Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 16 : Plus KaiDO ++ : Without the Other [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ส.ค. 58


Plus KaiDo ++ : Without the Other


ตอนเสริมสำหรับ KaiDO ชิปเปอร์นะคะ เพื่อความฟินกรุณาเลือกอ่านเฉพาะคู่ชิปที่คุณชื่นชอบน้า แต่ถ้าเป็น AllDO เหมือนเราก็อ่านทั้งสองตอนได้เลย ฮี่ๆๆๆ เจอกันเร็วๆนี้ค่ะ


 

สายลมด้านนอกโบกพัดให้โมบายแขวนที่หน้าร้านส่งเสียงกรุ๊งกรั๊งท่ามกลางความเงียบของคนสองคน สายตาสองดวงมองสบกันอยู่อย่างนั้น เหมือนกับหยุดเวลาเพื่อฟังเสียงของหัวใจตนเองเต้นประสานกับของอีกคน

 

เนิ่นนานกับความเงียบและภาพทรงจำที่หลั่งไหลกลับเข้ามาในสมอง เด็กชายจงอินและเด็กชายคยองซูเด็กตัวน้อยที่จับมือกันเดิมไปตามเส้นทาง รอยยิ้ม เสียงหัวเราะคือภาพจำที่ฉายชัดเหมือนกับม้วนวีดีโอที่ถูกเล่นจนจบแล้วกรอใหม่ฉายซ้ำทับภาพเดิมอีกแล้วเริ่มใหม่ น่าแปลกที่เหมือนว่าม้วนวีดีโอม้วนนี้ไร้ซึ่งจุดจบและฉากที่แสนเศร้า เมื่อพวกเขากลับเห็นแต่ความสุขของช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกัน

 

"ไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยไหม"

 

เสียงทุ้มเอ่ยนุ่มนวลพร้อมมือที่ยื่นออกมากลางอากาศให้คยองซูไล่มองตั้งแต่ปลายนิ้วลามลึกข้อมือ ต้นแขน หัวไหล่และไปถึงใบหน้าคมที่ฉีกยิ้มละมุน ปากอิ่มคลี่ยิ้มตอบรับแล้วยื่นมือตนสอดประสานกับอีกมือถ่ายทอดความอบอุ่นและสัมผัสคิดถึงทั้งหมดให้กัน

 

ป้ายพลาสติกตัวอักษรสีแดงถูกหมุนปรับเป็นคำว่า 'CLOSE' สองมือของชายหนุ่มค่อนไปทางปลายจับกันไว้ ความรู้สึกไม่แตกต่างกับตอนที่เรายังคงเป็นเด็ก ที่เปลี่ยนไปก็คงเป็นเพียงฝ่ามือของทั้งสองใหญ่ขึ้น ซึ่งก็แปลได้ว่าอบอุ่นและมั่นคงมากกว่าเดิมด้วย

 

หลายครั้งที่คยอซูแอบลอบมองคนข้างกายที่เดินยิ้มไปตามทางด้วยความรู้สึกที่ว่าจงอินเติบโตเกินกว่าเขาไปแล้วจริงๆ เคราหนวดเบาๆนั่น หรือจะร่องรอยจางแสนจางที่มาตามอายุกับความเครียดของงานของเจ้าตัว หรือแม้กระทั่งบรรยากาศรอบๆตัวที่บอกว่าจงอินคนนี้โตขึ้นแล้วจริงๆ

 

"คยองซู..."

 

"หืม..."

 

"ฉันกำลังรับเลือกลงสมัครเป็นประธานาธิบดีนะ"

 

"ฉันเห็นนายในข่าวแล้วล่ะ..."

 

"อ่า...จริงสิ เดี๋ยวนี้นายคงดูโทรทัศน์"

 

"ฉันดูมันแทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมงเชียวล่ะ"

รอยยิ้มคมคายอมอยู่บนใบหน้าหล่อขณะที่สองคนพูดจาเรื่อยเปื่อยไปบนทางเดินดินยาวลายล้อมด้วยต้นหญ้าเล็กๆสองข้างทาง มองรอบด้านของบ้านเรือนหลังเล็กน้อยประดับสวนดอกไม้เช่นไฮเดรนเยียสีม่วง และกังหันที่หมุนติ้วล้อกับลมเย็น

 

"ความจริง ฉันกลัวนิดๆล่ะ"

