Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 10 : Chapter 10 :: Release

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 เม.ย. 58


Chapter 10 :: Release










เสียงของเครื่องวัดชีพจรดังทั่วห้องผ่าตัดฉุกเฉินเป็นสัญญานของการมีชีวิตผู้ที่นอนหมดสติบนเตียง เครื่องช่วยหายใจถูกครอบลงเพื่อยื้อชีวิต แพทย์และผู้ช่วยมือดีกำลังรุมร่างที่หลับไม่ได้สติจากการเสียเลือดไปมาก มีดปลายแหลมถูกกรีดลงบนหน้าอกใกล้บริเวณหัวใจตรงรอยแผล อุปกรณ์ทางการแพทย์ต่างๆวางเรียงรายให้หยิบใช้ถนัดเพื่อนำหัวกระสุนเงินออกต่อลมหายใจซึ่งนายเหนือหัวอันเป็นที่รักของคฤหาสน์ใหญ่

 

ความกดดันด้านในอาจจะแพ้ซึ่งแรงกดดันนอกห้องผ่าตัด ชายชุดดำยืนกันเป็นกลุ่มหน้าห้องด้วยความเป็นห่วงเจ้านายของตนโดยมีเลขาคนสนิทอย่างเซฮุนนั่งกุมมือตัวเองอยู่ที่เก้าอี้สำหรับญาติด้านนอก และคยองซูที่ได้แต่นั่งเอามือปิดหน้าส่งเสียงสะอื้นน้อยๆออกมาไม่ขาด เหมือนมีโซ่เหล็กที่ร้อนจนถึงขีดสุดมัดหัวใจดวงน้อยของเขาไว้แน่น บีบรัดรุนแรง ร้อนจนแทบจะหายใจไม่ออก ภาพของจงอินที่ล้มลงไปต่อหน้า รอยเลือดสีแดงที่ซึมทับเสื้อขาวมันทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งไปหมด ถ้าจงอินเป็นอะไรไปคยองซูจะไม่ไว้ชีวิตตัวเอง...

 

"ขอโทษนะคะ เป็นญาติของคนไข้ที่ชื่อแบคฮยอนรึเปล่าคะ"

เสียงของนางพยาบาลที่ฝืนใจเดินมาถามด้วยความตื่นกลัวในบรรยากาศอึมครึมของกลุ่มผู้ทรงอิทธิพล เซฮุนค่อยๆเงยหน้ามองเธอก่อนจะหันไปหาคนข้างๆที่ยอมเปิดหน้าออกจนเห็นสีหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยน้ำตาและตากลมโตขึ้นสีช้ำจนน่าเป็นห่วง

 

"เปล่าครับ...แต่ผมพาเขามาส่ง"

เซฮุนตอบออกไปให้นางพยาบาลสาวพยักหน้ารับแล้วยื่นเอกสารมาให้เขาเซ็น

 

"ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะคะ มีกระดูกร้าวและหักในบางจุด ฟกช้ำตามร่างกายแต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนัก ตอนนี้อยู่ในห้องพักฟื้น ถ้ายังไงรู้จักญาติของคนไข้ก็รบกวนช่วยติดต่อให้ทีนะคะ"

 

พยาบาลสาวร่ายยาวก่อนจะรับเอกสารกลับคืนแล้วรีบเดินหนีออกไป เมื่อคำว่าปลอดภัยถูกส่งออกมาอย่างน้อยคยองซูก็เบาใจไปได้หนึ่งส่วนแม้จะเป็นเพียงส่วนเล็กๆก็ตาม

 

"อยากจะไปเยี่ยมเขาไหมล่ะครับ"

 

"....."

 

"คนที่คุณเป็นห่วงถึงขั้นจะต้องยิงคุณจงอิน"

คำพูดเสียดแทงถูกส่งออกมาจากลูกน้องผู้จงรักภักดีที่สุดของคนที่ถูกยิง มีดปลายแหลมเหมือนปักลงกลางใจของคยองซูลึกลงไปอีก ใช่...เขาอยากจะไปดูอาการแบคฮยอน แต่นั่นมันจะต้องเป็นหลังจากที่เขาเห็นว่าจงอินปลอดภัยดีและเขาได้พูดคำว่าขอโทษออกไป

 

บานกระจกแก้วสีขุ่นเลื่อนเปิดออกพร้อมๆกับนายแพทย์เจ้าของไข้ที่ถอดผ้าปิดปาก ใจของคนที่รออยู่ด้านหน้าห้องก็กระตุกวูบไหวด้วยความรู้สึกเป็นห่วงที่อัดแน่นทั้งเซฮุนและคยองซูต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

 

"จง...จงอิน...จงอิน..."

