สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 145,068 Views

  • 1,210 Comments

  • 1,389 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,781

    Overall
    145,068

ตอนที่ 8 : Chapter 5 (1) : รุกคืบ | Step Forward [45%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    16 ก.พ. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 5 (1)

รุกคืบ | Step Forward

“พี่แคทมาแล้ว !” สรัสวตีฉีกยิ้มกว้างก่อนลุกพรวดจากเก้าอี้ตรงเข้าสวมกอดผู้มาใหม่ เก็ดถวายิ้มรับงงๆ เพราะเพียงดินไม่ได้บอกเลยว่าจะพาน้องสาวข้างบ้านมาด้วย “คือ...พอดีเอยจะพาเจ้าถุงเงินเข้ามาฉีดยาที่ร้านสัตวแพทย์น่ะค่ะ พี่ดินจะเข้ามารับพี่แคทอยู่แล้วเลย...เอ่อ เลยบอกว่าให้มาด้วยกัน”

แม่สาวน้อยพยายามคิดคำพูดให้ดูกลางๆ จะบอกตรงๆ ได้อย่างไรว่าพอฟื้นสภาพแปลงกุหลาบจนพอใจคุณเพียงดินแล้ว จอมบงการแห่งไร่มอกกำปอยังยึดตัวเธอไว้ให้ทำนู่นทำนี่ในไร่อีกทั้งวัน จนสุดท้ายพ่อเจ้าประคุณก็คิดมุกใหม่ออกด้วยการบอกว่าเจ้าถุงเงินเพิ่งมาจากวัดสมควรต้องได้รับการฉีดยาที่จำเป็นต่อลูกสุนัข แล้วก็จับเธอกับเจ้าหมาน้อยยัดใส่รถแบบไม่ได้ถามความสมัครใจเลยสักนิด !

“น้องเอยดู...เหนื่อยๆ นะจ๊ะ นี่โดนดินแกล้งอะไรมาแน่ๆ เลยใช่ไหม” ใครจะรู้จักเพียงดินเท่าเก็ดถวา คุณหมอเห็นสรัสวตีไม่ตอบก็ได้แต่ส่ายหน้าระอากับพี่ชายที่ยังคงนั่งหันหลังไม่รู้หนาวร้อน สาวน้อยยิ้มน่าสงสารราวกับอยากจะฟ้อง แต่ก็หยุดปากไว้เพราะเรื่องทั้งหมดมันก็เกิดจากการที่เจ้าถุงเงินไปป่วนของรักของหวงของเพียงดินก่อนนั่นล่ะ คุณหนูเอยคล้องแขนพี่หมอของเธอมาที่โต๊ะแต่ก็ต้องชะงักทันควันเมื่อสังเกตเห็นว่าเก็ดถวาไม่ได้มาคนเดียว...

เหมราช แฮมิลตัน ยืนขึ้นหลังจากก้มลงเล่นกับเจ้าหมาวัดถุงเงินที่ถูกผูกไว้ที่หน้าร้าน ชายหนุ่มลูกครึ่งตัวสูงสมาร์ทใบหน้าหล่อเหลาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ แต่ด้วยบุคลิกที่ดูน่าเกรงขามนั้นทำให้สรัสวตีรู้ทันทีว่าคนๆ นี้...ไม่ธรรมดาแน่นอน 

“สวัสดีครับ...คุณ...”

“เอ้อ...สรัสวตีค่ะ เรียกเอยก็ได้ค่ะ เอยเป็น...เพื่อนบ้านของพี่แคทกับพี่ดินค่ะ”

“เหมราชครับ” เจ้าของชื่อแนะนำตัวอย่างสุภาพ รับไหว้ผู้อ่อนวัยกว่า หากทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น คนที่นั่งหันหลังอยู่ที่โต๊ะก็เบิกตากว้างหันขวับกลับมาทันที เก็ดถวากับสรัสวตีตัวเกร็งแทบหยุดหายใจเมื่อเจ้าของไร่มอกกำปอยืนประจันหน้ากับซีอีโอแห่งแฮมิลตันโฮเต็ลส์เวิร์ลด์ไวด์ สองหนุ่มตัวสูงใหญ่ไล่เลี่ยกัน หน้าตาเป็นสายโหดมีไรหนวดเคราขึ้นครึ้มเหมือนๆ กัน และมีดวงตาคมๆ ที่ตอนนี้จ้องกันไม่วางตา 

“สวัสดีครับ คุณคงจะเป็นคุณ...เพียงดิน” เหมราชเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน มองคู่แฝดไปมาอย่างพิจารณาอยู่ในทีแล้วก็พบว่าสองคนนี้ดูเผินๆ อาจไม่เหมือนกันด้วยสรีระโครงหน้าที่ต่างเพศ แต่คิ้วและดวงตาซึ่งเป็นจุดที่คล้ายนั้นก็เหมือนกันจนมองออกได้ว่าเป็นพี่น้องกันอย่างไม่ต้องสงสัย เพียงดินจ้องกลับด้วยแววตาวาวโรจน์ ไม่ตอบคำถามของชายแปลกหน้าแต่คว้าทั้งข้อมือของเก็ดถวาและสรัสวตีไว้แล้วดึงสองสาวมาไว้ข้างตัวเองทันที

