Why R U ? #เพราะรักใช่เปล่า (ไฟท์เตอร์xติวเตอร์) (Yaoi)

ตอนที่ 3 : Chapter 02

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,162 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

ไฟท์เตอร์ติวเตอร์

 

 

- Chapter 02 -

 

 “วิชาอาจารย์ศุแม่งโคตรง่วง ขนาดตั้งใจฟังแล้วสุดท้ายแม่งก็หลับอยู่ดี” เดย์บ่นงึมงำมาตั้งแต่ออกจากห้องจนนี้ก็ยังไม่เลิกบ่นสักที

 

ที่น่าตลกคือเห็นบ่นแบบนี้แต่ก็หลับทุกคาบตลอดแม้คาบนั้นจะไม่ใช่อาจารย์ศุก็ตาม

 

ก็เห็นเดย์หลับทุกคาบ

 

ก็คนมันง่วงนี่หว่า” ติวเตอร์ส่ายหัวแล้วหันไปหาเพื่อนอีกคนที่เดินก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์

 

แล้วนี่สายฟ้าไปซ้อมบอลป่ะเนี่ย

 

ไม่ว่ะ กูยังปวดขาอยู่เลย ท่าทางจะอีกพักใหญ่ๆ เลยแหละถึงจะกลับไปซ้อมได้สายฟ้าตอบ

 

แล้วเดย์ล่ะ วันนี้ซ้อมบาสหรือเปล่า

 

ในมือกูมีลูกบาสขนาดนี้คงไปว่ายน้ำต่อแหละมึง

 

“...”

 

โอ๋ๆ กูไปซ้อมบาสครับ ว่าแต่มึงเถอะเย็นนี้ไปงานเลี้ยงสายใช่ป่ะ

 

อืม” ติวเตอร์พยักหน้า

 

แล้วนี่จะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนใช่ไหม ใส่ชุดนักศึกษาแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย

 

ขี้เกียจเปลี่ยนได้ป่ะ ไปทั้งอย่างนี้เลย เดี๋ยวไปนั่งรอที่ร้าน

 

ตลกแล้วไอ้เตอร์นอกจากเดย์ที่มีน้ำเสียงไม่พอใจแล้ว สายฟ้าก็ส่ายหัวให้เขาอย่างระอาด้วย ไม่เห็นแก่หน้าตัวเองก็เห็นแก่หน้ามหาลัยหน่อย

 

แต่เรา...

 

ซ่า!!!!

 

จู่ๆ น้ำที่เจิ่งนองอยู่ข้างถนนก็ถูกสาดเข้าใส่ตัวติวเตอร์และเพื่อนที่เดินอยู่ตรงฟุตบาธเต็มแรง เดย์กับสายฟ้าไม่ได้โดนหนักเหมือนเขาที่เดินอยู่ริมถนน อาจเพราะพวกมันหลบทัน ส่วนเขาแม่งโดนเต็มๆ

 

ไอ้เตอร์... ชุดมึง

 

เออ... เรารู้แล้ว” พูดจบติวเตอร์ก็ปาดน้ำที่อยู่ตรงหน้าออก พอเห็นว่ารถที่เพิ่งขับไปเมื่อกี้ยังไม่ทีท่าว่าจะลงมาขอโทษทั้งๆ ที่รถก็จอดติดอยู่ตรงนั้น พอเห็นแบบนี้มันเลยยิ่งทำให้ติวเตอร์โมโหจนสุดท้ายเขาจึงตัดสินใจหันไปดึงลูกบาสในมือเดย์ปาไปยังรถคันนั้นเต็มแรง

 

ปัง!!!!

 

เชี่ยยย มือแม่นสัด สนใจมาเป็นนักบาสที่ชมรมกูไหมเตอร์

 

ไม่อ่ะ

 

แต่เดี๋ยวก่อนนะมึง รถที่มึงเพิ่งปาบอลใส่ตะกี้ไม่ใช่รถของไอ้พี่ไฟท์หรอกเหรอวะ” เดย์พูดยังไม่ทันขาดคำ เจ้าของรถเปิดประตูออกมาด้วยหน้าตาที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ แต่ขอโทษเถอะคนที่ควรพอใจมันต้องเป็นเขาป่ะวะ ตัวเปียกขนาดนี้

 

แถมไอ้เพื่อนเขาทั้งสองคนพอโดนพี่มันเลิกคิ้วใส่ราวกับถามว่าใครปาลูกบาสใส่เมื่อกี้ พวกมันทั้งคู่ก็พร้อมใจกันชี้มายังเขาแทบจะทันที

 

ไฟท์เตอร์หันมาสบตาเขาก่อนจะเลื่อนสายตาดูสภาพที่เปียกปอนด้วยความรู้สึกแปลกใจนิดๆ

 

ไม่รู้จะแปลกใจไปทำไม ที่เขาตัวเปียกขนาดนี้ก็เพราะพี่ไม่ใช่รึไงเล่า

 

 

ขอบคุณนะครับพี่ไฟท์ที่มาส่ง” เป็นสายฟ้าที่เอ่ยปากออกมาตอนที่รถของไฟท์เตอร์ขับมาจอดอยู่ที่หน้าหอตัวเอง สายฟ้าหันไปถอดที่คาดเข็มขัดแล้วหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นสะพายหลัง

 