เสียงสั่นไหวออกมาจากคนตัวเล็กที่กำมือตัวเองแน่นอย่างภาวนาให้มีความหวัง

 

"ใจเย็นๆนะครับ ตอนนี้คุณจงอินปลอดภัยแล้ว อีกสักพักเราจะย้ายให้ไปอยู่ในห้องพักฟื้น แต่คงต้องห้ามการเยี่ยมไว้ก่อน"

คำพูดว่าปลอดภัยมันทำให้เหมือนภูเขาใหญ่ที่ทับอยู่หายไปจากอก รอยยิ้มตีตราบนใบหน้าของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ยืนรอฟังข่าวดี เซฮุนถอนหายใจออกมา และคยองซูที่น้ำตาไหลหนักขึ้นกว่าเดิมด้วยความเบาใจ คุณหมอเดินจากไปก่อนที่ร่างของคนไข้จะถูกเข็นออกมา

 

ใบหน้าคร้ามเข้มซีดนอนลงบนเตียงสีเขียวถูกเข็นผ่านหน้าทุกคนไป ทั้งๆที่อยากเข้าไปกอดรั้งเอาไว้แต่คยองซูก็ได้แค่มองตามเท่านั้น

 

"ผมคงต้องไปจัดการเรื่องธุระอื่นๆแล้วก็ปิดข่าวกับทางโรงพยาบาล ถ้ายังไงคุณคยองซูจะลับบ้านผมจะให้คนไปส่ง หวังว่าคงจะไม่หนีไปอีก เพราะแค่นี้คุณจงอินก็เจ็บมามากพอแล้ว"

 

"เซฮุน..."

 

"พาคุณออกมาข้างนอกในโรงพยาบาล แถมปล่อยให้เห็นสภาพคุณจงอินแบบนั้นถ้านายท่านตื่นผมคงโดนดุแน่ๆ ถ้าจะกลับขอให้บอกครับ แต่ถ้ายังอยากจะอยู่ต่อก็ขอให้อยู่ในสายตาของผม..."

 

"เซฮุน ฮึก...ไม่เอา...ไม่เอาแบบนี้ อย่าทำกับฉันแบบนี้..."

เสียงเล็กสะอื้นไห้กับความเฉยชาที่ถูกส่งผ่านมา ในแง่มุมหนึ่งเซฮุนกับคยองซูก็เปรียบคล้ายเจ้านายกับลูกน้องแต่อีกในมุมเขาทั้งสองคือเพื่อนที่ถูกเลี้ยงด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คยองซูรู้ว่าจงอินคือคนที่เซฮุนปกป้องมากที่สุด และก็รู้ว่าเขาทำผิดขนาดไหน แต่ก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้...

 

"หยุดร้องไห้เถอะครับ คุณจงอินคงไม่ชอบแน่ที่คุณร้องไห้หนักขนาดนี้"

 

"ฮึก...ฮือ..."

 

"ยังไงถ้าจะยังอยู่ผมขออนุญาตให้ คนของผมตามติดคุณนะครับ ผมขอตัวก่อน"

 

"..."

 

"อ่อ ถ้าเป็นห่วงคุณแบคฮยอนก็เชิญไปเยี่ยมได้นะครับ คุณควรจะไปหาเขาก่อนที่คุณจงอินจะตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าคุณเลือกแบคฮยอนมากกว่าคนที่ให้คุณได้ทั้งชีวิต"

ทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ก่อนขายาวจะเดินออกมา เซฮุนไม่อยากจะทำร้ายคยองซูด้วยคำพูดโหดร้ายแบบนี้ แต่เป็นเพราะว่าเขาอยากให้คยองซูได้คิดบ้างว่าจงอินต้องรู้สึกยังไง เพราะจงอินใจดีกับคยองซูเกินกว่าที่จะทำอะไรอีกคนได้ ให้ทายว่าคนๆนั้นแม้จะตื่นขึ้นมาก็จะไม่มีทางตำหนิคยองซูอย่างแน่นอน

