Fiction:EXO - Your Highness [KaiDo or BaekDo] -The End-

ตอนที่ 1 : Chapter 01 :: Forever

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    19 ม.ค. 58



Chapter 01 :: Forever 



 







 

 

 

"อ๊ะ...อ๊า..."

เสียงสุดท้ายบ่งบอกถึงการสิ้นสุดการเสพสมอันยาวนาน

 

ในห้องนอนกว้างและบานหน้าต่างบานใหญ่สาดสะท้อนแสงจันทร์กระทบผิวของบุคคลสองคนที่เพิ่งจะล้มตัวนอนลงเคียงข้างกันด้วยลมหายใจหอบถี่จากบทรักที่บรรเลงอย่างยาวนาน

 

"...จงอิน..."

"นอนซะคยองซู...ฝันดีนะ..."

 

 

"วันนี้มีประชุมกับผู้สนับสนุนของพรรคและสรุปวาระการประชุมทั้งหมดครับคุณจงอิน"

แผนงานทั้งหมดถูกร่ายยาวในขณะผู้เป็นนายใหญ่ของคฤหาสน์หลักยักษ์กำลังมีความสุขในมื้อเช้าพร้อมกับคนตัวเล็กอีกคนที่นั่งอยู่ด้านซ้ายมือของโต๊ะอาหารหรูยาวเหยียด

ใช่ คฤหาสน์หลังใหญ่ผู้มีนายเพียงคนเดียว คิม จงอินง นักการเมืองที่ยังคงอายุน้อยผู้รับตำแหน่งหัวหน้าพรรคการเมืองใหญ่สืบทอดโดยตรงจากผู้เป็นบิดาที่จากไปอย่างไม่มีวันกลับ

 

"วันนี้งานเยอะไหมจงอิน"

เสียงของคนตาโตที่นั่งอยู่ด้านข้างทำให้เขาต้องละสายตาจากมื้อเช้าตรงหน้าแล้วหันไประบายยิ้มให้กับริมฝีปากรูปหัวใจเปื้อนซอสนั่น

 

"ก็ฟังที่เซฮุนพูดแล้วนี่ คงจะกลับเย็นๆเลยล่ะ"

 

"แต่วันนี้วันเกิดฉันนะ จงอินจะไม่มาเป่าเค้กด้วยกันหรอ"

ร่างเล็กเบะปากขึ้นอย่างแสนงอนให้คนที่ตัวสูงกว่าต้องวางมือลงบนศีรษะกลมนั่น

 

"งั้นก็...ยกเลิกงานเป็นไง"

 

"จริงหรอ จงอิน...จะทำจริงๆหรอ"

หัวเราะกับท่าทางดีใจราวกับเด็กได้ของเล่นจนต้องเอามือเท้าของมองรอยยิ้มรูปหัวใจ

 

"ไม่ได้นะครับคุณจงอิน เราต้องรีบสรุปวาระการประชุม"

เสียงเอ่ยขัดจากโอเซฮุนผู้ที่อยู่ในตำแหน่งทั้งเลาขาส่วนตัว พ่อบ้าน หรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่จงอินไว้ใจ

 

"เอายังไงดีล่ะคยองซู จงอินบอกว่าฉันยกเลิกงานไม่ได้"

 

"คุณเซฮุนก็เอาแต่ขัดนั่นแหละ เลือกเอาว่าจะเป็นคยองซูหรือเซฮุน"

จงอินมองคนวันนี้ก็จะแก่ขึ้นอีกปีแต่กลับทำตัวเหมือนเด็กเล็ก ใบหน้าที่สะท้อนความไม่พอใจฉายชัดจนเขาต้องยอมถอนหายใจแล้วหันไปสั่งกับคุณเลขาส่วนตัวในชุดสูทสีดำที่ยืนรอรับคำจากผู้เป็นนาย

 

"งั้นก็เลื่อนการประชุมให้เร็วขึ้น จะได้รีบกลับมาฉลองวันเกิดด้วยกัน ดีไหม"

หันไปสั่งแล้วหันกลับมาพบกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของเจ้าของวันเกิด รอยยิ้มที่ทำให้จงอินยิ้มตามได้เสมอและเขาก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษารอยยิ้มนี้ไว้...

