สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 144,910 Views

  • 1,209 Comments

  • 1,389 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,623

    Overall
    144,910

ตอนที่ 16 : Chapter 8 (2) : สิ่งที่ติดค้าง | Something remains [80%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 262 ครั้ง
    28 มี.ค. 61

Chapter 8 (2)

สิ่งที่ติดค้าง | Something remains


         “อย่ามุงค่ะอย่ามุง ออกไปก่อนนะคะ !” เก็ดถวาถลาเข้าแหวกฝูงชนแล้วทรุดนั่งข้างๆ คุณสมถวิลที่นอนแน่นิ่งอยู่กับตักสรัสวตีที่กำลังตกใจจนมือไม้สั่นไปหมด พร้อมๆ กับเพียงดินที่ปราดเข้ามาถึงตัวคนป่วยในเวลาเดียวกัน เจ้าของไร่มอกกำปอแทบช็อกเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือน้องสาวตัวเอง

“พี่แคท !” น้องเอยแทบจะร้องไห้เมื่อเห็นพี่หมอของเธอปรากฏตัวขึ้นราวกับนางฟ้ามาโปรด “ทุกคนถอยออกไปก่อนนะคะ หมอมาแล้วค่ะ เธอเป็นหมอค่ะ” 

เพียงดินดึงสติกลับมาอย่างเร็วที่สุดเพื่อช่วยกันผู้คนที่ยังตระหนกกับเหตุการณ์ไม่ให้เข้ามามุงมากไปกว่านี้ เหมราชเห็นสภาพคนป่วยแล้วก็ควักโทรศัพท์เรียกรถฉุกเฉินในทันที

“คุณป้าคะ คุณป้า...” เก็ดถวาปลุกเรียกแต่คนที่นอนอยู่ไม่มีการตอบสนอง

“คุณป้าบ่นว่าเจ็บหน้าอก แล้วจู่ๆ ก็ฟุบไปเลยค่ะพี่แคท” สรัสวตีรายงานเสียงสั่น เก็ดถวาคลำชีพจรที่ใต้กรามด้านซ้าย มันเต้นเบาจนน่าวิตก

“คุณป้ามีโรคประจำตัวอะไรรึเปล่าน้องเอย”

“ไม่แน่ใจค่ะ แต่เคยเห็นกินยาอยู่” สรัสวตีรีบลุกไปหยิบยาในกระเป๋าของคุณสมถวิลมาส่งให้คุณหมอได้ดู เก็ดถวาเห็นรายชื่อยาแล้วเหงื่อตกทันที...คุณสมถวิลเป็นเบาหวาน

ยังไม่ทันได้คิดอ่านสิ่งใดต่อ เก็ดถวาก็ตาลุกเมื่อจับชีพจรดูอีกครั้งแล้วพบว่าที่เต้นอยู่แผ่วๆ เมื่อครู่บัดนี้คลำไม่พบไปเสียแล้ว

หยุดหายใจ... แพทย์หญิงใจหายวาบ ปากตะโกนออกไปอัตโนมัติ “เรียกรถฉุกเฉินเดี๋ยวนี้ค่ะ โทร. 1669 ด่วนๆๆๆ” 

“ผมเรียกแล้ว เจ้าหน้าที่บอกจะถึงเร็วที่สุดในอีกยี่สิบนาที” เหมราชทรุดนั่งอีกฝั่งของหมอ ในขณะที่สรัสวตีถอยห่างออกมาเพื่อให้แพทย์ได้ที่มีพื้นที่ทำงานได้สะดวก เพียงดินรุดเข้าไปปรึกษากับผู้หลักผู้ใหญ่ของศูนย์ที่ยังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นก่อนโฉบกลับมายืนอยู่ข้างสรัสวตีที่ทำท่าจะยืนไม่อยู่ไปตามกัน

ยี่สิบนาที...นานพอสมควรในจุดที่ไม่มีเครื่องมือแพทย์ช่วยเหลืออะไรเลย มีแต่มือสองข้างของคนเป็นหมอเท่านั้นที่เหลืออยู่...แต่เก็ดถวาจำต้องหยุดความคิดกังวลทั้งหมด ไม่ว่าจะเหลือเปอร์เซนต์รอดชีวิตอยู่แค่ไหนเธอก็ต้องทำ และทำเดี๋ยวนี้ด้วย !  หญิงสาวเริ่มปฏิบัติการฟื้นคืนชีพด้วยการซ้อนมือทั้งสองเข้าด้วยกันแล้วกดลงที่หว่างอกของคุณสมถวิลทันที

