สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light [ตีพิมพ์ สนพ. ทัช]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 133,553 Views

  • 1,157 Comments

  • 1,260 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5,147

    Overall
    133,553

ตอนที่ 14 : Chapter 7 (3) : จุดตัดที่บรรจบ | Intersection [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 205 ครั้ง
    11 มี.ค. 61

สุดฟ้า...คีราลัย | At First Light

Chapter 7 (3)

จุดตัดที่บรรจบ | Intersection



        เก็ดถวาไม่รู้เอาเสียจริงๆ ว่าอาการตื่นเต้นดีใจราวกับเด็กหญิงเล็กๆ ของตัวเองมันทำให้คนตัวโตจอมดุที่คนทั้งบริษัทกลัวจนหัวหดเผลอยิ้มออกมา แต่...ความรั้นของคุณหมอคนสวยครั้งนี้อย่างไรเสียเขาก็ต้องปราม

“ถ้าหมอร้อนใจขนาดนี้ บอกให้ผมฝากเพียงดินไปก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องขับรถข้ามเขามาเองคนเดียวเจ็ดแปดชั่วโมง ฝนก็ตก รถที่หมอใช้ก็ใช่ว่าจะขับดี ทำไมดื้อแบบนี้...ไม่โอเคเลย” เหมราชปั้นหน้าขรึมจัด ดุเสียงนิ่งเหมือนผู้ใหญ่สอนเด็ก ในมือถือกล่องกำมะหยี่ที่ใส่สร้อยสำคัญเส้นนั้นไว้ยังไม่ยอมยื่นให้เจ้าของ คนถูกดุสะดุดยิ้มโดยพลัน หน้าหวานๆ จ๋อยลงอย่างเห็นได้ชัด คนเป็นหมอมักรู้สึกว่าตัวเองแก่กว่าชาวบ้านมาตลอดถึงจะอายุน้อยกว่าใครหลายคน แต่เก็ดถวาตระหนักชัดในวันนี้ว่ายามที่เหมราชไม่กวน ไม่ฉุนเฉียวและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังนั้นเขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอมากจริงๆ มากจนความรู้สึกหมั่นไส้ในตอนแรกที่ได้เจอแปรเปลี่ยนเป็น...เกรง

“คือ...ดินเขาธุระเยอะ อีกอย่าง คุณสองคนไม่ถูกกันนี่คะ ฉันจะฝากไปได้ไง” เธออุบอิบตอบ แต่ตายังจ้องเป๋งมาที่กล่องสีน้ำเงินในมือเขา 

คนโตกว่าถอนหายใจ เขาไพล่มือไปด้านหลัง เก็บกล่องให้พ้นสายตาเธอก่อนจะเดินเข้าประชิดร่างเล็ก ก้มหน้าลงจนเกือบชิดจมูกโด่งสวย หน้าหล่อจัดมีรอยยิ้มฉายขึ้นที่มุมปาก

“แล้วตอนนี้...หมอถูกกับผมแล้วเหรอ” หัวใจของเก็ดถวาเต้นโครมครามตอนที่เขากระซิบถามในระยะที่หน้าใกล้กันแค่คืบ

“ย...ยัง” ปากปฏิเสธเสียงแข็งแต่ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำ ไม่กล้าประสานกับดวงตาสีสนิมเหล็กแพรวพราวนั้นเลย “แต่ฉันแยกแยะได้ค่ะ”

“ขับรถมาคนเดียวแบบนี้ แม่เลี้ยงเป็นห่วงคุณแย่” เหมราชเขยิบเข้าชิดอีกนิด เก็ดถวาเริ่มก้าวถอยอย่างกริ่งเกรง

“ม...แม่ดาไม่อยู่ค่ะ ท่านไปตรวจงานที่ร้านในเชียงใหม่”

“อ้อ...มิน่า” เขาใช้น้ำเสียงคุณครูที่คอยจับผิดเด็กนักเรียนกับเธออีกแล้ว คุณหมอเก็ดถวานึกขึ้นได้รีบเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตื่นๆ

“อย่าบอกแม่นะคะว่าฉันมาที่นี่”

เหมราชทำท่าครุ่นคิดอย่างน่าหมั่นไส้ “ให้ผมเก็บของรักไว้ให้ ห้ามบอกพี่ชาย ห้ามบอกแม่ ห้ามบอกใครอีกดี ผมว่าหมอติดค้างผมหลายเรื่องแล้วนะ สมควรที่ผมจะได้อะไรตอบแทนบ้างไหมเนี่ย”

