สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 133,652 Views

  • 1,157 Comments

  • 1,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,246

    Overall
    133,652

ตอนที่ 27 : Chapter 13 (2) : เสียงกระซิบจากความทรงจำ | The Memory Whisperer [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 312 ครั้ง
    12 ส.ค. 61


สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 13 (2)

เสียงกระซิบจากความทรงจำ | The Memory Whisperer


น่าจะเป็นวินาทีที่ยากที่สุดในชีวิตอีกครั้งหนึ่งของเก็ดถวา...

การเดินออกมาจากความสุขและตัวตนของตัวเองสำหรับเด็กอายุห้าขวบก็นับว่ายากมากแล้ว แต่เก็ดถวาไม่นึกเลยว่าการได้กลับมายังแผ่นดินเกิดอีกครั้งในวัยนี้และในวันที่เธอไม่ใช่คนเดิม วันที่เธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว วันที่ความทรงจำที่กำลังครอบงำจิตใจเหล่านั้นยิ่งชัดเจนมากขึ้นในทุกรายละเอียด มันยากเหลือเกินที่จะผ่านไปได้

ไพรเวทเจ็ทของเหมราชจอดสงบนิ่งอยู่ที่หลุมจอดหน้าอาคารรับรองผู้โดยสารวีไอพีภายในสนามบินอันชุล กัปตันลงจอดได้อย่างนิ่มนวลมาก คงมีแต่หัวใจของเธอเองที่สั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินจะถล่มทลายลงตรงหน้า เก็ดถวาปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตักตัวเองด้วยมืออันสั่นเทาก่อนยกขึ้นคลำหาของรักที่ลำคอ

สร้อยเกล็ดหิมะ...เธอสวมติดคอมาในวันที่ต้องเหยียบดินแดนคีราลัยอีกครั้ง ซ่อนมันไว้มิดชิดภายในเสื้อยืดคอปีนแขนยาวตัวหนา หญิงสาวรู้สึกว่ามันกำลังส่งพลังงานความร้อนบางอย่างออกมาจนเธอรู้สึกได้ เหมราชใส่เสื้อโค้ทให้เธอตอนที่ประตูเครื่องบินเปิดออกสู่บันไดที่ถูกเชื่อมต่อไว้แล้ว เขาไม่ได้พูดอะไรเลย มีแต่ดวงตาที่คอยสังเกตสังกาเธออยู่แทบจะทุกอิริยาบถ

ลมหนาววูบแรกที่พัดปะทะผิวหน้าพากลิ่นบริสุทธิ์และเสียงกระซิบจากหิมาลัยเข้าโอบล้อมเลือดเนื้อที่กำลังเต้นเร่าเริงร่าอยู่ภายในกายของเก็ดถวา ความปรีดาได้ที่กลับ ‘บ้าน’ กำลังต่อสู้โรมรันขันแข็งกับความกลัว เก็ดถวาแตะคอตัวเองที่มีสร้อยเกล็ดหิมะประทับนิ่งอยู่ตรงนั้น สูดลมหายใจลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนมันออกด้วยสติและสมาธิที่ถูกฝึกมาอย่างดี มันน่าแปลกที่อากาศหนาวเหน็บระดับห้าองศาเซลเซียสแต่ตอนนี้มือของเธอไม่สั่นอีกต่อไป ดวงตาสีนิลกลมโตมองตรงอย่างพร้อมเผชิญทุกสิ่งเบื้องหน้า

“เก่ง” ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเธอกล่าวชมด้วยเสียงนุ่ม เก็ดถวาดูจะกลับเข้าสู่สภาวะปกติ เธอไม่สั่น ตาไม่แดง มือที่เขาคว้ามากุมไว้ตอนนี้ก็ไม่เย็นชืดอย่างที่เขานึกไว้

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“คุณกำลังทำอยู่ ผมรู้”

เก็ดถวามองเขาแล้วคลี่ยิ้มบางเบา หญิงสาวปล่อยให้เขาเดินนำหน้าลงบันไดไปสู่บุคคลที่มารอต้อนรับอย่างให้เกียรติ

ภวันติ พลเทวา รออยู่ที่เชิงบันไดด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเป็นมิตรแบบที่เขาเคยเป็นมาตลอด ข้างๆ เขาคือสุภาพสตรีที่แต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองคีราลัยยืนรออยู่ด้วย

สองหนุ่มจากสองซีกโลกจับมือกันแน่นแฟ้น

“ยินดีต้อนรับสู่คีราลัยครับคุณเฮคเตอร์ การเดินทางเรียบร้อยดีนะครับ อ้อ...นี่พี่สาวของผมเอง ภาริตา พลเทวา” หญิงสาวผู้ได้รับการแนะนำว่าเป็นพี่สาวของภวันติแย้มยิ้มให้ผู้มาเยือน ก่อนส่งมือออกมาให้สุภาพบุรุษได้จับเพื่อเป็นการทักทาย

“ยินดีที่ที่ได้พบครับ คุณภาริตา” 

“ยินดีที่ได้ต้อนรับคุณเช่นกันค่ะ” เธอพูดตอบมาเป็นภาษาอังกฤษแบบไม่คล่องแคล่วนัก เก็ดถวาที่ถูกบ่ากว้างของทริปเปิลเอชบังจนมิดเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะโผล่หน้าออกมาสังเกตดู ถ้าไม่ผิดจากที่อ่านมา ภาริตาคนนี้น่าจะเป็นลูกติดของท่านผู้หญิงนิศานาถภริยาประธานาธิบดีที่เกิดกับสามีคนแรกก่อนที่เธอจะแต่งงานกับปารัช แม้ปารัชจะรับหล่อนเป็นบุตรบุญธรรม แต่ทั้งเขาและภวันติก็ไม่ค่อยเอ่ยถึงภาริตาในสื่อใดๆ เธอเป็นแบบฉบับของผู้หญิงคีราลัยดั้งเดิมที่ตกอยู่ใต้อำนาจของเพศชายแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ เป็นแม่ศรีเรือน เป็นช้างเท้าหลัง ไม่ได้รับการศึกษาถึงขั้นสูงสุดเหมือนลูกชาย ไม่ได้รับโอกาสให้ทำหน้าที่บริหารหรือถ่ายทอดอำนาจจากบิดา เธอเป็นเพียงเครื่องมือในการ ‘สร้างสัมพันธ์’ เพื่อช่วยสร้างฐานอำนาจให้ผู้ชาย ปารัชอาจมองว่าเขามีทรัพยากรที่ไม่ต้องลงทุนอย่างภาริตาอยู่ในบ้านเฉยๆ ถ้าเหมราชสนใจก็ถือว่าคีราลัยจะได้กำไรอีกต่อหนึ่ง  