“หนึ่งและสอง และสาม และสี่...” เสียงพึมพำนับจังหวะการกดของคุณหมอแม้จะเบาอยู่ในคอแต่ก็เสียดแทงหัวใจคนที่ได้ยิน ร่างของคุณสมถวิลยังแน่นิ่งมีแต่การกระเพื่อมขึ้นลงจากแรงกดถี่ที่กลางหน้าอก 

“พี่แคทต้องทำซีพีอาร์...นี่คุณป้า...หัวใจหยุดเต้นแล้วหรือคะ...พี่ดิน ...พี่ดิน” สรัสวตีเสียงพร่า ร่างสะท้านจนเพียงดินต้องยึดมือเธอเอาไว้แล้วกุมแน่น หัวใจดวงน้อยลุ้นระทึกระคนวิตกจนแทบทรงตัวไม่อยู่ เพียงดินเปลี่ยนจากกุมมือมารวบเอวเธอไว้กันหญิงสาวแข้งขาอ่อนไปอีกคน

“ชู่ว...” เสียงทุ้มปลอบประโลมกระซิบชิดริมหูของสรัสวตี “น้องเอยทำใจดีๆ ไว้ แคทช่วยได้...แคทต้องช่วยคุณป้าได้...”

เก็ดถวาก้มลงผายปอดสลับกับการกดหน้าอก สติของแพทย์ฉุกเฉินยามนี้ต้องมั่นคงให้มากที่สุด แต่แม้สมาธิจะจดจ่ออยู่กับคนป่วยตรงหน้าแต่แขนที่กำลังใช้งานหนักของเก็ดถวาเริ่มจะล้าแล้ว...

“คุณป้าคะ คุณป้า” คุณหมอปลุกเรียกอีกครั้ง หากลมหายใจยังไม่กลับมา เธอเตรียมกดต่อ

“ผมปั๊มต่อเอง” เหมราชโพล่งขึ้นหลังจากคุณหมอออกอาการเหนื่อยหลังจากปั๊มคนเดียวมาหลายนาที เก็ดถวาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาชั่วเสี้ยววินาที ราวกับชายหนุ่มล่วงรู้คำถามที่อยู่ในดวงตาของเธอ

“ผมทำได้ ไว้ใจผม” น้ำเสียงและดวงตาของเขาหนักแน่นมั่นคงตอนประสานมือเข้าด้วยกัน แค่ดูจากการประสานมือกับตำแหน่งที่เขาวางมือลงบนร่างที่นอนไม่ไหวติง เก็ดถวาก็รู้ทันทีว่า...เขาทำได้จริงๆ

ท่อนแขนของเหมราชทรงพลังกว่าของแพทย์สาวอย่างเห็นได้ชัด การซีพีอาร์ของเขาทำได้ตามจำนวนที่ควรได้ ได้ระดับความลึกที่ถูกต้อง แรงไม่ตก แม้เวลาผ่านไปคุณสมถวิลจะยังไม่หายใจ แต่ความหวังก็ยังมีอยู่

“สลับกันค่ะ” เธอสบตาเขาก่อนจรดมือทั้งสองเข้าแทนที่ ซีอีโอคนดังกลายเป็นผู้ช่วยแพทย์ที่ทรงประสิทธิภาพ เขาคอยสังเกตอาการอย่างใกล้ชิดและเมื่อลองแตะหาชีพจรที่ข้างลำคอของคุณสมถวิล ชายหนุ่มก็ตาวาวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เขาอังนิ้วตัวเองที่รูจมูกของคนป่วยเพื่อความแน่ใจ...และในที่สุดก็สัมผัสได้ถึงลมอุ่นแผ่วๆ ที่ผ่านนิ้วออกมา

“ชีพจรกลับมาแล้วแคท ! คุณป้าหายใจแล้ว ! ” เขาร้องอย่างยินดี เสียงฮือฮาดังขึ้นโดยรอบ เก็ดถวาหยุดปั๊มแล้วกลับมาตรวจสัญญาณชีพด้วยตนเองอีกครั้ง 

“คุณป้าคะ ! คุณป้า ! ได้ยินหมอมั้ยคะ !” คุณหมอเรียกอีกครั้ง และคราวนี้ดวงตาของคุณป้าค่อยๆ ปรือขึ้นมาอย่างอ่อนแรง เก็ดถวายิ้มกว้าง และนั่นก็ทำให้สรัสวตีขนลุกวาบอยู่ในอ้อมแขนของเพียงดิน