 

"มีอะไรที่คิม จงอินต้องกลัวด้วยหรอ"

 

"มีสิ...เรื่องของนายยังไงล่ะ"

ขาสองคู่หยุดนิ่งอยู่กับที่อัตโนมัติ และอีกครั้งที่ทั้งสองคนต่างจ้องตากัน ในดวงตาสีทมิฬคู่นั้นฉายแววชัดจริงในประโยคให้ใจดวงน้อยต้องรู้สึกวูบไหว หินผายังคงเป็นหินผา แข็งแกร่งและแสนยึดมั่น ผิดกับต้นไม้ต้นเล็กอย่างเขาที่แสนลู่ลมและโอนอ่อนไปตามแสงอาทิตย์

 

คยองซูหันหน้าเข้าหากับอีกคน สองมือโอบกอดประคองใบหน้าอีกคนไว้ให้จ้องมองกับตนใช้ดวงตาถ่ายทอดความรู้สึกก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อให้อยู่เหนือกว่าประทับรอยสัมผัสบนหน้าผากอีกคน คลี่ยิ้มกว้างให้อีกคนด้วยท่าทางน่ารัก

 

"โอ๋ๆ ฉันอยู่นี่แล้วนะ ไม่มีอะไรที่จงอินต้องกลัวแล้ว คยองซูอยู่ตรงนี้แล้ว"

ใบหน้าหล่อของราชสีห์ขึ้นสีแดงจางอย่างคนเขินอาย คงเพราะห่างกันไปนานจึงมีความรู้สึกเช่นนี้ปรากฏทั้งๆที่ก่อนหน้านี้มากกว่านี้ก็ไม่รู้สึกกระดากสักนิด คนถูกโอ๋สะบัดตัวออกจากการควบคุมคว้ามือเล็กมากอบกุมไว้แล้วออกเดินอีกครั้ง

 

"ทำเป็นเด็กไปได้ โตแล้วหน่า..."

 

"ฮ่าๆ หน้าแดงด้วย"

 

"ไม่ได้แดงสักหน่อย..."

 

"เขินหรอ..."

 

"เปล่า..."

 

"เขินแน่ๆ...อ๊ะ..."

คนที่กำลังหัวเราะร่าด้วยความสนุกต้องหยุดตัวเองแข็งเกร็งกะทันหันเมื่ออยู่ๆร่างสูงที่คว้ามือเขาเดินนำหน้าก็วกตัวหันกลับมา ใบหน้าหล่อยื่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนอีกคนหดคอแล้วหลับตาปี๋ สัมผัสอบอุ่นเกลี่ยอยู่ไม่ห่างเมื่อปลายจมูกทั้งสองชนกันแล้วเป็นจงอินที่เอาคืนด้วยการถูมันเบาๆกับปลายจมูกขาวอีกคน

 

"ไม่ลืมตามาหน่อยหรอ...คิดถึงกันก็ต้องมองหน้ากันใกล้ๆ"

 

"..."

 

"ว่าไงครับคนเก่ง..."

 

"เดี๋ยว..."

 

"..."

 

"เดี๋ยว...แบคฮยอนมาเห็น..."

เสียงผะแผ่วผ่านริมฝีปากแต่กลับได้ผลชะงัก เมื่อจงอินหยุดการกระทำแล้วหันไปยืนตรงอย่างเดิม คยองซูค่อยๆเปิดเปลือกตาของตัวเองขึ้นมา ลืมตามองคนที่เปลี่ยนท่าทีเป็นนิ่งไปถนัด

 

"ขอโทษ..."

เสียงทุ้มเอ่ยบางเบารู้สึกเจ็บเสมอกับชื่อเจ้าของตัวจริง มือที่เคยสัมผัสปล่อยมืออีกคนออกจนคยองซูมองด้วยความงุนงงสักพักก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดตามอย่างเข้าใจ

 

"นายไม่ต้องขอโทษ...ฉันต่างหากที่ต้องเป็นคนพูด..."

 

"พอเถอะ...วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อให้บรรยากาศมันเป็นแบบนี้"

 

"..."

 

"ฉันแค่อยากมาบอกข่าวนี้กับนายด้วยตัวเอง ฝันของคุณพ่อฉันกำลังจะทำมันให้สำเร็จแล้ว"

 

"จงอิน..."

