(End) Choco~Mel :: together #ช็อคเมลเป็นทุกอย่าง (ช็อคเมล) ตีพิมพ์กับสนพ.sense book

ตอนที่ 9 : ความคิดถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 73,866
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,200 ครั้ง
    2 ม.ค. 61

ความคิดถึง

 

เกือบสองอาทิตย์แล้วนับจากงานรับน้องมหาลัยที่ผมกับพวกเพื่อนๆไม่ได้เจอกันเลย ไอ้ช็อคกับพวกไอ้บอยกลับเชียงใหม่ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนเพื่อไปขนของมาที่หอ เห็นพวกมันบอกว่าจะลงมากันวันนี้ขับรถปิ๊กอัพไอ้ไจ๋มากัน ตอนแรกไอ้ช็อคเองก็มีชวนๆผมให้ไปหาพ่อกับแม่มันเหมือนกัน แต่ช่วงอาทิตย์ที่ไอ้ช็อคกลับเชียงใหม่ป๊ากับม๊าผมก็กลับมาที่ไทยพอดี เพราะงั้นผมเลยเลือกที่จะอยู่กับครอบครัวมากกว่าที่จะไปเที่ยวกับพวกไอ้ช็อค นี่ป๊ากับม๊าก็เพิ่งจะกลับไปทำงานต่อเมื่อไม่กี่วันที่แล้ว บ้านที่เคยสนุกสนานตอนนี้ก็กลับมาเป็นบ้านที่เงียบเหงาเหมือนเดิมอีกครั้ง

 

 

 

Chocolate :: พวกกูออกมากันแล้วนะเมล น่าจะถึงเย็นๆหน่อย

 

บอย ปะยาง :: ก็ไม่จำเป็นต้องไลน์บอกกันตลอดไหมล่ะ นี่เพิ่งจะออกจากตัวเมืองเชียงใหม่เองน้าช็อคคคค

 

Caramel :: ต่อไปมึงไลน์ส่วนตัวนะช็อคเบื่อพวกขี้เสือกไง

 

บอย ปะยาง :: ใช่สิกูมันขี้เสือก

 

Caramel :: น่าจะรู้ตัวตั้งนานแล้วป่ะ แล้วนี่ไอ้ไจ๋ขับรถเหรอ ทำไมไม่มารุมหัวกันเสือก

 

บอย ปะยาง :: แหมมมม ถ้ามันทิ้งพวกมาลัยแล้วเปลี่ยนมาจับโทรศัพท์เพื่อตอบไลน์มึงเมื่อไหร่ กูคงกลับไปไม่ถึงกรุงเทพฯแน่ๆ

 

Caramel :: เออๆขับรถกันดีๆล่ะ ถ้าเหนื่อยก็ผลัดกันขับ

 

Chocolate :: ครับ

 

 

 

มันก็ยังไม่ชินกับการโดนไอ้ช็อคพูดว่าครับใส่ทุกที ความรู้สึกที่ได้รับมันจะหวิวๆจนเหมือนตัวเองเป็นโรคที่มีความผิดปกติด้านหัวใจอยู่หน่อยๆ

 

แน่นอนว่าตั้งแต่คืนที่แยกกันหลังจากงานคอนคืนนั้น ผมก็เอาเรื่องของมันมาคิดจนทำให้วุ่นวายใจอยู่บ้างแต่สุดท้ายก็พยายามปัดความรู้สึกนั้นทิ้ง พยายามไม่คิดถึงจุดที่มันกำลังจีบผมอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็อดคิดไม่ได้อยู่ดีเพราะสิ่งที่ไอ้ช็อคแสดงออกมาตลอดระยะเวลาที่เรากลับมาเจอกัน ผมเองก็สัมผัสได้ว่ามันไม่ปกติ

 