“กลับมาแล้ว ! คุณป้ากลับมาแล้วใช่มั้ยคะ ! พี่ดิน” แม่สาวน้อยลืมตัวหันขวับเข้าหาไออุ่นจนอกคนตัวโตแล้วกอดเขาไว้แน่นราวกับต้องการหาที่ผ่อนอาการลุ้นจนตัวเกร็งของตนเอง พี่ดินที่โดนน้องเอยกอดไว้แนบชิดไม่ทันตั้งตัวก็พลันตัวแข็งทื่อเมื่อมีร่างเล็กๆ ซุกเข้ามาจนแทบจมหาย น้ำหูน้ำตาของเจ้าหล่อนเปียกชุ่มอยู่บนเสื้อเชิ้ตของเขา

“รถพยาบาลมาแล้วๆ !” เสียงชาวบ้านตะโกนร้อง รถฉุกเฉินจากโรงพยาบาลชุมชนที่ใกล้ที่สุดเลี้ยวเข้าจอด แพทย์และเวชกิจก้าวลงมาจากรถพร้อมเตียงเข็น

“มีหมอมาด้วยมั้ยคะ” เก็ดถวาเรียกหาแพทย์

“ผมครับ” นายแพทย์หนุ่มรีบแสดงตน

“คนไข้หัวใจวาย น่าจะเพราะโรคเบาหวานที่เป็นอยู่ค่ะ ‘เรา’ ทำซีพีอาร์อยู่ราวๆ สิบห้านาที คนป่วยถึงกลับมาหายใจค่ะ”

คุณหมอฉุกเฉินสองคนถ่ายทอดคำพูดด้วยภาษาแพทย์ที่ฟังคล้ายภาษาต่างดาวสำหรับคนอื่น พร้อมๆ กับที่ทีมกู้ชีพเร่งรุดเข้าดูแลคนป่วยที่เพิ่งฟื้นคืน ร่างของคุณสมถวิลถูกเข็นขึ้นรถ สรัสวตีผละออกจากอ้อมอกของเพียงดินเมื่อเรียกสติกลับมาได้ตอนที่เห็นรถพยาบาลวิ่งฝุ่นตลบออกจากศูนย์ เธอตรงเข้าสวมกอดคุณหมอที่ยังหายใจหอบอย่างโล่งใจปนอ่อนแรง

“พี่แคท ขอบคุณนะคะ เอยไม่รู้ว่าพี่แคทอยู่ที่นี่ได้ไง แต่ขอบคุณจริงๆ ที่พี่อยู่ที่นี่ ขอบคุณคุณเหมราชด้วยนะคะ เอยจะตามไปโรงพยาบาลค่ะ สามีคุณป้าเสียไปแล้ว ส่วนลูกสาวคนเดียวตอนนี้เรียนอยู่เมืองนอก คุณป้าไม่มีใคร คงต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนคืนนี้” 

เก็ดถวาพยักหน้ายิ้มรับ “ขับรถดีๆ นะน้องเอย” 

แม่สาวน้อยเข้าไปเก็บกระเป๋าถือกับของส่วนตัวของคุณสมถวิลที่วางไว้ในเต๊นท์อย่างเร่งรีบ เก็ดถวาก้มมองมือตัวเองที่ยังสั่นเพราะใช้แรง เหมราชถือสิทธิในตำแหน่ง ‘คนรัก’ ที่เพิ่งได้มาหมาดๆ คว้ามือเธอไว้ทั้งสองข้างแล้วบีบนวดเบาๆ ให้คลายอาการสั่นเกร็ง

“สองมือนี้เรียกคืนลมหายใจได้อีกครั้งแล้วสินะ เก่งจัง” เขาชมอย่างจริงใจ เก็ดถวารับรู้ถึงกระแสอุ่นวาบที่ไหลผ่านไปทั้งร่างจากสองมือใหญ่ๆ ที่จับกระชับ

“ไม่ใช่สองมือ...”  หญิงสาวมองมือเล็กๆ ของตัวเองที่กำลังถูกมือเขานวดอยู่เบาๆ แล้วยิ้มบางเบา “สี่มือต่างหาก" 

แพทย์หญิงเก็ดถวาช้อนสายตาขึ้นมองเขา “ฉันคนเดียวเสียเมื่อไหร่ ‘เรา’ ต่างหากที่ช่วยกัน” 

เหมราชเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วก็อยากจะเปลี่ยนจะนวดมือมาเป็นกอดและหอมแรงๆ ตอบแทนคำว่า ‘เรา’ สักฟอด หากไม่ติดว่ามีอีกคนที่ยืนส่งรังสีอำมหิตอยู่ใกล้ๆ

