สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 145,458 Views

  • 1,217 Comments

  • 1,391 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,171

    Overall
    145,458

ตอนที่ 25 : Chapter 12 (2) : ลิขิตชะตา | A Tailor-Made Fate [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 335 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 12 (2)

ลิขิตชะตา | A Tailor-Made Fate


      'เซอร์ไพรส์ ! พี่แคทดูสิคะว่าเอยอยู่กับใครที่อันชุล’

ภาพเซลฟีของสรัสวตีและพี่ชายข้างบ้านที่หน้าบึ้งเหมือนโจรของเธอถูกส่งเข้าห้องแชทตามมา เก็ดถวารีบพิมพ์ถามอะไรต่ออะไรอีกยืดยาว ข้อมูลของน้องเอยไม่ได้มีอะไรแตกต่างจากของพี่ชายนัก พวกเขายังอยู่ที่อันชุล กำลังเตรียมตัวเข้าไปสำรวจพื้นที่ต่างๆ ในวันรุ่งขึ้น และนั่นก็เป็นการสนทนาครั้งสุดท้ายเมื่อสี่วันที่แล้วที่เธอยังติดต่อกับคณะที่ไปคีราลัยได้
ส่วนตอนนี้...เพียงดินกับสรัสวตีขาดการสื่อสารไปสี่วันแล้ว....

และมันกำลังทำให้เก็ดถวาใกล้จะเป็นบ้าเข้าไปทุกขณะด้วยความกังวลสารพัดเรื่อง เรื่องของแม่ที่เพียงดินทิ้งไว้ให้อย่างตื่นเต้นชวนสงสัย และเรื่องความปลอดภัยจากนี้ของเขาเองที่ทำให้แฝดน้องกินไม่ได้นอนไม่หลับ 

คุณหมอยืนนิ่งมองเป้ากระดาษที่ยังสะอาดเอี่ยมอยู่ในสนามยิงปืนภายในไร่ของตัวเอง หลับตาลงหลายรอบเพื่อรวบรวมสมาธิ พยายามจะส่งกระสุนออกไป แต่ก็ทำไม่ได้เสียที

‘ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับดิน ผู้พันจะไปรับแคทมาที่นี่ ถ้าแคทพบเขา แสดงว่าดินไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว’

คำทิ้งท้ายของเพียงดินยังลอยอยู่ในหัว คู่แฝดของเธอคงไม่รู้ว่ามันยิ่งทำให้คนที่รอประสาทเสียขึ้นเรื่อยๆ ระแวดระวังกลัวจะต้องเจอผู้พันคนนั้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง 

บาร์เร็ตต้าสีดำถูกยกขึ้นเล็ง หากอีกเสียงหนึ่งก็ดังสวนขึ้นมา

‘ถ้าไม่พร้อมยิง อย่าฝืน’  

อย่าฝืน...เป็นอีกครั้งที่เธอเชื่อเขา แพทย์หญิงเก็ดถวาลดปืนลง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะสับสนได้ถึงขนาดนี้ คำว่า ‘คีราลัย’ มันมีอิทธิพลต่อเธอ คำว่า ‘มาตา’ สั่นสะเทือนความรู้สึกเธอได้อย่างมหาศาล คำว่า ‘ผู้พันเวศิน’ ก็สร้างความหวาดผวาได้อย่างไม่น่าเชื่อ จิตวิญญาณของเธอถูกครอบครองเหมือนว่ากำลังได้ยินเสียงเพรียกหาจากดินแดนแห่งภูเขาหิมะนั่นอยู่ทุกขณะจิต

เสียงข้อความเข้าดังมาจากโทรศัพท์มือถือที่เสียบอยู่ในกระเป๋ากางเกง เก็ดถวามองแล้วก็ฉงน มันเป็นข้อความสั้นส่งมาจากหมายเลขที่เธอไม่ได้บันทึกไว้ เป็นหมายเลขแปลกๆ ที่เธอไม่เคยได้รับมาก่อน หญิงสาวใจเต้นรัว รีบกดเปิดอ่าน

มันไม่ใช่ภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ...หากเป็นตัวอักษรเทวนาครีที่ใช้กันในประเทศแถบเทือกเขาหิมาลัย แปลได้ว่า ‘มา-ที่-นี่’

มาที่นี่...มือที่ถือโทรศัพท์เริ่มสั่นเทา...ดิน...สัญชาตญาณของเก็ดถวาบอกว่าเป็นเขา

“แคท ลูก” เสียงเรียกบางเบาที่ดังขึ้นทำให้เก็ดถวาผวาเฮือกอีกครั้ง

“แม่ดา คุณพ่อ” ไม่บ่อยครั้งนักที่พลเอกพศุตม์จะปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างกับมารดาบุญธรรมของเธอ แพทย์หญิงชะงักกึก นายทหารใหญ่มองลูกสาวราวกับมีเรื่องสำคัญจะพูด ในขณะที่แม่เลี้ยงดารณีนั้นหน้าซีดแทบไม่มีสีเลือด ดวงตาของเธอแดงก่ำหากไม่มีน้ำตาราวกับมันได้ถูกห้ามไว้ไม่ให้ไหลลงอาบแก้มอย่างสุดพลัง 

มีบางอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว....เก็ดถวารู้ทันที

“มีรายงานเข้ามาจากหน่วยข่าวกรองของพ่อ ว่า ดิน กับ น้องเอย...หายไป”

หายไป ?.... คืออะไร คุณหมอกลั้นหายใจ โลกรอบตัวที่หมุนวนหนักหน่วงมาก่อนหน้านี้เหมือนถูกแช่แข็งฉับพลัน ร่างของเธอเย็นเยือก ท่านพศุตม์มีสีหน้าเครียดจัดแต่เขาก็ยังควบคุมอารมณ์ได้ดีสมกับเป็นนายทหาร น้ำเสียงทุ้มสากยังเรียบนิ่งแม้กำลังจะบอกข่าวร้ายอย่างตรงไปตรงมา คงมีแต่ดวงตาของเขาที่กำลังหวั่นวิตกอย่างปิดไม่มิด

“คณะทำงานของดินลุยขึ้นเขาเข้าไปที่หมู่บ้านหนึ่งบนเทือกเขาสุมันตรา แต่เจอพายุหิมะระหว่างทาง รถสี่คันในขบวนพลัดหลงกัน สามในสี่คันหากันเจอ แต่รถที่ดินกับน้องเอยนั่งมา...หายไป”