ก่อนหน้านี้ไฟท์เตอร์ขับรถไปส่งเดย์ที่สนามบาสก่อนจะขับมาส่งสายฟ้าที่หออย่างที่เห็น

 

ไม่เป็นไร กูผิดเองอ่ะที่ทำพวกมึงเปียก

 

ผมกับไอ้เดย์อ่ะไม่ค่อยโดนหรอกพี่ แต่คนที่หนักก็นู่นไหม นั่งอยู่เบาะหลัง” นอกจากจะแสดงความห่วงใยโดยการพยักเพยิดมาทางเขาแล้วสายฟ้ายังยิ้มขำกับสภาพเปียกปอนของเขาด้วย ตลกมากไหมสายฟ้า อาจเพราะเห็นหน้าบึ้งตึงของเขาด้วยแหละมั้ง สายฟ้าเลยรีบขอตัวกลับแทบจะทันที “งั้นผมไปแล้วนะครับพี่ไฟท์ เจอกันพี่

 

เออ

 

สายฟ้าลงจากรถไปได้ไม่นาน เจ้าของรถก็เงยหน้ามองเขาผ่านกระจกหลัง

 

มานั่งหน้า

 

ไม่อ่ะ เราจะนั่งตรงนี้

 

กูไม่ใช่คนขับรถให้มึงไอ้เตอร์ มานั่งหน้า

 

“...”

 

เดี๋ยวนี้” ปกติไฟท์เตอร์ไม่ใช่ประเภทที่ชอบบังคับใครเท่าไหร่ แต่กับสายรหัสคนนี้ เวลาที่เจอหน้ากันทีไรเจ้าตัวมักจะทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดได้แทบจะทุกทีสินะ

 

เออๆ รู้แล้วน่าติวเตอร์ยอมเดินลงจากรถเพื่อมานั่งข้างคนขับอย่างจำยอม

 

ไฟท์เตอร์มองคนที่เพิ่งเปิดเข้ามาในรถด้วยสายตาแปลกใจนิดๆ เพราะพอคนตัวขาวเดินเข้ามานั่งด้านหน้าเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นห่อตัวแทบจะทันที สำหรับไฟท์เตอร์แล้ว อุณหภูมิแอร์ระดับนี้มันกำลังสบายๆ ด้วยซ้ำแต่เพราะคนที่นั่งข้างเขาตัวเปียกไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะมั้ง เจ้าตัวถึงทั้งสั่นและกอดตัวเองแน่นขนาดนี้

 

ท้ายที่สุดไฟท์เตอร์ก็ตัดสินใจเพิ่มอุณหภูมิในรถให้อุ่นขึ้น พร้อมๆ กับถอดเสื้อช็อปที่ตัวเองใส่อยู่โยนไปให้คนข้างกาย

 

อะไรอ่ะ

 

เสื้อช็อปไง

 

รู้... แต่ว่า

 

ห่มๆ ไปเถอะน่า พูดมากอยู่ได้ไฟท์เตอร์พูดจบก็เลิกสนใจผู้โดยสารอีกคนที่อยู่ในรถแล้วหันไปโฟกัสกับท้องถนนบนรถทันที

 

ติวเตอร์เบะปากนิดๆ แม้ในใจจะอยากเอาเสื้อไฟท์เตอร์โยนกลับไป แต่เพราะมันหนาวจริงๆ เขาเลยทำได้แค่ดึงเสื้อไฟท์เตอร์มาห่มแล้วมุดหน้าตัวเองลงไปในเสื้อเกินกว่าครึ่ง

 

น้ำหอมที่ได้กลิ่นจนติดจมูกมันเป็นกลิ่นจางๆ ที่เขารู้สึกว่ามันทั้งลึกลับและน่าค้นหา ขนาดน้ำหอมยังบ่งบอกตัวเองได้ขนาดนี้ อยากรู้ชะมัดว่าไอ้ที่ลึกลับและน่าค้นหาของไฟท์เตอร์มันคืออะไร

 

มีอะไร

 

เปล่าติวเตอร์รีบตอบปฏิเสธเมื่อจู่ๆ เจ้าของรถก็หันมาสบตาเขาราวกับถามอะไรสักอย่าง เขาไม่ได้ตั้งใจจะมองสักหน่อยแค่กำลังคิดเรื่องน้ำหอมต่างหาก

 

ท้ายที่สุดคนตัวเล็กกว่าก็หันหน้าหนีไปมองสองข้างทางที่เต็มไปด้วยรถและความวุ่นวายแทน ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ไม่มีเสียงเพลงหรือเสียงพูดคุยระหว่างเราสองคน แต่ไม่รู้ว่าติวเตอร์คิดไปเองไหมว่าครั้งนี้เขารู้สึกไม่ค่อยอึดอัดสักเท่าไหร่แล้ว

 

ไฟท์เตอร์ใช้เวลาเกือบ 30 นาทีในการฝ่ารถติดจากหน้าหอสายฟ้ามาส่งที่หอติวเตอร์ คนตัวตัวขาวหันไปหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบ่าและเปิดประตูออกจากรถทันทีโดยไม่พูดขอบคุณอะไรเขาสักคำ ถามว่าเข้าใจการกระทำของติวเตอร์ไหม จริงๆ ก็เข้าใจแหละเพราะถ้าเป็นเขาที่ตัวเปียกด้วยน้ำขังจากริมถนนขนาดนั้นน่าจะโกรธมากกว่านี้

 

