หนุ่มฮอตสุดเท่ห์กระชากหัวใจยัยคุณหนูตัวเเสบ!! [END]

ตอนที่ 3 : พบกันอีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 ก.พ. 56

                             

                                                                             

ปิ๊งๆ ปั๊งๆ *_* วันนี้เป็นวันสอบกลางภาคค่ะ ฮือๆๆๆ ฉันอยากจะบ้าต๊ายยย ฉันยิ่งโง่ๆอยู่ด้วย TT^TT  ส่วนยัยน้ำผึ้งก็ไม่ต้องห่วง ก็ยัยนั่นมันฉลาดนี่ ฉลาดในเรื่องแบบว่า…โกงข้อสอบเอย โดดเรียนเอย หนีเที่ยวเอย~ ยัยนี่นี่มันสุดยอดจริงๆ นับถือๆๆ @_@

น้ำผึ้ง เธออ่านหนังสือมาหรือเปล่า

“อ่าน…”

ฮือๆๆ ตายแน่ฉัน ฉันไม่ได้อ่านเลยง่ะT^T อ่านแค่วิชาเดียวเอง วิชาภาษาไทย แต่อ่านแล้วก็ไม่เข้าใจ =_=

ฟังให้จบก่อนสิ! ฉัน..อ่าน…2 บรรทัด โอเค้~”

อู๊ยยยย ฉันกะแล้วว แต่อย่างน้อยเธอก็รอดได้ทุกครั้งนี่ เชอะ!!ยัยฉลาด(แกมโกง)เอ๊ยย

เออๆๆ ช่างฉันเหอะน่า อย่างน้อยฉันก็ฉลาดกว่าเธอละกัน อ๊ะ! ฉันหิวน้ำ ขอไปซื้อก่อนนะ เธออ่านหนังสือรอก่อนละกัน - -^”

เออ! รู้แล้วเฟ้ยย ถึงเธอไม่บอกฉันก็ต้องอ่านย่ะ ไปเลยๆ ชิ้วๆ เฮ้อ!ไปนั่งอ่านหนังสือรอตรงโต๊ะหินอ่อนดีกว่า

“ขอนั่งด้วยได้มั้ย

ฉันถามผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะ( ทำไงได้ล่ะ มีอยู่โต๊ะเดียว) ท่าทางจะอยู่ ม.5 เหมือนฉัน

ได้สิ นั่งเลย

เอ เอ๊ะ เออ เอ๊อะ  ทำไมเสียงคุ้นจังเลยหว่า-_- เสียงเหมือนแฟนเก่าฉันเลย เอ้อ! ฉันลืมบอกว่าตอนนี้ฉันกับยัยน้ำผึ้งยังไม่มีแฟนหรอกนะ แต่ฉันน่ะเคยมีนะ(เคยนะเคย) เค้าชื่อ กีต้าร์ สมัยที่ฉันอยู่โรงเรียนเก่า ตอนนั้นยังอยู่ ม.3 อยู่เลย

แต่เค้ามาขอเลิก ด้วยเหตุผลที่ว่า เค้าต้องย้ายโรงเรียน วันนั้นเป็นวันสอบวันสุดท้ายพอดี ฉันขอให้เค้าช่วยติวสอบให้

แล้วตอนนั้นแหละ เค้าก็บอกเลิกฉันเลย โฮๆๆ T^T  คิดแล้วยังเศร้า อ้อ! ที่ยัยน้ำผึ้งยังไม่มีแฟน เพราะว่า…เวลาที่มีคนมาจีบ ยัยนั่นก็จะบอกไปทำนองว่า

ฉันน่ะ สวย เริ่ด เชิด หยิ่ง ย่ะ!!’

จนถึงทุกๆวันนี้ ก็มีอีกหลายคนที่เข้ามาจีบยัยน้ำผึ้ง แต่ก็ยังไม่มีใครเลยยยย ที่พิชิตใจยัยน้ำผึ้งได้

ช่างเถอะๆๆ เรามาเข้าสู่โลกปัจจุบันกันดีกว่านิ  ฉันลองเหลือบๆมองเค้าเป็นระยะๆ เพราะไม่แน่ใจว่าจะใช่กีต้าร์หรอเปล่า อืม…รูปร่าง หน้าตา ใช่กีต้าร์จริงๆด้วย!!! เพียงแต่ว่าเค้าเปลี่ยนทรงผมที่มันเท่โคตรกว่าเดิมอ่ะ

ต้องใช่แน่ๆ! แต่เดี๋ยวก่อนนะ! ฉันจำได้แล้ว!                                                                                                        
ไปเหอะไอ้กีต้าร์ เดี๋ยวติดเชื้อหมาบ้า

