สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 144,907 Views

  • 1,209 Comments

  • 1,389 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,620

    Overall
    144,907

ตอนที่ 32 : Chapter 16 (1) : คลื่นใหญ่ในขุนเขา | Billow in the Mountain [50%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 225 ครั้ง
    23 ต.ค. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 16 (1)

คลื่นใหญ่ในขุนเขา | Billow in the Mountain


แสงจ้าที่พยายามสาดทะลุผ่านม่านโปร่งภายในเรือนรับรองของพระราชวังทิปปติคีรีทำให้แพทย์หญิงเก็ดถวาอดระคายตาจนต้องลืมตาตื่นไม่ได้ เธอยังนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องพัก บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ แดดอุ่นๆ เริ่มอาบไล้มาถึงเตียงพาให้อยากจะนอนนิ่งๆ ต่ออีกสักพัก หากพอพยายามเพ่งมองนาฬิกาที่ผนังหญิงสาวก็ต้องตาโต แปดโมงครึ่ง !

นี่เธอไม่เคยนอนหลับยาวเหยียดนับแปดชั่วโมงขนาดนี้มานานหลายปีแล้ว เก็ดถวาหวนคิดถึงเหตุที่ทำให้เธอหลับเป็นตายแล้วผิวหน้าก็แดงเรื่อ เธอหลับสนิทในเวลาอันรวดเร็วภายใต้สายตาอันอบอุ่นปลอดภัยของเหมราช แฮมิลตัน หลังจากสถานการณ์แสนวาบหวามที่พาให้หัวใจเต้นโครมครามทำงานหนัก เมื่อเช้าเขาคงออกเดินทางตั้งแต่ฟ้าสาง ปล่อยให้เธอได้หลับยาวหลังจากไม่ได้หลับสบายแบบนี้มานานนัก

เก็ดถวาเอามือจับแก้มตัวเองแล้วหน้าร้อนซู่เมื่อมองไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เกิดมายี่สิบแปดปีไม่เคยประสบพบเจอความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ชีพจรทุกจุดในร่างพากันเต้นตุบ เลือดแล่นปราดไปทุกที่ที่เขาสัมผัส อยากถอยหลังแต่ก็อยากเดินหน้าไปในคราเดียวกัน ห้ามใจไม่ให้ถลำแต่ร่างกายกลับต้านทานเขาไม่ได้เลย จูบเมื่อคืนมันเกินกว่ารางวัลที่เธอคิดแต่แรกไปมากโขเมื่อเหมราชรุกกลับจนคุณหมอผู้สุขุมหัวหมุนไปหมด ยิ่งตอนที่เขาเริ่มละเลียดชิมเนื้อตัวของเธออย่างหน้ามืดตามัว แทนที่จะปัดป้องผลักไสหากมันกลับพาให้เธอเตลิดไปตามกัน ถ้าเขาบังคับตัวเองไม่ได้ เรื่องราวเมื่อคืนคงไม่หยุดอยู่แค่โต๊ะเครื่องแป้งนี่แน่ เก็ดถวาก้มมองที่เนินอกก็ยังพบว่ารอยแดงจากไรหนวดเคราของเขายังคงปรากฏแม้จะจางลงแล้ว หญิงสาวพยายามสลัดภาพอันแสนเซ็กซี่เหล่านั้นออกไปจากหัว วันนี้เธอมีนัดกับภาริตาแล้วนี่ก็ใกล้เวลาแล้ว หญิงสาวกระโดดลงจากเตียงเข้าห้องน้ำไปอย่างเร็วรี่ ถอดชุดนอนออกเตรียมทำธุระส่วนตัวแต่แล้วกลับได้ยินเสียงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นใดชิ้นหนึ่งส่งเสียงที่ไม่คุ้นเคย

เก็ดถวาเงี่ยหูฟังอีกครั้งแล้วก็นึกขึ้นได้ เสียงมาจากสมาร์ทวอตช์เครื่องใหม่เอี่ยมของเธอ ! คุณหมอพันผ้าเช็ดตัวรอบกายเร็วรี่ก่อนวิ่งปรู๊ดออกมาคว้านาฬิกาสีดำสุดไฮเทคขึ้นมาดู มีข้อความเสียงเข้ามาใหม่ คนส่งก็คงเป็นใครไปไม่ได้...