เก็ดถวาหายใจหอบสะท้าน ดารณีกลั้นก้อนสะอื้นที่มาจุกปรี่อยู่ที่ลำคอ

“การสื่อสารที่ยากลำบากท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้ายทำให้ตอนนี้ทางนั้นก็ยังออกค้นหาไม่ได้ ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นเหตุบังเอิญ หรือมีคนลอบปองร้ายเพียงดิน แต่พ่อยังเชื่อว่าดินกับเอยไม่เป็นอะไร บางที เขาอาจจะอยู่กับกลุ่มของผู้พันเวศิน...ในที่ที่ปลอดภัย” 

“ในประเทศนั้น มีที่ที่ปลอดภัยสำหรับดินด้วยหรือคะคุณพ่อ” เสียงของเก็ดถวาพร่าแปร่งราวกับไม่ใช่เสียงตัวเองที่เคยมั่นคงนักแม้ตอนกำลังยื้อชีวิตคนไข้ที่กำลังเป็นตายเท่ากัน

“บางที ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดนะแคท”

เก็ดถวาเก็บปืนใส่ซองด้วยดวงตาที่กล้ากร้าว สองขาก้าวเดินอย่างหุนหัน

“แคท จะไปไหนลูก”

“แคทจะไปคีราลัย”

“แคท !” คราวนี้ทั้งพ่อและแม่บุญธรรมของเธอร้องเสียงหลง ท่านพศุตม์รีบคว้าแขนบุตรสาวไว้ทันก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถคันเก่าของตัวเอง “รอฟังข่าวที่นี่เถอะ ดินกับน้องยังปลอดภัยแน่ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น ผู้พัน...คงส่งข่าวมาแล้ว”

“แล้วคุณพ่อจะให้แคทนั่งรอชะตากรรมจนใกล้บ้าอยู่แบบนี้หรือคะ ให้แคทรอผู้พันเวศินปรากฏตัวขึ้นแล้วบอกว่าดินจากไปแล้ว โดยที่เราไม่ทำอะไรเลยหรือคะ แคทไม่มีวันนั่งรอวันนั้นอยู่เฉยๆ แน่” เก็ดถวาเสียงสั่นด้วยความร้อนรุ่มที่อัดอั้น พศุตม์เข้าใจถึงสิ่งที่ลูกสาวกำลังรู้สึกยิ่งกว่าใคร การหายตัวไปของเพียงดินมีเบื้องลึกแน่นอนทุกคนต่างรู้ดี คุณหมอสูดลมหายใจลึก บังคับมันให้นิ่งสงบแล้วสบตากับผู้มีพระคุณทั้งสองอย่างแน่วแน่

“ดินกับแคท เราสองคนโตมากับคำว่าพันธะสัญญา ในความทรงจำของเราไม่เคยมีสักวินาทีที่จะลืมว่าเรามาจากไหน เป็นใคร และอยู่เพื่ออะไร คุณพ่อเตรียมพร้อมให้เราตั้งแต่เล็กจนโตเพื่อให้เผชิญกับอะไรบางอย่างในวันข้างหน้า สอนให้เราใช้อาวุธ สอนให้เราคิดและทำอย่างผู้นำ สอนทุกเรื่องที่เกี่ยวกับคีราลัย ภาษา วัฒนธรรม เศรษฐกิจ การเมือง สอนให้เราศรัทธา...ในสิ่งที่เราเป็น ดินเคยพยายามปฏิเสธก็จริง แต่แคทรู้ดีว่าทุกลมหายใจเข้าออกของเขามีแต่คีราลัย เหมือนกับที่แคทเองก็ยังฝันเห็นที่นั่นอยู่เกือบทุกครั้งที่ได้หลับตา เราทั้งคู่ ต่างถูกเลือกให้มีชีวิตอยู่ เพื่อรอเวลาที่จะทำบางอย่างให้สำเร็จ และบางที...มันอาจจะถึงเวลานั้นแล้ว” 

ถูกทุกอย่าง...สิ่งที่เก็ดถวาพรั่งพรูออกมาถูกต้องจริงแท้ ดารณีน้ำตาร่วงเผาะอย่างสุดจะกลั้นไหว บุตรสาวยื่นโทรศัพท์มือถือของเธอที่กำลังโชว์ข้อความที่เพิ่งได้รับมาตรงหน้าบิดามารดา

“แคทไม่รู้ว่าดินกับน้องเอยหายไปนานแค่ไหนแล้ว แต่ดินส่งข้อความนี้มาเมื่อสักครู่นี่เองค่ะ”

พลเอกพศุตม์และดารณีอ่านแล้วมองหน้ากันอย่างอึ้งตะลึง

“เป็นเขาแน่นอน ดินอยู่ที่ไหนสักที่ในคีราลัย และเขากำลังต้องการแคท”  

“ลูกจะไปหาดินในที่ที่อันตรายขนาดนั้นได้ยังไง มันเสี่ยงเกินไป มันอาจจะเป็นกับดักของพวกปารัชก็ได้” 

“คุณพ่อเพิ่งบอกเอง ว่าที่ที่อันตรายที่สุด บางทีก็เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดไม่ใช่หรือคะ” ยามจะรั้น ใครจะสู้แพทย์หญิงเก็ดถวานั้นไม่มีอีกแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นพ่อจะไปด้วย” พลเอกพศุตม์ไม่ลดละเหมือนกัน หากคราวนี้แววตาของลูกสาวอ่อนแสงลง

“คุณพ่อ...อยู่ดูแลแม่ดาให้ลูกเถอะนะคะ อีกอย่าง คุณพ่อมีตำแหน่งใหญ่ในรัฐบาล มีงานที่ต้องดูแลอยู่ที่นี่อีกตั้งมาก จะขยับตัวไปไหนทำอะไรสื่อก็จับจ้อง อย่าเสี่ยงกับเรื่องนี้เลยดีกว่าค่ะ ตอนนี้...มีแต่แคทกับดินที่มีพันธะสัญญากับที่แห่งนั้น ไม่เกี่ยวกับใครเลย” 

เก็ดถวาพูดถูกอีกครั้ง แต่เธอคงลืมไปว่านอกจากพศุตม์จะเป็นคนใหญ่โตของบ้านเมืองแล้ว เขาก็ยังเป็น ‘พ่อ’ ถึงไม่ใช่ตั้งแต่เกิด แต่อย่างน้อย เขาก็ทำหน้าที่นี้มาตลอดถึงยี่สิบสองปีแล้ว ครั้นจะไม่ให้ห่วงเลยพศุตม์คงทำไม่ได้แน่นอน

“แต่ลูกจะไปคนเดียวไม่ได้ พ่อไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดพ่อก็ไม่ยอม !”


