเดิมอีกแล้วเริ่มใหม่ น่าแปลกที่เหมือนว่าม้วนวีดีโอม้วนนี้ไร้ซึ่งจุดจบและฉากที่แสนเศร้า เมื่อพวกเขากลับเห็นแต่ความสุขของช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน

 

"ไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยไหม"

เสียงทุ้มเอ่ยนุ่มนวลพร้อมมือที่ยื่นออกมากลางอากาศให้คยองซูไล่มองตั้งแต่ปลายนิ้วลามลึกข้อมือ ต้นแขน หัวไหล่และไปถึงใบหน้าคมที่ฉีกยิ้มละมุน ปากอิ่มคลี่ยิ้มตอบรับแล้วยื่นมือตนสอดประสานกับอีกมือถ่ายทอดความอบอุ่นและสัมผัสคิดถึงทั้งหมดให้กัน

 

ป้ายพลาสติกตัวอักษรสีแดงถูกหมุนปรับเป็นคำว่า 'CLOSE'  สองมือของชายหนุ่มค่อนไปทางปลายจับกันไว้ ความรู้สึกไม่แตกต่างกับตอนที่เรายังคงเป็นเด็ก แตกต่างกันก็คงเป็นเพียงฝ่ามือของทั้งสองใหญ่ขึ้น แต่นั่นมันก็แปลว่าอบอุ่นและมั่นคงมากกว่าเดิมด้วย

 

หลายครั้งที่คยอซูแอบลอบมองคนข้างกายที่เดินยิ้มไปตามทางด้วยความรู้สึกที่ว่าจงอินเติบโตเกินกว่าเขาไปแล้วจริงๆ เคราหนวดเบาๆนั่น หรือจะร่องรอยจางแสนจางที่มาตามอายุกับความเครียดของงานของเจ้าตัว หรือแม้กระทั่งบรรยากาศรอบๆตัวที่บอกว่าจงอินคนนี้โตขึ้นแล้วจริงๆ

 

"คยองซู..."

 

"หืม..."

 

"ฉันกำลังรับเลือกลงสมัครเป็นประธานาธิบดีนะ"

 

"ฉันเห็นนายในข่าวแล้วล่ะ..."

 

"อ่า...จริงสิ เดี๋ยวนี้นายคงดูโทรทัศน์"

 

"ฉันดูมันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงเชียวล่ะ"

รอยยิ้มคมคายอมอยู่บนใบหน้าหล่อขณะที่สองคนพูดจาเรื่อยเปื่อยไปบนทางเดินดินยาวลายล้อมด้วยต้นหญ้าเล็กๆสองข้างทาง มองรอบด้านของบ้านเรือนหลังเล็กน้อยประดับสวนดอกไม้ และกังหันที่หมุนติ้วล้อกับลมเย็น

 

"ความจริง ฉันกลัวนิดๆล่ะ"

 

"มีอะไรที่คิม จงอินต้องกลัวด้วยหรอ"

 

"มีสิ...เรื่องของนายยังไงล่ะ"

ขาสองคู่หยุดนิ่งอยู่กับที่อัตโนมัติ และอีกครั้งที่ทั้งสองคนต่างจ้องตากัน ในดวงตาสีทมิฬคู่นั้นฉายแววชัดจริงในประโยคให้ใจดวงน้อยต้องรู้สึกวูบวาบ หินผายังคงเป็นหินผา แข็งแกร่งและแสนยึดมั่น ผิดกับต้นไม้ต้นเล็กอย่างเขาที่แสนลู่ลมและโอนอ่อนไปตามแสงอาทิตย์

 

"อยากกลับไปกับฉันไหม"

 

"อึ้ก..."

ก้อนน้ำลายเหนียวหนืดติดกลางลำคออย่างเฉียบพลันกับคำพูดของอีกคนที่คยองซูไม่ทันจะตั้งรับ

 

"นายพูดอะไรน่ะ"

 

"ฉันแค่ถามว่านายอยากกลับไปกับฉันไหม"

 

"จงอิน..."

เสียงหวานพูดอ่อยๆอย่างสับสนกับความคิดในตัวเอง แน่นอนว่าเขาคิดถึงจงอินมากและดีใจมากที่เราสองคนได้เจอกัน มันเหมือนครั้งแรกที่เราได้เจอกันจริงๆ จงอินยังคงให้ความรู้สึกแบบนั้น ความรู้สึกที่วิเศษที่สุด...ในแบบครอบครัว

 

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ...ไม่ต้องตอบก็ได้..."