เก็ดถวามองเขาตาวิบ ปากคว่ำอย่างเริ่มฉุน “หน้าเลือดจริงๆ โอเค คนอย่างฉันก็ไม่ชอบติดค้างใครเหมือนกัน คุณต้องการอะไรเป็นการตอบแทนคะคุณเหมราช อ้อ ยกเว้นเรื่องที่ดินนะ ไม่มีทาง” 

เหมราชยิ้ม ไม่ตอบคำถามเหวี่ยงๆ นั้นแต่กลับยื่นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินมาตรงหน้าเธอ เก็ดถวาจ้องมันตาไม่กะพริบ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกมารับมันไว้แล้วเปิดออกดูด้วยความรู้สึกทั้งดีใจทั้งระแวงด้วยไม่รู้ว่าเขาจะมาไม้ไหน

สร้อยเกล็ดหิมะนอนสงบนิ่งอยู่ในกล่องกำมะหยี่แข็งแรงมิดชิดที่เหมราชไปหามาใส่ไว้ให้ พลอยสีน้ำเงินเขียวตรงกลางยังเจิดจรัส ตาแมวในนั้นกลิ้งไปมาเคลื่อนไหวราวมีชีวิต เครื่องประดับล้ำค่าไม่มีส่วนไหนบุบสลาย เก็ดถวาแทบจะน้ำตาปริ่มเมื่อเห็นว่าของสำคัญในชีวิตยังอยู่ดีมีสุขทุกประการ เธอปิดกล่องแล้วรีบจับมันใส่ลงในกระเป๋าผ้าที่สะพายไหล่ไว้เหมือนกลัวใครจะมาพรากไปจากอกอีก

“ขอบคุณมากนะคะ คุณเหมราช ฉัน...”

“ทำหน้าดีใจให้ผมดู”

“ค…คะ ?” คนที่ได้ของสำคัญกลับมาในอ้อมอกตีหน้างุนงง นิ้วใหญ่ๆ ของเหมราชเอื้อมแตะที่มุมปากของเธอทั้งสองข้างแล้วยกขึ้นให้เธอยิ้ม เก็ดถวายืนตัวแข็ง ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แถมดวงตาวิบวับของชายหนุ่มตรงหน้าก็พาให้หัวสมองของเธอตีความอะไรๆ ได้ช้าลงอย่างน่าโมโห 

“ผมต้องการให้คุณยิ้ม และมีความสุขให้ผมดูเป็นการตอบแทนเดี๋ยวนี้” เป็นประโยคคำสั่ง แต่ทำไมเสียงนั้นถึงได้ทุ้มนุ่มนวลเหมือนจะอ้อนนิดๆ เสียด้วยซํ้า นักธุรกิจใหญ่ที่เคยสร้างกำไรให้องค์กรได้มหาศาลต้องการ ‘ผลตอบแทน’ จากเก็ดถวาเพียงเท่านี้เองหรือ เขายังมองเธออย่างรอคอยจนอีกฝ่ายค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาจนเห็นฟันเรียงสวย พาให้คนมองต้องฉีกยิ้มไปด้วย ใบหน้าหวานๆ ของคุณหมอที่เคยคิ้วขมวดเคร่งเครียดพอยิ้มได้กว้างแล้วก็กลับสว่างจ้าสดใสขึ้นมาทันตา แม้จะดูฝืนๆ อยู่ในทีก็ตาม  

“ไม่ค่อยได้ยิ้มให้ใครใช่ไหมหมอน่ะ หน้าตาตลกชะมัด” น่ารักมาก...ต่างหาก เวลายิ้มแล้วคุณหมอของเขาก็ยิ่งดูจิ้มลิ้มพริ้มเพราเหมือนเด็กน้อยขึ้นไปอีกจนเขาอยากจะเก็บรอยยิ้มนี้เอาไว้นานๆ ไม่อยากให้เลือนหายไปไหน แต่เรื่องอะไรจะชม ‘คนไม่ถูกกัน’ ให้เสียฟอร์มคุณชายใหญ่

แม่เสือยิ้มยากค้อนขวับ “ถึงฉันจะเป็นคนยิ้มยาก แต่ขอให้คุณเชื่อเถอะว่าฉันดีใจจริงๆ ที่ได้มันคืนมา”  หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองเขา เหมราชสบตานั้นนิ่งงันเหมือนโดนดูดเข้าไปหลุมอากาศ