กรุงเทพมหานคร

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีอย่างเหลือเชื่อเลย น้องต้องขอบคุณเฮคเตอร์ที่ช่วยมาดูแลให้ตลอดนะคะ” 

บุษราณี แฮมิลตัน ที่กำลังจะเปลี่ยนนามสกุลอยู่อีกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงข้างหน้ายืนน้ำตาปริ่มอยู่ข้างๆ พี่ชายคนโต มองห้องแกรนด์บอลรูมริมแม่น้ำที่กำลังถูกประดับประดาตกแต่งอย่างงดงามโก้หรูเพื่อเตรียมงานแต่งงานยักษ์ใหญ่ของตัวเองที่ใกล้จะมาถึง ทั้งหมดราบรื่นลงตัวทันเวลาก็เพราะคุณชายใหญ่ลงบัญชาการเองทั้งหมด 

“ไม่ต้องมาทำเป็นขอบคุณหรอก เดี๋ยวแต่งงานมีสามีก็ลืมพี่คนนี้แล้ว” เหมราชปรายตามองว่าที่น้องเขยที่ยืนยิ้มเผล่กวนประสาทอยู่ข้างๆ

“พูดอะไรเป็นเชิงน้อยใจแบบนี้ ไม่สมกับเป็นทริปเปิลเอชเลยนะครับ คุณพี่เมีย” 

“พี่น้องเขาจะคุยกัน อย่ามาเสนอหน้า” เหมราชคำรามฮึ่มฮั่ม บุษราณีเห็นคู่ปรับตลอดกาลตั้งท่าแง่งๆ ใส่กันแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ หญิงสาวเข้ามาคลอเคลียพี่ชายใหญ่อย่างเอาใจ

“ถึงเฟลอร์จะดื้อกับเฮคอยู่ตลอด แต่เฟลอร์ก็มีเฮคเป็นเหมือนพ่อคนที่สองมาตั้งแต่เล็กจนโต เฟลอร์รู้ว่าเฮครักแล้วก็ห่วงน้องมาก เฟลอร์เองก็รักเฮคที่สุดในโลกเหมือนกันนะ” 

เสียงสั่นๆ อย่างซาบซึ้งของน้องสาวทำให้เหมราชจุกในใจขึ้นมาทันที แต่จะมาเสียฟอร์มต่อหน้าไอ้ลูกหมาวิคเตอร์มันก็ไม่ได้หรอก

“เออๆ รู้แล้ว นี่ไอ้วินด์กับแอนนี่จะมาถึงเมื่อไหร่” พี่ชายกลบเกลื่อนอาการใจหายที่น้องกำลังจะแต่งงานด้วยการเลี่ยงไปพูดถึงน้องชายคนรองที่อยู่ระหว่างเดินทาง บุษราณีมองหน้ากันกับคนรักก่อนจะยิ้มอย่างรู้ทัน

“คู่นั้นเครื่องลงสี่โมงเย็นค่ะ น้องจัดรถไปรับเรียบร้อย ส่วนบาสกับหนูนาก็ถึงเย็นนี้เหมือนกัน วันนี้เป็นดินเนอร์รวมแก๊งพี่น้องของเราที่เมืองไทยครั้งแรกเลยนะเนี่ย น้องให้เขาจัดโต๊ะใหญ่ริมแม่น้ำให้แล้ว”

“อืม” เหมราชยิ้มรับอย่างเอ็นดู จะอายุเท่าไหร่เฟลอร์ก็ยังคงเป็นเจ้าแม่จัดแจงเสมอ

“เฮค...วินด์แต่งงานแล้ว เฟลอร์ก็กำลังจะแต่ง เฮคก็ต้องหาพี่สะใภ้ให้เราได้แล้วเหมือนกันนะ จะได้ไม่เหงา”

เหมราชหันขวับมามองน้องตาปริบๆ “ตอนนี้...ก็...ไม่เหงาอะไรสักหน่อย”

“ไม่เหงาแต่เสียใจนิดหน่อยที่หมอไม่ยอมมางานแต่งเฟลอร์ เฮคเลยอดควงเขามาอวดทุกคนเลยใช่ไหม”

“ก็ใช่ เอ้ย ! ไม่ใช่ ! เฟลอร์ !!” เจ้าพวกนี้มันรู้ได้ไงวะ ! คุณนายแน่ๆ ! ส่วนว่าที่บ่าวสาวแทบไม่เชื่อสายตาว่าหน้าคมเข้มของเหมราชที่เคยโหดดุมาตลอดเริ่มมีสีแดงเรื่อ วิคเตอร์ นอร์แมน ได้ทีแอบกระซิบกระซาบ

“คุณเฮคเตอร์คงกำลังคิดว่า ตัวเองเปิดดีลเจรจาชนะนักธุรกิจใหญ่ๆ มาแล้วทุกคนในโลก ทำไมแค่หมอชนบทเรียบๆ คนหนึ่งมันแสนยากเย็นนัก ผมจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงที่เราเห็นว่าเรียบๆ นิ่งๆ ที่แท้ซับซ้อนกันทุกคน และพวกเธอจะใจแข็งอย่างไม่น่าเชื่อเลย คุณต้องใช้ความจริงใจเข้าสู้ ยิ่งผู้หญิงเก่งมากๆ เป็นถึงหมอ คุณยิ่งต้องทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ ต้องทำตัวเป็นที่พึ่งพิง ปกป้องคุ้มครอง ให้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นเด็กหญิงตัวน้อยๆ เวลาอยู่กับคุณ กับผู้หญิงแบบนี้ ตื๊อมากก็ใช่ว่าจะครองโลก ต้องให้พื้นที่ส่วนตัวกับเธอด้วย เท่าที่ฟังจากคุณนายแม่มา คุณหมอแคทคนนี้ดูจะเป็นคนจริงจัง อาจเป็นเพราะเรื่องงานของเธอ ดังนั้น คุณต้องเป็นคอมฟอร์ทโซนให้หมอได้ยิ้มเวลาอยู่กับคุณ ผมรู้ว่ามันยาก แต่พยายามเข้าล่ะ ผมเอาใจช่วย"

เหมราชลืมตัวฟังอย่างตั้งใจ รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกเสียฟอร์มขึ้นมาครามครันที่ต้องให้คู่กัดอย่างวิคเตอร์มาคอยแนะนำเรื่องผู้หญิง “อ..เออ ! มึงช่วยดูแลน้องกูดีๆ ก่อนเถอะ ไม่ต้องมาเจ๋อเรื่องนี้เลย กรณ์ ! กรณ์ !”