 

"แต่ว่า..."

มือหนานกลูบกลุ่มผมนิ่มแผ่วเบาแล้วก้าวขาตัวเองออกนำอีกครั้งให้คยองซูยืนมองแผ่นหลังที่ค่อยๆห่างออกไป

 

"ยืนอยู่ตรงนั้นทำไมล่ะ เดินมาสิ"

เสียงเรียกทุ้มแล้วกวักมือให้คยองซูต้องรีบสาวเท้าก้าวตามไปจนทั้งสองเดินเคียงข้างกัน

 

สายลมเย็นยังคงพัดโชย เสียงเล็กเล่าเรื่องต่างๆนานาตลอดระยะเวลาที่ตัวเองหายไปให้อีกคนฟังจ้อไม่หยุด ปล่อยเสียงหัวเราะให้พัดไปตามอากาศและเก็บความทรงจำดีๆขึ้นมาใหม่

 

 

 

"ตอนนั้นฉันแย่มากอ่ะ แต่แบคฮยอนช่วยไว้ได้ ฮ่าๆ"

 

"นี่...รู้ตัวไหมว่าพูดถึงแบคฮยอนมาตลอดเลยน่ะ"

สองขาหยุดลงกับที่เมื่อคนข้างตัวหันมาพูดด้วย คยองซูไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ากำลังทำอย่างที่จงอินบอก ก็แค่...ระยะเวลาที่ผ่านมาคยองซูมีแค่แบคฮยอน

 

"คำถามที่ว่านายจะกลับไปกับฉันไหม ฉันคิดว่าคงไม่ต้องถามอีกแล้ว"

ปลายเท้าของสองคนหยุดลงตรงหน้าโบสถ์หินอ่อนขาวสะอาดตั้งตระหง่านสุดทางเดิน โบสถ์เล็กๆประจำหมู่บ้านกับบรรยากาศแสนสงบ กระจกหลากสีของช่องหน้าต่างส่องแสงแวววาวกระทบแสงแดดอ่อน และระฆังใบเล็กสองใบส่งเสียงเสียดสีตามสายลม ทางเดินเข้าปูไปด้วยใบไม้แห้งสีสวยจรดไปถึงทางเข้าประตูโบสถ์ที่มีปลายเท้าอีกคู่รออยู่

 

ดวงอาทิตย์ผู้หักเหความสนใจต้นไม้เล็กๆอย่างคยองซูออกจากภูผาใหญ่

 

"แบคฮยอน..."

 

"ไปสิ...คู่แต่งงานไม่ควรเข้าพิธีสาย"

 

"แต่งงาน !!"

สองตากลมโตเบิกขึ้นอย่างตกใจ สบตากับจงอินที่ฉีกยิ้มละมุนมาให้สลับกับมองหน้าชายหนุ่มอีกคนที่ยืนรอเขาอยู่ปลายทางเดิน

 

"ฉันมาเพื่อจะบอกเรื่องการสมัครเลือกตั้ง และก็มาส่งตัวนายเข้าโบสถ์...ถ้านายไม่กลับไปกับฉัน ก็เดินตรงไปข้างหน้าตรงนั้น...มีคนรอนายอยู่"

คำอธิบายพร้อมรอยยิ้มให้ใจดวงน้อยเต้นแรง ทางเลือกมีเพียงซ้ายและขวา จงอินหรือแบคฮยอน

 

ถ้าเป็นเมื่อสามปีก่อนเขาอาจจะงอแงและคงยืนอยู่กับที่ แต่ในตอนนี้คยองซูเลือกแล้ว...

 

สองเท้าก้าวไปตามถนนสีส้มสลับเหลืองของใบไม้แห้งที่ร่วงตามพื้น เสียงกรอบแกรบดังทุกย่างก้าวแต่ไม่เท่ากับเสียงหัวใจ คยองซูหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแบคฮยอน ดวงอาทิตย์ที่ทั้งสว่างและแสนอบอุ่น รอยยิ้มเขินอายของทั้งสองถูกส่งให้กัน

 

"ลุ้นแทบตายว่านายจะเดินมาไหม"

 

"ถ้าเราไม่เดินมา..."