ไอ้เตอร์ เดี๋ยว!!” ไฟท์เตอร์นึกบางอย่างขึ้นมาได้เลยดกระจกฝั่งที่นั่งข้างคนขับลงแล้วตะโกนเรียกคนที่เพิ่งเดินออกไป จุดประสงค์หลักที่ตอนแรกตะโกนเรียกเพราะอยากขอโทษที่ทำให้ติวเตอร์เปียก แต่เพราะความปากหนักและเห็นเสื้อช็อปในมือติวเตอร์ก่อน เขาเลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน “เสื้อช็อปกู... คืนด้วย

 

เสื้อพี่?” ติวเตอร์มองเสื้อสีช็อปในมือตัวเองเสร็จก็เหมือนเพิ่งจะนึกบางอย่างออก “อ๋อ ผมเห็นว่ามันเปียกน่ะ เลยว่าจะเอกไปซักให้

 

ไม่ต้องอ่ะ เดี๋ยวกูไปซักเอง

 

แต่ว่า...

 

กูบอกให้เอามาไงเตอร์” ไฟท์เตอร์ไม่ได้ตะคอกใส่คนตัวขาว เขาแค่กดน้ำเสียงให้ต่ำลงแล้วเอียงคอถามเท่านั้น มันเป็นช่วงจังหวะที่เราสบตากันอีกรอบ ในแววตาดื้อรั้นนั้นที่ส่งมาให้เขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างไปจากคนตรงหน้าเท่าไหร่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหน

 

บางทีมันอาจจะเกิดขึ้นมาตั้งแต่แรก ตั้งแต่ตอนที่เขาเขียนชื่อติวเตอร์ผิดลงในแผ่นป้ายห้อยคอแล้วเจ้าตัวบอกว่าให้แก้แต่เขาไม่ยอมแก้หรือเปล่า

 

หรือบางทีมันอาจจะเกิดหลังจากนั้นตอนที่เขาแกล้งมันตอนช่วงรับน้อง

 

เออ งั้นก็เอาไปเลยไป” พูดจบติวเตอร์ก็โยนเสื้อช็อปของเขาเข้ามาในรถแล้วเดินหนีออกไปทันที

 

แล้วเย็นนี้อย่าลืมไปงานเลี้ยงสายรหัสด้วย เข้าใจไหม!!!

 

“...”

 

แต่ไม่ว่าจะช่วงไหน... สุดท้ายแล้วทั้งเขาและติวเตอร์ก็คงไม่มีทางญาติดีต่อกันเหมือนอย่างที่หว่าหวาตั้งใจได้หรอก

 

ก็ในเมื่อคนไม่ชอบมันก็คงไม่ชอบอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ นั่นแหละ....

 

 

บรรยากาศในร้านที่มีแต่เสียงเพลงดังๆ และความวุ่นวายที่น่าปวดหัวแบบนี้มันไม่ใช่ที่ของติวเตอร์เลยสักนิด เขาเคยบอกไปแล้วว่าไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ก็นั่นแหละมันปฏิเสธได้ที่ไหนเพราะในเมื่อสายรหัสลงมติแล้วว่าจะให้มาเลี้ยงที่ร้านนี้ เขาก็ต้องมา

 

ติวเตอร์หลับตาลงช้าๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นนวดตรงหว่างคิ้วตัวเองเพื่อที่มันจะระบายความรู้สึกเหนื่อยล้าให้หายไปได้บ้าง

 

ไม่ต่างจากใครอีกคนที่รู้สึกเบื่อหน่ายกับงานเลี้ยงฉลองเต็มที ไฟท์เตอร์ไม่ใช่ประเภทที่ชอบเข้าสังคมหรือพูดคุยกับคนอื่นเท่าไหร่นัก แม้บุคลิกเขาจะดูเป็นคนชอบสังสรรค์และปาร์ตี้ แต่เอาเข้าจริงเขากลับเป็นคนที่ไม่ชอบความวุ่นวายเอามากๆ ทั้งขี้หงุดหงิด และออกจะเบื่อหน่ายอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ ยิ่งเวลาอยู่ในที่ที่มีเสียงเพลงดังๆหรือผู้คนพรุ่กพร่านแบบนี้ เขายิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

 

 “เตอร์...” หว่าหวาเรียกชื่อติวเตอร์เบาๆ พร้อมกับสะกิดให้คนตัวเล็กหันกลับไปมอง

 

ไฟท์เตอร์มองภาพที่หว่าหวากำลังถามเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ภาพติวเตอร์ที่นวดขมับตัวเองอย่างเหนื่อยล้าอยู่ในสายตาเขาตลอด แต่พอหว่าหวาสะกิดทัก ติวเตอร์ก็รีบหันมายิ้มให้แทบจะทันที ภาพอาการเมื่อยล้าและดูเพลียเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้งจนเขาอดรู้สึกขำไม่ได้ เห็นแบบนี้แล้วจะไม่ให้ไฟท์เตอร์คิดได้ยังไงว่าติวเตอร์ชอบหว่าหวา

 

ช่างเถอะ ไฟท์เตอร์พรูลมหายใจร้อนออกมาอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนแล้วเดินหายไปนอกร้าน

 

ไหวป่ะเนี่ย” หว่าหวาถามติวเตอร์เพราะเห็นอาการเพื่อนสนิทดูท่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่

 

ไหว ว่าแต่หวาจะกลับตอนไหนอ่ะ... กลับเลยไหม

 