คือเอาจริงๆผมก็ไม่ได้โง่หรือควายขนาดนั้นไหมครับ ที่จะไม่รู้ว่าสิ่งที่ไอ้ช็อคแสดงออกคืออะไร แต่เพราะสิ่งที่แสดงออกมามันยังก่ำกึ่งระหว่างเพื่อนที่ชอบดูแลคนอื่นพิเศษกับเพื่อนที่รู้สึกพิเศษกับเรา ตรงนี้แหละเป็นส่วนหนึ่งที่ผมไม่กล้าตัดสินใจถามไอ้ช็อคเพราะมันไม่ได้ชี้ชัดหรือเจาะจงว่าเขากำลังจีบผม ไอ้การที่จะให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองเลยมันก็ดูจะเป็นเรื่องที่อวยตัวเองมากไปหน่อย ถึงลึกๆแล้วสักหกสิบเปอร์เซ็นต์จะมั่นใจว่าเป็นอย่างหลังก็ตาม นี่ถ้ามันพูดออกมาว่าชอบหรือบอกว่าเมลกูจีบมึงนะแบบนั้นผมจะเลิกสงสัยแล้วหาเวลาไปคิดอย่างอื่นแทน

 

อีกอย่างไอ้ช็อคมันก็เป็นประเภทที่ไม่ชอบยุ่งกับแฟนชาวบ้านเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งมาเห็นสถานะผมที่กุขึ้นมาว่าไม่โสดแบบนี้มันก็คงเป็นไปได้ยากมากอ่ะ

 

เอาแล้วไง พอคิดทบทวนดีๆไอ้ความมั่นใจหกสิบเปอร์เซ็นต์เมื่อกี้ลดทอนเหลือสักสามสิบแทนละกัน นี่ถ้าผมลองถามมันตรงๆ...ช็อคมันก็อาจจะตอบ...

 

แต่ถ้าถามไปแล้วหน้าแหกขึ้นมาล่ะ คนที่ซวยก็คือผมแน่นอนล้านเปอร์เซ็นต์

 

ดังนั้นทางที่ดีที่สุดตอนนี้คือปล่อยให้มันเป็นแบบนี้แหละ

 

 

 

Caramel :: ช็อค มึงยังไม่ได้ซ่อมสายกีต้าร์ให้กูใช่เปล่า

 

 

 

ผมไลน์ส่วนตัวไปหาไอ้ช็อคแทนที่จะเป็นห้องใหญ่ เพราะเบื่อพวกไอ้บอยที่พอจะขยับตัวนิดๆหน่อยๆก็แซวอยู่นั่น

 

 

 

Chocolate :: ยังอ่ะ ทำไมวะ

 

Caramel :: ดีๆเดี๋ยวไงช่วงเปิดเทอมกูไปนอนด้วยนะ อยากดูวิธีเปลี่ยนสายกีต้าร์ด้วย

 

 

 

อีกเดือนกว่าๆเลยแหละมหาลัยผมถึงเปิดเรียน ส่วนที่ว่าทำไมผมยังไม่ได้เปลี่ยนสายกีต้าร์ สาเหตุก็เพราะคืนวันที่มีคอนคืนนั้นผมไม่ได้ไปนอนกับไอ้ช็อค

 

ตอนแรกก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นแบบนี้หรอก แต่เพราะตอนที่เดินออกมาหน้ามหาลัย ผมเห็นฝนยืนรอรถแท็กซี่อยู่คนเดียว แล้วคนอย่างผมก็ไม่ใช่ประเภทที่จะทนเห็นเพื่อนผู้หญิงกลับบ้านคนเดียวทั้งๆที่มืดและดึกแบบนั้น แน่นอนมันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่ฝนเป็นแฟนปลอมๆหรือเกี่ยวกับเรื่องที่ต้องแสดงละครต่อหน้าไอ้ช็อค แต่มันเป็นเรื่องของความเป็นสุภาพบุรษที่ผู้ชายทุกคนจำเป็นจะต้องมีต่อเพื่อนที่เรารู้จักและสนิท

 

มึงไม่ต้องไปส่งกูหรอกเมล กูกลับได้ ไปอยู่กับผัวมึงนู่น มองกูตาเขียวฉิบหาย

 