“ผมรู้” เขามองเธอกอดกระเป๋าผ้าที่ใส่กล่องสร้อยไว้แน่นอย่างเอ็นดู “สร้อยของคุณมองใกล้ๆ แล้วสวยมากรู้ไหม พลอยตรงกลางเกล็ดหิมะ สีสวยมาก ตอนเช้าเป็นสีหนึ่ง ตกกลางคืนเปลี่ยนเป็นอีกสี แถมในเม็ดพลอยยังมีตาแมวที่กลิ้งไปมาได้ น่าอัศจรรย์จริงๆ คงไม่ใช่พลอยที่หาได้ในเมืองไทยหรอก...ใช่ไหม”

เขาลองเปรยอย่างหยั่งเชิง เก็ดถวาชะงักกึก เขาพิจารณาสร้อยของเธออย่างละเอียดถี่ถ้วนจริงๆ ไม่มีอะไรที่จะรอดพ้นสายตาของทริปเปิลเอชไปได้เลย เขาช่างสังเกตจนน่ากลัว แถมยังมีวิธีล่อลวงให้พลั้งปากอย่างแนบเนียน ดูจากสภาพการณ์ก็พอมองออกว่าเหมราชกลายเป็นที่ปรึกษาให้ประธานาธิบดีแห่งคีราลัยไปแล้ว เขากำลังจะกลายเป็นคนของทางการคีราลัยในไม่ช้าแน่ เวลาอยู่กับผู้ชายคนนี้ เธอต้องมีสติให้มากจริงๆ

“ก็...ของเก่า ไม่รู้ที่มา แล้วก็เป็นปกติของพลอยอเล็กซานไดรท์ค่ะ เปลี่ยนสีได้ หายาก ฉันถึงได้...หวงมากไงคะ” เธอตอบแบบรวบรัดตัดความแต่ก็ไม่ผิดตรรกะ เก็ดถวาไม่สู้ทำอะไรได้ดีไปกว่ารีบไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด 

“ฉันขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ ฉันต้องไปแล้วล่ะ อยากลงเขาก่อนจะมืด”

แพทย์หญิงเก็ดถวาเคลื่อนกายผ่านชายหนุ่มโดยไม่รอคำร่ำลาจากเขา เหมราชยังไม่ทันรั้งไว้เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อหญิงสาวก้าวออกไปเพียงสองก้าวก็หยุดฝีเท้าลงทันที คุณหมอสาวจากเชียงรายผงะชะงักงันเมื่อกำลังจะเดินขึ้นเนินแต่กลับเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินลงตรงมาทางนี้ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง ทั้งร่างเย็นเยียบราวกับเลือดแข็งตัวได้เฉียบพลัน

ปารัช พลเทวา... และข้างๆ ท่านประธานาธิบดีคือ...เพียงดิน

หญิงสาวร่างบางตัวสั่นสะท้านเฮือก หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงใหญ่อีกครั้ง ปารัช พลเทวา กำลังเดินลงมาทางนี้กับเพียงดิน ! เหมราชมองดวงตาตื่นตระหนกของเธออย่างงุนงง เก็ดถวาหน้าซีดเผือด นิ่งงันไปเหมือนกำลังคิดว่าจะเอาอย่างไรดีในนาทีนี้

“มีอะไร เก็ดถวา” 

เธอผินหน้ากลับไปดูกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เก็ดถวาตัดสินใจในวินาทีนั้นด้วยการดึงสาบเสื้อเชิ้ตสีเบจของเหมราชให้ผลุบหายเข้ามาในพุ่มต้นไผ่ที่ขึ้นเรียงแน่นพอจะบังสายตาได้ตรงนั้นอย่างรวดเร็ว แต่คงเร็วเกินไปจนทำให้คุณหมอไม่ทันระวังดินที่ยังลื่นเพราะอุ้มฝน เหมราชใจหายวาบเหมือนรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในนาทีถัดไป มือใหญ่ๆ ของเขาจึงรวบเอวเล็กๆ ของหญิงสาวทันทีโดยอัตโนมัติ จากความตั้งใจเดิมที่จะยืนหลบในพุ่มต้นไผ่นิ่งๆ ปกติ มือของสองหนุ่มสาวที่เกาะเกี่ยวร่างกายของอีกฝ่ายไว้แน่นจึงพาให้ทั้งสองร่างเสียหลักล้มพังพาบแล้วกลิ้งลงไปกองอยู่กับพื้นดินแฉะๆ 

ปฏิกิริยาของทริปเปิลเอชไวอย่างน่าทึ่ง ก่อนที่ทั้งคู่จะตกถึงพื้นเพียงเสี้ยววินาที เขายังทันได้พลิกตัวเธอกลับมาให้อยู่ด้านบน ส่วนเขานั้นเต็มใจแปลงร่างเป็นเบาะนุ่มที่รองรับเธอไว้ได้ทันท่วงที !