แม่สาวภาริตาถึงได้ส่งสายตาหมายจะ ‘สร้างสัมพันธ์’ กับหนุ่มหล่อผู้มั่งคั่งและมากล้นไปด้วยอำนาจบารมีอย่างเหมราชเสียเต็มที่ทีเดียว...

“คุณพ่อมีประชุมสภา ท่านให้พวกเรามาดูแลคุณ...แล้วก็...โอ...” ภวันติตกตะลึงเมื่อสังเกตเห็นสุภาพสตรีในชุดโอเวอร์โค้ทสีขาวสะอาดยืนตัวตรงแสนสง่าอยู่ด้านหลังแขกวีไอพีของเขา “คุณไม่ได้บอกผมว่า คุณหมอจะเดินทางมาด้วย”

เห็นดวงตาเป็นประกายเหมือนคริสตัลต้องแสงของหนุ่มคีราลัยแล้วหนุ่มนิวยอร์กถึงกับต้องคว้ามือของคุณหมอมากุมกระชับไว้อย่างประกาศสิทธิ

“พอดีหมอเพิ่งได้หยุดพักร้อนแบบ...กะทันหัน ผมเลยชวนมาทำงานด้วยกัน ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้แจ้ง”

“โอ ไม่เป็นไรเลยครับ ดีใจเสียอีกที่ได้ต้อนรับคุณหมออีกคน เอ...แล้วเรื่องที่พัก”

“หมอนอนกับผม...เอ้อ หมายถึง พักที่เดียวกับผมได้ครับ เห็นว่าเป็นบ้านพักรับรองมีหลายห้องนอนอยู่”

“ได้สิครับ ได้แน่นอน” ภวันติยิ้มกว้างแต่ดูก็รู้ว่าแอบเจื่อนลงไปนิดหนึ่ง ส่วนภาริตาก็ดูจะอึ้งไปทันทีเมื่อไม่ได้คาดฝันว่าซีอีโอที่พ่อเลี้ยงสั่งให้มา ‘ดูแล’ จะหนีบคู่ควงมาด้วย “ถ้าช่วงที่คุณเฮคเตอร์ต้องออกไปสำรวจไซต์งาน ผมยินดีเป็นไกด์พาคุณหมอเที่ยว ที่คีราลัยของเรามีที่สวยๆ เยอะเลย หมอต้องชอบครับ”

“อ้อ..ค่ะ...ขอบคุณค่ะ” คุณหมอเก้อไปเล็กน้อยกับความกระตือรือร้นจนดูจะล้นๆ ของเจ้าบ้านไปบ้าง เหมราชมองแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ

“ทีมวิศวกรของแฮมิลตันมาถึงกันครบแล้วใช่ไหมครับคุณภวันติ” ลากเข้าเรื่องงานท่าจะดี...

“อ้อ...ครับ ทีมใหญ่ถึงเมื่อวันก่อน เมื่อวานที่มาสมทบเป็นนักทรัพยากรธรณี ตอนนี้พวกเขาเริ่มลงมือทำงานกันไปบ้างแล้ว เดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะเอาพาสปอร์ตของพวกคุณไปจัดการลงตราให้ เรื่องสัมภาระจะมีรถนำไปส่งให้ถึงที่พัก เดี๋ยวเราแวะทานกลางวันกันก่อนแล้วค่อยเข้าที่พักนะครับ ผมจองร้านอาหารพื้นเมืองชั้นหนึ่งของอันชุลเอาไว้แล้ว เชิญครับ” ภวันติผายมือเชื้อเชิญให้เข้าด้านในอาคาร

เก็ดถวากระชับเสื้อโค้ทให้แน่นเข้า ลมอันหนาวเหน็บแทบบาดหน้าพัดมาวูบใหญ่ แล้วหญิงสาวก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงหนักหน่วง ขนลุกชันไปทั้งร่าง

“โอ๊ะ…” ภวันติเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างแล่นลมลอยอยู่บนฟ้าเหนือจุดที่พวกเขากำลังยืน ทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมอง แล้วเก็ดถวาก็ได้รู้ถึงสาเหตุของอาการขนลุกของเธอได้ในนาทีนั้น

“นกอินทรี !” 

ไม่ใช่อินทรีธรรมดา หากเป็นอินทรีภูเขาสีดำสนิทที่มีส่วนหัวสีขาวปลอดตัวใหญ่กำลังกางปีกกว้างน่าเกรงขามโต้ลมบนฟ้ากว้างอย่างองอาจ เหมราชจ้องมองอย่างไม่นึกฝันว่าจะได้เห็น ส่วนเก็ดถวา...ราวกับต้องมนตร์...เธอเงยหน้ายืนมองมันนิ่งงันแม้ว่าแดดจะจัดจ้าจนคนอื่นต้องหรี่ตา ปีกของมันพาดผ่านลำแสงแห่งตะวันไปมาอย่างไม่กริ่งเกรงสิ่งใด อินทรีสีดำบินวนอยู่เหนือกลุ่มคนบนสนามบินอยู่หลายรอบก่อนจะบินหายลับไปทางภูเขาหิมะ