“แคท !” เพียงดินปราดเข้าจับแขนของแฝดน้องทำให้สี่มือต้องปล่อยกันโดยปริยาย สายตาดุๆ มองเขม็งที่ผู้ชายตัวสูงที่ยืนข้างคุณหมอ เสียงเขาแผ่วต่ำอยู่ในลำคอ “นี่มันอะไรกัน ทำไมแคทถึงมาที่นี่”

“เดี๋ยวค่อยคุยกันเถอะดิน ไปช่วยน้องเอยก่อน อย่าให้น้องไปคนเดียว ไม่ต้องห่วงแคท” 

เพียงดินละล้าละลังอย่างเห็นได้ชัด เหมราชที่พอจะเข้าใจอาการนั้นก็เอ่ยขึ้น

“ไปกับคุณเอยเถอะเพียงดิน ผมจะไปส่งน้องสาวคุณที่ไร่เอง วางใจได้”

“ไปกับคุณเนี่ยแหละ ที่ไม่น่าวางใจ” เจ้าของไร่มอกกำปอกัดฟันกรอด 

ทายาทแฮมิลตันถอนหายใจก่อนกอดอกแล้วมองหน้าพ่อหนุ่มรุ่นน้องอย่างเริ่มระอา “นี่มันใช่เวลามางัดข้อกันไหม คุณมองไปรอบๆ ซิเพียงดิน ตรงนี้มีใครหน้าไหนที่คุณจะไว้ใจได้มากไปกว่าผมอีก” 

เพียงดินรู้สึกตัว เขามองไปรอบกายแล้วก็พบว่านอกจากชาวบ้านแม่ลาน้อยที่ยังคงตื่นเต้นกับเหตุการณ์ไม่หาย ก็ยังมีคนของคีราลัยอีกหลายสิบที่ยังยืนสังเกตการณ์อยู่อย่างระทึกไม่แพ้กัน และสองคนในนั้นที่กำลังจ้องเขม็งมาที่พวกเขาก็ทำให้ฝาแฝดขนลุกวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ภวันติมองการทำงานของคุณหมอฉุกเฉินผู้บังเอิญได้สร้างวีรกรรมอีกครั้งในวันนี้ด้วยสายตาชื่นชมอย่างเปิดเผย ความมีสติและความคล่องแคล่วของเธอในฐานะหมอสร้างความปลาบปลื้มประทับใจให้เขาขึ้นไปอีกมากโข ผิดกับปารัชผู้เป็นบิดาที่ตัวแข็งทื่อทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของแพทย์สาวคนนั้นชัดๆ 

ดวงหน้านั้น...ราวกับมีดวงหน้าของใครอีกคนซ้อนอยู่ ท่านประธานาธิบดีหายใจแรงขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“นั่นไงครับพ่อ คนรักของคุณแฮมิลตันที่ผมเล่าให้ฟัง เธอเป็นหมอ โชคดีอะไรอย่างนี้ที่เธออยู่ที่นี่” 

สองพ่อลูกคนสำคัญแห่งคีราลัยเดินตรงเข้าไปใกล้พวกเขาจนกระทั่งทั้งหมดประจันหน้ากันอยู่กลางลาน คุณหมอผู้ไม่เคยนึกฝันถึงวินาทีแห่งการเผชิญหน้านี้ทำได้เพียงกระชับถุงผ้าที่ใส่กล่องสร้อยเกล็ดหิมะเอาไว้แน่นจนมือเริ่มชื้นเหงื่อ ดวงตาของปารัชมองที่เพียงดินและเก็ดถวาอย่างตื่นตะลึง

เขากำลังสงสัย เขากำลังรู้สึกถึงอะไรบางอย่างแน่...เก็ดถวาเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง แต่มาถึงขนาดนี้จะก้าวหนีทางไหนก็เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว คุณหมอใจสั่นระทึกจนต้องเกาะแขนเหมราชเอาไว้อย่างลืมตัว

“คุณดินพาน้องสาวมาด้วยก็ไม่บอก เราก็นึกว่าหมอที่ไหนมาช่วย ขอบคุณหมอแคทมากเลยนะ” ผู้อำนวยการศูนย์ทักทายตามปกติวิสัย หากคู่แฝดกลับนิ่งงันเหมือนถูกสาปเมื่อประธานาธิบดีแห่งคีราลัยเพ่งมองสองหนุ่มสาวที่หน้าเหมือนกันแบบตาไม่กะพริบ 

“น้อง ? หมอเก็ดถวาเป็นน้องสาวของคุณหรือ คุณเพียงดิน”