 

ร่างเล็กได้แต่ร้องสะอื้นจนไหล่สั่นไหวทิ้งตัวนั่งลงกับเก้าอี้หน้าห้องเดิมโดยมีการ์ดสองคนคอยยืนอยู่ไม่ไกลด้วยความเป็นห่วง มันไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ในคฤหาสน์ คุณจงอินโดนยิง คุณเซฮุนก็ดูจะอารมณ์เสียและน่ากลัวขึ้นกว่าเดิม ส่วนคุณหนูคนเล็กของบ้านนี่ไม่ต้องพูดถึงทั้งที่ไม่เคยร้องไห้ตอนนี้กลับร้องไห้จนแทบจะไม่มีสติ

 

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมงๆ เซฮุนไม่กลับมา และคยองซูก็ร้องไห้จนตอนนี้เพลียไปหมด เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม จนในที่สุดพอตั้งสติได้สองขาเล็กๆก็ค่อยๆยืนขึ้น หยาดน้ำตาถูกปัดออกจนพ้นใบหน้า

 

"พาผมไปหาแบคฮยอนทีครับ..."

 

 

 

 
 

ชายร่างสูงยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูห้องผู้ป่วยที่มีนายน้อยของบ้านอยู่ด้านใน คยองซูนั่งเก้าอี้ที่ข้างเตียงของคนที่พันเต็มตัวไปด้วยผ้าพันแผล รอยฟกช้ำสีม่วงและเขียวเกลื่อนไปทั่วผิวเนื้อที่อยู่พ้นชุดคนไข้ ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างเลื่อนลอย ถ้าบอกว่าจะสงสารหรอมันก็ใช่ อยากจะร้องไห้กับความเจ็บปวดของแบคฮยอนหรอ ถ้าทำได้ก็คงทำ แต่ตอนนี้คยองซูมีคนที่ต้องเลือกมากกว่า คนที่คยองซูเลือกที่จะอยู่ข้างๆมากกว่า

 

"คยองซู..."

เสียงแหบพร่าเอ่ยมาจากคนไข้ที่ฟื้นขึ้น ดวงตารีค่อยๆปรือลืมมองสิ่งมีชีวิตเดียวภายในห้องโทนสีครีม คนที่กระตุกตัวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเขาเรียก

 

"ตื่นแล้วหรอ"

 

"อื้อ...มานั่งเฝ้าฉันหรอ"

 

"เปล่า เพิ่งเข้ามา เป็นไงบ้าง"

 

"ก็...เจ็บๆมั้ง"

แบคฮยอนค่อยๆมองหน้าคนที่เขาพูดด้วยแต่อีกฝ่ายกลับเลือกที่จะเบือนหนี

 

"แล้ว...คุณจงอิน..."

การเอ่ยชื่ออีกคนเหมือนจะทำให้คนตัวเล็กเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ตาที่ช้ำขนาดนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร้องไห้มามากขนาดไหน

 

"ปลอดภัยแล้วแต่ยังเยี่ยมไม่ได้"

 

"อ่อ...ดีแล้วล่ะ"

ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง เสียงเครื่องปรับอากาศเป็นเพียงเสียงเดียวที่ได้ยิน แบคฮยอนจ้องหน้าอีกคนอย่างรอคอยคำพูด ส่วนคยองซูก็แค่จ้องไปที่อื่นอย่างไม่อยากจะสบตา ก่อนการวบรวมความกล้าจะเริ่มโดยการสูดลมหายใจลึก

 

"แบคฮยอน...เลิกยุ่งกับเราเถอะนะ"

 

"หืม..."