“หมอ...เป็นอะไรรึเปล่....” เหมราชตกอกตกใจ แต่ยังพูดไม่ทันขาดประโยค มือเล็กก็เอื้อมหมับมาปิดปากเขาไว้เพราะทำปากจุ๊ๆ หน้าตาตื่นเหมือนลูกแมวหลงทาง

“ชู่ว...” ดวงตาของเธอสั่งให้เขาเงียบ เหมราชจึงเก็บคำพูดทั้งหมดไว้และเล่นตามเกมของคุณหมอสาวที่กำลังทำเรื่องแปลกๆ คนนี้ไปก่อน มือน้อยที่ปิดปากเขาไว้มันเย็นชืดเหมือนเธอกำลังตื่นเต้น...หรือตื่นกลัว ?

เก็ดถวากลัวใครถึงไม่กล้าเผชิญหน้าขนาดนี้ เพียงดินงั้นหรือ ? ถ้าเป็นเพียงดินเพียงคนเดียวเธอไม่น่าถึงขนาดลงทุนเบียดตัวเองซุกเข้ามาในอกของ ‘คนไม่ถูกกัน’ แบบเขา เหมราชได้ยินเสียงจากกลุ่มคนที่มาหยุดยืนใกล้ๆ พุ่มต้นไผ่แล้วคำตอบของเขาก็ชัดเจนขึ้น....ปารัช พลเทวา

กลุ่มของประธานาธิบดีแห่งคีราลัยเดินมาดูนาขั้นบันไดอีกครั้งโดยมีเพียงดินและท่านผู้อำนวยการศูนย์ฯ ขนาบข้าง พวกเขาอยู่ใกล้แบบข้ามพุ่มไผ่ก็คงเห็นกันได้ เก็ดถวาที่ยังนอนคว่ำอยู่บนเบาะอันทรงเกียรติเมื่อได้ยินเสียงที่ใกล้เข้าจึงยิ่งเบียดตัวเข้ามาจนแทบจมหายไปในตัวเขา ทั้งสองร่างแนบชิดสนิทไร้ช่องว่าง แนบจนเบาะที่หายใจได้อย่างเหมราชก็เริ่มหายใจติดขัดขึ้นมาบ้างอย่างช่วยไม่ได้เมื่อเริ่มรับรู้ได้ถึงอะไรๆ ที่ทั้งนุ่มนิ่มและน่าสัมผัสไปทั้งเนื้อทั้งตัว มือใหญ่ที่จับเอวเธอไว้ค่อยๆ เคลื่อนไปแตะแผ่นหลังราวกับปลอบประโลม

ส่วนมืออีกข้าง...ทุเรศชะมัดที่เขานึกอยากลากมันลงไปที่บั้นท้ายของเธอ

ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้ ! เหมราชผ่อนลมหายใจ ยอมจำนนกับตนเองว่าเก็ดถวามีอำนาจวิเศษที่ทำให้เขาไม่อยู่ในภาวะปกติได้ทุกครั้งที่เจอ ด้านสว่างในใจช่วยให้ชายหนุ่มเลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาลูบผมเธอแทน ไม่ได้ใส่ใจความเลอะเทอะจากดินดำที่เปรอะเปื้อนเสื้อผ้าราคาแพงของตัวเองแต่อย่างใด ดวงตาพยายามเหลือบมองกลุ่มคนที่ดูเหมือนจะเคลื่อนกันออกไปแล้ว