“ดิน…” เก็ดถวารู้ดีว่าพี่ชายกำลังกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว เธอส่งสายตาไล่ให้อีกคนกลับไป แต่ทริปเปิลเอชยังยืนยิ้มนิ่ง ไม่อาทรร้อนใจกับอาการ ‘ไม่ญาติดี’ ของอีกฝ่ายแต่อย่างใด

“กลับบ้าน แคท เอย !” เพียงดินดึงมือสองสาวเตรียมออกจากร้าน แต่สรัสวตีขืนมือไว้

“พี่ดินคะ...แต่เราเพิ่งสั่งอาหารไป...” พี่ดินชะงักกึก คุณหนูเอยค่อยๆ ปลดมือตัวเองออกจากมือใหญ่ของเขา พยายามทำให้บรรยากาศดีขึ้นด้วยเสียงใสๆ และยิ้มที่แสนไร้เดียงสา “เอ่อ...แต่ไม่เป็นไรค่ะ เอยกินคนเดียวได้ เอยหิวมาก พวกพี่ๆ กลับไปก่อนได้เลยค่ะ”

ทายาทแฮมิลตันยิ้มพราย นึกขอบคุณสาวน้อยสรัสวตีที่ส่งลูกมาให้ยิงประตูอย่างงดงาม “ใครอยากกลับก็กลับไป เดี๋ยวผมนั่งกินเป็นเพื่อนแล้วจะไปส่งคุณเอยเองครับ ผมยังเคยไปส่งคุณหมอถึงเตียง...เอ้อ ถึงบ้านมาแล้ว”

ทั้งสามคนในที่นั้นตาโตลุกวาว โดยเฉพาะเก็ดถวาที่เกือบจะกระโจนเข้าปิดปากเขาหากไม่ติดว่าเพียงดินยึดข้อมือไว้ เหมราชยิ้มขำกับหน้าตาตื่นๆ ของคุณหมอคนสวย ที่ใครๆ ก็ว่าว่านิ่ง สุขุม เย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งเดินได้ แต่ดูตอนนี้สิ..

“ไม่ต้อง !!!” เป็นเสียงเพียงดินที่ดังก้องขึ้นฉับพลันจนเด็กเสิร์ฟและแขกโต๊ะอื่นในร้านแคบๆ นั้นมองมาเป็นตาเดียว ไม่ต้องเดาเลยว่าเขากำลังสะกดอารมณ์แค่ไหน เก็ดถวามองปฏิกิริยาของเพียงดินอย่างประหลาดใจ เขาหวงน้องสาวนั่นเป็นเรื่องปกติ แต่การที่ออกอาการหวงสรัสวตีด้วยนั้น...เป็นเรื่องใหม่สำหรับเธอเลยทีเดียว

เสียงหัวเราะกวนประสาทของทริปเปิลเอชดังขึ้นเบาๆ อย่างเหนือกว่าอีกครั้ง เขาเป็นคนดุเดือดจอมโวยวายก็จริง แต่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับคนคิดต่างแบบนี้ เหมราชจะใจเย็นไม่มีผลีผลาม เขาจะใช้เวลาอันน้อยนิดที่มีเพื่อพิจารณาฝ่ายตรงข้ามให้ได้มากที่สุด สังเกตบุคลิกลักษณะความคิดและทัศนคติ จุดอ่อนจุดแข็งของอีกฝ่าย ราวกับราชสีห์เจ้าป่าที่เยื้องย่างอย่างเงียบเชียบรอจังหวะจู่โจม และเมื่อนั้น ไม่ว่าเหยื่อจะอ่อนแอหรือดุร้ายแค่ไหนก็ไม่มีทางดิ้นหลุด ซึ่งเป็นสิ่งที่กรณ์บอกเสมอว่า นี่คือความน่ากลัวของผู้ชายที่ชื่อเหมราชอย่างแท้จริง

“ไม่ได้หรอกน้องเอย จะกลับยังไง เอยมากับใครคนนั้นก็ต้องพาไปส่งบ้านสิ นั่งกันก่อนนี่แหละ พี่อยากดื่มน้ำหวานอยู่เหมือนกัน” เก็ดถวาจูงมือน้องสาวมานั่งที่โต๊ะ พยายามไม่สนใจความมาคุที่ลอยวนอยู่ทั้งร้านเล็กๆ นั่น  เหมราชใช้จังหวะนั้นทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ว่างทันที เก็ดถวาหน้าตื่นอีกรอบ เธอกระซิบเสียงเขียว

“คุณ กลับไปได้แล้ว !” 