 

"มันคงจะดีถ้านายอยู่กับฉันในวันรับตำแหน่ง แต่มัน...ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ"

รอยยิ้มแห้งถ่ายทอดออกมา สายลมโชยพัดแรงจนผมเข้มปลิวไปตามสายลม

 

อีกครั้งหรือไม่ที่ต้นไม้ต้นเล็กจะเอนอ่อนไปตามกระแส เมื่อดวงตาเข้มเอาแต่ฉายแววอาธรและห่วงหากันเช่นนี้ คยองซูได้แต่หยุดยืนนิ่งกับที่ ความสับสนพุ่งชนอีกครั้งทั้งๆที่อีกฝ่ายยังไม่ได้เรียกร้องให้เขากลับไปแต่ในหัวใจกลับร้องตะโกนดังลั่นว่าคิดถึงเขาเหลือเกิน

 

คนโลเล...

 

ใจดวงนี้ก็แสนโลเล...

 

หากแบคฮยอนยืนอยู่ตรงนี้คยองซูจะต้องเกลียดตัวเองมากแน่ๆที่ทำให้คนที่รักเขาต้องเสียใจอีกครั้ง เพียงเพราะมีจงอินที่กลับมายืนอยู่ตรงหน้า

 

เพราะรักแรกยืนอยู่ตรงหน้า

 

และ...

 

รักแรกเป็นรักที่จดจำไว้เสมอ...

 

ในส่วนลึกที่คยองซูเองก็ไม่สามารถเปิดออกให้แบคฮยอนเข้ามาได้ ภาพของคิม จงอินถูกบรรจุจนล้นห้องที่เลือกจะปิดตายเพราะเปิดรับใครอีกคนเข้ามา จนวันนี้ความอัดแน่นนั้นค่อยล้นทะลักจนบวมเป่ง ปริออกทีละน้อยและแตกกระจัดกระจายไปทั่วความรู้สึก

 

คิดถึง...

 

และ...

 

รัก...

 

ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความบริสุทธิ์และเพราะความบริสุทธิ์นั้นรักนี้ถึงมีค่า

 

"จงอิน..."

 

"ครับ..."

 

"จงอินยังรักฉันอยู่ไหม"

คำถามที่พูดออกไปพร้อมเสียงดังในหัวใจที่ร้องลั่นจนแทบทะลุออกมา หากคำตอบไม่เป็นไปดังหวังหยดน้ำตาคงไหลได้ไม่ยาก แต่ถ้าคำตอบเป็นอย่างที่หวังน้ำตาก็คงจะไหลอีกเพราะทั้งความรู้สึกผิดและรักจนเต็มหัวใจ

 

"ถ้าตอบว่ารัก...นายจะรู้สึกยังไง และถ้าตอบว่าไม่...ฉันจะโกหกครั้งใหญ่ขนาดไหน"

 

"ตอบความจริง..."

 

"รัก...นั่นคือความจริง"

เป็นอย่างที่คิดเมื่อคำที่รอถูกกล่าวตอกย้ำอย่างมั่นคงและหนักแน่น สายน้ำตาอาบไหลลงมาทั้งๆที่พยายามหยุดยั้ง ร่างเล็กโถมตัวเข้าหาอีกคนกระจองงองแงเหมือนเด็กน้อยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย ต้นไม้น้อยพังทลายลงไม่เป็นท่าโค่นล้มในอ้อมกอดของภูผาอันแข็งแกร่ง

 

"ทำไมฮึก...ทำไมต้อง...ฮึก...รัก"

 

"เคยบอกไปแล้วไงว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง"

 

"ฮึก...จงอิน...ฮือ...ขอโทษ..."

 

"ไม่เป็นอะไร...ไม่เป็นอะไรเลย"

เสียงทุ้มนุ่มลูบกลุ่มเส้นผมนิ่มที่ซุกอยู่ช่วงอกด้วยรอยยิ้ม กระชับอ้อมกอดให้คนตัวเล็กแนบชิดฟังเสียงหัวใจของเขาให้ได้ยินชัดมากขึ้น

 