ยังดีกว่า หวายังสนุกอยู่เลย พี่ไฟท์ก็...หว่าหวาหันไปมองคนที่ควรจะนั่งอยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า ไปไหนแล้วอ่ะ

 

ไม่รู้ดิ

 

เพิ่งออกไปเมื่อกี้เหรอ ทำไมหวาไม่สังเกตเห็น

 

เราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

คงไปเข้าห้องน้ำมั้งหว่าหวาสันนิษฐานในข้อที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุด ติวเตอร์เองก็พยักหน้าเห็นด้วย ท้ายที่สุดเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเพราะเหมือนจะมีแฟนของรุ่นน้องปีหนึ่งชวนหว่าหวาคุยอยู่นานสองนานจนกระทั่งผ่านไปสักพักใหญ่หว่าหวาถึงหันมาสะกิดเขาอีกรอบ

 

พี่ไฟท์หายไปนานแล้วเหมือนกันนะเตอร์”

 

ห้องน้ำแหละ

 

แต่มันนานไปอ่ะดิ

 

แล้ว?

 

หว่าหวายู่ปากน่ารักแล้วเริ่มทำหน้าอ้อนใส่ ถ้าเดาไม่ผิดก็คงให้เขาเป็นคนไปตามพี่ไฟท์แน่ๆ

 

ไปตามพี่ไฟท์ให้หวาหน่อยสิ

 

แล้วทำไมหวาไม่ไปตามเอง

 

ก็... บางทีพี่เขาอาจจะอยู่ในห้องน้ำชายไง ไปตามให้หน่อยนะ... นะเตอร์ เรากลัวว่าพี่เขาเมาแล้วล้มในห้องน้ำ ถ้าเป็นแบบนั้นขึ้นมาจะแย่เลย

 

คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง

 

แต่ถ้าเป็นล่ะ

 

“...”

 

“...”

 

เออๆ ก็ได้ เดี๋ยวเราไปตามให้” แน่นอนว่ามันก็เป็นเขาทุกครั้งที่ยอมทำตาม อาจเพราะเคยตามใจมาตั้งแต่เด็ก ทุกวันนี้ก็เลยยังตามใจอยู่

 

จริงๆ แล้วเขาไม่ได้รู้สึกแย่อะไรเลยเวลาที่ทำแบบนี้ให้หว่าหวา เพราะสำหรับเขาแล้วหว่าหวาก็ยังเป็นเพื่อนคนสำคัญที่สุดอยู่ดี เหตุผลส่วนหนึ่งอาจจะมาจากความสนิทสนมที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็มีอีกบางส่วนที่มาจากเหตุการณ์เมื่อตอนประถม

 

เหตุการณ์ที่ชาตินี้ทั้งชาติเขาก็ไม่มีทางลืม... ไม่ว่าจะเสียงสะอื้น น้ำตาที่ไหลไม่หยุด หรือแม้กระทั่งมือเล็กๆ ที่สอดเข้ามาตรงช่องว่างระหว่างเตียงแล้วบีบมันจนแน่น เขาไม่มีทางลืมมันแน่ๆ

 

ติวเตอร์จำได้ดีว่าตอนนั้น... เขากับหว่าหวาไปเล่นกันอยู่หลังบ้าน และเป็นเขาที่ปีนขึ้นไปบนต้นไม้ ทั้งๆ ที่หว่าหวาก็บอกและเตือนแล้วว่าอย่าปีนขึ้นไป สุดท้ายก็เป็นเขาเองที่ผลัดตกลงมาและสลบไปในที่สุด เขาไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็อยู่โรงพยาบาลแล้ว

 

แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่ติวเตอร์จำได้เสมอคือ มือเล็กๆ ของหว่าหวาที่ยื่นเข้ามาจับมือเขาพร้อมกับใบหน้าที่เปรอะเปื้อนจากคราบน้ำตา หว่าหวาไม่มีทีท่าว่าจะหยุดร้องไห้ง่ายๆ เสียงสะอื้นและคำพูดที่บอกว่าอย่าทำแบบนี้อีกนะเตอร์ยังอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนั้นก็รู้สึกผิดมากแล้วนะที่ตัวเองปีนขึ้นไป แต่ที่มันรู้สึกมากกว่าคือเรื่องราวบอกเล่าจากปากของแม่ต่อจากนั้น

 

ใช่... หว่าหวาแบกร่างเขาเข้ามาในบ้านทั้งๆ ที่ตัวเล็กกว่า เขานึกภาพไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าคนตัวเล็กๆ อย่างหว่าหวาทำแบบนั้นได้ยังไง คิดวกไปวนมาก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าทำไมหว่าหวาไม่เลือกที่จะวิ่งมาตามคนในบ้านให้ออกไปช่วยมากกว่าที่จะแบกร่างเขาเข้ามาในบ้านแบบนั้น และเพราะเหตุผลนี้ด้วยแหละมั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างมันเลยยังติดอยู่ในความทรงจำและความรู้สึกของติวเตอร์ตลอด

 

มันติดอยู่ตรงนี้ไม่เคยหายไปไหน มันเป็นความพิเศษที่ไม่สามารถบอกออกไปได้ว่ารู้สึกแบบไหน แต่มันพิเศษ

 

พิเศษกับเขาเสมอ

 

 

 