“บริเวณสนามบินปล่อยให้มีนกมาบินได้ยังไง อันตรายจริง เดี๋ยวต้องตำหนิทางการท่าฯ เสียหน่อย” ภวันติอุบอิบบ่นอย่างรู้สึกขายหน้าเล็กน้อย อันที่จริงสนามบินอันชุลก็มีเรื่องที่ไม่ได้มาตรฐานสากลอยู่หลายอย่างเพราะสร้างมานาน ไม่ใช่แค่เรื่องนกนี่หรอก

หากทั้งเหมราชและเก็ดถวาไม่ได้ยินเสียงใดๆ ของใครที่ชวนคุยอีก ในหัวมีแต่ภาพนกอินทรีตัวใหญ่ที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ใจ


อาหารคีราลัยเน้นไปที่เนื้อสัตว์ย่างหอมกรุ่นจากเตาถ่าน ทั้งเนื้อวัว หมู และแกะ กินกับขนมปังและซุปที่เคี่ยวจากมะเขือเทศสด หอมใหญ่และพริกภูเขา เผ็ดร้อนกำลังดีเหมาะกับอากาศที่หนาวเกือบทั้งปี ข้าวและผักสดใบเขียวเป็นของหายาก มีแต่ภัตตาคารใหญ่ๆ ที่จะสั่งมาได้ กว่าที่เหมราชและเก็ดถวาจะได้อยู่กันลำพังก็หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ หนุ่มสาวนั่งข้างกันอยู่ในรถลีมูซีนที่กั้นห้องโดยสารอย่างเป็นส่วนตัว โดยมีกรณ์นั่งอยู่ด้านหน้ากับคนขับ 

เก็ดถวากำลังคิดถึงหลายสิ่งวนเวียน ตั้งแต่ที่สนามบินจนจบมื้ออาหาร ภวันติไม่กล่าวถึงการหายตัวไปของเพียงดินกับเธอเลยแม้แต่ประโยคเดียว ทั้งๆ ที่มันน่าจะเป็นเรื่องใหญ่และซีเรียส โดยเฉพาะกับเธอผู้เป็นน้องสาวของผู้สูญหาย เขาก็ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เมื่อเขาไม่เอ่ย เก็ดถวาจึงตัดสินใจไม่พูดก่อนเพื่อขอจับสังเกตต่อไปอีกนิด

น่าแปลก...น่าแปลกจริงๆ หรือว่าเพียงดินไม่ได้หายไป...หรือ...ไม่มีใครที่นี่รู้ว่ามีคนหายไปในเทือกเขาสุมันตรา?

“ภวันติ...เขาชอบคุณ” ทริปเปิลเอชเปรยขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ตลอดมื้ออาหาร ลูกชายของปารัชดูเอาใจใส่แฟนสาวของเหมราชอย่างมากมาย บางครั้งก็เผลอมองด้วยตาหวานเชื่อม ผู้ชายด้วยกันมองปราดเดียวก็รู้ว่าภวันติกำลังประทับใจคุณหมอแบบปิดไม่มิดแล้ว

“ไม่มั้งคะ ฉันอายุมากกว่าเขานะ” เก็ดถวายักไหล่อย่างไม่เห็นสำคัญ สำหรับเธอ ภวันติดูยังเป็นแค่หนุ่มน้อยที่เดินตามทางที่พ่อขีดเส้นไว้ให้แบบเคร่งครัด

ทริปเปิลหัวราะหึหึ “สมัยนี้ใครเขาสนกันเล่า” 

“คุณภาริตา...เธอก็ดูสนใจคุณเอามากๆ เลย” คนนั่งข้างปรายตามองแล้วเอ่ยขึ้นบ้าง พี่สาวของภวันติ น่าจะอายุพอๆ กับเธอ พูดภาษาอังกฤษไม่ดีนักแต่ก็พอสื่อสารได้ ไม่ค่อยรู้เรื่องการค้าเศรษฐกิจการเมือง เรื่องวิชาการกว่านี้ไม่ต้องพูดถึง คุยด้วยสองสามประโยคก็รู้แล้วว่าถูกเลี้ยงมาแบบนางซินก้นครัวจริงๆ มีแต่สายตาเอียงอายเวลาที่เหมราชชวนคุยเท่านั้นที่ทำให้หญิงสาวคนนั้นยังดูเป็นมนุษย์ ไม่ใช่หุ่นยนต์

“ท่านปารัชอาจจะส่งเธอมาเพื่อสานสัมพันธ์กับผม” คล้ายๆ กับเชอร์ลีน ฟอสเตอร์ ลูกสาวรัฐมนตรีต่างประเทศคนนั้น  

“สานสัมพันธ์ กับ อ่อย นี่ความหมายเดียวกันไหมคะ” เหมราชหันขวับมามองคนถามแล้วขำพรวด ทำไมแม่คุณพูดประโยคเดียวกับที่เขาเคยพูดไว้เลย นี่มัน...soulmate ชัดๆ ! 

“ถ้าปารัชส่งภาริตามาอ่อยคุณได้สำเร็จแล้วได้คุณเป็นลูกเขยก็เหมือนถูกซูเปอร์ล็อตโตทุกงวดจนตายเลยนะนั่น ส่วนคุณ...เผลอๆ อาจจะได้สัมปทานเหมืองทุกเหมืองที่นี่เลยก็ได้...จะว่าไปก็วินวิน” เก็ดถวาอ่านเกมขาด ผู้หญิงไวเรื่องพวกนี้ และใครว่าเก็ดถวาเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งเดินได้ เหมราชคนหนึ่งล่ะที่จะขอเถียงขาดใจ แคทตี้ของเขานี่แหละแสบที่สุด ความแสบที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนภายใต้ใบหน้านิ่งๆ ไม่รู้สึกรู้สา แม่ตัวแสบหันมองเขาแล้วหรี่ตาถามอย่างกวนๆ 

“ว่าไงคะ อยากมีภรรยาเป็นคนคีราลัยไหมล่ะ”

เหมราชกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบของเขาพราวระยับจนคนเปิดประเด็นเริ่มร้อนๆ หนาวๆ ชายหนุ่มจ้องลึกที่ดวงตาของเธอ พูดทีเล่นทีจริง 

“อยากสิ ผมอยากมีเมียเป็นคนคีราลัยจนตัวสั่นไปหมดแล้ว แคทตี้ที่รัก” 

แคทตี้ของเฮคเตอร์ร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัว ความนัยของเขาที่ถูกปาใส่หน้าทำให้เก็ดถวาไปต่อไม่ถูก นั่นเขาประชด...หรือพูดจริง ? เขาทำให้เธอรู้สึกวูบวาบแม้ว่าจะไม่มีร่างกายส่วนไหนสัมผัสกันเลย หญิงสาวเริ่มทนความประหม่าไม่ไหว แต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะเสียงดังขึ้นมาพาให้ฉงน

“ขำอะไรคะ”

เหมราชหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปหน้าตาบึ้งๆ ของเธอไว้แล้วพลิกให้เธอดูหน้าตัวเอง

“ดูหน้าคุณเองตอนนี้สิ นี่มันหน้าของคนที่กำลัง ‘หึง’ ชัดๆ แคท...คุณเริ่มคิด อ่าน พูดและทำเหมือนแฟนผมจริงๆ เข้าไปทุกทีแล้วนะรู้ตัวไหม”

เก็ดถวาหน้าแดงอย่างอับอาย ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะรู้ทันทุกอากัปกิริยาของเธออย่างน่าโมโห หญิงสาวแจกค้อนเขาวงใหญ่ก่อนสะบัดหน้าหันออกนอกหน้าต่าง มองไปยังวิวภายนอกรถคันหรูที่กำลังวิ่งผ่านถนนหนทางเล็กๆ บ้านเรือนที่ก่อขึ้นจากอิฐและดินลงสีสันสดใส ซึมซับภาพที่เคยเป็นเพียงภาพความทรงจำที่จับต้องไม่ได้  แม้ประชากรคีราลัยจะแต่งกายแบบตะวันตกไปมากแล้ว แต่ก็ยังมีผู้คนส่วนหนึ่งที่ยังนิยมใส่ชุดพื้นเมืองแบบที่เคยใส่กันมาหลายร้อยปี ผู้ชายจะสวมผ้าทอจากขนสัตว์ให้ความอบอุ่นยาวคลุมเข่า ด้านในเป็นกางเกงบุหลายชั้น เน้นสีเข้มเพื่อเก็บกักความร้อนเพราะต้องทำงานกลางอากาศหนาวนอกบ้านทั้งวัน ส่วนผู้หญิงก็สวมเสื้อคลุมจากผ้าทอขนสัตว์หรือผ้าฝ้าย แต่ความยาวจะคลุมถึงข้อเท้า มีปักลายด้วยสีสันที่สดใสกว่า ดูคล้ายชุดกระโปรงของตัวละครในภาพยนตร์จีนกำลังภายในแต่ไม่รุ่มร่ามขนาดนั้น เน้นทะมัดทะแมงเหมาะกับการมีชีวิตที่ต้องเดินขึ้นๆ ลงๆ บนภูเขา เครื่องประดับระดับชาวบ้านคีราลัยเป็นหินสีที่ร้อยอย่างประณีตเป็นแผงไว้สวมคอ พวกเขาเชื่อว่านอกจากจะให้พลังงานที่ดีเพราะเป็นธาตุบริสุทธิ์แล้ว หินเหล่านี้ยังให้อุณหภูมิที่เหมาะสมต่อร่างกายผู้ที่สวมใส่ได้อย่างอัศจรรย์   

อันชุลเปลี่ยนไปมาก...เก็ดถวามองเห็นซูเปอร์มาร์เก็ตแบรนด์ตะวันตกชื่อดังอยู่ใจกลางเมือง เห็นธนาคารต่างชาติ เห็นห้างสรรพสินค้า สิ่งก่อสร้างสมัยใหม่แทรกอยู่กับบ้านเรือนแบบเก่า มีรถเมล์วิ่งแต่สภาพบุโรทั่งแทบทั้งนั้น แทบทุกคนที่เดินถนนมีโทรศัพท์มือถือใช้ รุ่นเก่าใหม่ต่างกันไปตามฐานะ แต่ในขณะเดียวกัน ขอทานและคนไร้บ้านก็ยังเห็นได้ทั่วไป น่าจะมากกว่าในอดีตเสียด้วยซํ้า ป้ายหน้าร้านค้าเขียนว่าปิดกิจการก็มากสะท้อนว่าเศรษฐกิจที่ผ่านมานั้นไม่ได้ดีนัก รถยนต์ที่นี่ส่วนมากมาจากญี่ปุ่นและเกาหลี คีราลัยมีประชากรเกือบสองล้านคน อาศัยอยู่ในเมืองหลวงอันชุลก็ราวๆ ครึ่งหนึ่งเข้าไปแล้ว การจราจรเริ่มหนาแน่นเมื่อลีมูซีนแล่นผ่านจัตุรัสกลางเมือง

เก็ดถวาเงยหน้ามองอนุสาวรีย์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางจัตุรัสแล้วหัวใจก็สะท้านไหว

พระบรมรูปแห่งคีริชศิขเรนทร ทรงประทับยืนหันหน้าสู่หิมาลัย ข้างพระวรกายด้านซ้ายมีเสือดาวหิมะนอนหมอบแทบพระบาท พระกรขวาถือหนังสืออันเป็นสัญลักษณ์แห่งกษัตริย์ผู้รอบรู้ สิ่งที่ขาดไปคืออินทรีภูเขา สัตว์คู่บัลลังก์อีกหนึ่งชนิด...ที่ยังไม่มีใครพานพบในรัชสมัยของพระองค์...