จงอินมาที่นี่ไม่ได้จะมาเรียกร้องขอคยองซูคืน แบคฮยอนดูแลคยองซูได้ดี ดีมาก...และบางทีอาจจะดีมากไปกว่าเขา แต่เขาอยากจะมาเพื่อบอกเรื่องราวความฝันของคุณพ่อที่จงอินกำลังจะทำสำเร็จ แบ่งปันความสุขที่เขาเป็นคนสร้าง ความฝันที่ยิ่งใหญ่ให้กับคนสำคัญที่สุดในชีวิตที่เหลืออยู่... ช่วงเวลาที่ผ่านมาจงอินเป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่ติดต่อคยองซู หรือแอบจับตาดูทั้งสองคน หากอยากรู้หรืออยากติดต่อก็เพียงแค่แบคฮยอนเท่านั้น ซึ่งเจ้าตัวก็บอกล่วงหน้าก่อนเสมอ รวมถึงครั้งนี้ที่จะมาหาคยองซู แบคฮยอนเองก็รู้ล่วงหน้า... และเป็นคนบอกเต็มใจให้เขามาที่นี่

 

"แล้วนาย...รู้สึกยังไง"

 

"ฮึก...ฮือ..."

 

"ตอนนี้บอกให้ฟังได้ไหม..."

 

"ฮึก...รัก...รัก..."

คำแสนสั้นถูกเปล่งออกมาทั้งๆที่น้ำตายังคงไม่หยุดไหล อ้อมกอดรัดแน่นขึ้นไปเรื่อยๆแต่จงอินกลับยิ้มอย่างมีความสุข

 

"สุดทางของหมู่บ้านนี้มันคือที่ไหนกันนะ"

 

"ครับ..."

คนตัวเล็กผละจากอ้อมยกมือสองข้างปาดหยาดน้ำตานองออกจากใบหน้าของตัวเองพร้อมสะอึดสะอื้นให้คนสูงกว่าต้องยิ้มขำยกหัวแม่มือทั้งสองข้างช่วยปาดหยดน้ำใสให้หมดไป

 

"ปลายทางของหมู่บ้านนี้...ไปกันไหม"

 

 

 

โบสถ์หินอ่อนขาวสะอาดตั้งตระหง่านสุดทางเดิน โบสถ์เล็กๆประจำหมู่บ้านกับบรรยากาศแสนสงบ กระจกหลากสีของช่องหน้าต่างส่องแสงแวววาวกระทบแสงแดดอ่อน และระฆังใบเล็กสองใบส่งเสียงเสียดสีตามสายลม ชายสองคนจูงมือกันพาเดินมาเข้ามาตามทางเดินใบไม้แห้งปกคลุมตามทางเดินให้ได้ยินเสียงกรอบแกรบยามก้าวย่าง

 

ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตและกางเกงสแล็คยืนรออยู่ปากทางประตูโบสถ์ ส่งรอยยิ้มบางเมื่อพบคนที่่รออยู่กำลังเดินกันมา แม้จะเจ็บปวด...แต่ก็เป็นสิ่งที่เขาเลือกแล้ว

 

"แบคฮยอน..."

เจ้าของชื่อส่งยิ้มหวานให้กับคนที่ตัวเล็กกว่า ท่าทางของคยองซูดูแสนประหม่าเมื่อมาเจอหน้าเขา แต่รอยยิ้มสดใสของแบคฮยอนนั้นกำลังพยายามบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไรเพราะเรื่องทั้งหมดจะจบในเร็วๆนี้

 

ชายสองคนเดินมาหยุดยืนตรงหน้าประตูโบสถ์หลังย่อมตรงหน้าแบคฮยอนอย่างพอดิบพอดี

 

"แบคฮยอน..."

 

"ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น"

 

"ก็..."

มือน้อยที่สอดประสานกับมือใหญ่ดึงออกฉับพลันให้จงอินต้องมองตามคนข้างกาย ก่อนที่แบคฮยอนจะเป็นคนจับมือของคยองซูขึ้นมาและสอดประสานเข้ากับจงอินอีกครั้ง...

 

"ไม่เป็นอะไรเลย ฉันหวังว่านายจะรู้หัวใจของตัวเองแล้ว"

 

"เรา..."

 

"เป็นจงอินใช่ไหม...ไม่ใช่ฉันใช่ไหมล่ะ"

 

"แบคฮยอนคือ..."

เมื่อท่าทางของคนตัวเล็กดูเริ่มอึดอัดมากขึ้นแบคฮยอนก็เข้าสวมกอดทันที คางเล็กที่ขนาดพอดีกับไหล่ลาดมันให้ความรู้สึกดี และมันดีมาตลอด...