 

"ฉันก็จะวิ่งตามไป"

คำตอบเรียกเสียงหัวเราะได้จากคู่รักที่เตรียมเข้าพิธีในโบสถ์เร่งด่วน มีเพียงรอยยิ้มที่ถูกส่งให้กันไปมาเพราะสถานการณ์ที่ทำตัวไม่ถูก

 

"แล้วต้นฉบับ"

 

"ให้คนอื่นไปส่งแล้วหน่า ช่วยอินกันหน่อยได้ไหม"

 

"โอเคๆ แล้ว...จงอิน"

 

"เจ้าสาวก็ต้องมีคนส่งตัวเข้าโบสถ์ ฉันคิดว่านายน่าจะอยากเจอจงอินสักครั้ง และยิ่งในวันสำคัญแบบนี้..."

 

"ขอบคุณนะ..."

แบคฮยอนเข้าใจคยองซูเสมอรวมถึงเวลานี้ก็ด้วย เขาคิดถึงจงอินในฐานะความผูกพันที่เรามีร่วมกันตั้งแต่เด็กเป็นความรู้สึกที่แบคฮยอนเองก็ให้ไม่ได้ แต่ถ้าในฐานะของคนรัก แบคฮยอนคือรักแท้ที่คยองซูมั่นใจ และไม่มีทางโลเลที่จะยื่นมือเข้าไปจับกับอีกคนเมื่อประตูโบสถ์ถูกเปิดออก

 

บรรยากาศแสนจะเรียบง่ายเมื่อมีแค่เราสองคน ไม่มีแม้แต่บาทหลวงผู้เป็นพยานในครั้งนี้ แต่มันก็ไม่สำคัญนักหรอก

 

"เราควรจะเริ่มยังไงดีล่ะ"

ยิ่งมายืนตรงหน้ารูปปั้นศักดิ์สิทธิ์และแท่นพิธีก็ยิ่งเขินจนแบคฮยอนทำตัวไม่ถูกและเอาแต่ยืนเกาท้ายทอย จนคนที่ถูกพาเข้าพิธีฟ้าแลบต้องเริ่มเสียเอง

 

"อะแฮ่ม คุณแบคฮยอน...ยินดีที่จะรับและดูแลคุณคยองซู เป็นคู่ชีวิตไม่ว่ายามทุกข์หรือยามสุข จนแก่เฒ่า จนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือไม่"

คำสาบานที่ต้องการคำตอบรับถูกกล่าวออกมาปนเขินอายและใบหน้าติดสีแดงจนไปถึงใบหู แบคฮยอนมองคยองซูไม่วางสายตาอดจะยิ้มไม่ได้กับท่าทางน่ารักๆนี่ ถ้าเขาไม่ตอบรับก็คงจะเลอะเลือนเต็มที

 

"รับครับ..."

 

"คุณคยองซู...ยินดีที่จะรับและดูแลคุณแบคฮยอน เป็นคู่ชีวิตไม่ว่ายามทุกข์หรือยามสุข จนแก่เฒ่า จนกว่าชีวิตจะหาไม่หรือไม่...

 

 

...รับครับ"

พูดเองตอบเองเสร็จสรรพภายในโบสถ์หินอ่อนสีขาวอมชมพู แสงลอดผ่านกระจกสีสะท้อนออกมาเป็นช่องแสนสีฟ้า แดง และเขียว คนสองคนหน้าแท่นพิธีร้างผู้คนกำลังยืนอมยิ้มให้กันหลังจบคำพูดสาบาน แสนหวาน หนักแน่น แต่ก็แสนเขินอาย แม้ไม่มีบทพูดยืดยาว ไม่มีแม้แต่สักขีพยานอื่นๆ แต่มันจะเป็นคำสาบานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ต่อหน้ารูปปั้นพระผู้เป็นเจ้าและต่อหน้าเราทั้งสองคน

 

"แหวน...แหวนล่ะ..."

พูดเบาบอกให้เจ้าบ่าวผู้ชวนเข้าพิธีฟ้าแลบรู้ตัว แบคฮยอนทำหน้าเหรอหราควานจับไปทั้งตัวของตัวเองด้วยความเร่งร้อนก่อนจะหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำออกจากกระเป๋าเสื้อ

 

กล่องบุผ้าอย่างดีถูกเปิดออก ภายในบรรจุแหวนทองคำขาวสองวงที่อยู่เคียงคู่กันขึ้นมา หนึ่งวงถูกหยิบขึ้นแล้วบรรจงคว้ามือของคนที่ยืนรอด้วยหัวใจที่เต้นแรงกระชั้น สอดวงแหวนสีเงินให้เข้ากับนิ้วนางข้างซ้ายไปจนสุดด้วยความพอดี แล้วก็เป็นฝ่ายของคยองซูบ้าง มือบางหยิบกล่องแหวนมาจากอีกคนถอดแหวนจากกล่องแล้วบรรจงสวมลงที่นิ้วนางของมือซ้ายให้แบคฮยอน