“แคท…” เสียงทุ้มกระซิบเรียกที่ข้างหูขณะที่เจ้าของชื่อยังหลับตาปี๋ เสียงหัวใจของเธอที่เต้นรัวเร็วอย่างลุ้นจัดมันดังจนสะเทือนมาถึงอกเขาในตำแหน่งเดียวกันยิ่งบ่งบอกว่าทั้งสองร่างแนบแน่นกันเพียงใด เรือนผมนุ่มนิ่มหอมสะอาดปรกลงมาอยู่บนหน้าหล่อเข้ม ดวงหน้าสวยหวานเหมือนภาพเขียนโบราณยังเกยแนบอยู่บนไหล่กว้างของเขา ใกล้กันเพียงลมหายใจกั้น พวงแก้มใสไร้เครื่องสำอางหอมกรุ่นกลิ่นดอกพุดซ้อนเจือกลิ่นแอลกฮอล์จางๆ นั้นก็ช่างเป็นเอกลักษณ์ จมูกคมๆ ของเหมราช แฮมิลตัน ระอยู่บนแก้มนวล แอบดอมดมกลิ่นหอมเย็นใจนั้นอย่างอดใจไม่ไหว รู้สึกผิดบาปเหลือเกินที่คิดเอาเปรียบแม่ลูกแมวตัวน้อยที่กำลังหวาดกลัว แต่...ใครใช้ให้เธอโถมทับเขาแถมยังกอดไว้แน่นแบบนี้กันเล่าหนอ

“แคทตี้...” เขาเอ่ยเรียกเธอเสียงแผ่วเบาที่ข้างหูอีกครั้ง เก็ดถวาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ดวงตาสองคู่สบประสานในท่วงท่าสุดจะวาบหวิว เหมราชมองเธอด้วยสายตาเอ็นดูสุดแสน มือที่ยังสะอาดของเขาจับผมรุ่ยร่ายนั้นทัดให้ที่ข้างหูอย่างอ่อนโยนก่อนจะเลื่อนลงมาประคองแก้มเนียนๆ ไว้ ถึงตรงนั้นเหมราชถึงได้รู้ว่าใบหน้าที่เคยซีดเผือดของเก็ดถวาบัดนี้มีเลือดฝาดรุมร้อนผะผ่าวจนแก้มขาวๆ กลายเป็นสีเข้มขึ้นอย่างน่ารักน่าชัง นิ้วใหญ่ๆ เลื่อนมาแตะลงบนริมฝีปากนุ่มสีชมพูหวานและจ้องมองมันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา และมันน่าแปลกที่เก็ดถวายังคงปล่อยให้เขาสัมผัสใบหน้าเธอโดยไม่ผลักไสคล้ายตกอยู่ในห้วงแห่งแรงดึงดูดไปพร้อมกัน มือน้อยยังยึดเสื้อเขาไว้ราวกับคนตัวโตใต้ร่างเป็นที่พึ่งเดียวที่จะพาเธอรอดพ้นสภาวะคับขันเมื่อครู่ จมูกของเธอก็ยังได้กลิ่นโคโลญจ์ผู้ชายลอยอวล ผิวหน้าของเธอยังคงสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขา ร่างบางสั่นขึ้นมาน้อยๆ เมื่อรู้สึกว่าตนเองกำลังจะพบกับสภาวะคับขันครั้งใหม่... 

“They left, Katty (เขาไปกันแล้ว...แคทตี้)” เหมราชพูดขึ้นเป็นภาษาอังกฤษเบาๆ ด้วยเสียงพร่าๆ แบบที่สมองยังนึกภาษาไทยไม่ทัน ดวงตาไม่ยอมละสายตาไปจากกลีบปากคู่นั้น “ถึงผมจะชอบเราสองคนในท่านี้มากแค่ไหน แต่ถ้านอนแบบนี้ต่อไปไส้เดือนอาจจะไชหูเราได้เลยนะ” 

เพียงเท่านั้นเก็ดถวาก็แทบจะตาถลนเมื่อรู้ตัวทั่วพร้อมในตอนนี้ว่าอยู่ในสภาพไหน หญิงสาวดีดตัวขึ้นทั้งที่ขาของเธอยังคร่อมขาข้างหนึ่งของเขา มือของเขาข้างหนึ่งก็ยังจับอยู่บนต้นขาเธอ ถึงจะผ่านกางเกงยีนส์อีกชั้นแต่ความรุมร้อนก็ยังผ่านแทรกเข้ามา มือเขาอุ่นจัด ดวงตาของเขาก็อุ่นจัด และมันทำให้เลือดในกายของเธออุ่นจัดตามไปด้วย

คุณพระ... คุณพระคุณเจ้าช่วยลูกด้วย !