แต่คนหน้ามึนกลับยิ้มให้ราวกับไม่ได้ยิน “ผมขอนั่งด้วยนะครับคุณเอย หิวเหมือนกัน เมื่อกี้มีคนแย่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งของผมจนหมดถุงเลย” 

ทริปเปิลเอชปรายตามองมาที่คนๆ นั้นที่ว่า เธอถลึงตาใส่เขาแต่แก้มของคุณหมอกลับแดงขึ้นมาอีกแล้ว สรัสวตีมองคนโน้นทีคนนี้ทีแบบไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี ปากบอกหิวแต่เหมราชกลับหันไปสั่งแค่กาแฟอเมริกาโน่ถ้วยเดียว ส่วนเพียงดินพยายามนับหนึ่งในร้อยก่อนจะหันกลับมาแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวที่เว้นไว้

“นี่ไม่นึกเลยว่าจะยังกล้าเสนอหน้ามาตื๊อเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่อีก” เขาเย็นลงแล้ว แต่ยังคงเปิดฉากด้วยคำพูดจาไม่ไว้หน้าตามประสาคนโผงผาง ส่วนนักธุรกิจใหญ่ยิ้มมุมปาก ยังคงไม่ตอบโต้

“ฟังนะคุณเหมราช เราจะไม่ขายที่แม้แต่ตารางนิ้วเดียว”

“ว้าว เป๊ะเลย !” เหมราชปั้นหน้าชื่นชม อีกฝ่ายขมวดคิ้วอย่างงงๆ “ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าเป็นฝาแฝดกัน หมอเก็ดถวาก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกันเป๊ะ”

“ก็ถ้ายังได้ยินคำยืนยันที่เหมือนกันเป๊ะถึงสองครั้ง ผมว่าเราก็ไม่น่าจะต้องมีอะไรพูดกันเรื่องที่ดินอีก” เพียงดินพูดเสียงเรียบๆ พยายามไม่สนใจท่าทางกวนโทสะของอีกฝ่าย

“อันที่จริง ผมเองก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องซื้อที่เลยนะ เห็นมีแต่คุณที่พูดอยู่ฝ่ายเดียว” ทายาทแฮมิลตันเลิกคิ้วถามอีกหนึ่งสาวที่นั่งติดกัน “ผมอยู่กับหมอเก็ดถวามาทั้งวัน หมอได้ยินผมพูดเรื่องซื้อที่หรือครับ” 

“…….” เก็ดถวาอึ้งไปสนิทที่จู่ๆ ก็โดนโยนกลองมาให้หน้าตาเฉย แต่ก็จริงของเขา ตั้งแต่ประโยคแรกที่เธอบอกไปว่าไม่ขาย ซีอีโอแห่งแฮมิลตันก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องซื้อที่ดินขึ้นมาอีกเลย

“แล้วถ้าจะไม่ได้มาตื๊อเรื่องซื้อที่ คุณมาตามตื๊อน้องผมทำไม” คำถามพิฆาตที่ทำให้ทุกคนในโต๊ะเงียบกริบลงไปอีกจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง ดวงตาของหนุ่มเชียงรายแข็งกร้าววาววับ ในขณะที่หนุ่มนิวยอร์กหันมาสบตาน้องสาวของเพียงดิน ดวงตากลมๆ ที่เคยตวัดมองเขาดุๆ อยู่ตลอด บัดนี้มันมีประกายใคร่รู้แกมระทึกบางอย่างฉายวาบอยู่ในนั้น 

“ตอบดีๆ นะ ผมไม่ใช่คนอดทนเก่งเหมือนน้องผม” เหมราชมองชายหนุ่มที่จ้องเขาแทบจะงับหัวได้อยู่ตรงนี้แล้วก็รู้สึกเหมือนส่องกระจกเห็นตัวเอง สิ่งที่เขากีดกันตั้งแง่ไว้กับวิคเตอร์ นอร์แมน คนรักของน้องสาวนั้นเริ่มย้อนกลับมาเล่นงานเขาเข้าบ้างแล้วสินะ ! เวรกรรมชัดๆ !

แต่เมื่อถึงคราวต้องเผชิญหน้า คนอย่างเหมราชไม่เคยหวั่นเกรง เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงและแววตาที่ยังคงมองแน่วแน่มาที่หญิงสาวหน้าหวานหยดที่นั่งข้างๆ “ผม...ประทับใจหมอเก็ดถวา” 