‘ตื่นหรือยังครับคุณหมอ’ 

เก็ดถวายิ้มอยู่กับเสียงทุ้มๆ ก่อนพยายามหาที่กดเพื่อกรอกเสียงตัวเองลงไปบ้าง “ยังค่ะ” 

เพียงเท่านั้น จากหน้าจอปกติก็พลันกลายเป็นหน้าจอวิดีโอคอลล์ หน้าหล่อเหลาคมเข้มปรากฏขึ้น เหมราชยิ้มกว้างเมื่อเพ่งพิศในจอมือถือตัวเองแล้วก็เห็นดวงตากลมๆ กำลังมองกลับ

‘ตาใสเชียว ตื่นนานแล้วนี่’

“ไปกันถึงไหนแล้วคะนั่น” คนที่ปลายสายหันกล้องในมือถือกวาดไปรอบๆ ให้เธอได้เห็น หิมะตกเมื่อคืนจนทำให้เส้นทางเช้านี้เฉอะแฉะ แต่จากวิวในจอเล็กๆ ที่เก็ดถวาพยายามเพ่งดูก็พบว่ามันสวยจนอยากไปเห็นด้วยตา

“สวยจังค่ะ หนาวไหมคะวันนี้”

‘หนาวอยู่ และถนนก็โหดมากเลย รถต้องพักเป็นระยะ ผมโทรมาปลุก กลัวคุณจะนอนเพลินจนลืมนัด’

“ขอบคุณค่ะ ตื่นสักพักแล้ว กำลังจะอาบน้ำค่ะ” เธอรายงานตามจริงทุกประการ เมื่อก่อนเคยแต่ดูแลคนอื่น มาตอนนี้มีเขาคอยมาดูแลก็รู้สึกเคยตัวอยู่ไม่น้อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า...เริ่มชอบและคุ้นชินเข้าไปทุกวัน

‘หืม’ ได้ยินคำว่ากำลังอาบน้ำ พ่อหนุ่มแฮมิลตันก็เลิกคิ้วสูง ทำทะลึ่งตึงตังทีเล่นทีจริงเหมือนที่ชอบทำ ‘อาบน้ำจริงเร้อ ไหนขอดูหลักฐานซิ’

เหมราชนึกว่าจะได้ค้อนวงใหญ่หรือโดนคุณหมอเอ็ดเสียงเขียวกลับมา แต่เก็ดถวากลับทำสิ่งที่เขาต้องมองตาค้างเมื่อดวงตากลมๆ ของเธอกลับเป็นประกายซุกซนแบบที่เขาไม่เคยเห็น ก่อนหญิงสาวจะค่อยๆ ถอยนาฬิกาออกให้เห็นภาพกว้างขึ้น จากเห็นแค่ใบหน้าอยู่เมื่อครู่ ตอนนี้เหมราชได้เห็นเธอในระยะครึ่งตัว แล้วก็พบว่า...เก็ดถวามีแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดพันกายไว้ผืนเดียว ! 

“อาบน้ำจริงๆ นะคะ ถ้าสมาร์ทวอทช์เรือนนี้กันน้ำก็จะใส่อาบด้วยกันเลยล่ะค่ะ” เธอพูดไปเดินไปตรงเข้าห้องน้ำ เหมราชเริ่มหายใจลำบากแบบไม่เกี่ยวกับโรคระดับความสูงใดๆ เมื่อเห็นว่าแม่ตัวร้ายจงใจ ‘ยั่ว’ เขาตาใสๆ ผิวขาวเนียนราวหิมะ หน้าใสไร้เครื่องสำอาง ไหล่ลาดสวยที่รับช่วงลำคอระหงที่ลงตัวจนคนอยู่ไกลอยากฝังจมูกลงไปเหลือเกิน ทำไมเก็ดถวาอัพเลเวลเร็วนัก !

‘แคทตี้ ทำเก่งไปนะ อยากให้ผมตีรถกลับไปตอนนี้หรือไง’ ทริปเปิลเอชครางฮึ่ม เห็นชัดว่าตอนนี้เขาเริ่มปลีกตัวจากกลุ่มออกมาคุยลำพัง เก็ดถวายิ้มสมใจเหมือนเด็กซนๆ เมื่อแกล้งให้เขาปั่นป่วนได้

“คุณไม่มาหรอก ทริปเปิลเอชไม่เคยทำอะไรที่จะเสียไปถึงเรื่องงานนี่คะ”

‘น้อยไปแล้วแคท ตั้งแต่ผมมีคุณ ผมได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำไปเยอะมากนะ’

‘เหรอคะ เช่น ?’

‘เช่นเกือบจะได้ปล้ำผู้หญิงอายุยี่สิบแปดที่ไม่ประสาเรื่องเซ็กส์บนโต๊ะเครื่องแป้งไง ส่วนรางวัลคืนนี้ของผม...ใต้ฝักบัวให้ห้องน้ำคุณก็ไม่เลวนะ หรืออยากลองในอ่าง ?’