 

"จงอินต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะเรา เราไม่อยากให้จงอินเสียใจมากไปกว่านี้ เพราะอย่างนั้น ออกไปให้ห่างจากเราซะ อย่ามายุ่งกับเราอีก"

คำพูดเรียบนิ่งถูกส่งมาพร้อมสีหน้าเมินเฉยจนคนไข้ต้องขมวดคิ้ว เขาอยากจะขยับตัวแล้วเข้าไปจับอีกคนมาถามดีๆ แต่เพราะร่างกายมันยังไม่อำนวยจึงได้แค่นอนเฉยๆอยู่กับที่

 

"ทำไม"

 

"เพราะจงอินคือคนที่รักเราที่สุด แล้วเรา...ก็รักจงอินมาก ทุกอย่างมันแค่ความผิดพลาดของเรา ถ้าแบคฮยอนจะลืมได้ก็ทำเถอะนะครับ"

 

"แล้วถ้าฉันก็รักนายล่ะ"

คำพูดสารภาพทำเอาอีกคนต้องหันไปสบสายตาก่อนจะต้องรีบเบนหนีไปทางอื่นอีกครั้ง

 

"ไม่เท่าที่จงอินให้เรามาตลอดหรอก"

 

"รู้ได้ยัง เพราะที่ผ่านมานายมีแต่มัน ออกมาเถอะนะคยองซูไม่ต้องทนอยู่แค่ในรั้วแบบนั้น"

ทั้งๆที่อยากจะตวาดกลับไปด้วยซ้ำ แต่เพราะเรี่ยวแรงมันมีน้อยเหลือเกินแบคฮยอนเลยได้แต่พูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ก็ต้องถูกตอกกลับมาด้วยความไม่พอใจของอีกคน

 

"หยุดพูดถึงจงอินแบบนั้น !! นายไม่รู้อะไรเลยแบคฮยอน เราไม่ได้ทนอยู่"

 

"..."

 

"แต่เราเลือกที่จะอยู่ เพราะเรารักจงอิน"

น้ำเสียงเรียบนิ่งตวัดสายตาฉับกลับมาสบมองกับอีกคนอย่างเปิดเผยจริงใจ ใช่...คยองซูจำเป็นที่จะต้องชัดเจน ต้องทำให้ความผิดพลาดที่เขาทำมันจบๆไปสักที ก่อนที่คนป่วยจะได้พูดอะไรออกไป บานประตูห้องก็เปิดออกพร้อมการ์ดร่างสูง

 

"ขอโทษนะครับ คุณคยองซูครับคุณเซฮุนโทรมาบอกว่าคุณจงอินได้รับอนุญาตให้เยี่ยมแล้วครับ"

 

"จงอิน !!!!"

จบคำพูดของการ์ดคยองซูที่นั่งเฝ้าอยู่ก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กไม่คิดจะสนใจหันกลับมามองอีกคนบนเตียงด้วยซ้ำ คยองซูรีบวิ่งออกจากห้องไปทิ้งไว้แค่คนที่ไม่มีสิทธิพูดอะไรหรือแรงอะไรที่จะไปขัดขืน เขามันเป็นคนอื่นตั้งแต่เริ่มแล้ว

 

 

 

 

 

 

เท้าเล็กๆรีบก้าวไปตามพื้นกระเบื้องของโรงพยาบาลตามชายในชุดสูทที่เดินนำหน้าเพื่อไปยังห้องพักฟื้นของจงอิน และเมื่อบานประตูสีขาวเปิดออกภาพร่างของชายหนุ่มผิวเข้มนอนหายใจอย่างสม่ำเสมอบนเตียง เนื้อตัวระโยงระยางด้วยสายน้ำเกลือ การให้เลือดหรือแม้กระทั่งเครื่องวัดชีพจร ใบหน้าอ่อนแรงครอบไว้ด้วยเครื่องช่วยหายใจ สภาพที่เห็นเล่นเอาน้ำตาที่เหือดไปแล้วกลับมาคลอเบ้าอีกหน

 

คยองซูค่อยๆเดินเข้ามาข้างเตียงที่มีเซฮุนยืนกอดอกมองอยู่ด้านข้างอยู่ก่อนแล้ว

 

"อีกไม่นานคงจะฟื้นแล้วครับ พยาบาลบอกผมว่าอย่างนั้น ผมอยากให้คนที่เขาตื่นมาเจอคือคุณเป็นคนแรก"

 

"จงอินเขา...ไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆใช่ไหม"

 