“เจอกันแค่วันกว่าๆ เนี่ยนะ !” เพียงดินตบโต๊ะดังปังฟังแล้วยิ่งเดือดปุด แม้แต่เจ้าถุงเงินที่ถูกผูกไว้ที่ประตูบานเฟี้ยมหน้าร้านยังสะดุ้งโหยง สรัสวตีอ้าปากค้าง ไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อได้ยินอะไรชวนเขินขนาดนี้ อยากจะกรี๊ดออกมาแต่ก็ทำได้เพียงเอามือปิดปากตัวเองไว้ ส่วนคุณหมอคนสวยนั่งอึ้งตะลึงงัน ได้แต่กะพริบตาปริบๆ ไม่รู้รสน้ำมะนาวน้ำผึ้งโซดาที่เพิ่งจิบเข้าไปเลยแม้แต่น้อย น่าจะเป็นครั้งแรกในชีวิตเลยกระมังที่แพทย์หญิงเก็ดถวามีความรู้สึกว่า... ‘ทำอะไรไม่ถูก’

“ผมเจอเธอมาก่อนหน้านี้ หมออาจจะลืมไปแล้ว...แต่ผม...ไม่เคยลืม” เหมราชยิ้ม นึกถึงคืนวิปโยคคืนนั้นได้แม่นยำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน และรู้ดีว่าเก็ดถวาเองก็คงกำลังนึกถึงคืนนั้นอยู่เช่นกัน 

ตรงไป...ตรงเกินไปแล้ว คุณหมอตัวสั่นน้อยๆ ขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเจอคำพูดตรงๆ ที่พุ่งชนเข้าปะทะแบบไม่ได้ตั้งตัว ตลอดชีวิตเก็ดถวารู้สึกว่าตัวเองสามารถควบคุมทุกอย่างรอบตัวได้ แม้แต่ลมหายใจที่ดับสูญของคนไข้ เธอก็ยังพลิกเรียกมันกลับคืนมาได้ด้วยมือเธอเอง แต่คราวนี้...เหมราช แฮมิลตัน....ผู้ชายคนนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของเธออย่างสิ้นเชิง...

“เจอที่ไหน ทำไมแคทไม่เคยบอกดินเรื่องนี้” เพียงดินหันขวับมาถามแฝดน้องเสียงห้วน ที่ผ่านมา ถึงจะต่างเพศ แต่พวกเขาก็ยังเป็นฝาแฝดที่ไม่เคยมีความลับต่อกัน หากเรื่องนี้...เก็ดถวากลับไม่ปริปากเล่าให้พี่ชายได้ฟัง

คุณหมอคนเก่งไม่กล้าสบตาใครเลยในตอนนี้ “ก็...ปีใหม่ปีก่อนนู้นน่ะดิน ที่แคทถูกส่งไปประชุมวิชาการที่นิวยอร์กแล้วมีระเบิดที่ไทม์สแควร์ น้องสะใภ้ของเขาบาดเจ็บสาหัส แคท...ช่วยปฐมพยาบาลเธอไว้”

“แล้วแคทได้ติดต่อกับเขาหลังจากนั้นหรือ ?”

“เปล่า แคท...เพิ่งมาเจอเขาอีกครั้งเมื่อวานนี้เอง” หญิงสาวตอบตามตรง เป็นการเจอกันที่เต็มไปด้วยสถานการณ์คับขันมากมายจนทำให้ทั้งเขาและเธอต้องเข้ามาพัวพันกันจนตอนนี้ 

ได้ยินน้องสาวปฏิเสธแล้วเพียงดินก็ใจเย็นลงได้เล็กน้อย เขาหันกลับไปขึ้นสังเวียนกับหนุ่มนิวยอร์กต่ออย่างไม่ยอมแพ้

“เอาล่ะ คุณมาตามตื๊อน้องผมเพราะความประทับใจ แสดงว่าคุณล้มเลิกความคิดที่จะซื้อที่ของไร่มอกกำปอแล้ว ?”

“เปล่า” เหมราชตอบชัดๆ ไม่มีลดเลี้ยว “ผมพูดได้ตรงๆ เลยว่า ผมยังอยากได้ที่ของคุณ แต่ยังไม่มีจังหวะที่ดีพอจะขอเจรจาได้ ซึ่ง...มันเป็นคนละเรื่องกับความประทับใจ”

“เจรจา ?” เจ้าของไร่มอกกำปอแค่นหัวเราะ “คุณเชื่อว่าการเจรจาของคุณจะชนะได้ทั้งโลกงั้นหรือ” 

“เจรจาสำหรับผมไม่ใช่เรื่องของการชนะหรือแพ้ มันไม่ใช่การแข่งขัน แต่เป็นเรื่องของการบรรลุข้อตกลงร่วมกัน การเจรจาไม่ว่าจะกี่ฝ่าย ทุกฝ่ายย่อมได้ประโยชน์ ไม่มีใครได้หรือเสียอยู่ฝ่ายเดียว”

เพียงดินนิ่งไปชั่วขณะ ถึงตอนนี้ต้องยอมรับว่าทายาทคนโตแห่งแฮมิลตันนั้นแพรวพราวด้วยชั่วโมงบินที่สูงลิบ เข้าใจใช้คำพูด มีลูกล่อลูกชนแต่ก็ตรงไปตรงมาจนเดาทางไม่ถูก