ตอนที่แซ็กพูดกับกีต้าร์ที่สยาม ตอนนั้นฉันมองไม่ค่อยเห็นหน้ากีต้าร์เพราะเค้ายืนอยู่ห่างๆแซ็ก (ส่วนฉันก็ยืนอยู่ห่างๆน้ำผึ้งเหมือนกัน) ฉันก็เลยไม่รู้ว่าเป็นเค้า อีกอย่าง..เค้าหล่อขึ้นกว่าเดิมด้วย - -^

เอ่อนายชื่อกีต้าร์รึเปล่า

ฉันลองถามเค้าดู นี่ถ้าไม่ใช่หน้าแตกดังเพล้งเลยนะเฟ้ย!

ใช่ เค้าเงยหน้าจากหนังสือแบบไม่ตกใจ ไม่ทุกข์ร้อน ใช่ๆๆ เค้ามักจะใจเย็นเสมอ เธอรู้ชื่อฉันได้ยังไง

เค้าใช่กีต้าร์ จริงๆ! >_< แต่..ทะทำไมเค้าจำฉันไม่ได้ล่ะ TToTT ฮือๆๆ

เฮ้! เธอร้องไห้ทำไมน่ะ

อะอะไรนะ ร้องไห้เหรอ ไม่ๆๆ กีต้าร์เค้าไม่ชอบให้ฉันร้องไห้นะ TT^TT

เปล่าฉันไม่ได้ร้องหรอก ฝุ่นเข้าตาน่ะ ToT”

เอ่อขอโทษนะ

แล้วกีต้าร์ก็เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างเบามือ แต่ฉันก็ยังร้องไห้อยู่ดี T^T ฮือๆๆ แถมร้องหนักกว่าเดิมด้วย

เฮ้! เธอบอกฉันดีกว่าเธอเป็นอะไร อยู่ๆก็ร้องไห้ ต๊องรึป่าวเนี่ย

ฮือๆๆ ฉันร้องไห้ก็เพราะนายนั่นแหละ กีต้าร์ T^T นายรู้บ้างรึเปล่า

ไม่มีใครทำฉันหรอก ฉันไปก่อนนะ

กีต้าร์ ทำหน้างงๆ แล้ว อ่านหนังสือต่อไปโดยที่เขาไม่รู้เลยว่า..มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังร้องไห้แทบปางตาย  เพราะเขาแท้ๆ

ตายแล้ว!!! เลซี่ นี่เธอเป็นอะไรเนี่ย! ทำไมตาบวมเป่งขนาดนี้ฮะ!”

เค้าฮึก T^T เค้าเค้า ฮือๆๆ น้ำผึ้ง ฮือ~”

เค้าทำไม ฮะ! บอกฉันมาสิ!”

เค้า…เค้าจำฉันไม่ได้! เค้าจำฉันไม่ได้ น้ำผึ้ง!”

ใครใครจำเธอไม่ได้ ยัยเลซี่!

ฉันยังคงร้องไห้ต่อไปไม่หยุดอย่างไม่อายคนรอบข้างที่เดินผ่านไปมา

กีกีกีต้าร์   กีต้าร์จำฉันไม่ได้! เค้าจำฉันไม่ได้ เค้าจำฉันไม่ได้อีกแล้ว!!!

แล้วฉันก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย นอกจากความมืด

(Nampeung: Talk)

ตอนนี้ฉันโมโหโคตรๆเลย ทำไมโลกมันกลมดิ๊กยังงี้วะ-_-^ นายกีต้าร์ แฟนเก่าของยัยเลซี่ดันมาอยู่โรงเรียน ดิสนีย์ สคูล  เหมือนกัน เวร! แถมตอนอยู่โรงเรียนเก่าก็ทำให้ยัยเลซี่ร้องไห้แทบปางตาย แล้วพอย้ายมาอยู่โรงเรียนใหม่มันก็ยังทำให้ยัยเลซี่ร้องไห้อยู่ดี กรรมๆๆ

ฉันรีบเดินไปที่ห้องของนายกีต้าร์ทันที(ห้องอยู่ใกล้กันเลยรู้)

“ใครชื่อกีต้าร์ ออกมานี่ดิ๊!”

ฉันตะโกนออกมาเสียงดังอย่างไม่อายหมา(ฉันเปรียบเพื่อนๆทุกคนเป็นหมายกเว้นคนที่ฉันคบค้าสมาคมด้วย 555+)

“เฮ้ย! เธอกล้าดียังไงถึงมาบุกห้องฉัน!!”