ความเคลื่อนไหวทั้งมวลรอบตัวของคู่แฝดคล้ายจะหยุดนิ่ง เพียงดินเคยมั่นใจนักว่าปารัชไม่มีทางจำเขาได้แน่ในเมื่อเวลามันผ่านมานานถึงเพียงนั้น แต่มันต้องไม่ใช่ในนาทีนี้ที่ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกันให้ท่านผู้นำเปรียบเทียบได้ชัดเจนแบบนี้

“ครับ” เสียงของเพียงดินยังคงสงบนิ่งไม่ผิดปกติ มีเพียงประกายวูบในดวงตาที่สะท้อนขึ้นเพียงพริบเดียวเท่านั้น ปารัชหรี่ตามองสองพี่น้องและชายหนุ่มอีกคนที่ยืนขนาบอีกข้างของเก็ดถวา

“และเป็นคนรักของคุณแฮมิลตัน ?” 

“ครับ” เสียงตอบรับของเหมราชก็หนักแน่นเฉกเดียวกัน แต่เป็นเพียงดินที่เบิกตากว้างหันขวับมามองทั้งน้องสาวและ ‘คนรัก’ ของเธอเมื่อได้ยินข้อมูลชวนให้ช็อกตาตั้งแบบไม่ทันตั้งตัว เก็ดถวาได้แต่ส่งสายตามองแฝดพี่ที่พอจะอ่านได้ว่า ‘เฉยๆ ไว้ก่อน เดี๋ยวค่อยคุย’

“โลกมันกลม...จริงๆ นะนี่” ประธานาธิบดีมองทั้งสองหนุ่มหนึ่งสาวแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ฝาแฝดคุยกันทางสายตาอีกครั้ง เพียงดินใช้โอกาสที่สถานการณ์โดยรอบยังดูเร่งรีบกล่าวลาท่านผู้นำ 

“ผมขออนุญาตก่อนนะครับ ผมจะตามไปดูคุณสมถวิลที่โรงพยาบาลกับสรัสวตี เป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับท่านในวันนี้ ขออภัยสำหรับเรื่องวุ่นวายที่อาจทำให้ท่านตกใจและออกเดินทางล่าช้ากว่ากำหนดครับ”

“ดิฉันก็ต้องขออนุญาตเหมือนกันค่ะ เป็นเกียรติที่ได้พบท่านค่ะ ท่านปารัช...” 

ถึงจะบอกว่าเป็นเกียรติที่ได้พบกับผู้นำสูงสุดแห่งคีราลัย หากเหมราชกลับสังเกตเห็นอีกครั้งว่าทั้งเพียงดินและเก็ดถวากลับไม่ก้มหัวแสดงความเคารพต่อ ปารัช พลเทวา...

“ประธานาธิบดีดูประหลาดใจที่รู้ว่าพวกคุณเป็นพี่น้องกันนะ ท่านมองพวกคุณแปลกๆ เคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า” เหมราชถามขึ้น ไม่ได้หวังผลจากคำตอบอะไรเท่าการได้จับสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ฝาแฝดมีท่าทางแปลกไปจากที่เคยเมื่ออยู่ต่อหน้าคนใหญ่โตจากคีราลัย ในขณะที่สองพ่อลูกนั้นก็มีอาการผิดปกติ โดยเฉพาะปารัช ที่จ้องตาค้างราวกับเห็นผี เก็ดถวานั่งนิ่งอยู่ในรถจี๊ปคันเก่งของตัวเองที่ตอนนี้เหมราชรับหน้าที่เป็นสารถี ท้องฟ้ามืดสนิทแล้วตอนที่พวกเขาเดินทางออกจากศูนย์พัฒนาโครงการหลวงแม่ลาน้อยมาได้ราวๆ ครึ่งชั่วโมง 

“ไม่ทราบค่ะ” สายตาของปารัชที่ยังจับจ้องเธอและเพียงดินจนลับสายตายังคงตามหลอกหลอนจนเก็ดถวาแทบไม่ได้ยินคำถามที่แสนจี้ใจดำนั้น หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ แต่เหมราชก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน

“คุณคงเหนื่อย อยากหลับก็ได้นะ เอนเบาะลงไปเลย ผมไม่กวนแล้ว เดี๋ยวจะปลุกตอนถึงร้านอาหาร เราคงแวะตัวอำเภอที่พอมีร้านอาหารได้ตอนราวๆ สองทุ่มกว่าๆ หิวหรือยัง รอไหวไหม”

เก็ดถวาไม่ตอบคำถามที่เจือความอาทรของเขา แต่กลับย้อนถามถึงสิ่งที่เธอสงสัย 

“ทำไม...คุณถึงทำซีพีอาร์เป็น จับชีพจรก็เป็น ทำได้ถูกต้องเหมือนเรียนมา” มันน่าแปลกตั้งแต่เขารู้เรื่องงูพิษ และการปฐมพยาบาลเบื้องต้นตั้งแต่เจ้าเด็กข้าวตูโดนงูเห่ากัดคราวนั้นแล้ว

“ก็...เรียนมา” ทริปเปิลเอชยักไหล่กวนๆ 

“จบวิศวะ เป็นซีอีโอ..ไม่น่าได้เรียนการกู้ชีพขั้นพื้นฐานเลยนะคะ หรือเคยเข้าคอร์สอบรม แต่อย่างคุณ ไม่น่า...”