‘คุณเหมราช !’ เขาจำเป็นต้องพูดตรงขนาดนี้ไหม ! เหมราชหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเก็ดถวาหน้าแดงเถือกเมื่อโดนป่วนกลับ หญิงสาวหน้างอเมื่อรู้ว่าเธอกับเหมราชคนนี้ยังกระดูกคนละเบอร์จริงๆ “ค...แค่นี้ก่อนนะคะ ใกล้ถึงเวลานัดกับภาริตาแล้วค่ะ”

คนอยากลองของทำท่าจะตัดสัญญาณไปดื้อๆ เหมราชต้องรั้งไว้เพื่อกำชับเรื่องสำคัญที่เขากังวลอยู่ตลอด

‘แคท ช่วงนี้สถานการณ์บ้านเมืองของที่นี่ไม่สู้ดี มีประท้วงประปรายอยู่ทุกวัน ถึงมาร์คกับเจสันจะคอยประกบคุณอยู่ แต่คุณต้องระวังตัวให้มากๆ อย่าเอาตัวเองไปอยู่ในจุดเสี่ยงได้ไหม ผมเป็นห่วง ไปไหนแม้แต่กับภาริตาก็ประมาทไม่ได้ เข้าใจไหม’

เก็ดถวารับคำก่อนจะวางสายไปด้วยใจหนักๆ ขึ้นมา สถานการณ์ของคีราลัยไม่ดีจริงๆ เหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืนที่เมืองซูเรียมา เมืองใหญ่ทางใต้ก็ถูกปราบปรามด้วยตำรวจปราบจลาจล หากแต่ข่าวกลับออกน้อยนิดเหมือนไม่มีอะไรร้ายแรง ดูเหมือนรัฐบาลของปารัชสามารถคุมสถานการณ์ได้อยู่หมัดแต่เก็ดถวากลับรู้สึกได้ว่าที่แท้แล้วมีคลื่นใหญ่มากมายกำลังก่อตัวรอซัดสาดให้ประเทศนี้วุ่นวายหนักขึ้นเรื่อยๆ แน่...


ภาริตา พลเทวา มารับแขกต่างชาติคนพิเศษของรัฐบาลคีราลัยถึงหน้าที่พักซึ่งเป็นเรือนรับรองในพระราชวังเก่าทิปปติคีรี แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นว่ามีผู้ชายฝรั่งรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนในชุดสูทสีดำที่เธอไม่เคยเห็นคอยเดินตามคุณหมอคนสวยอยู่ไม่ห่างระหว่างที่พวกเธอเดินจากเรือนรับรองสู่พระตำหนักใหญ่

“คุณมาร์ค กับคุณเจสัน เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของคุณเหมราชน่ะค่ะ เพิ่งตามมาสมทบเมื่อวาน คุณภาริตายังไม่เคยเจอ”

ลูกสาวของปารัชพยักหน้ารับรู้แต่สีหน้ามีแววกังวล “คุณแฮมิลตันไม่ไว้ใจการรักษาความปลอดภัยของเราหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกบอดี้การ์ดมาเพิ่ม”

“อืม...” เก็ดถวาอึ้งไป “ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณเหมราชเป็นนักธุรกิจใหญ่ คนระดับนี้ล้วนมีผู้ติดตามคอยขนาบซ้ายขวาตลอดเป็นปกติอยู่แล้ว”

ภาริตามองแล้วยิ้มบาง “แต่ดูเหมือนว่าคุณแฮมิลตันน่าจะห่วงคุณหมอมากกว่า เพราะให้บอดี้การ์ดส่วนตัวมาดูแลคุณโดยเฉพาะ คุณหมอ...เป็นผู้หญิงที่น่าอิจฉาจริงๆ ค่ะ”

น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่ก็เจือแววเศร้าจนคนฟังจับสังเกตได้ รู้ดีว่าปารัชส่งบุตรสาวมาเพื่อหวังจะให้สร้างสัมพันธ์กับเหมราช ซึ่งจริงๆ แล้วถ้าไม่มีเธอมาด้วย ภาริตาอาจจะยังพอมีโอกาสได้ทำหน้าที่นั้น

“คุณหมอสวยมาก มีการศึกษาและอาชีพการงานที่ดีและมีเกียรติ มาจากครอบครัวที่ดี เหมาะสมทุกอย่างกับคนระดับคุณแฮมิลตันจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ทำไมเขาถึงได้ดู...รักและให้เกียรติคุณเหลือเกิน” ภาริตาเอ่ยชมด้วยรอยยิ้มแต่นัยยะของประโยคกลับฟังแล้วแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจอะไรบางอย่าง เก็ดถวาฟังแล้วถึงกับต้องหยุดเดินแล้วสนทนากับเธออย่างจริงจัง 

“คุณภาริตาเอง...ก็เป็นถึงลูกสาวประธานาธิบดีนะคะ อันที่จริง คุณค่าของลูกผู้หญิงไม่ได้มาจากว่าคุณเป็นลูกใครมีฐานันดรแบบไหนหรือมีใครเป็นคนรัก เกียรติและศักดิ์ศรีของสตรีคือการที่เราสามารถยืนได้ด้วยตัวเอง ด้วยความรู้ ด้วยสมอง ด้วยความอดทนที่ฉันบอกได้เลยว่าผู้หญิงเรามีมากกว่าผู้ชาย เราสร้างคุณค่าของตัวเองได้โดยไม่ต้องรอให้ผู้ชายมาตีค่าให้เรานะคะ”

ภาริตาสบตาเก็ดถวาเมื่อได้ฟังสิ่งที่เธอพูดอย่างตั้งใจ รอยยิ้มหมองๆ นั้นเริ่มสดชื่นขึ้น