 

จบการแลกแหวนก็เปลี่ยนเป็นการแลกความหวาน รสจูบและสัมผัสอุ่นถูกมอบให้กันเมื่อความนุ่มหยุ่นสัมผัสหากัน มันคือจูบที่พิเศษกว่าครั้งไหนๆเพราะมันคือจูบศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หวานหยดย้อยหรือร้อนแรงเท่าครั้งอื่นๆ แต่มันอบอุ่นและละมุนดั่งคำสัญญาของเราสอง ภายใต้อ้อมกอดนี่คยองซูจะไม่มีวันเจ็บปวด และภายในอ้อมกอดนี้แบคฮยอนจะได้รับความรักในฐานะคนรักอย่างเต็มหัวใจ

 

เสียงระฆังโบสถ์ดังก๊องแก๊งตามสายลมที่พัดไปทั่วให้ยอดหญ้าน้อยๆเอนไหว แต่หัวใจของคยองซูจะไม่หวั่นไหวตามแรงลมอีกเมื่อเขาได้หันหน้าเข้าหาพระอาทิตย์ข้างกายแล้ว

 

 

 

 

ประตูโบสถ์เปิดออกพร้อมสองคู่รักที่เพิ่งก้าวเดินออกมา เหล่าใบไม้แห้งพัดฟุ้งไปบนพื้นดอกไม้และยอดหญ้าน้อยล้อลมคล้ายเต้นระบำแสดงความยินดีกับคนสองคนที่เพิ่งจะเข้าสู่พิธีสมรสมาหมาดๆแม้พิธีการจะไม่ถูกต้องและแสนรวบรัด แต่ก็ช่างมันเถอะเมื่อช่องว่างระหว่างนิ้วของเราสองคนตอนนี้กำลังประสานกันอย่างมั่นคง

 

"เย็นนี้จะกินอะไรดีนะ"

เสียงคนตัวเล็กข้างกายถามเมื่อเอาเท้าเหยียบกับใบไม้แห้งเล่นไปด้วยเหมือนเด็กๆ แบคฮยอนหันมองใบหน้าคนรักพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่วันนี้เขามีอีกคนอยู่ข้างๆกัน

 

"อยากจะกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า..."

 

"อืม...ไม่รู้สิ อ้ะ!! แต่ว่าๆ เรายังไม่มีเค้กแต่งงานเลยนะ แต่งงานก็ต้องมีเค้กสิ"

 

"เค้กหรอ...โอเค งั้นมื้อเย็นวันนี้จะมีเค้ก"

คำตอบรับแสนง่ายราวตามใจเด็กตัวน้อยให้ริมฝีปากอิ่มฉีกกว้างเป็นรูปหัวใจพร้อมเสียงหัวเราะ สองมือยังคงกำแน่นในขณะเท้าก็ออกก้าวไปข้างหน้าตามเส้นทางของเราเพียงสองคน

 

"กลับบ้านกันเถอะคยองซู..."

 

"ครับ...กลับบ้านของเรากัน"



- The END -

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #185 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:18
    คือ...ปติเสทไม่ได้ว่ารูทนี้โรแมนติกกว่าเยอะะะะะ น่าร๊ากกก จงอินขาดใจตายแล้วม้างน้องยองเดินมาทางนี้ก็เขาเลือกตั้งแต่3ปีที่แล้วแล้วนิ ชอบรูทนี้ค่ะอย่างน้อยสุดท้ายคยองก็ไม่ลัเลอีก
    #185
    0
  2. #155 Elppa'Fernnyy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 01:01
    น่ารักมากกกกกก
    #155
    0
  3. #150 PoDj. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 11:49
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด พี่แบคคคคคคตต พระอาทิตย์ของคยองงงงงงงงงงงงง กิกิกิกิกิ
    #150
    0
  4. #148 kyunqx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 23:11
    อยากให้รวมเล่มง่า ฮือ 55555555555 ต้องคิดถึงฟิคเรื่องนี้มากแน่ๆเลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ รักไรท์น้ารอติดตามเรื่องต่อไปนะคะเยิ้บ
    #148
    0