 

"วันนี้จะมีคนออกแบบสวนคนใหม่เข้ามาด้วยครับ"

                เซฮุนกล่าวกับผู้เป็นนายอย่างสุภาพ

 

"ก็ให้มาคุยกับคยองซู คราวนี้อยากได้แบบไหนครับ"

 

"อยากได้สวนแบบอลิซในแดนมหัศจรรย์ ผมเพิ่งอ่านมันจบแหละ"

ไม่ว่าเปล่าคยองซูโชว์หนังสือนิทานเล่มหนาขึ้นให้คนที่เอาแต่ยิ้มมองการกระทำนั่นดู คยองซูผู้หลงใหลในการอ่าน เพราะมันเป็นเพียงไม่กี่สิ่งที่จะทำให้คนตัวเล็กนี้ได้รู้จักโลกภายนอก

 

ใช่...คยองซูที่จงอินเอาแต่เฝ้ามองเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่จำความอะไรไม่ได้...เขาถูกเข้าพามาในบ้านของตระกูลนักการเมืองและพบเข้ากับเด็กชายจงอินลูกชายคนเดียวของตระกูล เด็กผิวขาวที่มีบาดแผลบนใบหน้าเดินเข้ามาพร้อมผ้าก๊อตหนาๆพันอยู่รอบหัว

 

คำแนะนำง่ายๆถูกเอ่ยให้เด็กๆรู้จักกัน จงอิน นี่คือ คยองซู ต่อไปนี้จงอินจะเป็นคนที่ดูแลคยองซูตลอดไปนะ จงอินทำได้ใช่ไหม เด็กชายในวัยเจ็ดขวบตอบรับคำของพ่อไปอย่างแข็งขัน มือเล็กส่งเข้าไปกุมมือนั้นไว้แทนคำสัญญาและเพื่อจะบอกว่าเขาจะกุมมือเล็กๆนี้ตลอดไป

 

เด็กทั้งสามถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันในคฤหาสน์หลังใหญ่ นายน้อยคิม จงอิน ที่มีโอ เซฮุน ลูกชายของพ่อบ้านคนสำคัญในตระกูล และเด็กน้อยคยองซู ทั้งหมดอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็กโดยแทบจะไม่มีเวลาแยกห่างกัน จะมีเพียงความแตกต่างเดียวนั่นก็คือ เด็กน้อยที่ตัวเล็กที่สุดในกลุ่มผู้ไม่เคยได้ออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้อีก

 

ตั้งแต่ก้าวแรกที่ถูกเจ้าของบ้านพาเข้ามาคยองซูไม่เคยได้ก้าวผ่านประตูกลับออกสู่โลกภายนอกอีกเลย บ้านหลังใหญ่จึงเปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเขา ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือก็มักจะมีคุณครูมาที่บ้านเสมอ เพราะคำบอกของผู้มีพระคุณว่าโลกข้างนอกนั้นอันตรายเกินกว่าที่เขาจะไปพบเจอ และเมื่อท่านเสียไปจงอินก็รับหน้าที่นี้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ดังนั้นหนังสือจึงแทบจะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คยองซูเรียนรู้โลกภายนอก โทรทัศน์กับอินเทอร์เนทน่ะหรอ...ไม่มีทางได้แตะ

 

สวนผืนใหญ่ในบ้านเปรียบเสมือนการเปลี่ยนโลกทัศน์ของคยองซู ในทุกๆเดือนจงอินจะสั่งให้คนจัดสวนมาออกแบบสวนในรูปแบบต่างๆตามที่คนตัวเล็กต้องการ ไม่ว่าจะเป็นอะไร...จงอินจะหามาให้คยองซูให้จนหมด

 

"ฉันต้องไปทำงานแล้วล่ะ"

 

"รีบกลับมานะครับ"

คนตัวเล็กส่งยิ้มหวานให้จงอินที่เข้าไปนั่งภายในลีมูซีนสีดำเงาโดยมีเซฮุนเป็นคนขับ มองรถคันยาวไกลออกไปจนแทบจะลับสายตา ผ่านพ้นประตูบานใหญ่ ทั้งๆที่อยากจะลองออกไปแต่ก็กลับไม่กล้าออกไป