ใบหน้าคุณหมอเหมือนอยากจะร้องไห้ด้วยความอับอาย นี่เธอทำอะไรลงไป เหมราชยิ้มพรายแล้วก็เป็นฝ่ายยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาก่อนแล้วส่งมือให้เธอ เก็ดถวามองมือนั้นอย่างตื่นๆ ระคนรู้สึกผิดเมื่อมองชายหนุ่มทั้งตัวแล้วก็พบว่าเสื้อผ้าเขาเลอะเทอะไปหมด เหมราชมองดูตัวเองแล้วหัวเราะอย่างไม่เห็นสำคัญ แต่ก็ยังขอถือโอกาส ‘ค้ากำไร’ ต่อจากเหตุนี้อีกนิดหน่อย

“คุณติดค้างผมอีกเรื่องแล้วนะ แคทตี้...” เขาเรียกชื่อเล่นเธอด้วยน้ำเสียงล้อเลียน หน้าเธอเหมาะกับชื่อนี้ที่สุดแล้วในตอนนี้ หน้าตื่นๆ เหมือนลูกแมวตกน้ำไม่มีผิด ! เก็ดถวายังไม่มีแรงจะเอาเรื่องอะไรใดๆ กับเขา ได้แต่สอดมือเล็กๆ ลงในอุ้งมือใหญ่อุ่นจัดแล้วลุกขึ้นมายืนได้โดยไม่ลืมคว้ากระเป๋าผ้าใบสำคัญมากอดไว้แน่นเหมือนเดิม คุณหมอคนเก่งแห่งน้ำรินไม่กล้าสบตานักธุรกิจใหญ่แห่งนิวยอร์กเลยจนนิดเดียวตอนที่ชายหนุ่มช่วยปัดเศษดินออกจากเสื้อผ้าเธอ

หนุ่มสาวหันหลังกลับเพื่อจะเดินขึ้นไปด้านบน แต่แล้วทั้งคู่ก็ต้องหยุดชะงักอีกครั้งเมื่อเห็นคนอีกกลุ่มเดินลงมาพอดี และคราวนี้พวกเขาหลบไปไหนไม่ทันอีกแล้ว....

“คุณภวันติ...”

เหมราชอึ้ง ในขณะที่เก็ดถวาตัวชาดิกเมื่อบุตรชายของปารัช พลเทวา ยืนประจันหน้าเธออยู่ ด้านหลังเขามีนายตำรวจติดตามอีกสองนาย ทั้งหมดมองมายัง ‘ท่านที่ปรึกษา’ และหญิงสาวปริศนาข้างกายเขาด้วยความฉงน  และยิ่งงงกว่าเมื่อมองเห็นสภาพอันเลอะเทอะเปรอะดินของคนทั้งคู่ สัญชาตญาณของเหมราชทำให้เขาเอาตัวบังเธอไว้โดยอัตโนมัติ 

“เอ้อ...คุณแฮมิลตัน ผมขอโทษ คือผมจะลงมาถ่ายรูปวิวตรงนี้ ไม่คิดว่า...เอ้อ...รบกวนคุณ” ภวันติพูดด้วยหน้าตาเก้อๆ จากสภาพดินกับสภาพของทั้งคู่ก็พาให้เดาไปทางอื่นได้ยากนัก

“มันเป็นอุบัติเหตุครับคุณภวัน” เหมราชดูจะล่วงรู้ความคิดจากสายตานั้น เขาจึงต้องรีบแก้ความเพื่อไม่ให้ฝ่ายหญิงเสียหาย “เรายืนคุยกันอยู่ แล้วดินมันลื่น ก็เลย...ล้มลงไป”

“อ้อ…” ภวันติเออออ จ้องมองไปยังหญิงสาวที่ยืนหลบหลังเหมราชอย่างลืมตัว สายตาของภวันติปิดไม่มิดว่ามีความสงสัยใคร่รู้ในตัวหญิงสาวข้างกายของท่านที่ปรึกษาอย่างยิ่งยวด ถึงคราวจวนตัว ทริปเปิลเอชจึงจำต้องแนะนำ

“นี่แพทย์หญิงเก็ดถวาครับ” เก็ดถวาใจหายวาบ แต่ยิ่งทำตัวหลบซ่อนในยามที่หลบไม่ได้ก็จะยิ่งมีพิรุธ หญิงสาวจำต้องทำใจดีสู้เสือเลื่อนตัวออกมาจากด้านหลังเหมราชเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นหน้าได้ชัด