คุณชายใหญ่ตะโกนหาคนสนิทเสียงโหวกเหวก ทั้งวิคเตอร์และบุษราณีต่างกลั้นขำกับท่าทางเขินแปลกๆ ของพี่ชายที่พวกเขาไม่เคยเห็น กรณ์วิ่งเข้ามาหน้าตื่น

“ครับนาย !”

“สั่งกาแฟให้หน่อย ฉันจะขึ้นห้องทำงานแล้ว วันนี้จะต้องอ่านรายงานโครงการที่คีราลัยให้จบก่อนเดินทาง ดังนั้น งดรับแขก !”

เวลาผ่านไปจนบ่ายคล้อย เหมราช แฮมิลตัน ยังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดจมอยู่กับแฟ้มเล่มใหญ่เท่าพจนานุกรม บนโต๊ะทำงานมีกาแฟดำหอมกรุ่นที่ถูกเติมเป็นถ้วยที่สองวางอยู่ ข้างๆ กันมีหนังสือประวัติคีราลัยหนาปึกเปิดค้างไว้ บนหน้าหนังสือมีบัตรประจำตัวของใครคนหนึ่งเปรอะเลือดแห้งกรังที่เขาเคยเก็บไว้มานานนับปีวางแปะอยู่ ทริปเปิลเอชรู้สึกเหมือนโดนมอง หน้าสวยๆ ในบัตรนั่นกวนใจจนชายหนุ่มต้องหยิบมันขึ้นมาจ้อง

เขาชอบเธอ...เฮคเตอร์รู้ตัวเองดี แต่...แต่ทำไมถึงต้องพกบัตรประจำตัวเปื้อนเลือดของเธอไปทุกที่เพื่อดูต่างหน้า นี่มัน...มันเพี้ยนมาก อยู่ด้วยกันตั้งหลายครั้งหลายหน ทำไมไม่ถ่ายรูปเธอไว้บ้างนะ ! 

เขาหรี่ตามองหน้าแม่ตัวยุ่งที่อยู่ในบัตรอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะเปิดหนังสือขึ้นมาเทียบใบหน้าของหญิงสาวกับครอบครัวที่แท้จริงของเธอ รังสิอรุณกาลในวัยห้าชันษากับเก็ดถวาในตอนนี้มีเค้าโครงเดียวกันอยู่มาก ผิวขาวแทบจะใส คิ้วเข้ม ผมดำขลับ ดวงตาสีนิลกลมโตสุกสว่าง คู่แฝดได้ส่วนที่ดีของทั้งพระราชบิดาและมารดาอย่างเห็นชัด ถ้าเป็นคนเก่าแก่ที่ใกล้ชิดกับราชวงศ์ในสมัยนั้นเห็นแล้วต้องชวนให้คิดถึงกษัตริย์ผู้วายชนม์ได้ไม่ยาก

แล้วปารัชเล่า...เขาจำคู่แฝดได้ไหม แล้วถ้าจำได้ เขาจะจัดการอย่างไรต่อไป...

เก็ดถวาอยู่ห่างไกล พ่อของเธอในปัจจุบันเป็นถึงรองนายกฯ จะแตะต้องอะไรก็คงลำบาก ห่วงก็แต่เพียงดิน ที่ตอนนี้เหมือนยืนอยู่ท่ามกลางหอกรอบตัวที่พร้อมทิ่มแทง...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมๆ กับที่กรณ์ค่อยๆ ก้าวเข้ามา “นายครับ มีแขกมาขอพบ”

“บอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าบ่ายนี้จะอ่านรายงานให้จบ ไม่พบใคร !” เขาตัดบทเสียงดัง ยังไม่ละสายตาขึ้นจากใบหน้าของเก็ดถวาในบัตรประจำตัว

“ฉัน...ขอรบกวนเวลาของคุณไม่นานหรอกค่ะ” เสียงหวานคุ้นหูกระชากทริปเปิลเอชออกจากห้วงคิด สติแรกของเขาคือโยนบัตรประจำตัวเจ้าปัญหานั่นเข้าลิ้นชัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเห็นตัวเป็นๆ ของเจ้าของรูปที่จู่ๆ ก็มาหาเขาถึงที่อย่างไม่คาดฝัน !

กรณ์หลบฉากออกนอกห้องไปอย่างรู้งาน เหลือสองหนุ่มสาวที่ยืนมองหน้ากันท่ามกลางบรรยากาศชะงักงันอย่างแปลกๆ เหมราชมองหญิงสาวตรงหน้าเต็มตา หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาคิดว่าอีกนานนักกว่าจะได้พบเธออีก ยังนึกโมโหตัวเองอยู่เมื่อครู่ว่าทำไมไม่ถ่ายรูปเธอไว้บ้าง หากเพียงนาทีถัดมา เธอก็มาปรากฏกายอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขาราวปาฏิหาริย์ คุณหมออยู่ในชุดกระโปรงสุภาพเรียบร้อยราวกับมาสมัครงานทีเดียว เป็นลุคที่แปลกไป เรียบ แต่ก็งามสง่าสมเป็นคนมีเชื้อสาย คงมีเพียงใบหน้าของเธอเท่านั้นที่เหมราชสังเกตได้ว่ามันดูไม่แช่มชื่นนัก เก็ดถวายกมือไหว้ผู้สูงวัยกว่าจนอีกฝ่ายรับไหว้แทบไม่ทัน

เก็ดถวาแปลกไปจริงๆ เธอมีเรื่องอะไรกันแน่

“สวัสดีค่ะ คุณเหมราช ฉันรู้ว่าเวลาของคุณมีค่า แต่ฉันมีเรื่องร้อนใจ อยากจะ...ขอความช่วยเหลือจากคุณค่ะ” 