 

คยองซูถอนหายใจให้กับความโดดเดี่ยวของตัวเองได้สักพักก็มีคุณป้าแม่บ้านที่รับใช้มานาน นานกว่าคยองซูที่เข้ามาอยู่ซะอีกเข้ามาเอ่ยทัก

 

"คุณคยองซูคะ คุณนักจัดสวนคนใหม่มาถึงแล้วค่ะ"

คนตัวเล็กหันไปยิ้มพร้อมพยักหน้ารับแล้วก้าวเตาะแตะเพื่อไปให้ถึงห้องโถงรับแขก มองคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กับแฟ้มเอกสารสองสามแฟ้มบนโต๊ะ ก็รีบเดินเข้าไปส่งยิ้มให้อย่างเจ้าบ้านผู้เป็นมิตร

 

"สวัสดีครับ ขอโทษนะครับที่ต้องให้รอ"

คยองซูเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อนจะได้รับรอยยิ้มจากคนที่นั่งกับเก้าอี้รับรองแขก

 

"สวัสดีครับผมลู่ หาน เป็นตัวแทนที่จะเข้ามาคุยเรื่องการจัดสวนครับ"

 

"ผมชื่อคยองซู"

ตอบฉะฉานด้วยรอยยิ้มจริงใจจนลู่หานที่ตอนแรกก็นั่งเกร็งกับบ้านหลังใหญ่และเหล่าผู้ชายในชุดสูททั้งหลายค่อยผ่อนตลายลงบ้าง ก่อนที่ผู้มาเสนองานจะเปิดกองแฟ้มในรูปแบบของสวนที่มานำเสนอให้เจ้าของบ้านต้องก้มลงมองอย่างสนใจ

 

"เนื่องจากพื้นที่ของสวนที่นี่มีความกว้างใหญ่มาก ดังนั้นคอนเซปที่คุณเสนอจึงออกแบบได้ไม่ยากครับแต่คงจะใช้เวลานานหน่อยในการลงมือทำ"

 

"คุณ...เป็นคนต่างชาติหรอ"

คำถามทำให้ลู่หานเงยหน้าจากแฟ้มมองคนที่ยังคงยิ้มให้เขาไม่ขาด

 

"เอ่อ...ครับ ผมมาจากจีนน่ะ ขอโทษนะครับถ้าสำเนียงของผมมันแย่"

 

"เปล่าๆ ผมไม่ได้จะว่าแบบนั้นซะหน่อย แค่คุณดูไม่คุ้นชินกับภาษา นี่ๆ...กำแพงเมืองจีนนี่ใหญ่ไหม"

ลู่หานเลิกคิ้วมองดวงตาที่เป็นประกายรอคำตอบ จนเขาต้องเริ่มยืดตัวอย่างทำอะไรไม่ถูก

 

"ใหญ่ครับ"

 

"หรอ ว้าว !! เคยเห็นแต่ในรูปนะเนี้ย ใหญ่กว่ากำแพงบ้านนี้อีกหรอ"

 

"...ครับ ใหญ่กว่า...มาก..."

ลู่หานยังคงมองคู่สนทนาที่ดูจะตื่นเต้นเอามากๆกับคำพูดของเขา

 

"แล้วทำไมลู่หานถึงทิ้งกำแพงเมืองจีนมาล่ะ พระราชวังเคียงบกสวยกว่าหรอ"

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำถามของผู้ว่าจ้างในตอนนี้...ยังกับเด็ก

 

"เอาจริงๆก็ไม่เคยเห็นของจริงหรอกนะทั้งสองอย่าง แต่กำแพงเมืองจีนน่าจะใหญ่กว่าเคียงบกกุงมากๆใช่ไหม"

 

"ครับมากๆ...แต่เดี๋ยวก่อนคุณยังไม่เคยไปพระราชวังเคียงบก ??"