 

แต่สิ่งที่ดี ก็ไม่ใช่สิ่งที่ใช่เสมอไป...

 

"ไม่ต้องพูดอะไรเลยไม่ต้อง..."

 

"..."

 

"..."

 

"..."

 

"ฉันชอบกาแฟใส่นมและฉันบอกนายตลอดแต่ทุกครั้งทีนายชงมาให้มันคือกาแฟดำ ฉันชอบอากาศอุ่นแต่ว่านายเคยชินกับอุณหภูมิเย็นเยียบ ฉันชอบเสื้อผ้าสีสดใสแต่ว่านายกลับเลือกแต่เสื้อผ้าสีเข้มให้ฉันทุกครั้งที่นายออกไปซื้อของ จำได้ไหมว่าของพวกนั้นเป็นของชอบของใคร"

 

จงอิน...

 

แม้ไม่ได้ตอบแต่เสียงนั้นกลับดังลั่นในหัวใจ คยอซูยืนตัวสั่นกลั้นน้ำตาภายในอ้อมกอดก่อนที่แบคฮยอนจะผละตัวออกเกลี่ยปลายนิ้วกับผิวหน้าเนียนไล่หยดน้ำตาไปให้พ้น แล้วมอบอ้อมกอดให้คยองซูอีกครั้ง

 

ริมฝีปากบางเฉียบแนบข้างหูกระซิบเสียงแผ่วใกล้ใบหูเล็ก

 

"จงอินใช่ไหม...ไปเถอะ"

เสียงแหบพร่าสนั่นไปทั่วความรู้สึกคลังน้ำตาหยดไหลราวกับมีเขื่อนเก็บภายใน  แบคฮยอนที่อยู่กับเขามาไม่กี่ปีแต่กลับรู้ดีถึงเรื่องที่อยู่ข้างใน...

 

สองคนกอดกันผละตัวออก รอยยิ้มของแบคฮยอนสดใสเสมอแม้จะกระทั่งในเวลานี้ ปลายมือของคนที่ตัวสูงกว่าไล้ไปตามลำแขนนุ่มก่อนจะหยุดบนหลังมือที่มีมือของใครอีกคนสอดประสาน แบคฮยอนยกสองมือของสองคนที่กุมกันไว้ขึ้นมาละสายตาจากการกอบกุมสู่ดวงหน้าของจงอิน

 

"ผมคงต้องคืนเขาให้กับคุณแล้ว"

 

"นาย..."

ดวงตาดำเข้มสั่นไหวไม่ใช่น้อย เขาบอกแบคฮยอนว่าจะมา แค่จะมาพูดคุยไม่ได้จะมาเอาคยองซูคืนแต่อย่างใด แต่ตอนนี้มัน...แบคฮยอนคิดจะทำอะไร

 

"ผมยังรัก...แน่นอนว่าเป็นแบบนั้น ผมยังคงอยากดูแลคยองซู...ไปตลอดชีวิต"

คำพูดหนักแน่นดั่งคำสัญญายามที่มองไปยังดวงตาของคนที่ตัวเล็กที่สุดเพื่อยืนยันว่าความรู้สึกของเขายังคงเป็นแบบเดิม แต่เขารู้ในตอนนี้แล้วว่าความรู้สึกของคยองซูไม่ใช่

 

"แต่ว่า...คนที่คยองซูคงอยากจะอยู่ด้วยคงไม่ใช่ผม...ผมคืนเขาให้คุณ"

คิ้วเข้มของจงอินขมวดมุ่นในคำพูดและสถานการณ์ที่แสนงุนงงหันมองหน้าคนตัวเล็กที่ยังคงจับมือกันอยู่ข้างกายด้วยความรู้สึกไม่ต่าง

 

"ทำไมนายถึงยอมง่ายๆ"

 

"มันไม่ง่ายเลยครับ สามปี...มันนานมากทีเดียวที่ผมพยายามจะทำให้คยองซูรักผม แต่มันไม่ได้เลย..."

 

"แต่นี่มัน..."

 

"ผมไม่อยากทนดูเขาคิดถึงคุณได้หรอกครับ พาคยองซูไปเถอะ"

 

"แบคฮยอน..."