เหมราชมองเธออย่างประหลาดใจ “เชิญนั่งก่อนเถอะ ค่อยๆ คุยกัน แคท” 

แพทย์หญิงเก็ดถวาเป็นคนที่ไม่เคยเอ่ยปากร้องขอสิ่งใดจากใครง่ายๆ การที่เธอมาถึงที่นี่เพื่อขอให้เขาช่วย มันคงสำคัญกับเธอมาก “คุณยอมมาจากเชียงรายเพื่อมาหาผมถึงที่นี่ มีอะไรให้รับใช้ครับ คุณหมอ” 

ถึงชายหนุ่มจะพูดจาล้อเลียนติดตลกให้เธอสบายใจขึ้นแต่หน้าเก็ดถวาก็ยังกังวลมากอยู่ดี เธอพูดเข้าเรื่องทันที “หลังจากงานแต่งงานน้องสาวคุณในวันพรุ่งนี้แล้ว คุณจะเดินทางไปคีราลัยในวันรุ่งขึ้นใช่ไหมคะ”

“ใช่” 

“ฉันไปคีราลัยกับคุณด้วยได้ไหม” เธอโพล่งออกไปแล้ว และนั่นทำให้เหมราช แฮมิลตัน นิ่งอึ้งตะลึงงัน แทบไม่เชื่อหูตัวเอง

“ไม่ได้” นี่คือสิ่งที่เขาคิดออกทันทีในนาทีนี้ เก็ดถวาเป็นเจ้าหญิงรัชทายาทที่อันตรายต่อตำแหน่งประธานาธิบดีของปารัช พลเทวา การที่เธอจะเดินทางเข้าสู่คีราลัย นั่นหมายถึงความเสี่ยง...เสี่ยงถึงชีวิต 

เจอคำปฏิเสธแบบไม่ต้องคิดคุณหมอก็ผงะไป “คุณ...จะไม่ถามเหตุผลฉันสักหน่อยหรือคะว่าทำไม”

เขาไม่เล่นแล้ว สีหน้าของเหมราชเคร่งเครียด “เอาล่ะ ทำไม”

“ฉันติดต่อดินกับน้องเอยไม่ได้” 

“คีราลัยยังเต็มไปด้วยพื้นที่ที่การสื่อสารไปไม่ถึง เพียงดินกับคุณเอยอาจจะอยู่บนภูเขาไหนสักลูกที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์”

“เขากับน้องหายไป”

“หายไป ?” คิ้วหนาของทริปเปิลเอชขมวดเข้าหากันหนักขึ้นอีก สิ่งที่เขากลัวได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ เพียงดินกำลังเผชิญอันตราย

“สายของคุณพ่อรายงานว่าขบวนรถของพวกเขาหลงกันในพายุหิมะ ทุกคันอยู่ครบ แต่รถที่ดินนั่งมากับน้องเอยเป็นคันเดียวที่...หายไป” เธอเล่าด้วยใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว 

“ก็คงจะยังหลงทางอยู่ เดี๋ยวก็เจอ ผมไม่เห็นความจำเป็นที่คุณต้องไปด้วยตัวเองเลย ไปก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ป่านนี้ทางการของที่นั่นคงรู้เรื่องแล้วก็ระดมค้นหากันแล้ว คณะทำงานของทั้งเพียงดินและคุณเอยถือเป็นแขกของรัฐบาลเลยนะ พวกเขาไม่ปล่อยให้ใครเป็นอะไรง่ายๆ อยู่แล้ว” นั่นแหละที่เธอกลัว เก็ดถวาหน้าซีดลงไปอีก เป็นเรื่องยากที่เหมราชจะแสร้งทำเป็นไม่รู้ถึงชาติกำเนิดของเธอทั้งๆ ที่เขารู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่เธอวิตกที่แท้นั้นคืออะไร ปารัชมีลู่ทางที่จะจัดการกับพี่ชายของเธอได้มากมายนัก เขาอาจจัดฉากให้เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุและทำให้เพียงดินหายไปตลอดกาล ส่วนสรัสวตีก็จะโชคร้ายไปด้วย  

เป็นสถานการณ์ที่จัดการลำบาก ในเมื่อต่างฝ่ายต่างยังมีเรื่องที่พูดไม่ได้ด้วยกันทั้งคู่... เก็ดถวาไม่มีทางพูดเรื่องชาติกำเนิดของเธอก่อนแน่ ส่วนเขา...ถ้าเธอไม่พูด ก็ต้องแกล้งทำไม่รู้ไปเรื่อยๆ แบบนี้น่ะหรือ นี่มันเหนื่อยกว่าเจรจาเซ็นสัญญาพันล้านอีก ! 

เหมราชและเก็ดถวาเงียบลงไปพร้อมกัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นคนทำลายความอึดอัดนั้นเอง

“ทำไมคุณถึงอยากไปนัก สัญชาตญาณของฝาแฝดกำลังบอกคุณว่าอาจเกิดเหตุร้ายขึ้นกับเขา ?”

เก็ดถวายื่นโทรศัพท์ที่มีข้อความสั้นส่งมาให้เหมราชได้อ่าน ชายหนุ่มหน้ายุ่งสุดชีวิตเพราะไม่รู้ความหมาย เก็ดถวากลั้นใจบอกเขา “เป็นข้อความจากดิน บอกให้ฉันไปหาเขาค่ะ”  

ทำไมเธอถึงมั่นใจนักเหมราชก็อยากรู้ แต่ก็คิดว่าเหตุผลของความเป็น ‘ฝาแฝด’ บางทีก็เป็นเรื่องลึกล้ำเกินคนทั่วไปจะเข้าใจ “แล้วจะไปหาที่ไหน หืม"

แฝดน้องของเพียงดินถอนหายใจ “ฉันก็ไม่รู้ว่าไปถึงแล้วจะติดต่อหาเขาได้ยังไง ต้องไปที่ไหน แต่สัญชาตญาณกำลังบอกฉันว่า ฉันต้องไปอยู่ในที่ที่ใกล้เขาให้มากที่สุด”

“เหตุผลของคุณมันอ่อนแบบไม่สมกับเป็นหมอเลยรู้ไหม” 

รู้สิ ทำไมเธอจะไม่รู้ เก็ดถวาเถียงเขาไม่ได้สักคำ

“แล้วงานของคุณที่โรงพยาบาล ?”