"คงงั้นครับ ถ้าเรื่องร่างกายน่าจะหายห่วงได้ แต่สภาพจิตใจ...ก็รอแต่เขาตื่นมา"

คำพูดของเลขาหนุ่มยังคงจิกกัดความรู้สึกคยองซูอยู่ ขอแค่จงอินฟื้นขึ้นมาเร็วๆเถอะ คยองซูอยากจะพูดคำว่าขอโทษให้ชัดๆ ทุกอย่างมันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่เขาก็อยากให้จงอินรู้ว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำ

 

บรรยากาศในห้องพักผู้ป่วยยามค่ำคืนที่ถูกเปิดผ้าม่านทิ้งไว้ให้แสงของพระจันทร์สาดเข้ามาแทนแสงของหลอดนีออน จงอินยังคงนอนอยู่บนเตียงโดยมีคยองซูนั่งคอยอยู่ข้างๆ มือเล็กกอบกุมมือที่ไร้เรี่ยวแรงของผู้ป่วยไว้แน่น ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้แล้ว ทั้งเซฮุนและคนอื่นๆออกไปด้านนอกกันหมด เหลือแค่เขากับจงอินและความรู้สึกผิดมากมาย

 

"อืม..."

เสียงครางผ่านลำคอให้หัวใจดวงเล็กกระตุก คยองซูขยับกายบีบมือหนาที่กุมไว้ให้แน่นขึ้นอีก ก่อนจะเอ่ยชื่ออีกคนอย่างแผ่วเบา

 

"จงอิน..."

เปลือกตาหนาค่อยๆลืมขึ้นปรับภาพตรงหน้าให้ชัดหันมามองทางใครคนหนึ่งที่กุมมือเขาไว้ด้วยใบหน้ารู้สึกผิดแต่จงอินเลือกที่จะยิ้มออกมา

 

"จงอิน...ฮึก...ขอโทษ ขอโทษ"

คำที่อยากจะพูดออกมาทันทีเมื่อจงอินได้สติ คยองซูโถมกายลงเอาใบหน้าแนบกับมือกร้านจนคนป่วยต้องฝืนเรี่ยวแรงยกแขนอีกข้างที่เจาะสายระโยงระยางถอดหน้ากากช่วยหายใจของตัวเองออกแล้วเลื่อนไปลูบกลุ่มผมนิ่มอีกคนอย่างแผ่วเบา

 

"ขอโทษอะไรหืม แล้วร้องไห้ทำไม"

 

"ฮึก...จงอิน ฮือ...ขอโทษ ขอโทษ"

ยังเป็นถ้อยคำเดิมที่ถูกพูดออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งอีกคนก็ทำได้แค่ลูบหัวปลอบทั้งๆที่อยากจะลุกขึ้นไปกอดแต่ร่างกายมันก็ไม่อำนวยและอีกอย่างในความรู้สึกลึกๆของราชสีห์รับรู้ได้ว่าหัวใจดวงน้อยเปลี่ยนไปแล้ว

 

 

ถ้าคุณรักใครสักคนมากที่สุด คุณจะไม่มีวันหันปลายกระบอกปืนไปทางเขาเพื่อช่วยใครอีกคนโดยเด็ดขาด

 

 

แต่คยองซูได้ทำมันลงไปแล้ว

 

 

"พอแล้ว...หยุดร้องนะครับคนดี ไม่เอาแล้วนะ"

ยิ่งถ้อยคำอบอุ่นมากเท่าไหร่ก็เหมือนน้ำตาจะยิ่งห้ามยากมากขึ้นเท่านั้น คยองซูยังคงสะอื้นไม่หยุดปล่อยหยดน้ำตาให้ซับกับผืนเตียงและเจิ่งนองบนฝ่ามือคนไข้

 

"พอแล้วไง มองหน้ากันก่อนสิ ไม่ได้เป็นอะไรแล้วเนี้ย"

 

"จงอิน..."