ผัวเชี่ยอะไรล่ะ”

 

“ไม่ผัวก็ได้ แค่แฟนก็พอ อิอิ”

 

“อิอิอะไรของมึง” ผมเขกหัวไอ้ฝนไปที “ว่าแต่มึงเถอะพ่อไปไหน ทำไมไม่มารับ แล้วพี่ทามล่ะ ทำไมไม่โทรตามมัน

 

พ่อติดงานด่วนไง ส่วนพี่ทามกูเกรงใจเขาอ่ะ ยังไม่ได้เป็นแฟนจะให้กูไปอ่อยให้เขามารับมันก็ไม่ใช่ป่ะวะ

 

โง่ว่ะ นี่ต่างหากที่เป็นวิธีอ่อยที่ดีที่สุด

 

กูไม่อยากให้เขามองว่ากูพึ่งตัวเองไม่ได้ แต่มึงก็ไม่ต้องมาสนใจกูหรอกน่าเมล ไปนอนกับผัวมึงนู่น ชิ่วๆ ไปสิผมส่ายหน้าแล้วเขกหัวไอ้ฝนไปอีกทีก่อนจะเดินกลับมาหาไอ้ช็อคที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

ช็อค...

 

ว่า...

 

วันนี้กูคงไม่ได้ไปนอนกับมึงนะ

 

มึง...จะไปนอนกับแฟนเหรอวะ...ช็อคถามผมด้วยสีหน้าที่ผมเองก็อธิบายไม่ถูก

 

เปล่าหรอกจะไปส่งมันน่ะ

 

อ๋อ กู...เข้าใจแล้ว

 

“...” เกิดความเงียบขึ้นระหว่างผมกับมันอีกแล้ว ไอ้ช็อคดุนลิ้นที่กระพุ้งแก้มราวกับไม่สบอารมณ์ที่ได้ยินสิ่งที่ผมบอกมันเท่าไหร่ แม้ว่ามันจะพูดว่าเข้าใจแล้วก็ตาม

 

“...”

 

มึง... ผมเอื้อมมือไปกระตุกเสื้อไอ้ช็อคเบาๆแล้วเรียกชื่อมันอีกรอบ “ช็อค...”

 

“เออกูอยู่นี้” มันถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผมเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ มือข้างหนึ่งของมันยกขึ้นวางลงบนศีรษะผมแล้วลูบไปมาราวกับบอกผมว่าอย่าคิดมาก แต่จริงๆคนที่ไม่ควรคิดมากน่าจะเป็นมันมากกว่า

 

ทำหน้าตลกว่ะเมล

 

ก็มึงทำหน้าตลกใส่ก่อน

 

เหรอวะ...กูทำหน้าแบบไหน...

 

เศร้าหน่อยๆ

 

เศร้าอะไรล่ะ กูยิ้มอยู่ไม่เห็นเหรอแมว...

 

แมวอะไรล่ะกูชื่อเมลเถอะ

 

แต่เวลายิ้มก็จะแมวอยู่หน่อยๆ เหมือนไอ้เชลเลย

 

ไอ้เชลไม่ดัดฟันเหมือนกูเถอะ แถมกูหล่อกว่าและไม่อ้วนเท่ามันด้วย

 

“...” ช็อคไม่ได้พูดอะไรแค่ยิ้มแล้วเปลี่ยนจากมือที่ลูบหัวผมมาลูบที่แก้มแทน

 

เอาไว้...คราวหน้านะช็อค...เราทั้งคู่ต่างรู้กันดีว่าคราวหน้าที่พูดถึงหมายความว่าอะไร แต่ที่มันแปลกก็ตรงที่ความรู้สึกเศร้าและเสียดายมันก่อเกิดขึ้นในใจเราทั้งๆที่มันไม่ควรเกิดนี่แหละ

 

เออตอนไหนก็ได้ กับมึงกูรอได้เสมอแหละ...

 

“...”