“คุณเหมราชอยากมาเจรจาขอซื้อที่ไปทำรีสอร์ทหรือคะ” สรัสวตีถามขึ้นซื่อๆ เหมราชอ้าปากจะตอบ แต่เสียงเคร่งเครียดของเก็ดถวาแทรกขึ้นทันที

“ที่น้ำรินมีรีสอร์ทเยอะมากแล้ว ได้รับอนุมัติให้สร้างเยอะ มาตรฐานก็หย่อนยาน ดูอย่างเกสต์เฮาส์ที่ไฟไหม้เมื่อวานนี้สิ ต่อเติมจนผิดระเบียบ ไม่ได้ใส่ใจเรื่องความปลอดภัย สุดท้ายก็ไฟไหม้วอด มีทั้งคนเจ็บคนตายเยอะแยะ”

“ไม่ หมอ อย่าเทียบกันแบบนั้น รีสอร์ทของเชนโรงแรมแฮมิลตันทั่วโลกไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ไม่มีที่ไหนต่ำกว่าสี่ดาว เรามีมาตรฐานรองรับในทุกระบบของการสร้าง ไม่ว่าจะไฟฟ้า ประปา การรักษาความสะอาด การเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม เทคโนโลยีที่สะอาดและปลอดภัย มาตรฐานของเรารวมไปถึงสวัสดิการพนักงานที่ทุกคนจะได้รับสัญญาจ้างที่เป็นธรรม ไม่เหมือนกับโรงแรมเล็กๆ ที่เกิดจากนักธุรกิจรายย่อยที่ต้องการหากำไรเพียงระยะสั้นๆ ซึ่งโรงแรมส่วนใหญ่ในน้ำรินเป็นแบบนั้น รีสอร์ทของผมจะมาสร้างมาตรฐานใหม่ให้กับที่พักในอำเภอนี้ และผมไม่เสี่ยงที่จะเอาชื่อเสียงบริษัทที่มีมาเกือบร้อยปีของครอบครัวผมมาแลกกับความมักง่ายแบบนั้น”

เหมราชแย้งได้ฉะฉานเป็นฉากๆ สองพี่น้องสุคนธ์พิสุทธิ์โต้กลับไม่ทันได้แต่นั่งนิ่ง

“ที่คุณมีพันไร่ ผมขอซื้อแค่แปดสิบ แต่ขอติดริมน้ำสักหน่อย ซึ่งพื้นที่ที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ในไร่ของคุณน่าจะยังเหลือเกินร้อยไร่ด้วยซํ้า ผมไม่ได้กะจะทำโรงแรมใหญ่โตอะไร อยากทำบูติครีสอร์ทที่กลมกลืนไปกับธรรมชาติมากกว่า ออกแบบในธีมประหยัดพลังงาน ใช้สถาปนิกคนไทย วิศวกรคนไทย แรงงานเป็นคนในพื้นที่ ทำแปดสิบห้อง ไม่เกินสองชั้นจึงไม่บดบังทัศนียภาพใดๆ แน่นอน ที่สำคัญ ผมอยากมีแปลงนาสาธิต มีแปลงดอกไม้ อยากปลูกผักอินทรีย์ไว้ปรุงอาหารเองในโรงแรม ทั้งชาและกาแฟเราจะซื้อจากไร่ในเชียงราย จานชามถ้วยช้อนไปถึงผ้าปูเตียงผ้าม่านของตกแต่ง เราจะใช้ของที่มีในท้องถิ่น จะเปิดโซนขายสินค้าพื้นเมืองที่คัดสรรแล้วว่าได้คุณภาพจากชาวบ้านโดยตรงไม่ผ่านคนกลาง และไม่เก็บค่าเช่าที่”

มันเป็นคอนเซปต์ที่ดี แต่เพียงดินยังคงมีข้อโต้เถียง “ของแบบนั้น ไร่ผมทำมาเป็นสิบๆ ปีแล้ว คุณจะมาทำซํ้าซ้อนไปทำไม”

“แต่เท่าที่ผมรู้ ไร่ของคุณไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้ามาเยี่ยมชมหรือได้เข้าพักเพื่อซึมซับบรรยากาศ ไร่มอกกำปอเน้นผลผลิตเพื่อค้าขายจริงๆ ไม่ได้ทำให้ไร่เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ มันก็โอเค เป็นสิทธิของพวกคุณ คุณปลูก คุณขาย คุณได้เงิน คนงานของคุณอยู่ดีกินดี แต่มันน่าจะดีกว่าไหม ถ้าเราทำสิ่งดีๆ เหล่านี้ให้คนทั่วไปได้เห็น ได้ประทับใจและเกิดจิตสำนึกในเรื่องธรรมชาติ การอนุรักษ์ และการเกิดค่านิยมในการใช้สินค้าที่ผลิตได้ในท้องถิ่น...”