“ค่ะ ฉันจะจำไว้” 

สองสุภาพสตรีและสองบอดี้การ์ดเดินผ่านต้นกุหลาบพันปีต้นใหญ่ยักษ์มาหยุดอยู่หน้าบันไดทางขึ้นพระตำหนักใหญ่แห่งทิปปติคีรี เก็ดถวาเงยหน้ามองพระตำหนักสามชั้นเบื้องหน้าด้วยใจหวิวๆ สภาพภายนอกโดยรวมเมื่อได้มาดูใกล้ๆ ก็พบว่าหม่นหมองไปตามกาลเวลามากอยู่ พระตำหนักก่ออิฐถือปูนทาสีขาวตัดกับประตูหน้าต่างที่เป็นไม้โอ๊คสีน้ำตาลไหม้เป็นลายแกะสลักแทรกด้วยรูปวาดที่สะท้อนเรื่องราวของชนชาติแห่งดินแดนหิมาลัยตั้งแต่โบราณกาล บานประตูใหญ่สลักเสลาวิจิตรฝังด้วยหินภูเขาหลากสีที่ดูมัวซัวลงไป

เก็ดถวาเห็นพนักงานทำความสะอาดราวสิบคนพร้อมอุปกรณ์ครบมือก้าวนำหน้าขึ้นตึก แต่ตัวเองตอนนี้กลับก้าวขาไม่ออกเสียดื้อๆ จนบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนด้านหลังสังเกตเห็น

“คุณหมอครับ เป็นอะไรรึเปล่า”

“ม…ไม่ค่ะ ไม่เป็น” เธอมาในฐานะผู้มาเยือน อย่างน้อยก็ในนาทีนี้ สิ่งที่ทำได้คือต้องวางใจให้นิ่ง ทูลกระหม่อมพ่อกับแม่คงไม่ปรารถนาจะเห็นเธออ่อนแอและจมอยู่กับอดีตโดยไม่คิดเปลี่ยนแปลงสิ่งใด เก็ดถวากลั้นหายใจแล้วเดินตามภาริตาก้าวขึ้นสู่พระตำหนัก

ทุกอย่างยังเหมือนเดิมจริงๆ....

ท้องพระโรงที่ผู้มาเยือนได้พบหลังจากเดินผ่านส่วนหน้าเข้ามายังคงเดิม ห้องโถงใหญ่เพดานสูงสุดอลังการที่กษัตริย์ทุกพระองค์แห่งคีราลัยใช้ประกอบราชพิธีสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะพิธีราชาภิเษก พิธีอภิเษกสมรส พิธีเฉลิมพระชนมพรรษา รวมทั้งการใช้ออกว่าราชการในวาระต่างๆ หน้าต่างบานสูงที่เรียงเป็นแถวยาวสองฝั่งเปิดรับแสงแดดสาดเข้ามาเป็นลำพาให้เห็นถึงฝุ่นผงที่ลอยบางๆ อยู่ในอากาศ ภาริตาสั่งการพนักงานให้เริ่มลงมือทำงาน ในขณะที่เก็ดถวายืนคว้างอยู่กลางท้องพระโรง มองไปที่สุดปลายของห้องก็แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้

“บัลลังก์คีริชแห่งคีราลัยค่ะ” ภาริตาเอ่ยแนะนำตามหน้าที่ เธอพาผู้มาเยือนไปดูใกล้ๆ บัลลังก์ที่อยู่สูงขึ้นไปโดยมีโซ่ล้อมไว้ เหนือบัลลังก์มีพระบรมสาทิสสักษณ์สีน้ำมันแห่งองค์กษัตริย์ศิขเรนทรขนาดใหญ่เท่าองค์จริงประดิษฐานอยู่ “บัลลังก์โบราณที่มีอายุหลายร้อยปี ทำจากไม้สนหิมาลัยที่ข้างในเป็นเหล็กกล้า พนักแกะสลักเป็นรูปภูเขาหิมาลัยที่มีจุดสูงสุดคือดวงตะวันและเกล็ดหิมะ ที่วางพระพาหา (แขน) ข้างหนึ่งแกะสลักเป็นรูปเสือดาวหิมะ อีกข้างเป็นอินทรีภูเขา เบาะหนังจามรีย้อมสีน้ำเงินเข้มเดินด้ายทองคำบริสุทธิ์”