 

ยังไงกีต้าร์มึงฝากกูไว้ก่อนละกัน จะได้ไม่เกะกะขึ้นแท็กซี่

 

เออ ตามนั้นแหละ เอาไว้เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกทีเรื่องเปลี่ยนสายกีต้าร์

 

งั้นกูกลับเลยนะเมล

 

“อืม” หลังจากนั้นผมก็เดินกลับมาหาไอ้ฝนที่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก มันด่าผมว่าโง่ซ้ำไปซ้ำมา คือกูไม่เข้าใจครับว่ากูโง่ตรงไหนก็แค่ไม่ได้ไปนอนกับเพื่อนตัวเองแต่ไปส่งมึงที่บ้านเนี่ย ผมพาไอ้ฝนขึ้นมาบนรถแท็กซี่ได้ไม่นาน พี่ทามก็โทรมาหามัน ฝนตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จว่าต้องกลับบ้านคนเดียว ทางมืด เปลี่ยว ไม่มีคนกลับเป็นเพื่อน ทั้งๆที่ผมนั่งอยู่ข้างๆมันแท้ๆ พี่ทามก็อุตส่าห์ถามว่าทำไมไม่โทรหาเขา แต่มันก็ตอแหลบอกว่าเกรงใจนั่นนี่ สุดท้ายรู้ไหมไอ้ฝนทำไง มันยอมลงจากรถแท็กซี่แล้วนั่งวินกลับไปที่เดิมเพื่อรอพี่ทามออกมารับให้ไปส่งที่บ้านมัน ส่วนผมไอ้จะวนแท็กซี่กลับไปที่หอไอ้ช็อคมันก็ดูยังไงๆอยู่ สุดท้ายเลยนั่งกลับบ้านทั้งๆที่ไม่ได้ไปส่งเพื่อนตัวเองในคืนนั้น

 

 

 

ติ้ง

 

Chocolate :: เมล

 

Caramel :: ว่า??

 

Chocolate :: ไม่ต้องรอจนถึงช่วงเปิดเทอมได้ป่ะวะ วันนี้มึงมานอนกับกูเลยได้เปล่า

 

Caramel :: อ่าว ทำไมอย่างนั้นล่ะ หรือช่วงเปิดเทอมมึงไม่ว่าง แฟนมึงกลับมาแล้วเหรอ

 

 

 

อดคิดไม่ได้อีกครั้งว่าบางทีไอ้ช็อคอาจจะมีแฟนจริงๆ

 

 

 

Chocolate :: เฮ้ย!! ไม่ใช่ กูไม่มีแฟน เคยบอกมึงไปแล้วไม่ใช่เหรอวะว่าไม่มี

 

Caramel :: เออจำได้ แต่ท่าทางมึงทำกูสับสนอ่ะ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงอยากให้ไปตอนนี้ทั้งๆที่รอช่วงเปิดเทอมก็ได้

 

Chocolate :: ก็แค่...

 

 

 

ช็อคพิมพ์คำว่า ก็แค่ ไว้นานมากจนผมคิดว่ามันคงไม่พิมพ์อะไรกลับมาแล้ว สุดท้ายเลยออกจากแอพไลน์แล้วเข้าไปเล่น over kill ระหว่างที่รอเกมส์โหลด ข้อความไลน์ของไอ้ช็อคก็เด้งขึ้นที่หน้าจอพอดี

 

มันเป็นข้อความสั้นๆที่ทำให้หน้าผมร้อนฉ่าจนต้องรีบดึงเอาหมอนที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ไอ้เชลพอเห็นผมทำแบบนั้นก็มุดตามเข้ามาในหมอนบ้าง มันคงคิดว่าผมกำลังจะเล่นด้วย

 

เมี้ยวว

 

เชล...กูไม่ได้จะเล่นกับมึงหรอกนะผมยกมือขึ้นลูบหัวไอ้เชลที่นอนหมอบอยู่ตรงหน้า พยายามทำใจอยู่นานก่อนจะยกมือถือขึ้นมาอ่านข้อความไอ้ช็อคอีกรอบ

 

 

 

Chocolate :: คิดถึง

 