ติวเตอร์เดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงหลังร้าน เขาพยายามสอดส่องหาใครอีกคนหายไป จนกระทั่งติวเตอร์มาเจอว่าไฟท์เตอร์กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่ตรงมุมเงียบๆ มุมหนึ่ง สีหน้าไฟท์เตอร์ที่แสดงออกมาดูเรียบเฉย ไม่ได้มีทีท่าว่าจะกระตือรือร้นและรีบกลับเข้าไปในร้านสักเท่าไหร่ เห็นแบบนั้นเขาก็อดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายไม่ได้ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนแบบนี้ถึงมาคุยกับหว่าหวา

 

พี่ไฟท์ติวเตอร์เรียกชื่อคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์จนเจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมอง ทำไมพี่ถึงมานั่งอยู่ตรงนี้ล่ะ ไม่เข้าไปนั่งเป็นเพื่อนหวาหน่อยเหรอ

 

พูดจบติวเตอร์ก็เอนตัวพิงเข้ากับกำแพงที่ไม่ได้อยู่ไกลจากตรงที่ไฟท์นั่งมากนัก มือสองข้างยกขึ้นกอดอกแล้วมองตรงไปยังไฟท์เตอร์ที่ตอนนี้กลับไปก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือต่อ

 

พี่ไฟท์... ได้ยินที่ผมถามป่ะเนี่ย”

 

ได้ยิน

 

ได้ยินแล้วทำไมไม่ตอบอ่ะ” ไฟท์เงยหน้ามองสายรหัสที่รู้สึกจะจุ้นจ้านกับชีวิตเขามากเกินไปด้วยความรู้สึกเซ็งๆ

 

กูก็เห็นว่าเพื่อนมึงคุยสนุกสนานกับแฟนไอ้คิมไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นจำเป็นต้องมีกูไปนั่งเป็นเพื่อนเลยด้วยซ้ำ

 

ถึงมันจะเป็นแบบนั้น แต่สิ่งที่พี่ทำอยู่ตอนนี้มันก็ไม่ถูกป่ะวะ ไหนหวาบอกว่าพี่ดูแลเขาดี แต่ทำไมสุดท้ายสิ่งที่ผมเห็นมันถึงต่างจากสิ่งที่หวาบอกตลอด

 

“...” ไฟท์ยังไม่พูดอะไร สีหน้าที่แสดงออกมายังรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ติวเตอร์บ่นออกมามากกว่า

 

ผมรู้ว่าพี่กับหวาเป็นแค่คนคุยๆ กันแต่พี่ก็ควรจะดูแลหวามากกว่านี้ไหมอ่ะ” ไฟท์เตอร์ขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเพราะก่อนหน้านี้ติวเตอร์ยังเข้าใจว่าเขาเป็นแฟนกับหว่าหวาอยู่เลยบางที...

 

หวาเขาบอกมึงเรื่องกูกับเขาแล้วงั้นเหรอ

 

ใช่... บอกแล้ว

 

ถ้าบอกแล้วมึงก็น่าจะเข้าใจเหตุผลแล้วไม่ใช่เหรอวะจะมาถามกูอีกทำไม

 

ใครบอกพี่ว่าผมเข้าใจผมแม่งโคตรไม่เข้าใจเลยต่างหาก ไม่เข้าใจว่าพี่ชวนหวามางานนี้ทำไม ทั้งๆ ที่พี่ไม่ได้สนใจหรือเทคแคร์หวาเลยสักนิด

 

“...”

 

พี่คิดอะไรอยู่งั้นเหรอ เอาจริงนะถ้าสมมติพี่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเพื่อนผม พี่ก็อย่ารั้งเขาเอาไว้แบบนี้เลย ปล่อยเขาให้ไปเจอคนที่ดีกว่านี้เถอะนะ

 

มึงคิดว่าสถานะที่เป็นอยู่ตอนนี้คือกูรั้งเขางั้นเหรอ เหอะ ตลกไฟท์เตอร์หลุดขำออกมาอย่างอดไม่ได้ เจ้าตัวส่ายหัวไปมาอย่างไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าจะคิดแบบนี้

 

ถ้าไม่ได้รั้งเอาไว้แล้วทำไมถึงยังอยู่แบบนี้อ่ะ มันสนุกหรือไงกับไอ้ความสัมพันธ์ที่ไม่ใช่แฟนแบบนี้ พี่มีความสุขงั้นเหรอกับสถานะที่ไม่แน่นอนอะไรสักอย่าง

 

ติวเตอร์ไม่เข้าใจและก็ไม่มีวันเข้าใจด้วยว่าไอ้ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกแบบนี้มันคืออะไร กับหว่าหวาด้วยนิสัยที่รู้จักกันมานาน อาจจะแค่อยากเอาชนะ แต่อีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่าหว่าหวาชอบไฟท์เตอร์จริงๆ เพราะการที่หว่าหวาไม่ยอมเอาตัวเองออกจากความสัมพันธ์นี้มันก็คิดได้ทั้งสองแง่นั่นแหละ

 

แต่กับคนตรงหน้า เขาเดาไม่ออกเลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่

 

จริงๆ มันก็เป็นเรื่องของกูกับหวาไหมเตอร์ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับมึงอยู่ดี” ไฟท์กำลังจะลุกเดินหนี

 

เกี่ยวดิ... แต่เป็นติวเตอร์ที่เดินมาขวางทางไว้ "ก็ในเมื่อคนที่พี่คุยอยู่เขาเป็นเพื่อนผม