ลู่หานถามกลับ บางทีนายจ้างของเขาอาจจะเติบโตมาที่ต่างประเทศแล้วเพิ่งกลับมาอะไรทำนองนั้นก็ได้

 

คยองซูส่ายหัวเล็กๆทั้งที่ยังแต้มยิ้มอยู่บนใบหน้ากลับให้คุณคนออกแบบที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนคุยให้กับเขาไปเสียแล้ว

 

"ผมยังไม่เคยไปไหนหรอกครับ ผมอยู่ที่บ้านแห่งนี้ แค่ภายในกำแพงที่ล้อมไว้ที่นี่"

 

"คุณเป็นนักโทษหรอ !!!!"

ตาของลู่หานที่คยองซูคิดว่ามันสวยเอามากๆดูจะตื่นตกใจไม่น้อยกับคำบอกเล่าให้เขาต้องยิ้มขำออกมา...แต่เป็นใครก็ต้องตกใจคยองซูรู้ดี ถึงเขาจะไม่รู้เรื่องโลกภายนอกมากนัก แต่กฎพื้นฐานการใช้ชีวิตทั่วๆไปทำไมเขาจะไม่รู้

 

"เปล่าครับ ผมเป็นคนที่คุณพ่อเอามาเลี้ยง โลกภายนอกกำแพงมันโหดร้ายสำหรับผมพ่อบอกไว้แบบนั้น"

คยองซูอธิบายมองสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อของลู่หาน

 

"คุณ..."

 

"แต่ผมไม่ได้แปลกประหลาดนะ ผมปกติดี และผมก็ตัดสินใจที่จะอยู่ข้างในนี้เอง คุณจงอินก็ดูแลผมอย่างดีมาก"

 

"คุณไม่อยากออกไปข้างนอกหรอครับ"

คำถามนั้นเป็นคำถามเดียวกับที่คยองซูเคยถามกับตัวเองเสมอและแน่นอนเขามีคำตอบให้มัน

 

"อยากครับ แต่ไม่ดีกว่า"

ระบายยิ้มอ่อนกลับไปให้ลู่หานที่ยังคงจะดูตกใจไม่น้อยก่อนทั้งสองจะกลับเข้าสู่โหมดคุยงานกันอีกครั้ง

 
 

 





 

 

เวลาบ่ายแก่ๆทั้งสองคนยังคงขลุกตัวอยู่ภายในห้องโถงแต่เวลาส่วนใหญ่ไม่ได้หมดไปเพราะการคุยงาน แต่เป็นคยองซูที่ถามนู้นถามนี่เกี่ยวกับเมืองจีนให้ลู่หานต้องอธิบายด้วยความเอ็นดูจนเสียงหัวเราะเล็กๆดังลั่นบ้านให้ทั้งสาวใช้และบอดี้การ์ดทั้งหลายต้องขยับรอยยิ้มให้กับความน่ารักของผู้ที่เป็นดวงใจเล็กๆของบ้านนี้

 

รถลีมูซีนคันเดิมแล่นมาจอด เป็นเซฮุนที่รีบรุดลงมาเปิดประตูให้ผู้เป็นนายก่อนจงอินจะส่งกระเป๋าเอกสารและเสื้อโค้ทให้เลขารับไปถือ

 

"ป้าครับคยองซูล่ะ"

มือหนาปลดกระดุมข้อมือและเนคไทด์ของตัวเองออกเมื่อก้าวเข้ามาในบ้าน เอ่ยถามสาวรับใช้ผู้กำลังตระเตรียมงานปาร์ตี้สำหรับวันเกิดของใครบางคนที่สวนหย่อมเล็กๆทางหน้าบ้าน

 

"คุณคยองซูยังคงอยู่กับคุณนักแบบสวนคนใหม่ที่ห้องรับรองค่ะ"

จงอินมุ่นคิ้วขึ้น หันไปหาคุณเลขาที่ดูจะสงสัยไม่ใช่น้อย ปกติเวลามีคนมาเสนอออกแบบสวนจะเป็นเขาหรือไม่ก็เซฮุนอยู่ด้วยเสมอแต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขายอมให้คยองซูคุยกับผู้รับงานเพียงลำพังเพราะอยากให้เป็นของขวัญที่คยองซูอยากได้จริงๆ

 

นายผู้เป็นใหญ่เดินเข้าในห้องโถงรับรองโดยมีเซฮุนที่เดินตามมาไม่ห่าง จนเห็นคนตัวเล็กกำลังนั่งหัวเราะคิกคักเขาก็ส่งยิ้มไปให้เมื่อดวงตากลมคู่นั้นก็หันมาสบเขาเช่นกัน

 

"จงอิน!!"