 

 

ข้อความที่มันส่งมาก็เป็นข้อความธรรมดาๆนั่นแหละ

 

แต่ที่ไม่ธรรมดาก็เห็นจะเป็นอัตราการเต้นของหัวใจผมที่ดูจะแปลกไปทุกที ผมระบายยิ้มมุมปากแล้วกดตอบข้อความมัน

 

 

 

Caramel :: คิดถึงใครวะ กูเหรอ

 

Chocolate :: ทำไมถึงคิดงั้น

 

Caramel :: ก็มึงพูดเหมือนอยากเจอเร็วๆ ไม่อยากรอถึงเปิดเทอมถ้าไม่ใช่กูแล้วจะใครวะ

 

Caramel :: คิดถึงกูเหรอครับ มากไหมอ่ะ

 

Chocolate :: ก็...มากอยู่นะ...

 

 

 

ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรแต่หน้าแม่งกำลังบานเต็มที่ จนมาเห็นข้อความอีกอันที่ไอ้ช็อคมันส่งกลับมา

 

เท่านั้นแหละ จากหน้าที่บานๆอยู่หุบแทบไม่ทัน

 

 

 

Chocolate :: แต่...เป็นไอ้เชลนะ

 

 

 

เชี่ยช็อคคคค แม่งกวนตีนผม ยิ่งสติ๊กเกอร์หัวเราะที่ตามหลังมาบ่งบอกว่าความกวนตีนของมันแม่งทะลุไลน์มาเลย

 

 

 

Caramel :: ถ้ามึงคิดถึงไอ้เชลแล้วจะให้กูไปหาที่หอทำห่าอะไรเหรอ แล้วจำเป็นต้องพูดว่าไม่ต้องรอเปิดเทอมทำไมวะ ฆวยยยย ยอมรับมาก็จบ

 

Chocolate :: เจอหน้ามึงก็ไม่ต่างจากเจอหน้าไอ้เชลไง หอกูมันเอาแมวเข้ามาไม่ได้เพราะงั้นขอเจอหน้ามึงแทนได้เปล่า จะได้หายคิดถึงไอ้เชล

 

Caramel :: *สติ๊กเกอร์รูปตีน*

 

Chocolate :: 55555 มานะเมลพ่อกับแม่ฝากของกินมาให้มึงโคตรเยอะ มึงน่าจะชอบอ่ะ

 

Caramel :: คิดว่าจะเอาของกินมาล่อคนอย่างกูได้เหรอช็อค? มึงพลาดว่ะสัด กูไม่ไปแล้ว

 

Chocolate :: ถ้าสมมติบอกว่าคิดถึงมึง...มึงจะมาไหม

 

Caramel :: พิมพ์ม.ม้ากับช.ช้างสลับกันป่ะ ไม่ไปแล้วเว้ย

 

Chocolate :: 555555555 คิดถึงไง

 

Caramel :: คิดถึงไอ้เชลก็โทรให้มันไปหามึงที่หอดิกูไม่คุยกับมึงแล้วช็อค แย่มาก สันดานเสีย

 

 

 

มันน่าหงุดหงิดในความกวนตีนของไอ้ช็อค สุดท้ายผมเลยเลิกเล่นโทรศัพท์แล้วหันไปมองไอ้แมวที่นอนอยู่ข้างๆ

 

พ่อมึงมันกวนตีน คิดถึงกูแต่เอามึงมาบังหน้า สันดานเสีย คิดว่ากูไม่รู้หรือไงพูดพร้อมกับตบไปที่หัวไอ้เชลหนึ่งที มันร้องออกมาเบาๆแล้วขยับเอาศีรษะอ้อนผมโดยการไถหัวฟูๆของมันเข้ากับแขน ไม่ต้องมาอ้อนแทนพ่อมึงเลย นิสัยไม่ดี

 