เก็ดถวายืนนิ่งอยู่หน้าบัลลังก์ ภาพแห่งอดีตฉายทับซ้อนเมื่อหญิงสาวเห็นตัวเองกับพี่ชายที่นั่งเรียบร้อยอยู่ที่ฐานเก้าอี้พร้อมพระโอรสและธิดาองค์อื่นๆ ยามที่ทูลกระหม่อมพ่อขึ้นนั่งบัลลังก์ในงานราชพิธี โดยมี อาลัด เสือดาวหิมะคู่บารมีแห่งคีริชนอนหมอบอยู่เบื้องหน้าคล้ายอารักขาผู้เป็นยอดเหนือหัว อาลัดนั้นสง่างามและพูดรู้เรื่องราวกับเข้าใจภาษามนุษย์ มันไม่ทำร้ายใครแต่ก็ไม่ลงให้ใคร คล้ายกับมันมาเพื่อทำหน้าที่ปกป้องพระราชาของมันเพียงอย่างเดียว ภาพนั้นฉายชัดจนเก็ดถวาแทบจะรู้สึกถึงเสียงหารือกันเบาๆ ของบรรดาขุนนางที่เคยมารวมตัวกันในห้องนี้ ได้ยินไปถึงเสียงหายใจครืดคราดของอาลัดผู้ภักดี และพระสุรเสียงของพระราชบิดาที่กังวานน่าเกรงขามยิ่ง...

ภาริตากระชากเธอออกจากภวังค์ด้วยการพาหญิงสาวเดินลึกทะลุไปยังอีกห้อง ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกย่างก้าวที่ได้ก้าวออกไปราวกับเก็ดถวากำลังทะยานกลับไปแหวกว่ายอยู่ในความทรงจำที่กระจ่างชัด เสียงภาริตายังเล่าถึงประวัติความเป็นมาศิลปกรรมงานสร้างของพระตำหนักที่ตอนนี้เก็ดถวาแทบไม่ได้ยินสิ่งใดแล้ว ภาพและเสียงที่อึงอวลอยู่ในห้วงความคิดของรังสิอรุณกาลในยามนี้มีแต่ภาพตัวเองและธราดลจิตติที่ปรากฏอยู่ตามมุมต่างๆ ของสถานที่แห่งนี้ 

ภาริตาพาเธอและสองหนุ่มบอดี้การ์ดมาหยุดกึกอยู่ที่หน้าห้องใหญ่อีกห้อง ห้องที่ทำให้เก็ดถวาตัวชาดิก ห้องสีเขียวใบสนที่ครั้งหนึ่งเคยมีเหตุการณ์น่าหดหู่สะเทือนใจที่สุดในประวัติศาสตร์คีราลัยเกิดขึ้นที่นี่ โซ่เส้นเล็กที่กั้นประตูไว้ทั้งสองประตูหาได้กั้นความรู้สึกสลดอาดูรที่ถาโถมเข้ามายามได้เห็นไม่

“ห้องเสวยค่ะ” เสียงของบุตรสาวปารัชหม่นลงในทันที “เป็นห้องที่เกิดโศกนาฏกรรมในคืนนั้น”

เก็ดถวายืนมองจากนอกห้องอยู่หลังโซ่กั้น โต๊ะเสวยทำจากไม้แผ่นใหญ่ยังตั้งเด่นอยู่กลางห้อง เก้าอี้บุกำมะหยี่ยังวางอยู่ครบจำนวนสมาชิกราชวงศ์ในตอนนั้น เตาผิงด้านในถูกตีไม้ปิดไว้ แกรนด์เปียโนที่มุมห้องยังคงตั้งอยู่ ณ จุดเดิมไม่มีสิ่งใดเปลี่ยน  

“หลังเกิดเหตุ ห้องนี้เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยพระโลหิตของเจ้านาย หลังจากทำพิธีพระศพเสร็จสิ้น เครื่องเรือนบางชิ้นที่เปื้อนพระโลหิตจนทำความสะอาดไม่ได้คุณพ่อก็สั่งให้เผาทิ้ง เพราะเก็บไว้ก็สะเทือนใจประชาชนเปล่าๆ อย่างเก้าอี้กำมะหยี่ส่วนใหญ่เป็นของใหม่เพราะของเดิมนั้นมีแต่คราบพระโลหิตค่ะ”

เจ้าชายทัตตกรทรงผสมยาพิษไว้ในพระกระยาหารที่ขึ้นโต๊ะ บางพระองค์ที่ได้เสวยก็ล้วนอาเจียนออกมาเป็นเลือด บางพระองค์ยังไม่ทันเสวยก็ตกพระทัยจนห้องนี้อลหม่านไปหมด หากเสด็จอาของรังสิอรุณกาลกลับไม่เปิดโอกาสให้ใครได้รอด เขาก้าวเข้าห้องนี้มาพร้อมพระแสงปืนในมือแล้วลงมือยิงซ้ำคนที่กำลังวิ่งหนีอย่างเลือดเย็น ไม่เว้นแม้แต่อาลัดเจ้าเสือดาวคู่บารมีที่พยายามจะหยุดเจ้าชายผู้บ้าคลั่งแต่ก็ไม่อาจต้านทานลูกกระสุนได้

คืนนั้นเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้...มารดาของเธอเจียมตัวและไม่เคยร่วมโต๊ะเสวยรวมกับพระบรมวงศานุวงศ์ แม่พาเธอและเพียงดินกลับตำหนักน้อยหลังจากฉายพระรูปรวม ซึ่งนั่นเป็นภาพถ่ายภาพสุดท้ายของราชวงศ์ดารัณวัต และภาพนั้นได้รับการติดเอาไว้บนฝาผนังกลางห้องนี้...