คนตัวเล็กพูดแล้วรีบวิ่งเข้ามามอบอ้อมกอดให้เขาระบายยิ้มพร้อมลูบกลุ่มผมนิ่มนั่น มองผู้มาเยือนที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนทำตัวเกร็งเป็นที่เรียบร้อย

 

"ทำตัวตามสบายเถอะครับ"

 

"อะ เอ่อ...ผมลู่หานครับ...โอ้ย !!"

ลู่หานรีบทำความเคารพโดยการก้มลงเก้าสิบองศาและด้วยความประหม่ากับองศาที่มากไปหัวถึงได้โขกลงบนโต๊ะเสียงดังให้ทั้งคยองซู จงอิน หรือแม้กระทั่งเลขาอย่างเซฮุนต้องหลุดขำ

 

"เจ็บไหมครับเนี้ย"

"อะ...เอ่อ...ผมไม่เป็นไรครับ"

คนตัวเล็กรีบปฏิเสธพัลวันเมื่อคยองซูเข้ามาดูอาการ

 

เจ็บตัวไม่เท่าไหร่ แต่อายนี่สิมากกว่า

 

"ผมกับคุณคยองซูคุยงานกันเสร็จแล้ว ยังไงก็ขอตัวกลับก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้ผมจะเอาแปลนใหม่มาให้ดูนะครับ"

ลู่หานหอบเอาแฟ้มทั้งหมดขึ้นมาถือไว้อย่างทุลักทุเลจนกระทั่งพบเงาของใครบางคนมาหยุดยืนตรงหน้า คุณเลขาในชุดสูทสีดำรวบแฟ้มเหล่านั้นมาถือไว้ทั้งหมดจนลู่หานต้องมองตาปริบๆ

 

"คือ....ผมถือเองได้ครับ"

 

"ให้เซฮุนถือเถอะครับคุณลู่หาน ไปส่งแขกด้วยนะเซฮุน"

 

"ครับคุณจงอิน"

เมื่อคำสั่งถูกออกปากจากผู้ที่น่ายำเกรงลู่หานก็ปฏิเสธไม่ได้ ได้แต่โบกมือลากับคยองซูแล้วเดินตามผู้เป็นเลขาออกไปจากห้องทิ้งให้จงอินอยู่กับคนตัวเล็กลำพัง

 

 

"เป็นไงบ้างครับ คุณนักออกแบบสวนคนใหม่"

 

"ชอบครับ ลู่หานน่ารักมากเลยเล่าอะไรให้คยองซูฟังเยอะแยะไปหมด"

จงอินยิ้มกับคำพูดแสนดีใจของคนที่ตอนนี้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง ก้มลงขโมยความหอมจากพวงแก้มนุ่มนิ่มให้เจ้าตัวกระทำการขโมยหอมแก้มเขากลับเช่นกัน ก่อนทั้งสองจะหัวเราะกันคิกคักแล้วพากันเดินออกไปยังที่จัดงาน จงอินจับมือเล็กๆของคองซูไว้เหมือนที่เคยทำมาตลอดชีวิต มือที่เขาสัญญากับผู้เป็นบิดาแล้วว่าจะปกป้องมันตลอดไป

 

 

 

 

"แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู แฮปปีเบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู"

จบเสียงร้องเพลงอวยพรลมก็ถูกเป่าออกจากปากรูปหัวใจให้เทียนทั้งหมดที่ถูกปักบนหน้าเค้กต้องดับลงพร้อมเสียงปรบมือของผู้คนภายในบ้านหลังใหญ่ที่ร่วมฉลองให้กับคุณคยองซู

 

 

คนตัวเล็กระบายยิ้มอย่างมีความสุข หันมองผู้ชายผิวคล้ำกว่าที่ยืนอยู่ใกล้ตัว ดวงตาของจงอินมีแต่คยองซูเสมอ

 

"สุขสันต์วันเกิดนะครับคยองซู ขอให้มีความสุขมากๆ จงอินสัญญาว่าจะดูแลคยองซูตลอดไป"