เสียงครวญครางของคนตัวเล็กเรียกให้แบคฮยอนหันมองทอรอยยิ้มอบอุ่นแล้ววางสองมือที่กำกันไว้อย่างมั่นคงลง กลับตัวหันหลังแล้วก้าวเดินจากไป

 

"แบคฮยอน !!"

เสียงเรียกหวานตะโกนดังลั่นแต่อีกคนไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง จนจงอินที่อยู่ข้างกายต้องกลับตัวมาด้านหน้าแล้วดึงอีกคนที่ร้องไห้ไม่หยุดให้ซบลงกับบ่า

 

"จงอิน...ฮึก...จงอิน..."

 

"ไม่เป็นอะไรนะ ไม่เป็นอะไรเลย"

 

"แบคฮยอน...แบคฮยอน...เกลียด...เกลียดฉันแล้ว"

 

"เกลียดอะไร เขายังพูดอยู่เลยว่ารักนายน่ะ"

 

"แต่...ฮือ..."

 

"ฟังฉัน...แล้วบอกฉันหน่อยว่าสิ่งที่แบคฮยอนพูดน่ะจริงไหม"

 

"..."

 

"นายยังไม่เคยลืมฉัน...ใช่ไหม"

 

"..."

 

"...คยอง..."

 

"อืม..."

แม้จะต้องรับสารภาพด้วยความเจ็บปวดกับอีกคนแต่ทั้งหมดนั้นคือความจริง เขาไม่เคยลืม ไม่เคยคิดจะลืม...

 

"หมายความว่า...นายจะกลับไปกับฉันได้ใช่ไหม"

 

"..."

 

"คยองซู..."

 

"...ถ้าฉันพูด ฉันจะกลายเป็นคนแย่ๆที่ทิ้งแบคฮยอน..."

 

"..."

 

"ฉันแย่มาก...มากที่สุด "

 

"แต่ฉันอยากฟัง..."

 

"..."

 

"ไม่ว่านายจะเป็นยังไง ฉันแค่อยากฟังว่านายอยากจะกลับไปกับฉันจริงๆหรือเปล่า หรือจะกลับไปหาแบคฮยอน..."

ทางเลือกถูกเสนอพร้อมกับคนตัวสูงที่ผละตัวเองออกมาจ้องหน้าคนตัวเล็กให้เต็มสายตา

 

ริมฝีปากอิ่มกัดเข้าหากันอย่างอึดอัดใจไม่กล้าแม้จะสบสายตาอีกคน จนสุดท้ายต้องโดนมือแกร่งเข้ามาช้อนดวงหน้าให้สายตาทั้งสองสบกันในที่สุด

 

"อยากฟังจริงๆนะ..."

 

"..."

 

"แต่..."

 

"ถึงจะกลับไปก็ไม่เป็นอะไร..."

 

"..."

 

"กลับ...กลับไปอยู่กับจงอิน"

เสียงหวานเรียกรอยยิ้มกว้างจากใบหน้าคมคายแล้วก้มกดจูบลงบนริมฝีปากที่แสนคิดถึงมานานเหลือเกิน

 

แม้จะเจ็บแต่ก็เป็นความรู้สึกที่แสนวิเศษเมื่อได้รู้ใจที่แท้จริงของตัวเอง สามปีมันอาจจะนานสำหรับใครหลายๆคนแต่สำหรับจงอินและคยองซูเวลาได้พิสูจน์แล้ว...มันไม่ใช่แค่ความผูกพัน แต่ช่วงเวลาของสองคนที่ขาดหายไปจากกันเขาแสนคิดถึงและมีค่าเหลือเกินเมื่อเราสองคนได้เดินมาบรรจบกันอีกครั้ง และครั้งนี้จะไม่มีใครหายไปจากกันและกันอีก เพราะทั้งสองมือจะประสานกันให้แน่น และมั่นคงกว่าเดิม

 

ทั้งหมดเรียกมันว่า...ความรัก

 

"กลับบ้านเรากันนะ..."

 

"ครับ..."

 


- The END -


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #184 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 21:12
    หนูอยากได้แบบเน้ เราไคโด้คร้าาา แต่ก็รักแบคโด้นะอิอิ
    #184
    0
  2. #147 MyDyo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2558 / 11:22
    กรีสสสสสสส รอออๆๆๆ 
    #147
    0
  3. #145 nanarauoo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 22:04
    ไรท์น่ารักที่สุดดดดดดด รอนะคะ
    #145
    0