“คุณกำลังสงสัยสุดๆ เลยใช่มั้ย ว่านักธุรกิจแสนล้านที่คุณเคยเข้าใจว่าวันๆ นั่งส่องแต่ตารางหุ้นอย่างผมทำไมถึงกู้ชีพเป็น...” เหมราชยิ้มกริ่มอยู่ในความมืด “ดีจัง คุณกำลังเข้าใจความรู้สึกผมตอนนี้แล้ว”

เก็ดถวาที่หันมองเขาอยู่อ้าปากค้างเมื่อเจออีกฝ่ายย้อนศรเข้าให้อย่างที่เธอเคยทำกับเขา “จงสงสัยต่อไป เพราะผมไม่บอก เหมือนที่คุณกำลังทำให้ผมสงสัยอะไรเยอะแยะแล้วก็ไม่ยอมบอกเหมือนกันไง เจ๊ากัน”

ลีลาน่าหมั่นไส้เหลือพ่อคุณ....

“ใครจะไปอยากรู้เรื่องของคุณ ไม่ถามก็ได้ !” คุณหมอทำปากคว่ำ สะบัดหน้าพรืดออกนอกรถ ไม่ยอมมองเขาอีก เหมราชเหลือบมองแล้วหัวเราะ...งอน ? นี่เจ้าหญิงผู้เยือกเย็นแห่งห้องฉุกเฉินของเขากำลังงอนหรือนี่...เป็นบุญตาจริงๆ ที่ได้เห็น แม้แต่คนที่ ‘งอน’ เองก็ยังแปลกใจตัวเองที่จู่ๆ ก็ทำกิริยาราวกับสาววัยรุ่นทั้งที่ตัวเองก็ใกล้จะสามสิบเข้าไปทุกปีแล้ว ทริปเปิลเอชไม่ว่ากระไร แต่เขากลับชะลอและจอดรถจนสนิทที่ไหล่ทาง

“คุณเหมราช...อ...อะไรคะ” คนแสนงอนไม่เข้าใจทำไมเขาถึงจอดรถ แต่อึดใจเดียวร่างน้อยก็สะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ คนขับรถกิตติมศักดิ์ก็ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองแล้วโน้มร่างสูงใหญ่ผ่านตัวเธอเพื่อดึงคันปรับเบาะที่หญิงสาวนั่งอยู่ให้เอนนอน 

เบาะของเก็ดถวาเอนราบลงไปแล้ว แต่คนที่ถือวิสาสะปรับให้นี่สิที่ไม่ยอมผละออกไปเสียที ยังคงค้อมตัวอยู่เหนือตัวเธอ แววตาวิบวับมองดวงหน้าตื่นๆ อย่างเอ็นดู 

“นอนซะ คุณต้องการพัก”

“ม…ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ง่วงค่ะ จะช่วยคุณดูทาง เดี๋ยวจะหลง...” เก็ดถวาพยายามหาข้ออ้างเพื่อให้ผ่านนาทีที่แสนน่าประหม่าในยามนี้ไปให้ได้ เขาเคลื่อนใบหน้าคมสันเข้ามาใกล้พาให้ใจสั่นไหวอีกแล้ว หญิงสาวนอนนิ่งไม่กล้ากระดุกกระดิกเพราะถ้าขยับเพียงนิดก็คงกลายเป็นว่าเธอกำลังลอยเข้าไปในอกแข็งแกร่งที่ค้ำอยู่ ตอนนี้จึงมีเพียงเปลือกตาที่กะพริบถี่ๆ อย่างไม่รู้จะจัดการสถานการณ์นี้อย่างไร

“ผมขับรถมาแล้วทั่วโลก นี่เมืองไทยบ้านเกิดผมเอง หลงก็ให้มันรู้ไป” ไม่อยากจะเล่าให้ฟังหรอกว่าขับข้ามพรมแดนอัฟกานิสถานที่มีแต่กับระเบิดก็ทำมาแล้ว ยังมีอะไรอีกมากมายเกี่ยวกับตัวเขาที่เธอยังไม่รู้...เหมือนกับที่เขาเองก็ยังไม่รู้อะไรอีกหลายอย่างที่ผู้หญิงคนนี้ซุกซ่อนไว้

“แต่…”

“แคทตี้....” เขากระซิบเสียงแหบพร่าอยู่ที่ข้างหู “คุณจะทำตัวเองให้ง่วงแล้วหลับตาลงไปดีๆ หรือจะหลับตาเพราะถูกผมจูบ...”