 

"ครับ...เรียกชื่อแล้วก็มองหน้าด้วยสิ เร็วเข้า"

เสียงรบเร้าอ่อนแรงจากคนป่วยทำให้คยองซูต้องยอมเงยใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา ตากลมโตแสนบวมช้ำสบเข้ากับอีกคนที่แม้จะสีหน้าซีดเซียวขนาดไหนก็ยังคงส่งยิ้มมาให้

 

"ตื่นแล้วครับ"

 

"จงอิน...ขอโทษ...ฮึก เจ็บ เจ็บรึเปล่า"

 

"ไหงขี้แงแบบนี้อ่ะ ยิ่งร้องไห้ฉันยิ่งรู้สึกไม่ดีรู้ไหม พอได้แล้ว ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจหน่า แค่นี้ไกลหัวใจ"

 

"ฮึก...ขอโทษ"

 

"หยุดพูดได้แล้ว ถ้าจะให้ดีเปลี่ยนจากคำขอโทษเป็นจูบหวานๆได้รึเปล่า"

ไม่พูดพร่ำทำเพลงเมื่อคำขอส่งมาถึงใบหน้าเล็กชื้นน้ำตาก็ก้มลงไปประกบริมฝีปากกับคนไข้แผ่วเบา ไม่ได้เป็นการจูบที่ลึกซึ้งเป็นแต่เพียงการแตะริมฝีปากเข้าหากันเท่านั้น แต่นั่นมันก็ใกล้พอที่จะทำให้รับรู้ได้ถึงลมหายใจและเสียงหัวใจที่ยังเต้นอยู่ แค่เพียงเท่านี้ก็เหมือนจะเป็นสิ่งที่น่ายินดีที่สุดในชีวิตของคยองซู แค่จงอินยังมีชีวิตอยู่ แค่จงอินยังหายใจต่อไปเรื่อยๆ

 

เมื่อการส่งผ่านความรู้สึกอันเนิ่นนานจบลง ริมฝีปากหนายังคงคลี่ยิ้มมองใบหน้าขาวที่กระทบแสงจันทร์แสนง้ำงออย่างไม่วางตา จงอินดีใจที่คนที่เขาตื่นมาเจอคือคยองซู

 

"ขอบคุณนะที่ยังไม่ไปไหน"

 

"จะให้ไปไหนกัน นายก็รู้ว่าฉันจะไม่ไปไหน จะอยู่กับจงอินตลอดไป"

คำพูดขึ้นจมูกเพราะเพิ่งผ่านจากการร้องไห้หนักทำให้คนที่นอนซมอยู่บนเตียงอดจะยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนที่ประตูห้องผู้ป่วยจะเปิดออกเผยให้เห็นชายร่างสูงสามคนที่เพิ่งเข้ามา และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นใครไม่ได้นอกจากเลขาคนสนิท ที่พอเห็นเจ้านายของตนลืมตาก็รีบปรี่เข้ามาทันที

 

"คุณจงอิน !!!"

 

"ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอกหน่า"

 

"เดี๋ยวเลยครับ แล้วเอาเครื่องช่วยหายใจออก..."

 

"ไม่เป็นอะไรแล้วหน่าอย่าโวยวายสิคุณเลขา"

จงอินแค่ส่งยิ้มบางให้เซฮุนที่เหมือนจะลืมตัวจนเผลอแสดงตัวตนอีกด้านออกมาให้เจ้าตัวต้องกระแอมไอเบาๆแล้วกลับมาสวมมาดขรึมอีกครั้ง

 

"คยองซูนายยังไม่กินอะไรเลยใช่รึเปล่า"

 

"อืม..."

 

"ออกไปหาอะไรกินหน่อยไหม ที่นี่คงมีร้านสะดวกซื้อนายอยากจะลองไปดูไหม"

 

"ไม่ จะอยู่กับนาย"

หน้างอๆพูดขึ้นมาขัดทันทีที่คนป่วยพูดจาเหมือนจะไล่ ในจังหวะระหว่างเจ้านายกับลูกน้องสบตากันเพียงเสี้ยวอย่างรู้ใจ

 

"เดี๋ยวผมจะอยู่เฝ้าคุณจงอินให้ก่อน เชิญคุณคยองซูออกไปหาอะไรทานสักหน่อย"

 

"ไม่เอา..."