ผมฟัดกับไอ้เชลอยู่พักใหญ่ๆก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำก่อนจะลงไปทำกับข้าวกิน ชีวิตช่วงปิดเทอมของผมก็วนเวียนอยู่แต่ในบ้านเท่านั้น จะมีแค่ช่วงสุดสัปดาห์ที่มีออกไปข้างนอกเพื่อซื้อของสดและขนมมาตุนไว้บ้าง จริงๆชีวิตแบบนี้ก็ไม่ได้แย่ แค่มันวนลูปจนน่าเบื่อ พอปิดเทอมนานๆมันก็จะกลายเป็นคนขี้เกียจ และใช้ชีวิตส่วนใหญ่หมดไปกับการกิน นอนและดูซีรีย์อยู่บนห้องเท่านั้น

 

แต่วันนี้พอเดินลงมาข้างล่างเห็นสภาพหญ้าหน้าบ้านที่สูงเกือบจะเท่าข้อเท้าก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาตัดและทำความสะอาดมันทั้งหมด รถป๊ากับม๊าที่จอดอยู่ในโรงรถคู่กันและไม่เคยเอามาใช้ ผมก็จัดการล้างให้ทั้งสองคัน สุดท้ายวันนี้ทั้งวันผมก็ใช้เวลาหมดไปกับการทำความสะอาดบ้านทั้งหลังทั้งๆที่ปกติก็จะจ้างแม่บ้านให้เข้ามาดูบ้างอยู่แล้ว แต่แม่บ้านจะไม่เข้าไปทำในพื้นที่ส่วนตัวอย่างห้องป๊ากับม๊า ห้องเฮียชิพ และห้องผม รวมถึงสนามหน้าบ้านด้วย

 

ติ้ง

 

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่ผมเดินเข้ามาในห้องนอน ผมปล่อยให้มันดังอยู่อย่างนั้นและไม่คิดที่จะสนใจอะไรอีก ความเหนื่อยล้าจากการทำความสะอาดบ้านทั้งหลังทำให้ผมที่ตอนแรกกะจะนอนพักสายตาแค่สิบนาทีดันผล็อยหลับไปทั้งๆที่ยังไม่ถอดผ้าปิดปาก

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ความเย็นของแอร์ทำให้ผมขยับซุกตัวเข้าไปในความอบอุ่นที่แผ่ออกมาใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เหมือนจะเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของใครบางคนลอยมาแตะจมูก

 

เมล...น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบอยู่ข้างหู

 

“อื้อ”

 

“เมลครับ”

 

ช็อคเหรอ... ผมงัวเงียถามชื่อคนที่คิดว่าจะใช่กลับไป มือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ตาเพื่อปรับโฟกัสในการมองให้ชัดขึ้น

 

ใช่กูเอง...

 

กี่โมงแล้วอ่ะ

 

สี่ทุ่ม

 

ง่วงว่ะ อยากนอน

 

แต่มึงยังไม่อาบน้ำหรือเปล่า

 

อื้อ ยังไม่อาบ ตัวโคตรเหม็น วันนี้ทำความสะอาดบ้านทั้งวัน ลองดมดูดิผมบอกมันไปแบบนั้นไม่ได้หวังจะให้ไอ้คนตรงหน้าดมจริงๆ เพราะสิ่งที่ผมพูดมันก็เหมือนกับคนทั่วไปที่ต้องการหาหลักฐานเพื่อยืนยันตัวเองเท่านั้น แต่กับไอ้ช็อคมันกลับ...ทำจริงๆ

 

เหรอวะปลายจมูกโด่งแตะลงเบาๆตรงข้างแก้ม ขยับไล่ลงมาที่ต้นคอแล้วกำลังจะขยับต่ำลงไปกว่านั้น

 

ช็อค...

 

ไม่เหม็นนะ...ไหนลองชิมดิ๊...เค็มป่ะปลายลิ้นแตะลงบนผิวเนื้อพร้อมกับริมฝีปากที่เริ่มขบเม้มเบาๆเป็นจังหวะ

 

อ๊า...ไอ้สัดมึงดูดกูเหรอผมเอนตัวหนีริมฝีปากไอ้ช็อค กำลังจะดึงผ้าปิดปากตัวเองออกเพื่อด่ามันได้สะดวก แต่ไอ้ช็อคกลับกั้นทางไม่ให้ผมขยับหนีแถมยังตรึงมือทั้งสองข้างผมไว้ด้วย เชี่ยช็อค...