เจอทางเลือกที่เขาหยิบยื่นให้เก็ดถวาก็แทบกลั้นใจตาย หลับตาปี๋โดยอัตโนมัติเมื่อเหมราชยิ่งก้มลงจนจมูกโด่งระเรื่อยอยู่บนแก้มใส สภาวะอันแสนอันตรายเหมือนกับตอนที่พวกเขาล้มลงกอดกันกลมอยู่บนพื้นหญ้าบนดอย แต่ในเวลานี้มันสุ่มเสี่ยงกว่านักเพราะรอบข้างไม่มีใครนอกจากพวกเขาเพียงสองคน ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดภายนอกที่คนทั้งสองกำลังใช้มันอำพรางหน้าแดงเรื่อของตนเอง

“แต่บอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าคุณหลับตาเพราะถูกผมจูบ คุณจะไม่มีโอกาสได้ง่วงอีกเลย” ดวงตาสีสนิมทอประกายพราวระยับอยู่ในแสงสลัว จมูกที่สัมผัสโดนพวงแก้มแผ่วๆ นั้นอยากจะฝากฝังลงไปให้เต็มรักจวนเจียนจะทนไม่ไหวอยู่รอมร่อ ลมหายใจอุ่นจัดของเขาที่รินรดเนื้อนวลมันบอกเล่าความรู้สึกในยามนี้ออกมาจนล้น กลิ่นดอกพุดซ้อนยังเจืออยู่แม้จะผ่านเหตุการณ์ชวนเลอะเทอะมามากพาให้คนที่ลอบดอมดมยิ่งเสพติด

เก็ดถวาเหมือนประตูบานใหญ่ที่ลงสลักลั่นดาลไว้แน่นหนา ไม่มีใครล่วงรู้ว่าโลกของเธอหลังประตูบานนั้นเป็นแบบไหน เหมราชอยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้ อยากเข้าใจเธอให้มากกว่านี้...และอยากสัมผัสเธอให้มากกว่านี้  

“ท…ทุเรศ” เสียงหวานกล่าวโทษไม่เต็มปาก แต่ตัวเธอเองอายุขนาดนี้จะมาแสร้งว่าไม่เข้าใจสิ่งที่เขาสื่อก็ดูจะปลอมไปหน่อย และสิ่งที่ปลอมไม่ได้เลยอีกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นชัดเจนในตอนนี้คือ...เสียงเต้นของหัวใจ...ที่ดังรุนแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เหมราชยิ่งพิศก็ยิ่งสุดจะทาน

“ปากก็ด่าแต่ทำไมหน้าแดงล่ะครับคุณหมอ”

“ห...หน้าแดงอะไร ไม่ใช่ละ มืดขนาดนี้คุณเห็นได้ไง อำชัดๆ” ปากนั้นยังโต้เถียงแม้ดวงตายังปิดอยู่ หากแม้นเขาประกบปากลงไปบนเรียวปากช่างเจรจานี้ในตอนนี้ หรือจะทำมากกว่านั้น...สาวเจ้าก็คงต้านไม่อยู่...

แต่เขาทำไม่ได้...ยังไม่ใช่เวลา ดอกไม้งามต้องรอเวลาเบ่งบานทั้งกายและใจ จนกว่าเขาจะพบกุญแจที่ไขประตูบานนี้ จนกว่าเขาจะทำลายกำแพงน้ำแข็งที่ทั้งหนาทั้งเย็นเยือกนี้ลงให้ราบคาบ แล้วเดินเข้าสู่กลางหัวใจของเธอให้ได้อย่างหมดจดสง่างาม

“ต่อให้มืดกว่านี้อีกร้อยเท่า ผมก็เห็นคุณเสมอ” สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเหมราช แฮมิลตัน กำลังพบช่วงเวลาที่หนักหน่วงที่สุด เขาต้องใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีหักห้ามใจไม่คลุกเคล้าตัวเองลงไปกับดวงหน้าหวานละมุนที่ยังหลับตาพริ้มอยู่ในความมืด เขาดึงตัวเองกลับไปที่เบาะตัวเองจนได้ในที่สุด เข้าเกียร์เตรียมออกรถแต่ชายหนุ่มกลับขมวดคิ้วเมื่อมองกระจกหลังแล้วสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง หนึ่งอึดใจผ่านไปที่เก็ดถวายังงงอยู่กับความเงียบนิ่งที่เกิดขึ้น สองตาจึงลืมขึ้นแล้วก็เห็นว่าชายหนุ่มที่ทำให้ใจเต้นแรงอยู่เมื่อครู่ตอนนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดขณะเพ่งมองอยู่ที่กระจกมองหลัง

“มีอะไรคะ....”