 

หึ” ไฟท์พ่นหายใจออกมาแล้วยิ้มด้วยความรู้สึกตลก “แน่ใจเหรอว่ามึงมองเขาเป็นแค่เพื่อน

 

แล้วพี่ล่ะแน่ใจเหรอว่าสถานะที่พี่กำลังให้หว่าหวาตอนนี้มันเป็นแค่ความสบายใจที่ได้คุยกันจริงๆ ไม่ใช่ว่าพี่... กำลังปกปิดอะไรอยู่หรือเปล่า

 

ปกปิด?” ไฟท์เตอร์ชะงักไปจังหวะหนึ่งก่อนจะหันกลับมามองหน้าติวเตอร์อีกรอบ  “มึงคิดว่ากูกำลังปกปิดอะไรอยู่ไม่ทราบ

 

สายตาพี่ไฟท์ที่ส่งมาให้เขามันทั้งข่มขู่และดูน่ากลัว ขนาดน้ำเสียงยังดูกดต่ำจนรู้สึกได้ ติวเตอร์ยอมรับว่าเขากลัวคนตรงหน้า แต่ท้ายที่สุดสิ่งที่อยากพูดอยากบอกมันก็มากเกินกว่าความรู้สึกกลัวอยู่

 

ใครมันจะไปรู้ว่าพี่ปกปิดอะไรอยู่ ไม่แน่หรอก... บางที...” ติวเตอร์ยิ้มมุมปากด้วยท่าทางกวนประสาท

 

“...”

 

พี่อาจจะกำลังปกปิดว่าตัวเอง... ชอบผู้ชายอยู่ก็ได้

 

ไอ้เตอร์!! เสียงไฟท์ดังขึ้นมากกว่าปกติ

 

ใช่ไหมพี่ไฟท์... พี่ชอบผู้ชายงั้นเหรอ” แต่ติวเตอร์ก็ยังไม่ยอมหยุด “ถ้าชอบผู้ชายก็ยอมรับมาตรงๆ ดิพี่ ไม่ต้องมาปกปิดแบบนี้หรอก

 

นี่มึง...

 

ก็แค่บอกว่าชอบผู้ชายมันไม่เห็นจะยากตรงไหนเลย ที่สำคัญไม่จำเป็นต้องแอบคบกับผู้หญิงเพื่อบังหน้าด้วย

 

ไอ้เตอร์

 

บอกๆ มาก็จบป่ะ สมัยนี้มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ใครๆ เขาก็รับได้ แต่ถ้าพี่ไม่กล้าบอกจริงๆ...

 

“....”

 

เดี๋ยวผมบอกหวาให้ก็ได้ ว่าพี่ อื้อ...อาจเพราะมันน่าโมโหหรือไม่ก็เพราะคนตรงหน้าพูดมากจนน่ารำคาญ ท้ายที่สุดไฟท์ก็เลือกที่จะประกบจูบลงไปอย่างรุนแรง

 

มือสองข้างของเขาประคองเข้าที่ใบหน้าของติวเตอร์เพื่อขยับใบหน้าให้ตรงกับองศาจูบของตัวเอง ริมฝีปากของเขาบดเบียดลงไปที่ปากนุ่มด้วยความรู้สึกโกรธ

 

พะ... พี่ไฟท์... อื้อ” พอมีจังหวะที่ให้หายใจติวเตอร์ก็รีบตะโกนเรียกชื่อพร้อมกับผลักคนตรงหน้าให้ออกไปจากตัวเขาอยู่หลายที แต่พี่มันก็ยังไม่หยุด สุดท้ายก็เป็นติวเตอร์เองที่รวบรวมพลังทั้งหมดผลักเข้าไปที่แผงอกของไฟท์เต็มแรง พอได้แล้ว!!!

 

ติวเตอร์พูดจบก็รีบยกมือข้างหนึ่งขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองด้วยท่าทีรังเกียจไม่ต่างจากไฟท์เตอร์ที่พอรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจเหมือนกัน

 

พี่เป็นบ้าอะไรของพี่เนี่ย ทำแบบนี้ทำไมวะ!!

 

แล้วมึงล่ะเป็นบ้าอะไร พูดจาน่ารำคาญอยู่ได้

 

แต่ถึงยังไงมันก็ไม่ควรจะทำแบบนี้... สรุปว่าพี่ชอบผู้ชายจริงๆ ใช่ไหม

 

ที่พูดออกมาอีกรอบเนี่ย... ก็คือมึงยังไม่ยอมจบประเด็นนี้ถูกป่ะ” ไฟท์เตอร์เดินตรงเข้ามาหาติวเตอร์ด้วยท่าทีคุกคาม ในขณะที่คนฟังได้แต่รีบเม้มปากแน่นและค่อยๆ เดินถอยหลังช้าๆ  น้ำลายเหนียวถูกกลืนลงคออย่างยากลำบาก ในหัวเขาตอนนี้ไม่รู้เลยว่าที่พี่ไฟท์จูบเขาเมื่อกี้เพราะโกรธ อยากแกล้ง หรือ แม่งชอบผู้ชายจริงๆ ท้ายที่สุดติวเตอร์ก็เลือกที่จะหันหลังเพื่อเดินหนีออกไป แต่มือเขากลับถูกใครอีกคนคว้าไว้ได้ก่อน

 

มึงห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด” ติวเตอร์ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่ก็เลือกที่จะกระชากมือตัวเองออกแล้วเดินหนีไปทันที “ไอ้เตอร์!!!