คนตัวเล็กพยักหน้ารับคำก่อนจะตอบรับด้วยจูบที่แสนอ่อนโยนท่ามกลางสายตาของคนทั้งบ้านที่ต่างสะท้อนรอยยิ้มให้บุคคลเหนือหัวด้วยเข้าใจในความสัมพันธ์ของทั้งคู่

 

เป็นอีกปีที่คยองซูได้รับมอบจูบแสนหวานและตัวเขาเองก็หวังจะได้มันเช่นนี้อีกในทุกๆวันเกิด

 

วันเกิด...ที่ไม่ใช่วันเกิด

 

แต่วันเกิดของคยองซูมันคือวันแรกที่เขาได้ก้าวเข้ามาในบ้านแห่งนี้...บ้านหลังใหญ่ที่มีคิมจงอิน เด็กชายตัวเล็กที่สัญญาว่าจะดูแลเขาตลอดไป...

 

 
_________________________________________________________________________

สวัสดีแม่ยกไคโด้และแบคโด้ค่า อิอิ

เปิดเรื่องใหม่ยังไงก็ฝากชมฝากติได้เลยนะคะ แบบดราม่ากันเบาๆ อิอิ

ขอบคุณค่า 

ฝากเม้นท์ด้วยน้า ชุ้บ~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

186 ความคิดเห็น

  1. #170 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (@220225452002) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    จะสงสารดีไหม เราว่าคยองก็มีความสุขนะที่ได้อยู่ในบ้าน แต่คนที่เหมืนถูกกักขังตลอดมันไม่หดหู่ใจบ้างหรอ คยองซูมีคนดูแลดีใจอยากอยู่แต่บ้างตลอดงี้555
    #170
    0
  2. #103 LLpp (@LLpp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 15:23
    น่าติดตามค่า คยองน่ารักมาก ลู่หานสวยมากกก มีฮุนฮานด้วยแน่เลยย เย้
    #103
    0
  3. #76 Getgotgot7 (@got7silencenight) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 12:31
    น้องคยองน่าล้ากกกกกกกก 

    ชอบบทคยองซื่อๆแบบนี้อ่ะ น่าสงสารด้วย
    #76
    0
  4. วันที่ 6 เมษายน 2558 / 12:38
    ละมุนครัชจะรอแบคโด้ละกัน555
    #59
    0
  5. #24 pupi x2 (@pupipupi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:00
    เปิดมานี่สะดุดใจมากค่ะ...
    นึกว่าคยองแบบ โดนจงอินบังคับให้อยู่ -.,-
    ไปๆมาๆ อ้อ....ยอม เปิดมาเหมือนเบาแต่กลิ่นดราม่านี่ลอยโชยมาเลยค่ะ (ฮา)
    #24
    0
  6. #8 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 02:22
    เราว่ามันไม่เบานะไรท์ มันต้องดราม่ามากๆแน่ๆ5555
    #8
    0
  7. #7 bee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 02:00
    เรื่องนี้มีทั้งไคโด้แบคโด้เลยแฮะ เชียร์ใครดีเนี่ยยย

    แต่จงอินดีอ่ะ ส่วนแบคยังไม่ออกมา งั้นดูไปก่อนดีกว่า ติดตามนะค้าา
    #7
    0
  8. #3 mydokyungsoo (@mydokyungsoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 17:58
    โง้ยยยยยยยยยยยยยย เราเป็นไคโด้แบคโด้ เหลื่อมไปทางแบคโด้ นิดนึง ชอบมากที่มีฟิค ไค   แบค แย่ง คยองซูกัน ติดตามนะ  พลอตเจ๋งดีค่ะ ติดตามนะๆ
    #3
    0
  9. #2 superchick (@cheri-chicken) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 13:39
    สู้ๆนะคะ ชอบมากค่า
    #2
    0
  10. #1 Arale lele (@saherat-sasa12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 02:45
    เปิดเรื่องมาก็น่าอ่าน ปกติแทบไม่ค่อยเจอเนื้อเรื่องแนวนี้เลย อยากอ่านต่อแล้ว ชอบๆ
    #1
    0