สรัสวตีนั่งฟังตาแป๋วอย่างสนอกสนใจ ในขณะที่คู่แฝดคิ้วขมวดฟังแล้วคิดภาพตามอย่างลืมตัวว่ากำลังตั้งแง่กับเขาอยู่ เหมราชไม่รอจังหวะให้ผ่านไป เขาสำทับลงไปอีก

“คุณเคยคิดบ้างไหม ทำไมสถานีเกษตรในโครงการหลวงทุกแห่งถึงได้เปิดให้นักท่องเที่ยวทั่วไปได้เข้าชม เพราะการปลูกฝังให้คนเห็นความสำคัญของการเกษตรไม่อาจเกิดขึ้นได้ถ้าคนทั่วไปไม่ได้สัมผัสด้วยตนเอง ไม่มีสิ่งใดจะสร้างอิมแพคได้เท่าประสบการณ์ตรง คุณเข้าใจใช่ไหม”  

เหมราชเห็นแววตาของเพียงดินอ่อนลงเล็กน้อย ราชสีห์หนุ่มยิ้มบาง พูดเสียงอ่อนลงบ้าง

“รีสอร์ทของผมจะสร้างงานให้คนในอำเภอนี้อีกมาก”

“งาน ทุกคนอ้างเรื่องการสร้างงาน แต่ไม่นึกถึงผลกระทบจากงานก่อสร้างเลย ทุกวันนี้น้ำรินมีแต่รถบรรทุก มีแต่ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย มีเสียงดัง พื้นที่การเกษตรหายไปเรื่อยๆ คนท้องถิ่นละทิ้งที่ดินเพื่อไปทำงานกับอิฐหินปูนทรายที่มีแต่จะทำให้เกิดมลภาวะ” 

“ไม่ใช่แต่งานก่อสร้างหรอกคุณเพียงดินที่จะทำให้เกิดมลภาวะ งานเกษตรเองถ้าทำไม่ถูกวิธีก็ทำให้เกิดมลภาวะเช่นกันหรือคุณจะเถียงว่าไม่จริง แล้วต้องเป็นคนงานในสวนเกษตรเท่านั้นหรือพวกคุณถึงจะยอมรับ งานในทุกธุรกิจที่ถูกกฏหมายมันเป็นฟันเฟืองให้กลไกทางสังคมขับเคลื่อนไปได้ทั้งนั้น”

เหมราชไม่จนแต้มเลยจนนิดเดียว สรัสวตีมองการโต้เถียงกันด้วยข้อมูลที่สรรหามางัดกันอย่างเพลิดเพลินเหมือนฟังโต้วาที ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเพียงดินเจอคู่ชกที่สมน้ำสมเนื้อที่สุดก็วันนี้ เหมราชหันมาหาคุณหมอที่กำลังใช้สมองฟังความสองฝั่งอย่างเคร่งเครียด

“หมอรู้ไหม ทำไมลุงที่ห้องฉุกเฉินวันนี้ถึงไม่ได้ล้างไตมาเป็นอาทิตย์ ปกติแล้วเมียกับลูกจะเป็นคนดูแลคอยล้างไตให้ลุง แต่พวกเธอเพิ่งได้งานใหม่เป็นพนักงานทำความสะอาดในโรงแรมที่เชียงใหม่ ลูกสาวพาแม่อายุห้าสิบไปทำงานด้วยเพราะค่าใช้จ่ายในบ้านมากขึ้นตั้งแต่ลุงเริ่มป่วย ในอำเภอก็ไม่มีงานที่จะได้เงินพอใช้ พอแม่ลูกต้องไปทำงานต่างเมือง ลุงอยู่กับญาติที่ไม่ได้สนใจอะไรแกมากมาย ผลสุดท้าย ก็เป็นอย่างที่คุณเห็น”

เก็ดถวาสะท้อนใจเมื่อนึกถึงเมียกับลูกของลุงชุ่มที่เธอและทีมห้องฉุกเฉินช่วยต่อชีวิตแกไว้ในวันนี้ มันก็จริงอย่างเขาพูด ถ้าสองแม่ลูกได้ทำงานใกล้ๆ บ้าน ก็อาจเซฟได้อีกหลายชีวิต ถึงตอนนี้เพียงดินนั้นนิ่งไปแล้ว ความโกรธเกรี้ยวดูคลายลง แต่ก็ยังไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

“ทุกอย่างอยู่ที่ความสมดุล ผมเชื่อแบบนั้น ทั้งธรรมชาติและเมือง ต้องถ้อยทีถ้อยอาศัย ต้องอยู่ร่วมกันให้ได้ด้วยหลัก ‘ประนีประนอม’ มีคนบอกผมเองเมื่อกี้ ถ้าเราใช้หลักประนีประนอม ความขัดแย้งต่างๆ มันก็จะลุล่วงไปได้ จริงไหมครับ คุณหมอ” เขาถามเธอเสียงทุ้มนุ่ม แต่นั่นยังไม่เท่ากับสายตาพราวระยับที่มองเธออย่างเอ็นดู...