อีกละๆ -_- นายแซ็กโซโฟนงี่เง่าเข้ามาเจือกอีกแล้วครับท่าน!!

“ฉันไม่ได้มีธุระกับนาย! ถอยไปซะ นายแซ็กโซโฟนงี่เง่า!”

ฮ่าๆๆ คิกๆๆ >_< อุ๊บ!                                                                                                                                        เพื่อนๆที่อยู่แถวนั้นพากันหัวเราะครืนเลย 555+ เอ๊ะ!นี่ฉันมาทำอะไรกันแน่เนี่ย(เพิ่งรู้ตัว)

“ฉันมีธุระกับกีต้าร์ไม่ได้มีธุระกับนาย ถอยไปซะ!”

“ใครมีธุระกับฉัน?”

นายกีต้าร์เดินออกมาจากห้องเรียนด้วยหน้าตาแบบกวนบาทีน ให้ตายสิ! ฉันเอาตีนยัดปากหมอนี่ดีมั้ยเนี่ย - -^
เพียะ!!

ไม่ต้องบอกก็รู้ฉันตรงเข้าไปตบนายกีต้าร์เต็มแรงจนหน้าหัน

โอ๊ย! เธอตบฉันทำไมฮะ!”

“ยังจะมาถามอีกเหรอ! ไอ้คนงี่เง่า!”

ฉันจะเข้าไปตบนายกีต้าร์อีกแต่นายแซ็กมาจับข้อมือฉันไว้ก่อน ฉันว่า.. ฉันตบนายแซ็กแทนนายกีต้าร์ดีมั้ยเนี่ย =O=

เฮ้ๆๆ เรื่องอะไรเธอมาตบเพื่อนฉันเนี่ย!”

ถามเพื่อนนายเองสิ!แล้วก็ปล่อยมือฉันด้วย!”

ฉันพยายามสะบัดมือออก แต่นายแซ็กก็ยังไม่ปล่อยฉันแล้วหันไปถามนายกีต้าร์

“นายไปทำอะไรให้ยัยนี่โกรธจนโรคบ้ากำเริบอีกวะ - -++ กีต้าร์

“ฮ่าๆๆๆๆๆ”

อะไรนะ-_- โรคบ้ากำเริบเหรอ ก๊าซซซซซซซซซซซซ

ไม่รู้ดิ! ฉันจำได้นะว่าฉันไม่ค่อยไปยุ่งเกี่ยวกับยัยนี่สักเท่าไร

หนอย! ไอ้บ้า ไม่ใช่ฉันสักหน่อย ยัยเลซี่ต่างหาก!

“อย่ามาทำเป็นไก๋นะนายกีต้าร์ไร้สายนายทำให้เพื่อนฉันร้องไห้แทบปางตาย..อ้! แล้วก็ปล่อยมือฉันด้วยนะนายแซ็ก

พูดจบนายแซ็กก็ปล่อยมือฉันแล้วหันไปถามนายกีต้าร์ต่อ

กีต้าร์ นายไปทำอะไรเพื่อนยัยนี่วะฉันล่ะอยากรู้จริงๆ เหอะๆ

เปล่านี่! ปกติฉันคบผู้หญิงเป็นร้อย จะไปจำได้ไงล่ะวะ

เออๆๆ ไม่ต้องอวดร้อกกก นอกจากนายแซ็กเป็นหนุ่มแฮต(ฮอตต่างหาก)ของโรงเรียนแล้วนายกีต้าร์ก็เป็นด้วย(เป็นรองอ่ะ) 

“เออ! ใช่ นี่! ยัยผึ้งปีกหัก กีต้าร์มันมีผู้หญิงเป็นร้อยจะไปจำได้ไงวะ บอกเพื่อนเธอด้วยว่าอย่าหลงคิดว่าตัวเองสำคัญ เพื่อนเธอเป็นได้แค่หนึ่งในร้อยเท่านั้นแหละ!”

อีตาแซ็กจอมเสือก ใครถามนายยะ=_=

นายมันโง่! นายกีต้าร์ ยัยเลซี่จำนายได้และยังรักนายมากๆด้วย แต่นายกลับจำไม่ได้! ทั้งๆที่เลซี่ยังคงรักนายอยู่ ไม่เคยคิดจะรักคนอื่นนอกจากนาย  นายมันโง่! โง่ๆๆ!”