เก็ดถวาจ้องมองพระบรมรูปด้วยความรู้สึกหมองเศร้าจนน้ำตาแทบจะหยด เหมราชลอบมองเธออย่างเห็นใจแต่ก็ตัดสินใจปล่อยให้หญิงสาวอยู่ลำพังในภวังค์แห่งความหลังที่เป็นส่วนตัวของเธอ คุณหมอกะพริบถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาให้ย้อนคืนกลับไป ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะต้องเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นว่ารถลีมูซีนกำลังพาเธอมาถึงสถานที่ใด...


เขตพระราชฐานทิปปติคีรี’

ประตูไม้สนโบราณสลักเสลางดงามที่มีอายุนับร้อยปีถูกเปิดออก ทหารสองนายที่เฝ้าประตูยกมือขึ้นทำความเคารพ รถยนต์ของภวันติแล่นนำเข้าไป ส่วนรถของเหมราชและเก็ดถวาแล่นตามมาอย่างช้าๆ คุณหมอลดกระจกลงอย่างไม่ต้องการให้มีอะไรมาขวางกั้นการมองเห็นของเธอ

“ผมไม่ได้บอกคุณใช่ไหม ว่าที่พักของเราในอันชุลถูกจัดไว้ให้เป็นเรือนรับรองในเขตวังเก่า” 

เขาไม่ได้บอก แต่นั่นไม่สำคัญอีกแล้ว เก็ดถวากำลังก้าวกลับเข้าสู่อดีตที่จากมาอย่างไม่มีอะไรฉุดรั้งได้อีก รถยนต์กำลังเคลื่อนผ่านตำหนักต่างๆ ในจุดที่มันเคยตั้งอยู่ ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง มีแต่ตำหนักพระสนมมาลตีเท่านั้นที่หายไปเพราะไฟไหม้วอดทั้งหลัง ปัจจุบันนี้มันเหลือแต่แท่นอิฐที่ถูกล้อมไว้ด้วยเชือก มีสวนดอกไม้อยู่รอบๆ เก็ดถวาแอบกรีดน้ำตาเงียบๆ พยายามยิ่งยวดที่จะไม่ร้องไห้เมื่อได้กลับมาเห็น ‘บ้าน’ อีกครั้ง

พระราชวังทิปปติคีรีกินพื้นที่สามร้อยไร่บริเวณริมแม่น้ำอันชุลและเชิงเขาชานติที่ต่อยาวไปจนถึงเทือกเขาสุมันตรา ทั้งหมดเป็นภูเขาย่อยที่แตกแขนงมาจากหิมาลัยอันเป็นเส้นเลือดใหญ่ของผู้คนในหลายประเทศบริเวณนี้ เป็นพื้นที่บนที่ดอนที่สามารถมองเห็นอันชุลได้ทั้งเมือง ด้านหลังเป็นภูเขา ด้านข้างมีแม่น้ำ พระตำหนักต่างๆ ส่วนใหญ่ถูกสร้างด้วยหินภูเขา มีการก่ออิฐถือปูนเสริมอย่างแข็งแรงถึงได้อยู่มาได้หลายร้อยปี ขอบประตูหน้าต่างเป็นไม้สลักลายพื้นเมืองลงสีสันสวยงาม ต้นกุหลาบพันปีใหญ่ยักษ์ยังคงยืนต้นอยู่หน้าตำหนักใหญ่ แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีดอกออกแม้แต่ดอกเดียว โดยรวมแล้วทั้งอาณาบริเวณก็ดูจะได้รับการบูรณะซ่อมแซมและคงสภาพเดิมๆ เอาไว้ให้มากที่สุด

รถทั้งสองคันมาจอดสงบนิ่งอยู่หน้าบ้านทรงคีราลัยประยุกต์ เก็ดถวาก้าวลงจากรถ พิจารณาสิ่งก่อสร้างเบื้องหน้าที่เธอดูออกทันทีว่าอาคารหลังนี้เพิ่งสร้างขึ้นใหม่ เพราะแต่เดิมบริเวณจุดนี้เป็นสวนต้นพลัมที่มีเพียงศาลาเล็กๆ ไว้กลางสวนเพื่อหย่อนใจเท่านั้น มันยากนักที่ความทรงจำของเด็กอายุห้าขวบจะยังชัดนัก แต่เธอก็จำได้ในทุกรายละเอียดอย่างน่ามหัศจรรย์จริงๆ

“ยินดีต้อนรับสู่ทิปปติคีรีของเราครับ” ภวันติผายมืออย่างภาคภูมิใจ ภาริตาลงยืนสงบเสงี่ยมรออยู่กับบรรดาแม่บ้านที่ทางปารัชเตรียมไว้รองรับ เก็ดถวาชักสีหน้าอย่างไม่รู้ตัวทันที เขากล้าพูดได้อย่างไรว่า ‘ของเรา’ โชคดีนักที่เจ้าบ้านไม่ทันสังเกตเห็น เขาสาธยายต่อเจื้อยแจ้ว “เดิมทีที่นี่เคยเป็นพระราชวังหลวงที่กษัตริย์ของเราในทุกราชวงศ์ทรงพำนักอยู่มาหลายร้อยปีครับ จนกระทั่ง...เอ่อ...มีเหตุโศกนาฏกรรมที่ทำให้เราต้องยุติระบอบราชาธิปไตย ทางรัฐบาลจึงได้แปรสภาพพระราชวังทิปปติคีรีที่เต็มไปด้วยศิลปะและอารยธรรมเก่าแก่ให้เกิดประโยชน์กับรัฐมากที่สุด ตำหนักของมกุฏราชกุมารตอนนี้เป็นทำเนียบรัฐบาล ตำหนักฝ่ายในของสมเด็จพระราชินีเราทำเป็นพิพิธภัณฑ์และแกลเลอรี่ ส่วนตำหนักอื่นๆ เราก็ใช้เป็นออฟฟิศของทางราชการต่างๆ ยกเว้นไว้ที่เดียวก็คือ...ตำหนักใหญ่ของคีริชครับ...”