 

คิดถึงว่ะ

 

ไอ้เชลอ่ะนะ

 

อืมมันยอมรับง่ายๆแล้วทิ้งตัวลงมาบนตัวผม

 

มึงคิดว่ากูหนักไหมล่ะ

 

ไม่รู้

 

ฆวยลุกเลย เหม็น

 

กูอาบน้ำแล้วก่อนมาหามึง...

 

กูเหม็นตัวเองเนี่ย...

 

ไม่เห็นเหม็นเลย ลองเลียดูเมื่อกี้แล้ว รสชาติก็โอเคนะเกลียดความรู้สึกตัวเองตอนนี้ว่ะ ไม่รู้จะตื่นเต้นทำไม ยิ่งเวลาโดนลมหายใจของมันรดตรงต้นคอแบบนี้ หัวใจผมก็ยิ่งเต้นราวกับจะกระเด็นออกมานอกอก ขออยู่แบบนี้แป๊บนึงนะเมล...เหนื่อยว่ะ

 

เหนื่อยก็ขยับนอนดีๆดิวะ แบบนี้มันเมื่อย

 

“...” บอกแม่งก็ไม่ฟังทำหูทวนลมอีก

 

มึงมาถึงตั้งแต่กี่โมงผมเลิกดิ้นแล้วปล่อยให้ไอ้คนตัวหนักที่อยู่ในสภาพอิดโรยนอนทับอยู่อย่างนั้น เบื่อจะขัดขืนมันแล้วเพราะถ้าผมยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งทำให้เราใกล้กันมากขึ้น ผมกลัวว่าถ้าใกล้กว่านี้ไอ้คนตรงหน้าจะได้ยินเสียงหัวใจผมที่กำลังเต้นโครมครามไม่หยุด

 

หก

 

ตีนผีไปไหม ขับเร็วขนาดนี้มึงคิดว่าดริฟกันในสนามแข่งเหรอวะพวกไอ้ช็อคออกมากันก่อนเที่ยงไม่เกินสามสิบนาทีด้วยซ้ำ ผมคิดขั้นต่ำจากเชียงใหม่มากรุงเทพฯถ้าขับแบบเร็วสุดๆอย่างน้อยก็น่าจะสักแปดถึงสิบชั่วโมงแต่พวกมันกลับใช้เวลาแค่หกชั่วโมงกว่าๆในการขับมาถึงที่นี่

 

กูรีบ

 

เดี๋ยวนะ...

 

อะไร...

 

มึงแดกเหล้ามาด้วยป่ะเพราะเหมือนได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ผมเลยขยับดมไปที่ซอกคอมัน

 

อืม นิดหน่อยอ่ะ นั่งกินกับพวกไอ้ไจ๋ที่หอ รอมึง แต่มึงก็ไม่ไปไอ้ช็อคยอมขยับลุกออกจากตัวแต่ยังไม่ปล่อยผมจากอ้อมแขน มือและเข่าทั้งสองข้างของมันยังคร่อมตัวผมอยู่

 

กูพูดเหรอว่าจะไปหา

 

อ๋อ กูมโนเองงั้นดิ

 

เออไง ขี้มโน

 

เหมือนใครแถวนี้เปล่า

 

ด่าตัวเองทำไมครับน้องช็อค

 

หึ” มันหัวเราะในลำคอ “กูเอาสตอเบอรี่กับพวกขนมที่แม่ฝากมาใส่ในตู้เย็นแล้วนะ

 

“...” ได้ยินแต่ไม่ได้ตอบอะไรมัน

 

เมล...ได้ยินป่ะวะมันปล่อยมือข้างหนึ่งมาจับที่คางผมให้หันไปมองมัน สตอเบอรี่กับพวกขนมอยู่ในตู้เย็น