“ฉันลาพักมาแล้วค่ะ ถึงไม่ลาก็ทำงานไม่ได้ มันว้าวุ่นไปหมด คนไข้จะแย่เอา” 

“เอาล่ะ แล้วทำไมคุณถึงเลือกที่จะไปกับผม” เหมราชกอดอกนั่งพิงพนัก จ้องเป๋งมาที่เธอเหมือนกำลังสัมภาษณ์งานจริงๆ เก็ดถวาอึกอัก

“เพราะ... เพราะฉันไว้ใจคุณ”

ไว้ใจ...เจ้านายใหญ่แค่นยิ้ม เป็นคำตอบที่ดี...ประมาณหนึ่ง ส่วนคนที่บอกว่าไว้ใจกลับรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าที่ต้องเป็นเหมราช เพราะสถานะของเขานั้นจะสามารถเข้าใกล้ปารัชและภวันติได้มากที่สุด เธอจะได้เข้าไปอยู่ในรังของศัตรูแบบที่จะปลอดภัยที่สุด เธอจะได้รับรู้ความเคลื่อนไหวของฝ่ายนั้น และ เหมราช แฮมิลตัน จะเป็นเกราะป้องกันชั้นเลิศของเธอในคีราลัย 

เกราะป้องกันของเก็ดถวายังใช้ความคิด ในที่สุดเขาก็ขอใช้ความพยายามครั้งสุดท้ายเพื่อโน้มน้าวให้เธอเปลี่ยนใจ

“ฟังนะแคท ผมไปทำงาน งานก่อสร้างด้วย รอบตัวผมเป็นผู้ชายทั้งหมด คีราลัยเองก็ไม่ใช่ประเทศที่สะดวกสบายอยู่ง่ายไปไหนสะดวกเหมือนบ้านเรา หมู่บ้านรอบๆ เมืองหลวงยังเต็มไปด้วยความขัดแย้ง กลุ่มต่อต้านรัฐบาลก็แข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ รอบนอกยังมีการลักพาตัวชาวต่างชาติเพื่อเรียกค่าไถ่อยู่บ่อยครั้ง มีการปล้นสะดม มีการทำร้ายเจ้าหน้าที่รัฐ งานของผมขั้นแรกคือต้องเข้าไปทำความเข้าใจกับชาวบ้านในสิ่งที่ผมกำลังจะทำเพื่อพวกเขา ถ้าผมต้องลงไปที่ไซต์ ออกไปสำรวจพื้นที่ แล้วต้องปล่อยคุณอยู่คนเดียว ผมไม่โอเคแน่นอน ผมขอแนะนำคุณในฐานะเพื่อนที่หวังดีว่าคุณควรรอฟังข่าวอยู่ที่นี่...ดีที่สุด”

ใจของเก็ดถวาแทบสะบั้นลงอีกครั้งเมื่อคำตอบของเขายังคงเหมือนเดิม แววตาของหญิงสาวกร้าวขึ้น ไม้สุดท้ายที่เธอคิดได้ถูกงัดออกมาใช้

“คุณเหมราช คุณอยากได้ที่ดินของไร่มอกกำปอใช่ไหม ฉันตกลงขายให้คุณหนึ่งร้อยไร่เท่าราคาประเมิน ในจุดที่คุณอยากได้ ไม่คิดค่าโอน ไม่เอากำไรสักบาท ยังไม่ต้องจ่ายตอนนี้ก็ได้ แต่แค่...แค่ขอฉันไปคีราลัยกับคุณ”

ดวงตาของเหมราชร้าวลึกเมื่อฟังจบ “ถ้าคุณตีค่าความห่วงใยของผมเป็นแค่เรื่องที่ดิน คุณกลับไปเถอะ”

เขามองเธอนิ่งงัน ไม่เล่น ไม่แหย่ มีแต่ความเสียใจผิดหวังอย่างจริงจังที่ถูกส่งออกมาจากดวงตาคมๆ นั้น เก็ดถวารู้สึกผิดขึ้นมาท่วมท้นทันที

“คุณเหมราชคะ...” เธอกลืนน้ำลาย ไม่เคยเห็นเขาทำท่าแบบนี้ มองเธอแบบนี้ อาการของเขาทำให้เธอเสียศูนย์ คิดคำอะไรไม่ออกเลยทีเดียว “ฉันขอโทษค่ะ คือ...ฉัน...ไม่ได้หมายความแบบนั้น คือ...”

“ลืมเรื่องที่ดินให้หมดเลยนะแคท ผมบอกแล้วว่าผมเลิกสนเรื่องที่ดินห่าเหวอะไรแล้ว สิ่งที่ผมอยากได้คือคุณ ! อยากได้ตัวคุณ อยากได้หัวใจคุณ นี่พูดโคตรชัดแล้วนะ คนเก่งขนาดเป็นหมอได้แบบคุณจะเข้าใจอะไรยากนักหนานะ” 

ชัด...ชัดมากจนหมอเก็ดถวาทำได้แค่อ้าปากค้างทำตาปริบๆ พูดตรงไปบางทีเหมราชก็กระดากเอง เขาลุกพรวดขึ้นไปยืนมองแม่น้ำเจ้าพระยาที่กระจกบานกว้าง หันหลังให้เธอ เก็ดถวาพยายามหาทางไปต่อจากจุดนี้ จุดที่แสนประหม่าและน่าอาย แต่ก็เป็นจุดที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเลือดสูบฉีดจนหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว หญิงสาวลุกจากเก้าอี้ค่อยๆ เดินมายืนข้างเขา เหมราชยังไม่ยอมมองเธอ ดวงตาของเขายังพุ่งตรงไปที่แม่น้ำที่แสงแดดเริ่มกระทบจนเกิดประกายระยิบระยับ ได้แต่กลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่เป็นกลิ่นประจำกายของเธอลอยเตะจมูก 

เก็ดถวาหันหน้าคุยกับเขา ถึงเขาจะหันข้างให้เธออยู่ก็ตาม วิวแห่งมหานครนอกกระจกงดงามจนลืมหายใจ แต่หญิงสาวกลับเลือกมองที่เขาเพียงคนเดียวในยามนี้