 

"อย่าดื้อสิ นะไปหาอะไรมากินที่นี่ก็ได้"

 

"จงอินไล่ฉัน เพราะนายเกลียดฉันหรอ"

คำพูดตัดพ้อและน้ำตาที่เอ่อคลอ ทำให้คนป่วยที่ถูกกุมมือไว้ตลอดเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายบีบมือเล็กๆนั่นแทนบ้าง

 

"ไม่ใช่แบบนั้น แต่ถ้านายไม่ยอมกินอะไรจนป่วยไปอีกฉันต้องรู้สึกแย่แน่ๆ ได้ออกมาข้างนอกทั้งทีด้วย"

 

"จริงหรอ..."

 

"ครับ..."

คำพูดแสนหลอกเด็กพร้อมรอยยิ้มมันทำให้คยองซูต้องจำยอมปล่อยมือที่จับไว้แล้วเดินตามการ์ดอีกสองคนออกไป คยองซูไม่ใช่คนโง่เขารู้ดีว่าจริงๆแล้วจงอินคงมีเรื่องอยากจะพูดกับเซฮุนแค่สองคน ดังนั้นเขาถึงเลือกที่จะทำตามแบบนี้

 

เมื่อประตูห้องปิดลงสนิท เซฮุนหันมองใบหน้าซีดของนายตัวเองที่หันมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นที่เรียบร้อย

 

"ฉันรู้ว่านายต้องดุคยองซูแน่ๆ"

 

"ครับ ก็คุณคงไม่ทำมันแน่ๆเหมือนกัน"

 

"คยองซูไม่ผิดนะเซฮุน"

 

"เขาก็ไม่เคยผิดอะไรในสายตาคุณอยู่แล้ว"

เสียงประชดประชันราบเรียบให้จงอินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

 

"แล้วแบคฮยอน...มันเป็นไงบ้าง"

 

"ถ้าผมตอบว่าเขาปลอดภัยดีเพราะผมเป็นคนพาเขามารักษาล่ะครับ"

 

"ก็คง...ผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ถูกแล้วล่ะเพราะไม่อย่างนั้นฉันอาจจะไม่ได้เห็นหน้าคยองซูตอนที่ตื่นขึ้นมาแบบนี้ หรือไม่ก็อาจจะไม่ได้เห็นอีกตลอดไป..."

ตาคู่คมเหม่อมองนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดสนิทมีเพียงแค่ดวงจันทร์กลมโตที่สาดแสง

 

"ใจเขาไม่อยู่แล้วเซฮุน..."

 

"..."

 

"เมื่ออลิซตื่นจากฝัน เขาก็ต้องกลับบ้าน"

 

"จะเล่าความจริงให้คุณคยองซูฟังหรอครับ"

 

"เปล่า...ไม่มีทางหรอก คยองซูจะต้องเป็นความถูกต้อง ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเขาไม่มีส่วนผิดอะไรเลยอยู่แล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่ควรจะรับรู้มันอยู่ดี"

 

"ถ้างั้นคุณก็จะปล่อยเขาไป"

คำถามแสนหนักอึ้งตรงกับในจิตใจถูกส่งมาจากคนสนิทจนจงอินต้องข่มเปลือกตาของตัวเองลงเพื่อฟังเสียงของตัวเองให้มากขึ้น จิตใจที่เข้มแข็งกับทุกๆเรื่องยกเว้นเพียงเรื่องเดียว วันนี้จะต้องทำงานหนัก และเพราะว่าไม่อยากให้ความสุขเพียงหนึ่งเดียวจะต้องหมดรอยยิ้ม หากคยองซูต้องฝืนอยู่โดยไม่มีความสุขเขาก็จำเป็นที่จะต้องเปิดกรงขังนี้ออก แม้ว่ากรงที่มีไว้ก็เพื่อที่จะปกป้องอันตรายให้พ้นจากนกตัวน้อยก็ตาม

 

"ถ้าเขาอยากไป..."