เก็ดถวายืนมองอย่างสะท้อนใจสาหัส บรรยากาศตรงนี้วังเวงและหายใจแทบไม่ออกเหมือนที่ภาริตาเคยบอกไว้ อาจจะเป็นโชคดีที่เธอไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์อันน่าหดหู่นั้น แต่ก็อาจเป็นความอำมหิตของโชคชะตาที่เลือกให้เธอและเพียงดินรอด เพื่อที่จะมีความทรงจำโหดร้ายเหล่านี้ตามหลอกหลอนมาทั้งชีวิต 

“เชิญขึ้นด้านบนค่ะคุณหมอ ชั้นสองมีห้องทรงพระอักษร ห้องสมุด ห้องนั่งเล่น ที่เรายังเก็บไว้อย่างคงสภาพเดิมค่ะ” 

‘ผู้มาเยือน’ เดินตามมัคคุเทศก์กิตติมศักดิ์อย่างเลื่อนลอยสิ้นดี หากก่อนที่จะก้าวขึ้นบันไดสู่ชั้นสองเก็ดถวาก็สะดุดตากับกิจกรรมบางอย่างที่กำลังเกิดขึ้นในสนามด้านใน สายตาใคร่รู้ของแขกพิเศษทำให้ภาริตาเฉลยให้ฟังอย่างรู้งาน

“เรือนฝั่งนั้นเป็นโรงเก็บเครื่องใช้ของเจ้านายค่ะ มีตั้งแต่ถ้วยชามไปจนถึงที่คุณกำลังเห็น กลองตันเวียร์”

“กลองตันเวียร์” เก็ดถวามองตาม เห็นพนักงานหลายนายกำลังทยอยขนกลองโบราณหลายขนาดออกมาภายนอกอาคาร กลองจากชนเผ่าตันเวียร์อันเลื่องชื่อ

“กลองตันเวียร์ถือเป็นกลองทำมือที่มีเอกลักษณ์และมีชื่อเสียงมากของคีราลัยค่ะ แต่ละราชวงศ์จะมีผู้นำเผ่าตันเวียร์ทำกลองมาถวายเพื่อเฉลิมพระเกียรติหลายตัวหลายขนาด วันนี้พนักงานจะเอาออกไปทำความสะอาดแล้วก็จะสาวกลองใหม่ให้หน้าตึงเพื่อเตรียมออกงานใหญ่ที่จะถึงนี่ค่ะ”

“งานใหญ่ ?” คนฟังหันขวับอย่างฉงน

“งานวันเกิดของคุณพ่อน่ะค่ะ ทุกปีจะมีการตีกลองตันเวียร์ฉลองอายุให้” เก็ดถวานิ่งอึ้ง ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “กลองตันเวียร์ คือกลองโบราณใช้สำหรับประกอบราชพิธีของ ‘กษัตริย์’ เท่านั้นนี่คะ”

ภาริตาหันมองอย่างฉงน “คุณหมอทราบด้วยหรือคะ”

“...เคยดูสารคดีค่ะ”

“ท่านไม่อยากให้สูญหายไป เลยยังคงให้มีพิธีอยู่ค่ะ ของปีนี้เราจะจัดในสัปดาห์หน้า คุณหมอกับคุณแฮมิลตันมาช่วงจังหวะดีจริง จะได้อยู่ร่วมงานและได้เห็นประเพณีโบราณหลายอย่างเลยล่ะค่ะ” เก็ดถวากำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นขุ่นข้องแบบเก็บไม่มิด ไม่อยากให้สูญหาย แต่ให้มีอยู่โดยที่ทำให้ตัวเองเนี่ยนะ ! นั่นหรือประธานาธิบดีที่ชนะการเลือกตั้งอยู่ในตำแหน่งยาวนานถึงยี่สิบสองปี สำหรับเธอแล้ว ปารัชก็แค่คนมักใหญ่ใฝ่สูงที่อยากทำตัวเทียมกษัตริย์ที่ประชาชนรักและเทิดทูนอย่างไร้เงื่อนไขก็เท่านั้น !