ใช่ เขาชอบมองเธอเหมือนแพทย์หญิงผู้สุขุมแห่งน้ำรินเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อยู่ตลอดเวลา เก็ดถวาไม่ตอบแต่สะบัดหน้าไปทางอื่น เหมราชหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขาถอนหายใจแล้วยกกาแฟขมปี๋ขึ้นจิบอย่างสบายใจผิดกับสองพี่น้องแห่งไร่มอกกำปอที่ยังหน้านิ่วคิ้วขมวด

“พรุ่งนี้ผมจะไปจากที่นี่แล้ว ผมมีนัดเข้าพบประธานาธิบดีแห่งคีราลัยที่กรุงเทพฯ...”

คราวนี้คู่แฝดเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทั้งคู่พร้อมกันในทันที เหมราชแปลกใจแต่ไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด

“คีราลัย...” เก็ดถวาพึมพำเบาๆ เลือดในกายดูจะเย็นเยียบขึ้นมาฉับพลัน ทั้งเรื่องที่พรุ่งนี้เขาจะต้องไป และเรื่องของ...คีราลัย

“ใช่ เรามีประเด็นใหญ่ต้องสนทนากันนิดหน่อย และนั่นอาจทำให้ผมต้องไปคีราลัยหลังจากนี้และจะไม่ได้กลับมากวนใจคุณสองคนอีกพักใหญ่ คุณทั้งสองมีเวลาตัดสินใจเรื่องที่ดิน ผมอยากเป็นเพื่อนบ้านกับพวกคุณนะ คุณไว้ใจผมได้ ผมไม่มีวันทำร้ายน้ำรินอย่างที่พวกคุณกลัว ส่วนเรื่องราคาที่ดิน ผมเสนอให้สูงกว่าราคาประเมินอยู่แล้ว เราไม่มีนายหน้าและผมไม่ใช่พ่อค้าหน้าเลือดที่คอยกดราคาอย่างไม่เป็นธรรม ทำธุรกิจกับผม ต้องพอใจด้วยกันทั้งสองฝ่าย”

เหมราชวางนามบัตรของตัวเองลงบนโต๊ะเบื้องหน้าของเพียงดิน แต่กลับเขียนเบอร์โทรศัพท์มือถือของตัวเองใส่ในทิชชูแล้วยัดใส่มือบางๆ ของคุณหมอ เพียงปลายนิ้วที่สัมผัสกันแต่กลับทำให้หัวใจที่เคยเต้นมาได้มั่นคงตลอดมาของเก็ดถวาสั่นรัว

“ผมต้องไปแล้ว เมื่อกี้ผมออกค่าข้าวเหนียวหมูปิ้งให้น้องสาวคุณ กาแฟถ้วยนี้...คุณออกให้ผมแล้วกันนะ คุณเพียงดิน...” 

คนแปลกหน้าแห่งน้ำรินขยิบตาให้ทิ้งท้ายก่อนลุกจากไป...





*******************

พี่เฮคคคคคคค #คนตรง2018 มากๆ ค่าาาาา 55555

หมอแคทของเราจะยังไงล่ะทีนี้ เจอรุกแบบหน้ามึนๆ หมอยังไม่ได้เตรียมใจโดนจีบเลยอะเน้อ อิอิ

ส่วนพี่เฮคกับพี่ดินดูเป็นมวยถูกคู่จริงๆ เราสัมผัสได้ถึงเคมีบางอย่างของเขาทั้งสอง (อ้าว Y เฉย 555)

สองคนนี้เหมือนกันมากค่ะ เฮคเตอร์ถึงรู้สึกเหมือนกรรมสนองเบาๆ

ที่เคยหวงน้องสาวมาเท่าไหร่ วันนี้เพียงดินฉายภาพซํ้าให้ดูหมดเลย สม อิอิ

อย่างที่เป็นมาเสมอค่ะ นิยายของ Clair de Lune จะเน้นตัวละครที่ทำงานจริงจัง

ดังนั้นบทสนทนาก็ดี แอ็คชั่นต่างๆ ก็ดี ก็พยายามสอดแทรกแนวคิดในเรื่องอาชีพนั้นๆ เข้าไป

เพื่อให้เกิดความสมจริงและทำคาแรคเตอร์ตัวละครกลมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่ก็จะพยายามคุมไม่ให้หนักเกินไปจนกลายเป็นบทความวิชาการ

พยายามเกลี่ยทุกส่วนให้สมดุล ถ้ามีตรงไหนน้อยไปมากไปก็ขออภัยด้วยนะคะ

.

ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

27 ความคิดเห็น

  1. #367 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 10:31
    พี่เหมพูดซะสองแฝดเป้นใบ้ไปเลย แต่ที่พี่เค้าพูดมามันก็น่าคิดนะพี่ดิน
    #367
    0
  2. #249 ต่าย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:57
    ขอebookด่วนๆสนุกมากการันตีทุกเรื่อง
    #249
    0
  3. #248 Moonoizz Lookkaew (@moonoizz-lk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:12
    โอ๊ยยยยย แอบฮาพี่เฮค นางเหมือนโดนกรรมตามสนองตอนที่หวงเฟลอร์จริงๆค่ะ พี่ดินนี่ถอดแบบพี่เฮคตอนนั้นมาเลย 555
    #248
    0
  4. #243 NonyPai (@nthinkam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:08
    สนุกดีค่ะ
    #243
    0
  5. #241 Sadee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:52
    ร้ายนะพี่แฮคแอบให้เบอร์มือถือสาวด้วย ชอบๆๆขอให้ไรท์สมองปลอดโปร่งจะได้มาอัพต่อ
    #241
    0
  6. #240 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:35
    อยากอ่านต่อ จะได้อ่านเล่ม งานหนังสือ ตุลาฯ นี้ หรือป่าว หนอออ ภาวนา ให้ไรท์ มีเวลาว่างและสมองแล่นๆ เขียนจบไวๆนะคะ อยากอ่านม๊ากกก เชื่อว่า ขึ้น Best Seller เหมือนทุกเรื่อง แน่นอนนนนน
    #240
    0
  7. #239 sadee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:27
    มวยถูกคู่ ชอบๆๆพี่แฮคถึงจะตรงไปหน่อยแต่ก็โดน คุณหมอเราจะว่างัยดี
    #239
    0
  8. #238 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:48
    ถกกันได้สนุกมากเลยค่ะ มวยถูกคู่มาก

    และขำพี่เฮคโดนกรรมตามสนองจริงๆค่ะ
    #238
    0
  9. #237 pawanrattuk (@pawanrattuk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:59
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #237
    0
  10. #236 Bellentine (@saeblue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:58
    กรี๊ดดดดด รักคู่เลยได้ไหม555
    #236
    0
  11. #235 แมง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:41
    บอกได้คำเดี๋ยวว่าสุดยอดมากๆๆค่ะ ทุกๆๆเรื่อง

    #235
    0
  12. #234 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:35
    HHH แบบนี้เค้าเรียกว่า “เป้าหมายมีไว้พุ่งชน”.... คนตรงแห่งปี 2018
    #234
    0
  13. #233 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:06
    เลิกอ่านนิยาย ไม่ได้เสียที เพราะมีนักเขียนดีๆ แบบไรท์เนี้ยแหละ ชอบความสมจริง ของบุคลิกตัวละคร เวลาคุยงาน หรือ ความสัมพันธ์ ที่ค่อยๆ เป็นไป ของ พระ นาง นะคะ มันเรียล ดี
    #233
    0
  14. #232 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:50
    สุดยอดค่ะ พี่เฮค
    #232
    0
  15. #231 Tookta Sasiwatpaisit (@tooktasasi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:30
    โอ๊ย ขอเป็นเล่มเลยได้ไหมเอ่ย ไม่อยากรอแล้ว อยากอ่านต่อใจจะขาด....อิอิอิ
    #231
    0
  16. #230 เดียว (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:17
    เฉียบมาก
    #230
    0
  17. #229 Pencil (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:22
    มาแบบรุกฆาตมากอ่ะ
    #229
    0
  18. #228 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:11
    โอ้ยยยย ขอเบอร์พี่เฮ็คเตอร์ให้เราบ้างจิ อิอิ
    #228
    0
  19. #227 mooning khayan (@lastnight14) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:11
    มาแว้ว ชอบมากค่ะ น่าเอาไปทำละคร อิอิ
    #227
    0
  20. #225 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:43
    ว้าววว...ชอบคำตอบพี่เฮคมากเลย บอกแล้วว่า นิยายไรท์..ได้อะไร มากกว่าที่คิด **แต่แอบสะใจ ที่ได้เห็น"กรรมสนองกรรม"ของพี่เฮค555
    #225
    0
  21. #224 gigkik (@gikgik) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:23
    รักทุกตัวละครเลยค๊า
    #224
    0
  22. #223 Wan Lawan (@wanlawan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:50
    สนุกค่าาาา :-))
    #223
    0
  23. #222 sommapun (@sommapun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:47
    หมอแคท เอาเบอร์พี่เฮคมาให้เราเดี๋ยวเน้ 555
    #222
    0
  24. #221 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:47
    แจ้งปุ๊ป  อ่านปั๊บ ฟินมากกระเจิดกระเจิงเลยค่ะไรท์  รักนิยายทุกเรื่องของคุณนะคะ สู้ ๆๆ ต่ะ

    #221
    0
  25. #220 veitan (@veitan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:37
    ขอบคุณที่มาอัพให้อ่านค่ะคุณแคลร์ คิดถึงเฮคเตอร์มาก >////<
    #220
    0