 

ติวเตอร์เดินกลับเข้ามาในร้านด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็จับทางไม่ถูกมันผสมปนเปกันเต็มไม่หมด เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรเล่าให้หว่าหวาฟังหรือเปล่า...

 

เตอร์... เป็นไงบ้าง แล้วไหนพี่ไฟท์ล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ” หว่าหวาพูดขึ้นตอนที่ติวเตอร์เดินกลับมาที่โต๊ะ สายตาของเธอยังคงชะเง้อมองหาคนที่เอ่ยถึงเมื่อกี้อยู่ตลอด

 

เดี๋ยวก็คงมามั้ง

 

อ้อ” หว่าหวาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันกลับมามองหน้าติวเตอร์อีกรอบ แต่เพราะสายตาของติวเตอร์ที่ยังจ้องเธออยู่ มันเลยทำให้ตัวเธอไม่แน่ใจว่าติวเตอร์มีคำถามอะไรหรือเปล่า เพราะนอกจากจะจ้องตาไม่กระพริบแล้วยังมีจังหวะที่ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเซ็งๆ อีกด้วย “เป็นอะไรอ่ะเตอร์ ทำไมทำหน้าซีเรียสจัง แถมคิ้วยังขมวดเป็นปมอีกต่างหาก คิดอะไรอยู่เหรอ

 

“...”

 

เตอร์?

 

เปล่าๆ... เราแค่มีเรื่องอยากถามหวาเรื่องนึงน่ะ

 

ถามว่า?

 

หวาชอบพี่ไฟท์มากแค่ไหนเหรอ

 

หืมทำไมจู่ๆ ถึงถามอ่ะ

 

ก็แค่อยากรู้

 

อืม....” หวาเงียบและนึกถึงสิ่งที่เขาถามอยู่พักใหญ่ “เอาจริงนะ หวาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามากหรือน้อย แต่ถ้าเลิกคุยก็คงเสียใจล่ะมั้ง เพราะพี่เขายังไม่ขอหวาคบเลย ถ้าเลิกคุยตอนนี้ก็คงรู้สึกเสียหน้ามากแน่ๆ ว่าแต่... เตอร์มีอะไรหรือเปล่า

 

หว่าหวาถามพร้อมกับจ้องเข้ามาในตาเขาราวกับจับผิด

 

อ๋อ เปล่าหรอก เราแค่ถามดูเฉยๆ น่ะ” ติวเตอร์ยิ้มกลบเกลื่อน

 

ที่ถามเนี่ยเพราะกลัวตัวเองไม่สำคัญอ่ะดิ๊

 

ไม่ใช่ซะหน่อย

 

ไม่ต้องห่วงนะคะติวเตอร์ เพราะสำหรับหวาแล้วติวเตอร์สำคัญที่สุดในโลกกกกกก” หว่าหวาพูดแล้วยิ้มกว้างออกมาอย่างอ้อนๆ ติวเตอร์ส่ายหัวให้คนตรงหน้าอย่างรู้สึกขำ ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนราวกับบอกว่าจะกลับแล้ว

 

กลับเหรอ?

 

อื้อ หวาจะกลับพร้อมกันไหมอ่ะ ให้เรานั่งแท็กซี่ไปส่งเปล่า

 

ไม่ต้องเลยค่ะ เดี๋ยวหวาให้พี่ไฟท์ไปส่ง ส่วนเตอร์อ่ะถ้าอยากกลับก็กลับเถอะ ดึกแล้ว

 

งั้นเราฝากเงินค่าอาหารไว้กับหวาเลยละกันนะ” ติวเตอร์พูดพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าตังค์ยื่นส่งไปให้หว่าหวา

 

ใครเขาให้ปีสองออกค่าเลี้ยงสายกันละเตอร์ นู่นพี่บัณฑิตกับพี่ปีสี่ต่างหากที่ต้องออก เตอร์นี่ไม่รู้เรื่องเอาซะเลย รีบๆ เก็บเงินเลยนะ เดี๋ยวพวกพี่เขาเห็นจะหาว่าเราไม่รักษาน้ำใจ

 

งั้นเหรอ ทำไมเราไม่รู้มาก่อน

 

อื้อ งั้นสิ... ที่ไหนๆ ก็ทำกันแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ เตอร์นั่นแหละรีบเก็บเงินแล้วกลับไปได้แล้วไป ชิ่วๆ

 

โอเค.. งั้นเรากลับก่อนนะ

 

ค่าาาา ถึงแล้วไลน์มาบอกด้วยนะ” ติวเตอร์ยิ้มและพยักหน้าส่งไปให้หว่าหวาอีกครั้งถึงค่อยเดินออกมาจากร้าน ช่วงระหว่างที่เดินออกมานอกร้านเขาสวนทางกับไฟท์เตอร์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา ภาพที่คิดว่าน่าจะลืมไปแล้วดันฉายซ้ำขึ้นมาในหัวอีกรอบ

 

ทั้งๆ ที่คิดว่ามันจะลืมไปได้ง่ายๆ แต่สุดท้ายพอได้เห็นหน้าและสบตากับไฟท์เตอร์เข้าจริงๆ เขากลับจำมันได้แม้กระทั่งความรู้สึกตอนที่ริมฝีปากแตะกัน

 