สายตาเก็ดถวาเบือนหนีจากกลองตันเวียร์ สองขาก้าวตามภาริตาขึ้นบันไดต่อไปยังชั้นสองอย่างคุกรุ่นขึ้นมาเล็กๆ ชั้นนี้มืดลงกว่าชั้นล่างเห็นชัด ห้องต่างๆ ยังเก็บไว้ในสภาพดีอย่างที่ภาริตาได้บอก ห้องสมุดนั้นมีการติดเครื่องควบคุมความชื้นเพื่อคงสภาพหนังสือหลายพันเล่มในนั้น โต๊ะทรงงานของศิขเรนทรยังวางไว้จุดเดิมเหมือนตอนที่ท่านยังอยู่ โต๊ะที่เก็ดถวาจำได้ว่าตัวเองชอบปีนขึ้นไปนั่งบนพระเพลาของทูลกระหม่อมพ่อ ท่านทรงอ่านอะไรก็ทำทีเหมือนว่ากำลังอ่านด้วยทั้งที่ยังไม่รู้ประสา หญิงสาวหลับตาลง พยายามวางใจให้นิ่งแต่ก็ทำได้ยากขึ้นเรื่อยๆ ภาริตาเดินนำเธอมาถึงบันไดที่จะขึ้นสู่ชั้นสาม เก็ดถวาใจเต้นรัวเมื่อเดินตาม ‘เจ้าบ้าน’ ขึ้นไปช้าๆ เสียงบันไดไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด อากาศก็อับลงเรื่อยๆ ทั้งชั้นยังมืดทึม หน้าต่างถูกปิดสนิทเพราะพนักงานยังไม่ได้ขึ้นมาทำความสะอาด

“ชั้นสามเป็นห้องบรรทมทั้งหมดค่ะ ปกติแล้วเราจะให้แขกชมเฉพาะชั้นหนึ่งกับสอง แต่กับคุณหมอเป็นกรณีพิเศษ แต่ยังไงก็คงชมได้แค่ส่วนทางเดินรอบๆ นะคะ เพราะว่าห้องบรรทมเป็นห้องส่วนพระองค์อย่างมาก ข้าวของเครื่องใช้ไม่ว่าจะเป็นฉลองพระองค์ เครื่องสำอางต่างๆ ก็ยังอยู่ เราเลยตัดสินใจขอปิดไว้ค่ะ” 

เก็ดถวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น มันน่าอดสูสิ้นดีที่ตอนนี้เธอไม่มีแม้สิทธิที่จะได้เห็นห้องที่เธอและเพียงดินได้ถือกำเนิดขึ้นดูโลก เก็ดถวาเดินตามภาริตามาตามทางเดินยาวในตัวตึกด้วยสมองที่หนักอึ้งพอๆ กับอากาศที่กดลงไม่ปลอดโปร่งเหมือนชั้นอื่น เสียงของลูกสาวประธานาธิบดียังอธิบายเจื้อยแจ้ว

“ตามประเพณี พระราชชายาทุกพระองค์ของคีริชจะมีพระตำหนักเป็นของพระองค์เอง เราเรียกกันว่าฝ่ายในคล้ายกับราชวงศ์ฝั่งเอเชียอื่นๆ ค่ะ มีแต่ผู้หญิงเข้าได้ ถ้าเป็นชายก็จะมีแค่กษัตริย์กับพระโอรสที่พระชันษาไม่เกินสิบสี่ชันษาเท่านั้น แต่ทั้งนี้ต้องมีการอภิเษกสมรสถูกต้องตามประเพณีก่อนถึงจะสร้างพระตำหนักน้อยให้ได้ ช่วงที่สร้างพระตำหนักน้อย พระชายาก็จะทรงพำนักอยู่บนชั้นนี้แต่เป็นคนละปีกกับห้องบรรทมของกษัตริย์ค่ะ” 

ภาริตาเดินแจกแจงห้องบรรทมทั้งของพระราชินีและพระราชชายาพระองค์อื่นๆ ให้ฟังแต่ดูจะไม่เข้าหัวเก็ดถวาเมื่อทั้งหมดมาหยุดอยู่ที่สุดทางเดิน....

“ห้องริมสุดปีกซ้ายเป็นห้องของพระสนมมาลตี พระสนมองค์ที่สี่ ซึ่งเป็นองค์สุดท้ายของคีริชท่านค่ะ” 

ห้องที่เธอเกิด...เก็ดถวามองนิ่งหากเลือดอุ่นๆ ในตัวกำลังปะทุแรงพอๆ กับความวูบวาบที่บังเกิดขึ้นตรงลำคอบริเวณที่จี้ของสร้อยเกล็ดหิมะแนวอยู่ หญิงสาวยกมือขึ้นทาบทับไปบนเสื้อที่ปิดบังสร้อยสำคัญอยู่และก็พบว่ามันร้อน...ร้อนขึ้นอย่างผิดปกติ คุณหมอสูดลมหายใจลึกเพื่อพยายามกดหัวใจที่กำลังเต้นรัวราวกับได้ยินเสียงเพรียกแห่งความหลังดังออกมาจากห้องที่ปิดตาย

ปิดตาย ? เก็ดถวาจ้องที่ประตูตาไม่กะพริบ ห้องริมสุดปีกซ้ายที่เธอมองมาจากเรือนรับรองเมื่อคืนก่อน มีแสงสลัวสว่างเรื่อขึ้นมาจากห้องนี้...ก่อนจะดับไป 

ตาฝาด ? ขโมย ? หรือทหารยามขึ้นมาเดินตรวจความเรียบร้อยในตำหนัก หรือจะมีใครอยู่ในห้องนี้จริงๆ แต่ใครเล่าจะอยู่ในพระราชวังเก่าที่มีแต่คนตายในยามวิกาลขนาดนั้น...หรือจะไม่ใช่คน สมมติฐานตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในหัวคุณหมอ

“โอ๊ะ เดินดูวังกันเพลิน เที่ยงพอดีเลย ฉันให้คนจองโต๊ะที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามวังไว้ เชิญรับประทานอาหารกลางวันกันดีกว่านะคะ เดี๋ยวช่วงบ่ายจะได้พาคุณหมอไปช็อปปิ้งในเมือง เชิญค่ะ”

เจ้าบ้านหมุนตัวกลับเดินนำออกไปแล้ว แต่เก็ดถวายังมองประตูห้องที่เคยเป็นห้องของแม่อย่างสุดอาวรณ์  มือยางยังทาบอยู่ตำแหน่งสร้อย ก่อนจะตัดใจหันหลังกลับ แต่ทันใด...เก็ดถวาก็ต้องสะท้านเยือกไปทั้งกาย ดวงตาเบิกโพลง ขนลุกชันไปทั้งร่างจนต้องหันขวับกลับไปมองประตูบานนั้นอีกครั้ง 

แล้วเธอก็ได้เห็นเงาของอะไรบางอย่างที่เคลื่อนไหวสะท้อนผ่านพื้นใต้ช่องประตู... 


*******************

ไปๆ มาๆ จะกลายเป็น haunting of hill house ไหมเนี่ย 5555

กาลครั้งนั้นของรังสิอรุณกาลช่างแสนเศร้าและเจ็บปวด

หลังประตูบานนั้นมีอะไรหรือมีใคร เก็ดถวาจะได้รู้ไหม

พระ-นางของเราห่างกันแป๊บเดียวก็มีเหตุเกิดเลย (แต่พี่เฮคก็ยังอ่อยแบบทางไกลได้อยู่นะเออ????)

ตอนหน้ามาลุ้นกันต่อว่าพี่เฮคและน้องแคทจะเจอกับอะไรค่ะ :)

.

งานหนังสือปีนี้ไม่มีพี่เฮค แต่ออนไลน์ยังลงให้อ่านกันเรื่อยๆ จนถึงตอนที่ 20 เลยนะคะ 

(กำหนดไว้ว่าอาจจะมีราวๆ 27-28 หรือมากที่สุด 30 ตอนค่ะ)

ขอบพระคุณทุกท่านที่ถามไถ่และยังรอกันเสมอนะคะ

.

ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์ที่มีพยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 225 ครั้ง

16 ความคิดเห็น

  1. #979 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:30

    ใครกันนะที่อยู่ในห้องนั้น

    #979
    0
  2. #859 แอม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 15:12

    ลุ้นจังเลยค่ะ

    คุณหมอนี่ร้ายกาจมาก ยั่วพี่เฮคและคนอ่านแบบนี้ได้ไง

    #859
    0
  3. #858 yiloveyou (@yiloveyou) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 12:53
    วนุกมากๆๆๆๆ
    #858
    0
  4. #857 ไอยดา (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 11:20
    ห้องนี้ต้องมีทางลับเชื่อมกับภูเขา เพื่อใครเข้ามาได้ 5555
    #857
    0
  5. #856 mugglemousee (@mousezaap18) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 11:19
    ลุ้นไม่ไหวแล้ววว
    #856
    0
  6. #855 Warun (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 11:11

    แม่.....

    #855
    0
  7. #854 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:59
    รอหนังสือ ไม่ไหวแล้วค่ะ
    #854
    0
  8. #853 micminny (@micminny) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:32
    เสด็จแม่ของรังสิอรุณกาล อยู่ในห้องเปล่าคะ ลุ้นพร้อมกับขบคิดไปด้วย
    #853
    0
  9. #852 ancova554 (@ancova554) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 09:28
    ลุ้นๆๆคะอยากรู้
    #852
    0
  10. #851 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 08:15
    โอ้ยยย ใครๆๆๆๆๆ
    #851
    0
  11. #850 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 07:48
    ลุ้นจังเลยค่ะ
    #850
    0
  12. #849 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 06:55
    ตื่นเต้นจังค่ะ ลุ้นนนน
    #849
    0
  13. #848 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 05:55
    ตื่นมาดีใจ ได้อ่านตอนใหม่เร็วขึ้น รออออๆๆๆ ตอนต่อไปค่ะ

    ปล. สรุป ไรท์ ปิดต้นฉบับ ส่งโรงพิมพ์ไปยังค่ะ จะได้เตรียมซื้ออ่ะ หยอดกระปุกรออออ งานหนังสือปีนี้ แล้วชวด >_<
    #848
    0
  14. #847 mooning khayan (@lastnight14) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 05:42
    ค้าง เดาทางไรเตอร์ มิออกเลย รอต่อค่ะ
    #847
    0
  15. #846 Zensen (@zensen) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 03:40
    ตอนนี้ลุ้นมากค่ะ
    #846
    0
  16. #845 Mayzia (@mixmay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 03:39
    มีใครอยู่ในห้อง? ตื่นเต้นๆ
    #845
    0