เก็ดถวามองตามขึ้นไปยังเนินเขาที่อยู่สูงที่สุด ตำหนักใหญ่ขององค์กษัตริย์ยังตั้งตระหง่านราวมีชีวิต

“เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพระตำหนักใหญ่ เศร้าเกินกว่าที่ใครจะไปใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้ ร่องรอยทั้งหลายก็ยังหลงเหลือ ไม่ว่าจะรอยกระสุน รอยพระโลหิตบนเครื่องใช้ต่างๆ ที่ยังเหลือคราบ ดูแล้วไม่ว่าจะทำมิวเซียมหรืออะไรก็เหมือนกับจะตอกย้ำถึงเหตุการณ์นั้นมากขึ้น รัฐบาลจึงได้มีมติให้ปิดพระตำหนักเอาไว้ ดูแลรักษาให้คงสภาพทุกอย่างเหมือนตอนที่พระบรมวงศานุวงศ์ยังทรงพระชนม์ชีพ และจะเปิดให้เยี่ยมชมเฉพาะแขกพิเศษของรัฐบาลที่ได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษเท่านั้น”

“แล้วฉัน...กับคุณเหมราช จะมีโอกาสได้รับสิทธิพิเศษนั้นบ้างไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยถามทันที เหมราชยังสังเกตเธอเงียบๆ ดวงตาของคุณหมอยังมองเขม็งไปที่ตำหนักใหญ่ราวกับได้ยินเสียงเพรียกหาที่ก้องดังในโสตประสาทไม่หยุดหย่อน

“ได้สิครับ ได้แน่นอนถ้าคุณหมอต้องการ” เจ้าบ้านยิ้มกว้าง เขาเชื้อเชิญแขกทั้งคู่เข้าไปในบ้านหลังใหม่

“ผมเตรียมเรือนรับรองแขกหลังนี้ให้คุณทั้งสองครับ เป็นเรือนสร้างใหม่ แต่เดิมตรงนี้เป็นสวนต้นพลัม แต่คุณพ่อเห็นว่าพื้นที่โซนนี้กว้างขวางน่าจะสร้างประโยชน์ได้จึงได้ให้สร้างเรือนรับรองแขกพิเศษของรัฐบาลขึ้นมาทั้งหมดสามหลัง มีประตูเข้าออกเป็นอิสระ แต่ยังคงอยู่ในระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดครับ”

เขาเดินนำผู้มาเยือนขึ้นไปยังชั้นสอง

“ห้องข้างบนมีห้าห้องนอน ผมเตรียมห้องนอนใหญ่ที่สุดไว้ให้คุณเฮคเตอร์ ห้องเล็กฝั่งตะวันตกให้คุณกรณ์ แต่ถ้าคุณอยากปรับเปลี่ยนอะไรก็เชิญได้ตามสะดวกเลยนะครับ แม่บ้านของเราทำความสะอาดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ไว้ให้พร้อมทุกห้อง”

เหมราชเดินเข้าไปสำรวจห้องนอนใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปดูห้องนอนที่เล็กลงมาแต่มีประตูเชื่อมกับห้องนอนขนาดเท่ากันอีกห้อง

“ผมกับคุณหมอชอบแสงแดดยามเช้า ห้องนี้น่าจะรับแดดเช้าได้เต็มๆ กว่าห้องนอนใหญ่ ผมกับคุณหมอขออยู่ห้องนี้แทนแล้วกันนะครับ”

ภวันติทำตาปริบๆ ตอนเห็นทริปเปิลเอชโอบไหล่คนรักของเขาเข้ามาชิดอย่างสนิทสนม กรณ์ถึงกับกลอกตาไปมาให้กับความ ‘ร้าย’ ของเจ้านาย “เอ้อ...ครับ ยินดีมากครับ เดี๋ยวผมจะให้พนักงานเอากระเป๋าเดินทางของพวกคุณเข้าห้อง บ่ายนี้เชิญพักผ่อนกันตามสบายก่อน เดินทางมาเหนื่อยๆ ตอนเย็นผมจะมารับไปดินเนอร์กับคุณพ่อนะครับ”

สิ้นเสียงของภวันติไปบ้านทั้งหลังก็ดูจะเงียบลง กรณ์หิ้วกระเป๋าเข้าห้องตัวเอง ทิ้งให้เจ้านายกับเก็ดถวาอยู่กันลำพังในห้อง คุณหมอมองหน้าเขาราวกับจะขอบคุณ

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกที่ผมเลือกห้องนี้ โอเค เรื่องแดดเช้านั่นก็ใช่ แต่ผมไม่เคยลืมว่าเราสองคนไม่ใช่คนรักกันจริงๆ ดังนั้น...คุณไปนอนอีกห้องนั่นเหมาะแล้ว แต่ขอมีประตูเชื่อมไว้สักนิดให้ผมได้อุ่นใจว่ายังเห็นคุณได้สักหน่อยก็แล้วกัน”

เก็ดถวายิ้มตอนที่เขายกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอไปวางไว้ให้อีกห้อง 

“เมื่อคืนเราเลิกกันดึกมากแทบไม่ได้นอนเลย ผมว่าคุณอาจจะอยากเก็บของเงียบๆ แล้วงีบสักชั่วโมงก่อนที่เราจะดินเนอร์ เชิญตามสบายนะ ผมจะเช็กงานสักหน่อย”

เหมราชเดินกลับไปที่ห้องตัวเองเงียบๆ แต่ก็ขอแง้มประตูเชื่อมเอาไว้ให้มองเห็นเธอได้ แล้วเขาก็ยังเห็นว่าคุณหมอยังเดินไปมาอยู่พักใหญ่ไม่มีทีท่าว่าจะพัก ชายหนุ่มจึงได้เดินเข้าไปหาอีกครั้ง

“นึกว่าคุณจะหลับเสียอีก”