เลซี่เหรอ…”

นายกีต้าร์ทำหน้าเหมือนคนกำลังใช้ความคิด ส่วนนายแซ็กก็ทำหน้างงๆ ก็มันจริงน่ะสิ ฉัน ยัยเลซี่ นายกีต้าร์ เคยอยู่โรงเรียน วิลลี่ วิลล่า(โรงเรียนเก่า) มาเหมือนกัน ในขณะที่นายแซ็กไปเรียนอยู่ดงไหนก็ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งนายกีต้าร์ย้ายมาอยู่โรงเรียนดิสนีย์ สคูล แล้วก็ได้นายแซ็กเป็นเพื่อน แล้วบังเอิญว่าพ่อแม่ฉันกับพ่อแม่ยัยเลซี่ อยากให้ย้ายมาอยู่โรงเรียนดิสนีย์ สคูลเหมือนกัน(เพราะว่าพ่อแม่เราสองคนสนิทกันมากกก) มันก็เลยโป๊ะเช๊ะ บังเอิญเจอกัน

ใครคือเลซี่วะ กีต้าร์

เลซี่…”

นายกีต้าร์ยังไม่ตอบแต่กำลังคิดอยู่ อาการคล้ายยัยเลซี่เลยนะเนี่ย หวังว่าคงไม่ต้องหามเข้าห้องพยาบาลอีกคนนะ-0-

“เลซี่เหรอบ้าน่า เลซี่จะมาอยู่โรงเรียนนี้ได้ยังไง!?”

“ก็นายมันบ้าไงล่ะ ยัยเลซี่นอนสลบอยู่ในห้องพยาบาล นายก็ยังไม่รู้…โอ๊ย! ขี้เกียจพูดแล้ว!”

พูดจบฉันก็เดินออกมาจากหน้าห้องเรียนของนายกีต้าร์ แล้วเดินเข้าห้องเรียนของฉันไป

(Lazy: Talk)

อืมนี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย? เอ๊ะ! นี่มันห้องพยาบาลหนิ ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? แล้วฉันเป็นอะไรไป? แล้วใครนอนฟุบอยู่ข้างเตียงฉันล่ะเนี่ย?  โอยๆๆ ตอนนี้ในใจฉันมีคำถามมากมายเหลือเกิน

“อ้าว! ตื่นล้วเหรอ

นี่มัน…กีต้าร์กีต้าร์นี่นา ทำไมเค้ามาอยู่นี่ได้ล่ะ ฉันต้องฝันไปแน่ๆ

เธอเป็นอะไรรึเปล่า เฮ้! ทำไมทำหน้างงอย่างงั้นล่ะ

เอ่อ! ฉันคิดว่าตัวเองฝันอยู่

 แต่ทำไมฝันมันถึงได้เหมือนจริงอย่างงี้เนี่ยย

ฮ่าๆๆ เธอไม่ได้ฝันหรอก กีต้าร์จับมือฉันขึ้นมาฉันขอโทษนะที่จำเธอไม่ได้

เอ๊ะ! อะไรกันกีต้าร์จำฉันได้แล้วเหรอเนี่ย

แล้วนายจำฉันได้ยังไง

ก็เอ่อน้ำผึ้งน่ะ…”

ไม่ต้องพูดก็ได้ แค่นี้ฉันก็เข้าใจแล้ว=-=”

ฮ่าๆๆ ยัยน้ำผึ้งนี่สุดยอดจริงๆ ขอบใจนะน้ำผึ้ง

“แล้วทำไมตอนนั้น นายจำฉันไม่ได้ล่ะ? ลืมฉันแล้วเหรอ?”

ฉันทำหน้าผิดหวังแกมงอนนิดๆ Y_Y

“เปล่าหรอก โตขึ้นแล้วสวยขึ้นตั้งเยอะแน่ะ

“บ้า >/ / <”

กีต้าร์เป็นคนที่ทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเลย หุๆๆ

เอ้อ! เลซี่ เดี๋ยวฉันติวให้เอามั้ย ยังเหลือเวลาอีกตั้ง10นาทีแน่ะ

อื้มๆ >_<

โชคดีที่ฉันเอาหนังสือมาด้วยไม่งั้นบรื๋อ! (พอดีว่าฉันเป็นคนประเภทกลัวการสอบ)

กริ๊งงงงงงงง~

หลังจากที่ฉันนั่งติวหนังสือกับกีต้าร์ไปแป๊ปใหญ่ๆก็มีเสียงออดดังขึ้น

ป่ะ! เลซี่เข้าห้องสอบกันก่อนเถอะ เดี๋ยวตอนพักฉันจะไปรับเธอที่ห้องสอบนะ

อื้ม ไปกัน

เฮ้อ! ดีใจจังในที่สุดทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม..ว่าแต่เรื่องระหว่างแซ็กกับน้ำผึ้งยังไม่จบนะเออ-_- ++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

21 ความคิดเห็น