“ผมคิดว่าเรากำลังถูกติดตาม”





*******************

ขออภัยที่หายไปหลายเพลา ข้ายุ่งขิงนักออเจ้าาาา ฮือออ

มันก็จะมีความตื่นเต้นนิดๆ จิกหมอนหน่อยๆ ลุ้นอีกประปรายตามสไตล์ผู้เขียนนะคะ

เขียนยากทุกบรรทัด หรือเราทำให้มันยากเองนะ มีความท้อแท้เล็กๆ 5555

ไม่เป็นไรค่ะ กำลังใจที่เดี๋ยวฟูเดี๋ยวแฟบนั้นเป็นภาวะปกติของ Clair de Lune ผู้หาเรื่องใส่ตัวเสมอๆ 555


แจ้งข่าวกันเล็กน้อยสำหรับงานสัปดาห์หนังสือปลายเดือนมีนาคมที่จะถึงนี้

ใครสะดวกไปพบปะพูดคุยกัน  เชิญได้ที่บูธ สำนักพิมพ์ ทัช

หมายเลข C16 โซน Plenary Hall

ในวันเสาร์ที่ 31 มีนาคม 2561 เวลา 14.00 เป็นต้นไปนะคะ

มีวางจำหน่ายครบทั้ง 5 เล่ม ส่วนเรื่องนี้รองานหนังสือครั้งหน้านะคะ ^^


ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 262 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #396 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 08:59
    รอทุกวันอยากอ่านเล่ม อาการเสพติด จิลงแดง เหมือน ทุกเรื่องที่ผ่านมาเล้ยยย
    #396
    0
  2. #395 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 23:22
    ฟินนน เขินนน ..เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #395
    0
  3. #393 T0R1 (@T0R1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 09:19
    ตื่นเต้นๆ
    #393
    0
  4. #392 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 16:10
    แทบจะรอไม่ไหวแล้วคร้า ต้องมีอะไรให้พี่เฮคออกโรงอีกแน่ๆ
    #392
    0
  5. #391 NitthaNa (@NitthaNa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:56
    โ๊อ๊ย..อยากอ่านต่อค่ะ ตัดตอนต่อไปได้เหมือนดูซีรีย์เลยค่ะ
    #391
    0
  6. #390 jujanene (@jujanene) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 12:55
    สนุกมากค่าาา ชอบเรื่องนี้มากกก
    #390
    0
  7. #387 ต่าย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 06:10
    ลุ้นๆมันทุกเรื่องเลย
    #387
    0
  8. #386 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 06:04
    มาแล้ว รอติดตามอยุ่นะคะ
    #386
    0
  9. #385 renzy (@renzy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 03:07
    มาแล้ว คิดถึงจะแย่...
    #385
    0
  10. #384 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 01:56
    อดเปรี้ยวไว้กินหวานนะลุงหรั่ง😘
    #384
    0
  11. #383 kakanangcherry (@kakanangcherry) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 00:15
    ใจจะขาด... อยากอ่านต่อนะค้า...สู้ๆค่ะ❤️
    #383
    0
  12. #382 nuii (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:58
    มารอทุกวัน ขอให้มาถี่กว่านี้หน่อยคะ มันค้างอะ
    #382
    0
  13. #381 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:30
    พี่เหมช่วยไว้ได้อีกแล้ว สุดยอดจริงๆผู้ชายคนนี้
    แคทตี้มีเขินด้วยนะ ไม่ใช่เจ้าหญิงน้ำแข็งอีกแล้ว
    #381
    0
  14. #380 mydaisy23 (@mydaisy23) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:08
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #380
    0
  15. #379 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:57
    ปาร้ชสั่งตามแน่นวล
    #379
    0
  16. #378 tb103985 (@tb103985) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:44
    โอย อยากอ่านต่อ
    #378
    0
  17. #377 sumimaew (@sumimaew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 22:31
    แคทตี้ เขิลลล์
    #377
    0