“ไม่ง่วงเลยค่ะ” เธอกางกระเป๋าเดินทางแผ่หราไว้กลางห้อง กำลังเอาชุดที่เตรียมมาใส่ไม้แขวนไปเก็บในตู้เสื้อผ้า ตอนนั้นทริปเปิลเอชถึงได้ยิ้มปากแทบฉีกถึงรูหูเมื่อสังเกตเห็นว่าในกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอยังมีเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่เขาใช้ความหน้ามึนเลือกซื้อมาให้เธอในวันก่อน นอกจากจะมีชุดราตรีใส่ในงานแต่งงานบุษราณีแล้วก็ยังมีชุดไปรเวทเอาไว้สำหรับที่นี่ด้วยนั่นล่ะ

“คุณเอาเสื้อผ้าพวกนี้มาด้วยหรือ”

เก็ดถวาเห็นของในกระเป๋าก็หน้าแดงขึ้นอย่างเก้อเขิน พยายามรวบๆ ใส่ไม้แขวนอย่างเร็วรี่ “ก็...คุณซื้อให้นี่ ของดีๆ แพงๆ ทั้งนั้น ไม่เอามาด้วยได้ไง...” เธออุบอิบตอบ ไม่ยอมสบตาเขา "เย็นนี้ก็ว่าจะเอาชาแนลไปดินเนอร์กับประธานาธิบดี จะได้สมฐานะคุณชายใหญ่ ดีไหมคะ” 

เหมราชคว้าไม้แขวนมาจากมือเธอแล้วเดินเอาไปเก็บให้ในตู้เสื้อผ้า ทำให้คุณหมอยิ่งเขินเข้าไปอีก

“เยี่ยมที่สุด ถ้าใช้ไม่พอก็บอก...”

“พอแล้วค่ะ พอ ห้ามซื้ออีกแล้วนะคะ” เธอร้องห้ามเสียงหลงพาให้อีกฝ่ายหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะมองเธอนิ่งแล้วพูดสิ่งที่ยังรบกวนความคิดของเขานับแต่ได้เหยียบคีราลัย 

“แคท...คุณสงสัยเหมือนผมรึเปล่าว่าทำไมภวันติถึงไม่เอ่ยปากเรื่องเพียงดิน”

เก็ดถวาเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที เขาคิดเหมือนเธอ เก็ดถวานึกว่าเขาจะไม่สังเกตเรื่องนี้เสียอีก แต่เปล่าเลย ทริปเปิลเอชก็คือทริปเปิลเอช เขาฉลาดและอ่านสถานการณ์ออกเสมอ “มันน่าจะเป็นเรื่องที่เขาพูดกับฉันเป็นเรื่องแรกด้วยซํ้า แต่ก็เปล่า มันแปลกจริงๆ ค่ะ"

“ผมไม่ได้คุยกับเขาเรื่องนี้เลยก่อนหน้าที่จะมาที่นี่ อยากรอดูท่าทีของเขาก่อน ซึ่งก็แปลกจริงตามคาด เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่พูดถึงด้วยซํ้า ดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย” เหมราชขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด 

“หรือสายของคุณพ่อคุณอาจจะรายงานพลาด เพียงดินไม่ได้หายตัวไป เขายังทำงานอยู่ที่หมู่บ้านไหนสักแห่งแบบปกติดี ?”

ดวงหน้าสวยๆ เคร่งขึ้นอย่างวิตกกังวล “สายของคุณพ่อไม่เคยพลาด แต่ตอนนี้ฉันก็ไม่มั่นใจอะไรแล้วค่ะ ทุกอย่างดูแปลกๆ ไปหมด ฉันเองก็ยังไม่อยากถามอะไรคุณภวันติเรื่องนี้” 

“คุณทำถูกแล้ว รอดูท่าทีของเขาแล้วรอให้เขาพูดออกมาเอง เราจะได้คะเนสถานการณ์ได้ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเพียงดินกันแน่ และรัฐบาลคีราลัย...รู้เห็นกับเรื่องนี้ไหม”

“ค่ะ” เก็ดถวาถอนหายใจ ก่อนมองเขาอย่างรู้สึกอุ่นใจที่สุด “ขอบคุณนะคะ นอกจากดินแล้ว คุณเป็นเพื่อนคู่คิดที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลยค่ะ”

เหมราช แฮมิลตัน ตัวชาดิกก่อนจะรู้สึกซาบซ่านไปทั่วร่าง ความรู้สึก ‘อิ่มเอิบ’ มันคงประมาณนี้สินะ แค่ได้คำชม ความไว้ใจและเชื่อใจจากคนที่ชอบก็พาอิ่มจนดินเนอร์แทบจะไม่จำเป็นแล้ว มือใหญ่ของเขาประคองแก้มนวลเอาไว้ ดวงตาสีสนิมเป็นประกายวิบวับล้อกับแดดบ่ายที่สาดส่องเข้ามา

“อืม นอกจากเป็นเพื่อนคู่คิดแล้ว ผมว่าผมก็น่าจะเป็นแฟนที่ดีมากๆ ด้วยนะ อยากลองเปลี่ยนสถานะกันเลยจริงๆ ไหมล่ะ”

เก็ดถวายิ้มขำกับความพลิ้วของคนตัวโต เธอจับมือของเขาไว้อีกที ก่อนบรรจงหยิกเบาๆ จนอีกฝ่ายร้องโอ๊ยรีบลดมือลง หญิงสาวดันหลังเขาให้กลับเข้าไปห้องตัวเองจนได้

เปลี่ยนค่ะ แต่ ฉันจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณไปรอในห้องคุณ ปิดประตูทางเชื่อมห้ามแอบดู เสร็จแล้วจะเคาะประตูเรียกนะคะ”