“เก็ดถวา นี่คุณภวันติ ลูกชายท่านประธานาธิบดี” เก็ดถวากล่าวทักทายเบาๆ อย่างสุภาพ หากทันทีที่ภวันติได้เห็นใบหน้างามแจ่มของผู้หญิงที่ยืนเคียงข้างเหมราชหัวใจของเขาก็สั่นไหวราวมีอานุภาพลึกลับเข้าปะทะ 

ผู้หญิงคนนี้สวย...ดูละมุนละไม และมีบางอย่างที่ทำให้เขา...รู้สึกแปลกๆ

“แพทย์หญิง ? เป็นคุณหมอหรือครับ” เขาทักถามอย่างเป็นมิตร ไม่อาจละสายตาไปจากสาวสวยตรงหน้าได้เลย เก็ดถวาสังเกตบุรุษตรงหน้าแล้วก็พอจะเบาใจได้ว่าภวันตินั้นดูไม่น่ากลัวอย่างพ่อของเขา อย่างน้อยก็ในตอนนี้...ที่เขายังจำเธอไม่ได้...

เขาจำไม่ได้แน่...เก็ดถวาเริ่มมั่นใจอยู่ในภวังค์ของตนเอง เธอเจอภวันติครั้งสุดท้ายเมื่อก่อนจะเกิดเหตุโศกนาฏกรรม ตอนนั้นเธออายุห้าขวบ และภวันติเพิ่งจะสองขวบเท่านั้น...

“ค่ะ เป็นหมอค่ะ” 

“นอกจากเป็นหมอแล้วเธอยังเป็นน้อง....” เป็นน้องฝาแฝดของเพียงดิน ! เก็ดถวาใจหล่นวูบเมื่อเดาใจเหมราชว่าเขาจะต้องแนะนำว่าเธอเป็นน้องเพียงดิน ไม่ได้ ! ไวเท่าใจคิด หญิงสาวสอดมืดเข้าในมือใหญ่ๆ ของทริปเปิลเอชแล้วกระชับมือเขาไว้แน่นจนคนตัวโตหันมามองตาค้าง ยังไม่พอ คุณหมอยังกระเถิบเข้ามาแล้วกอดแขนเขาไว้อย่างสนิทชิดเชื้อ แต่ทั้งหมดนั้น ไม่น่าช็อกเท่ากับสิ่งที่เธอพูดต่อหน้าบุตรชายของปารัช พลเทวา

“ฉัน...เป็นคนรักของคุณเหมราชค่ะ !”






*******************

หมอออออ แก้ปัญหาแบบนี้ระวังเข้าทางพี่เฮคนะเธออออ 5555

จิกหมอนนอนบิดกันไปเบาๆ นะคะ

ทั้งพี่เฮคกับหมอแคทนี่ต่างเก่งกาจในโลกของตัวเองค่ะ

แต่พอมาเจอกัน มันจะเสียศูนย์เสียทรงกันหน่อยๆ ไอ้ที่ว่าเก่งนักหนา ก็เอาไม่อยู่ขึ้นมาเฉยๆ

ส่วนภวันติ love at first sight รึเปล่า

แหม่ เรื่องราวมันเริ่มจะพัลวันขึ้นมาล่ะเนอะ อิอิ

คาดว่าราวๆ บทที่ 10 เราน่าจะได้ไปคีราลัยกันล่ะนะออเจ้าทั้งหลายยยย

เรื่องราวที่นั่นยังอีกมากโข ค่อยๆ ตามไปด้วยกันนะคะ

เรื่องนี้แคลร์เขียนสดๆ ไม่มีสต็อก เขียนไปอัพไป

ดังนั้น ไม่สามารถบอกได้จริงๆ ว่าจะอัพแน่นอนได้ตอนไหน

เขียนเสร็จตอนไหนก็คือตอนนั้นจริงๆ ค่ะ ต้องขออภัยที่มาแน่นอนไม่ได้นะคะ

แต่จะพยายามมาให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยค่ะ เพื่อให้เสร็จทันตุลานี้ค่ะ


ป.ล. 1 ข้อมูลทางการแพทย์พยายามตรวจเช็กมาแล้ว เพื่อให้ถูกต้องและสมจริงที่สุด 

ขอบพระคุณคุณหมอและพยาบาลทุกท่านที่ช่วยเหลือด้านข้อมูลและตรวจการบ้านให้นักเขียนด้วยนะคะ