“คุณ...อยากได้ ค...แคท...แต่กลับไม่ยอมให้ไปด้วย ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ แคทหรือคะ” ผู้ชายแสนงอนถึงกับตาลุกเมื่อได้ยินเสียงหวานออดอ้อน เรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นแสนน่ารักของเธออย่างสนิทสนม ใบหน้าสวยหมดจดยื่นเข้ามาใกล้ ดวงตากลมๆ ช้อนมองเขาอย่างคาดหวัง เธอฉลาดจริงๆ คุณหมอเลือกเทหมดหน้าตักด้วยวิธีนี้ วิธีที่จะทำให้เขายอมหมอบอยู่แทบเท้าเธอในนาทีนี้ได้เลย แต่ถ้าจะให้ราชสีห์อย่างเหมราชจนมุมให้แม่เสือดาวหิมะง่ายๆ มันก็ดูจะเสียราคาเกินไปหน่อย ชายหนุ่มหันตัวมายืนประจันหน้ากับเธอ

“แล้ว ‘แคท’ จะไปอยู่ใกล้ๆ ผมในฐานะอะไรครับ หืม” เสียงทุ้มละมุนอย่างเอ็นดูทำให้อีกฝ่ายเก้อไปทันที

“ก็...ผู้ช่วยคุณ ผู้ติดตาม พนักงาน หมอประจำตัว อะไรก็ได้นี่คะ”

“คุณประกาศต่อหน้าคนใหญ่โตของคีราลัยไปแล้วว่าคุณเป็นใคร ดังนั้น ตำแหน่งเดียวที่ผมจะให้แคทได้ คือ ตำแหน่งคนรักของเฮคเตอร์ แฮมิลตัน ตามที่คุณเคยบอกกับภวันติเอาไว้เท่านั้น !” เหมราชคลี่ยิ้มที่มุมปากเมื่อสถานการณ์ของเขาเริ่มกลับมาได้เปรียบ เก็ดถวาตาพองโต 

“ไม่ต้องเป็นจริงๆ ก็ได้ถ้าคุณยังไม่พร้อม แต่การทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเราเป็นคนรักกัน มันทำให้ผมดูแลคุณได้ง่ายกว่า เข้าใจใช่ไหม” เหมราชบอกเธออย่างจริงจัง ถ้าเก็ดถวาจะต้องไปในที่ที่อันตรายกับตัวเองแบบนั้น ทางเดียวที่เขาจะยอมคือเธอต้องอยู่ในสายตาของเขาแบบตัวติดกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเท่านั้น !

คุณหมอมองชายหนุ่มตรงหน้าแล้วหยุดคิดเพียงเสี้ยววินาที “ตกลงค่ะ”

เหมราชหลับตาแล้วสูดลมหายใจลึก ก่อนจะปล่อยมันออกมาจนหมดปอด “เอาล่ะ ถ้างั้นก็เตรียมตัว ผมจะให้คนเตรียมเอกสารการเดินทางให้คุณ เอาพาสปอร์ตมาด้วยใช่ไหม เดี๋ยวเอาให้กรณ์ได้เลย ส่วนวันพรุ่งนี้ ทำหน้าที่ของคุณเป็นวันแรกด้วยการมาร่วมงานงานแต่งงานของเฟลอร์...กับผม”

“ค่ะๆ” ตอนนี้ให้ทำอะไรเธอก็ยอมทั้งนั้น รอยยิ้มกระจ่างสดใสของเธอมันช่างแสนกระชากใจจนอดเผลอยิ้มตามไม่ได้เลย “ฉันจะได้ไปคีราลัยแล้วใช่มั้ยคะ โอย ขอบคุณนะคะคุณเหมราช ขอบคุณค่ะ”

ดูเอาเถอะ พอได้ทุกอย่างสมใจจาก ‘แคท’ ก็กลายเป็น ‘ฉัน’ เหมือนเดิม มันน่านัก...

“เดี๋ยว” เขายกมือขึ้นหยุดอาการดีใจของเธอ ปั้นหน้าบึ้งอีกคำรบ “ผมยังโกรธนะที่ ‘แคท’ ตีค่าความรู้สึกของผมเป็นแค่เรื่องที่ดิน ผมรับไม่ได้จริงๆ”

เก็ดถวาหน้าเหวอ “ฉันขอโทษแล้วไงคะ คุณ...ต้องการอะไรอีก” 

“คุณเก่ง คุณฉลาด คุณต้องคิดเองได้นะว่าผมต้องการอะไร”

คนเก่งของเหมราชมองเขาอย่างอึ้งๆ พ่อตัวดียังแสร้งทำเป็นมองวิวนอกหน้าต่างอย่างเป็นต่อ เก็ดถวายืนนิ่งเป็นหุ่นอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะรวบรวมพลังความกล้าที่มีโหนตัวเขาให้เอียงลง แล้วค่อยๆ ยื่นริมฝีปากตัวเองเข้าประทับแนบสนิทบนแก้มสากๆ ของเขาที่ตอนนี้ร้อนผ่าวเหมือนมีถ่านมานาบ ลมหายใจของเธอรินรดอยู่บนแก้มที่ยังมีไรหนวดเคราขึ้นครึ้ม ปนเปกับกลิ่นดอกพุดซ้อนชวนให้ลุ่มหลง 

ทริปเปิลเอชหันหน้าขวับเข้าหาหญิงสาวผู้กล้าหาญ รวบเอวเธอไว้ไม่ให้ผละหนี ปลายจมูกของพวกเขาชนกันจนลมหายใจแทบผสานเป็นเนื้อเดียว ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงกระเบียด เหมราชหยุดมองกลีบปากสีชมพูธรรมชาติที่เผลอเผยอขึ้นด้วยเลือดในกายที่แล่นพล่าน เก็ดถวาตัวสั่นอยู่ในวงแขนของเขาอีกครั้ง ใจเต้นตุบเมื่อสายตาของเขาเลื่อนหยุดมาที่ริมฝีปากของเธออย่างหมายมาด อีกเพียงนิดเดียวที่ริมฝีปากสองคู่จะเชื่อมถึงกัน หากวินาทีถัดไปหัวใจของหนุ่มสาวก็แทบหยุดเต้นเมื่อประตูห้องทำงานของซีอีโอก็ถูกผลักผลัวะเข้ามา !