ติวเตอร์ไม่รู้ว่าทำไมไฟท์ถึงทำแบบนั้นกับเขา แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.162K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,384 ความคิดเห็น

  1. #1379 ดาริน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 11:50

    เป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ

    #1,379
    0
  2. #1308 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 05:57
    อิพี่แอบเนียนป่าวเนี้ย
    #1,308
    0
  3. #1281 แพร (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:50

    พี่ไฟท์จูบเตอร์

    #1,281
    0
  4. #1235 PT_ple (@PT_ple) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 13:38
    "พลุกพล่าน​"
    #1,235
    0
  5. #1222 Mamoto Tobari (@thitanana) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 18:54
    นี่คือจุดเริ่มต้นนนน
    #1,222
    0
  6. #1214 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 14:15

    นี่คงจะเป็นจุดเปลี่ยนความรู้สึกของทั้งคู่แน่ ๆ เลย

    #1,214
    0
  7. #1201 blueeyes111 (@blueeyes111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 21:44
    พี่ไฟท์คิดอะไรกับน้องเตอร์ใช่มั้ยเนี่ยย
    #1,201
    0
  8. #1187 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 17:26
    เด่วต่อยเรยค่ะ ทำเต้อทำไมคะ
    #1,187
    0
  9. #1158 Mindzz♡ (@Iceiradazz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 06:41
    พี่ไฟท์คิดไม่ซื่อ
    #1,158
    0
  10. #917 mintewanlaya (@mintewanlaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 19:03
    น่อววว ชั้นว่าแล้ว!! มันต้องมีโมเมนต์แบบเน้!!!
    #917
    0
  11. #878 noyphilom (@noyphilom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 06:42
    😁😁😁😄😄😄😄😄😄
    #878
    0
  12. #826 _jjxxiz (@_jjxxiz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 18:18
    อะไรอะพี่ไฟท์ ใช้มือปิดปากน้องก็ได้ปะะะะะ ตอนรับน้องก็แกล้งน้องอะไรอะๆๆๆ55555555
    #826
    0
  13. #779 ploy-phu (@ploy-phu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 21:34

    น่าเอ็นดูจริงๆ
    #779
    0
  14. #660 Ginoza (@Auntonio) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 22:38
    จูบกันแล้วจ้าา ต่อจากนี้ทั้งคู่จะเป็นยังไงนะ สงสัยมากๆ
    #660
    0
  15. #422 Shido_Hikaru (@Ray_Earth) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 05:10
    เอ้า!!!
    จูบกันตั้งแต่แรกเลยซะงั้น ความรู้สึกมันจะค่อยๆชัดขึ้นเองสินะ
    #422
    0
  16. #147 Shipnielong (@Shipnielong) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:39
    ซนกับสายฟ้ามีความลับอะไรแน่ๆ
    #147
    0
  17. #145 Kittybabyapi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:03

    อ่านแล้วยิ่งสงสัย ใครเล่นเป็นตัวละครไหนบ้างอยากรู้อ่ะ????

    #145
    0
  18. #90 Hoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:43

    ซนนี้ขอให้เป็นเซ้นต์ได้มะ5555555 น้องต้องเล่นน่ารักมากแน่ๆ

    #90
    1
    • #90-1 MintzPan (@MintzPan) (จากตอนที่ 3)
      25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:02
      เน้อะะะ.❤️
      #90-1
  19. #88 Bill (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:32

    Ooohhh, I want to see this...!!!

    #88
    0
  20. #80 Cheezymm (@srppm00k-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:56
    สายฟ้ากับซนต้องมีอะไรปิดบังแน่ๆ!
    #80
    0
  21. #73 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:26
    มันต้องมีลับลมคมในแน่ๆ
    #73
    0
  22. #62 pcard (@pcardcards) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:55
    น่าสนใจทั้งสองคู่เลยค่ะ
    แอบอยากรู้ประเด็นซนกับสายฟ้ามากๆ มันต้องมีเบื้องหลังอีกกกก *O*
    #62
    0
  23. #61 9by9 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:34

    จากแผนผังคู่ติวเตอน่าดูมาก เดาออกว่าม่าแหงๆ

    หรือไม่ม่าก็ไม่รู้ แต่อยากอ่านต่อแล้วววว

    ปล. แอบซนเซนอีกคน 55555

    #61
    0
  24. #60 Kanokpornbb (@Kanokpornbb) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:09
    ตอนนี้ขอเชียร์ซนเซ็นก่อนได้ไหม>///<
    #60
    0
  25. #59 BE_MINE1611 (@BE_MINE1611) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:56

    #สายซน เชียร์ๆ
    #59
    0
  26. #58 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:34
    ซนเซ็นก็ได้เอ้าจังหวะนี้
    #58
    0
  27. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  28. #56 คนอ่าน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:13

    คู่ไฟท์กับติวเตอร์มีแววดราม่าแฮะ อยากอ่านคู่นี้ ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

    #56
    0
  29. #55 Winampzz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:05

    อยากรู้ว่าทำไมสายฟ้ากับซนเกลียดกันนนนนนน ถ้าเรื่องผู้หญิง มันก็อาจจะใช่ แต่มันมีมากกว่านั้นไหมมมมมมม ไม่ใช่ที่กวนตีนเขาเพราะคิดไม่ซื่อนะพี่สาย

    #55
    0
  30. #54 || Lightsome || (@maplejab) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:55
    เอ็นดูน้องซน 5555555
    #54
    0