และถ้ามีผู้รู้ได้มาอ่านแล้วพบว่ามีผิดพลาดประการใด

สามารถท้วงติงได้เลยนะคะ พร้อมจะตรวจสอบและแก้ไขค่า

ป.ล. 2 ตอนเก่าๆ อาจมีกลับไปแก้ไขรีไรท์บ้าง ขออภัยนะคะ แต่งสดอาจมีตกๆ หล่นๆ ค่ะ

ป.ล. 3 ชื่อสถานที่ บุคคลต่างๆ เป็นชื่อสมมติ ขออภัยหากไปพ้องกับชื่อสถานที่และบุคคลจริงนะคะ


ฝากติดตามและคอมเมนต์กันได้นะคะ ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็น ทุก fav และทุกโหวตค่า

(ใครเมนต์ที่นี่ไม่สะดวกตามไปคุยกันได้ที่ http://www.facebook.com/storybyclairdelune/ ค่ะ)



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 205 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #895 mang_kapoon Faii (@ploysasi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 16:20
    สนุกมากกก ลุ้นๆ ต่อไปปป
    #895
    0
  2. #373 noodao (@daonet) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มีนาคม 2561 / 13:52
    พี่เหมเป็นแฟนหมอตอนไหนคะพูด หมอประกาศตัวแบบนี้ปรึกษาพี่ดินยัง
    #373
    0
  3. #344 moom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 18:16
    *-* อ้อยเข้าปากช้างแล้วนะครับ

    พี่แฮค ห้ามคายออกมา รีบกลืนด่วน

    ชอบมากค่ะ ลุ้นต่อไป
    #344
    0
  4. #343 Dawrung669 (@25480508) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:45
    โอ้ยยย กรี้ดดด ฟินนน..พีเฮคมีแฟนเป็นหมอแล้วน่ะ 555(เข้าทางล่ะสิ)
    #343
    0
  5. #342 veitan (@veitan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 10:01
    โอ้โห คุณหมอ ... แก้ตัวแบบนี้ ทริปเปิ้ลเอชไม่ต้องอ่อยแล้วววววว อ้อยเข้าปากเฮียเฮคแล้ววว 555
    #342
    0
  6. #341 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:00
    ระวังไม่ทัรแล้วล่ะคุณหมอ เข้าทางลุงหรั่งเต็มๆๆๆ
    #341
    0
  7. #340 sumimaew (@sumimaew) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:44
    การแก้ปัญหาของคุณหมอเข้าทางทริปเปิ้ลเอชมากแถมถูกใจคนอ่านด้วยยิ่งนัก
    #340
    0
  8. #339 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:29
    โอ๊ย!!คุณหมอเข้าทางทริปเปิลเอชเลยคราวนี้ 
    #339
    0
  9. #338 jeed_porn (@wannapos) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 08:29
    โอ๊ย!!คุณหมอเข้าทางทริปเปิลเอชเลยคราวนี้ 
    #338
    0
  10. #337 B_bonita_A (@B_bonita_A) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:38
    ชอบมากเลยค่าาาาาา
    #337
    0
  11. #336 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:30
    นี่ลุ้นมากเลย
    #336
    0
  12. #335 nuii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 07:16
    อ่าย ค้างอยู่บนยอดไม้ ไร้ท์รีบมาสอยลงด่วนคะ
    #335
    0
  13. #334 แอม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 06:40
    น่ารักจังเลย

    บิดจิกหมอน

    ขนาดเขียนสดก็ยังลื่นมากเลยค่ะ

    อ่านลื่นจนลื่นกันทั้งคู่ทั้งหมอทั้ง HHH💗💗💗
    #334
    0
  14. #333 Y. WaRiNRaN (@warinran) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 06:08
    เช้ามาได้อ่าน ของงานคุณแคลร์ คือ ดีใจมากกกก
    #333
    0
  15. #332 Pachara Prasongdee (@ptumka) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 06:00
    เข้าทางพี่เฮคเต็มๆเลยอะ และเราอยู่บนยอดมะม่วงหาทางลงบ่ได้เลย
    #332
    0
  16. #331 cheewasakorn (@cheewasakorn) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 05:45
    คุณหมอ... เข้าทาง HHH แล้วที่นี้อย่างไรคะ
    #331
    0
  17. #330 Filmpeace (@Filmpeace) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 03:46
    โอ้ยยยน พี่คะ!! ตัดจบแยยนี้แล้วหนูจะนอนหลับลงได้ยังไง!!! กรี้ดๆๆๆๆๆ อ้อยเข้าปากช้างแล้วๆๆ
    #330
    0