 
 

____________________________________________________________________________________

ฝากเม้นท์ + #ฟิคยัวไฮเนส

ขอบตุณทุกเม้นท์ ทุกเฟบ

ฉลอง เย่ๆ มีแฟนคลับครบ 1000 แล้ว แต่รวมทุกเรื่องของเราเข้าด้วยกันนะ 555555555555

ขอบคุณค่ะ

จงเรียกว่าบู :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #178 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 08:32
    เขาไม่อยากไปค่ะพี่ เขารักจงอินน้าาาา
    #178
    0
  2. #166 PlaifonIsHappy (@PlaifonIsHappy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 17:36
    ทำไมลูกทีมพี่แบคอย่างฉันถึงสงสารคุณคิมขนาดนี้ ไม่เอานะแบค อย่าพรากเค้าไปจากกัน
    #166
    0
  3. #151 kaisoone (@0839264258) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 12:59
    สงสารจงอินนน คนที่ให้ทุกอย่างกับคยอง แงงงงงงงงงงง
    #151
    0
  4. #112 LLpp (@LLpp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 16:41
    สงสารทุกคนเลย แงงง
    #112
    0
  5. #93 faluao (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 03:31
    โอยยยย ปวดใจ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠ ยอมใจจงอินจริงๆ
    #93
    0
  6. #85 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 13:03
    เซฮุนนี่มันเซฮุนจริงๆ เห็นด้วยกับทุกคำของเซฮุนเลย 

    คยองเคยมีแต่คนเอาใจ ต้องเจอไม้แข็งซะบ้าง


    แต่จงอินนายจะยอมแพ้แล้วเหรอ จงอินมีความลับอะไรบอกมานะ ! 



    -------


    อ่านรวดเดียวสิบตอน น้ำตามาเป็นถัง 

    ไรท์เก่งมากกกก 
    #85
    0
  7. #75 Bestiee (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 16:00
    สครีมดังๆๆๆๆ ให้ไรเตอร์



    เรื่องนี้สนุกมากกกกกกกกกกก ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านเพลินมาก ลุ้นมาก น่าติดตาม แล้วยังใช้ภาษาในการเขียนได้ดี ไม่อ่านยาก แต่ก้อมีความสละสลวยของภาษา



    แถมการบรรยายภาพ หรือความรู้สึกของตัวละคร ก้อสื่อออกมาได้ดี ทำให้คนอ่านอินนนน ตามแบบสุดๆ ไปเลย ^^



    เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์แต่งต่อไวๆ คนอ่านก้อจะติดตามไปตลอดน้าาาา



    ปกติเราชอบแบคโด้นะ แต่เรื่องนี้ เชียร์ทั้งสองคู่เลย จงอินก้อรักคยองมากแถมยังน่าสงสารมาก พี่แบคก้อแมนมากสุภาพบุรุษมาก โอ๊ยยยยย ไม่อยากจะให้น้องคยองต้องเลือกเลย แบ่งครึ่งน้องคยองยกให้ทั้งคู่เลยได้ไหม



    แอบขอบคุณเซฮุนอยู่ห่างๆ ถ้าไม่มีนายป่านนี้พี่แบคคงโดนเก็บไปแล้ว
    #75
    0
  8. #74 Babuyak (@babuyak) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 09:07
    อย่าไปนะอยู่กับจงอินเถอะ ;___;
    #74
    0
  9. #73 PoDj. (@pojja_do) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 23:27
    ไรท์มาต่อเร็วๆเลยครัชชชชชช
    #73
    0
  10. #72 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 22:01
    โฮ้ยยยย คยองรักใครกันแน่ บยอนหรอแต่ยังไม่ยอมรับสินะ คงติดยุกับจงอินอยุ่เฮ้ออออออ
    #72
    0
  11. วันที่ 8 เมษายน 2558 / 18:37
    สุ้ๆๆๆๆคะไรท์
    #70
    0
  12. #69 I'am eve (@eve-xiuminexo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 13:17
    ม่ายยยย จงอินนนนน
    #69
    0
  13. #68 Don't closer to me (@lovelydoglove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 01:07
    เค้าปิดบังอะไรกันอ่ะ แต่สงสารจงอินจัง คิดถูกแล้วจงอินที่จะปล่อยคยองไป ดูนางสับสนละเกิน ฮือ รักจงอินไม่ได้หรอคยองงง
    #68
    0
  14. #67 Arale lele (@saherat-sasa12) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 22:43
    ไรต์ทำเราหน่วง ฮื่อออออออออออออ เจ็บปวดแทนจงอิน คยองจะไม่ไปไหนใช้มั้ย?
    #67
    0