“เฮคเตอร์ เราหิวกันแล้ว วินด์กับแอนนี่ก็ถึงแล้ว รออยู่ข้างล่าง เลิกทำงานแล้วลงไปกินอาหารเย็นกันดีกว่าค่ะ ว้าย !!!!” บุษราณี แฮมิลตัน ที่เดินควงว่าที่สามีเข้าห้องมาตกใจจนอุทานลั่นเมื่อเห็นว่าพี่ชายไม่ได้อยู่คนเดียว มากไปกว่านั้นคือเขาอยู่กับผู้หญิง...และกำลังจะ...จะจูบกันอีกต่างหาก !

หมอเก็ดถวา !

จังหวะนรกอะไรอย่างนี้ บุษราณีทำท่าเหมือนจะร้องไห้อย่างรู้สึกผิด วิคเตอร์ นอร์แมนถึงกับอ้าปากจนขากรรไกรแทบค้าง ส่วนเหมราชนั้นไม่ต้องพูดถึง เขาแทบอยากจะพุ่งเข้าไปโยนเจ้าตัวยุ่งทั้งสองออกจากห้อง ถ้าไม่ติดว่ามีเก็ดถวาที่ดูก็รู้ว่ากำลังอายหนักจนทำได้แค่มุดหน้าของเธออยู่กับอกเขาอย่างไม่กล้าเงยหน้ามองใคร ชายหนุ่มรวบกอดเธอไว้ วิคเตอร์มีสติกว่าใคร เขารีบลากแฟนสาวออกจากห้องในทันที ในขณะที่ทริปเปิลเอชทำอะไรไม่ได้นอกจากกลับไปเล่นงานลูกไล่คนเดิม

“โว้ย ไอ้กรณ์ !!! กูบอกแล้วใช่มั้ยว่า งด-รับ-แขก !!!


*******************

โอย หายไปนานเลย กราบขออภัยอย่างสูงจริงๆ ค่ะ

ยุ่งขิงไปหมด ไม่มีเวลาจริงๆ อะไรกันนี่ ท้อแท้ 5555

มาชดเชยให้กับซีนน่ารักกรุบกริบของพี่เฮคกับหมอนะคะ ส่วนน้องเฟลอร์ จังหวะนรกที่แท้ทรู

ตอนหน้าจะไปคีราลัย เรื่องราวอีกมากมายยังรออยู่ที่นั่นค่ะ ฝากติดตามกันต่ออย่าเพิ่งทิ้งกันน้า 555

ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 335 ครั้ง

34 ความคิดเห็น

  1. #1118 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 09:40

    อ่านกี่รอบก็เขินนนนน


    #1118
    0
  2. #731 Capucinno (@Capucinno) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 14:48
    อร้ายยย เขินค่าาาาา. โถถถถถถ พี่เฮก
    #731
    0
  3. #665 ไอยดา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 18:12
    น่ารัก สมกับที่รอเลยเลยจ้า
    #665
    0
  4. #661 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 23:23

    พี่เหมอดเลย ทำไมน้องสาวทำกับพี่ชายแบบนี้ล่ะจ๊ะ งานเข้ากรณ์อีกจนได้

    #661
    0
  5. วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 06:27
    เอาซิทคอมน้อยๆ มาหยอดก่อนระเบิดดราม่าใช่ไหมคะนี่
    #645
    0
  6. #642 puifaizaa (@faikra) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 18:07

    สนุกค่ะ อัพบ่อยๆน่ะ

    #642
    0
  7. #641 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 05:25
    ตอนหน้สไปคีราลัย ก่อนไป สานต่อ จูบคุณหมอด้วยยยย โอ๊ยยย ฟิน เห็นภาพ บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ
    #641
    0
  8. #639 tika006 (@tika006) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 06:25
    ดราม่า หรือซิดคอมคะกรณ์ 5555
    #639
    0
  9. #638 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:40
    ยังรอติดตามผลงานอยู่ค่า
    #638
    0
  10. #637 jujanene (@jujanene) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 22:31
    ฟินมาก มาต่อไว ๆ นะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะคะะ
    #637
    0
  11. #636 Pummycherry (@Pummycherry) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 16:24
    หายไปนาน มากเกินค่ะ ทรมาน
    #636
    0
  12. #635 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 16:15
    โอ้ยน้ออออ เนี่ยๆๆๆๆๆ กรณ์นะกรณ์ ทำไมไม่ล็อกประตูให้บอส ห๊าาาา
    #635
    0
  13. #634 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 12:29
    พี่แค อดแล้วพาลนะ5555
    #634
    0
  14. #633 loveryong (@ryeong11) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 12:28
    พี่แค อดแล้วพาล555555
    #633
    0
  15. #632 B-tale (@leenzlspunk) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 11:51
    มาแล้ววว
    #632
    0
  16. #631 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 11:36
    คุณหมอมาแล้ว.....
    #631
    0
  17. #630 Andenoomz (@cheeranan10) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 09:52
    กลับมาแล้ววว ดีใจ คิดถึงมากค่า สงสารพีเฮค ทำตัวเหมือนจะเป็นต่อ แต่แพ้ทางหมอไปหมดเลย
    #630
    0
  18. #629 serene~ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 09:43

    สงสารกรณ์ 55555

    ลุ้นตอนต่อไปแล้ว ดินกับน้องเอยยังปลอดภัยอยู่แน่ๆถึงส่งข้อความมาหาได้ คงจะหนีจากคนร้ายอะไรแบบนี้

    ตื่นเต้นๆ รอติดตามค่า^^

    #629
    0
  19. #628 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 09:37
    รักพี่เฮคอะ คริ คริ
    #628
    0
  20. #627 lokmooh (@lokmooh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 09:31
    อยากอ่านเป็นเล่มแล้วค่า
    #627
    0
  21. #626 ทินนี่ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 08:46

    สนุกคะ รอเล่มนะคะ

    #626
    0
  22. #625 tipsiris (@tipsiris) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 08:14
    พยายามแข็งใจไม่อ่าน เพราะจะรออ่านรวดเดียวแบบเล่ม แต่ๆๆๆๆๆๆ มันก็อดไม่ด๊ายยยย 555
    #625
    0
  23. #624 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 07:52
    ลื่นไหล น่ารักมากเลยค่ะ
    #624
    0
  24. #623 tb103985 (@tb103985) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 07:29
    เฮ้อ ค้างอีกจนได้
    #623
    0
  25. #622 pon6969 (@pon6969) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 07:23
    อยากอ่านเล่มแล้วคะ
    #622
    0