“แคท ! ถ้าคุณทำธุระไม่เสร็จภายในสิบห้านาที ผมจะพังเข้าไปหาคุณถึงห้องน้ำจริงๆ ด้วย ค...แคท !” เก็ดถวาปิดประตูใส่พ่อหนุ่มขี้อ่อยทั้งที่ในใจก็หวั่นไหวกับคำพูดและการกระทำของเขามากขึ้นไปทุกวัน แต่...แต่ถ้าไม่คงระยะห่างนี้ไว้ให้มั่นมันอาจทำให้หลายอย่างยากขึ้น หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะพลิกตัวเดินไปยังห้องน้ำ หากลมหนาวที่พัดวูบลอดประตูระเบียงที่แง้มไว้กลับทำให้เธอสะดุดกึก ขนลุกไปทั่วสรรพางค์อย่างน่าประหลาด เก็ดถวาหันกลับมาช้าๆ หัวใจเต้นรัวแรง มือน้อยค่อยๆ เลื่อนบานประตูแล้วก้าวออกไปที่ระเบียง ระเบียงที่มองเห็นพระตำหนักใหญ่แห่งทิปปติคีรีบนเนินสูงได้เต็มตา อินทรีสีดำตัวเดิมบินโฉบมาปรากฏกายอยู่เหนือที่ที่เธอยืนอยู่อีกครั้ง เก็ดถวาจ้องมองมันจนหายลับเหลี่ยมเขา ก่อนจะก้มมองที่พื้น มีบางสิ่งตกอยู่ใกล้เท้าตัวเอง หญิงสาวค่อยๆ ก้มตัวลงเก็บมันขึ้นมาด้วยมือสั่นๆ

ขนนกอินทรี...สัญลักษณ์แห่งนักรบชุดดำแห่งขุนเขา ‘อินทรีภูผา’

พวกเขารับรู้ถึงการมาถึงของ ‘รังสิอรุณกาลแห่งคีราลัย’ แล้ว....


*******************








.
เขียนเองลุ้นเองงงงง 555555 

ภาพของคีราลัยในความคิดของแคลร์ คือธิเบตผสมภูฏานและเนปาล มีความผสมกันระหว่างจีนกับอินเดีย

แต่ก็มีเอกลักษณ์ของความเป็นชนเผ่า เป็นคนภูเขาอยู่ค่ะ

พี่เฮคกับน้องแคทมาถึงคีราลัยแล้ว และทุกอย่างยังรอคอยให้พวกเขาได้ไปเจอค่ะ

เกิดอะไรขึ้นกับเพียงดินกันแน่ แล้วสองพี่น้องจะได้เจอกันอีกไหม

รอลุ้นกันต่อนะคะ

.

ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 312 ครั้ง

29 ความคิดเห็น

  1. #701 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 18:17
    ลุ้นมากเลยคะ เป็นห่วงพวกพี่ดินด้วย

    ปล. ภาพประกอบสวยมากค่ะ
    #701
    0
  2. #700 Goi (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 09:11

    ดื่มด่ำกับการเขียนของไรต์มากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ

    #700
    0
  3. #699 panij152 (@panij152) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 21:02

    ชอบภาพประกอบ นกอินทรีบินเหนือภูเขาสง่างามมากค่ะ รอหนังสือนะคะ งานหนังสือนี้เสร็จทันไม๊คะ

    #699
    0
  4. วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 12:56
    โอ๊ยย อ่านแล้วคิดภาพตามเลยค่ะ
    #697
    0
  5. #695 N' Namfon (@namfon-killua) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 18:07
    เรื่องเข้มข้นขึ้นมากเลย รอนะคะ
    #695
    0
  6. #693 ไอยดา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 10:44

    รอลุ้นค่ะ

    #693
    0
  7. #692 souksawan (@souksawan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 22:35
    น่ารักมากคะ
    #692
    0
  8. #690 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:53
    ภาพสวยมากค่ะ รออ่านต่อค่ะ
    #690
    0
  9. #688 แอม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 18:11

    สนุกมากกกก ลุ้นมากกกกค่ะ

    #688
    0
  10. #687 ingnon (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:16

    โอยยยย ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นค่า

    พี่เหมของน้อง กรี๊ดมากกกก

    เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ

    #687
    0
  11. #686 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 11:33
    เปลี่ยนเลยค่ะคุณหมอ เป็นแฟนจริงๆเต้อะ
    #686
    0
  12. #685 kung2914 (@kung2914) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:40
    รอๆๆๆๆๆๆค่ะ
    #685
    0
  13. #684 HoneyBomb (@HoneyBomb) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:31
    สนุก สุดยอดเลยค่ะ
    #684
    0
  14. #683 pon6969 (@pon6969) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:15
    ขอบคุณคะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #683
    0
  15. #682 jujanene (@jujanene) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:53
    ขอให้ทันงานหนังสือเดือนตุลานะคะ เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะะ
    #682
    0
  16. #681 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:23

    หมอแคทได้กลับบ้านแล้ว พี่ดินอยู่ไหนนะ

    #681
    0
  17. #680 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:21
    ขอบคุณนะคะ รอติดตามอยุ่ค่า
    #680
    0
  18. #679 B-tale (@leenzlspunk) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:11
    อ่านแล้วขนลุกตลอดเลยค่ะคุณแคลร์ ลุ้นๆ
    #679
    0
  19. #678 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:00
    ลุ้นทุกตอน....
    #678
    0
  20. #677 tri_kwan (@240397) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:59
    อ่านช่วงสุดท้ายคือขนลุกเลยค่ะ
    #677
    0
  21. #676 jumjim1964 (@jumjim1964) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:47
    อ่านไปลุ้นไป ขยันหยอดเหลือเกิน รออ่านตอนต่อไปค่ะ
    #676
    0
  22. #675 ying9501 (@yingying9501) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:22
    โอ้ยยยยลุ้นมากค่ะ รอตอนต่อไป
    #675
    0
  23. #674 Mayy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:09

    โอ๊ย!!! น่ารักมากกก ลุ้นกันต่อไปสิเรา

    #674
    0
  24. #673 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 06:58
    รอลุ้นนะคะ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ
    #673
    0
  25. #672 cuties_mm (@cuties_mm) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 05:53
    ลุ้นมากมาย มาบ่อยๆ นะคะจิลงแดงแล้วค่ะ
    #672
    0