 

เออ ได้ยิน แต่กูอยากอาบน้ำอ่ะช็อคอยากเอาผ้าปิดปากออกด้วย พอจะดึงผ้าออกเชี่ยช็อคก็ไม่ยอม ไม่รู้ว่าแม่งเป็นห่าอะไร

 

แป๊บนึงดิ

 

รออะไรของมึงเนี่ย

 

ก็อยากมองหน้ามึงนานๆจะได้หายคิดถึงไอ้เชล

 

ไอ้เชลอยู่ข้างล่าง ตอนเดินขึ้นมาไม่เห็นเหรอ”

 

“ไม่เลย...เห็นแต่มึง เพราะงั้นขอมองหน้ามึงนานๆนะจะได้หายคิดถึง”

 

“ถ้าคิดถึงมันมากก็ลงไปนอนกับมันข้างล่างนะ

 

ไม่เอาอ่ะจะนอนกับมึงตรงนี้

 

ไม่อนุญาตว่ะ

 

กูอนุญาตตัวเองได้

 

ส้นตีนเถอะ ถ้าไม่นอนกับไอ้เชลข้างล่างมึงก็กลับหอมึงไปเลย ห้องนอนกูไม่ต้อนรับมึงหรอก เกลียดคนตอแหล

 

ฮ่า ฮ่า

 

หัวเราะห่าอะไรล่ะ...สัดเอ๊ยเกลียดแม่งจริงๆผมด่ามันเสร็จก็ดิ้นอีกรอบ แต่ไอ้บ้านี้ตัวใหญ่กว่าผมมากพอยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งกดมือผมให้จมลงกับที่นอนมากขึ้น เชี่ยช็อค ปล่อยได้ยังเนี่ย อึดอัด หายใจไม่ออก

 

เพราะผ้าปิดปากเหรอ??”

 

เออไงผมพยักหน้าบอกมัน

 

เดี๋ยวกูดึงออกให้ แต่มือไม่ว่างอ่ะก็มือมึงตรึงกูอยู่ถ้าอยากให้ว่างก็ปล่อยแล้วดึงออกสิวะ โง่อะไรเนี่ย ผมกำลังจะบอกมันแต่ไอ้ช็อคดันพูดสวนขึ้นมาก่อน แต่ปากกูว่างนะ

 

พอไอ้ช็อคพูดเสร็จมันก็ขยับริมฝีปากลงมาที่ปากผม ผ้าปิดปากที่กั้นกลางระหว่างเรา จริงๆมันก็ไม่ได้บางมากขนาดนั้นแต่ไม่รู้ทำไมความรู้สึกตอนที่ช็อคแนบริมฝีปากลงมาที่ปากผมมันถึงชัดเจนขนาดนี้

 

ชัดเจนแม้กระทั่งตอนที่มันงับปากล่างของผม

 

คิดถึงว่ะ

 

ไอ้เชลเหรอ...

 

ไม่ใช่... ไอ้ช็อคตอบ

 

!”

 

มึงต่างหาก...เราสบตากันอยู่สักพักจนเป็นไอ้ช็อคที่รู้ตัวก่อนแล้วขยับลุกขึ้นนั่ง ไม่ลืมที่จะดึงผ้าปิดปากผมออกให้ด้วย ว่าแต่มึงยังไม่ได้กินอะไรใช่ป่ะวะ เดี๋ยวลงไปอุ่นบะหมี่ให้นะ กูซื้อมาด้วยผมพยักหน้าบอกมันที่ไม่ได้หันมามองผม เสียงประตูปิดลงพร้อมกับหัวใจที่กำลังเต้นแทบจะหลุดออกมานอกอก

 

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมไอ้ช็อคถึงไม่กล้าบอกตรงๆว่าคิดถึงใคร

 

ก็หูที่แดงกร่ำจนลามเลียไปถึงลำคอขนาดนั้นบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเขินเต็มที

 

เออไอ้ช็อคก็แค่เขิน แต่กูเนี่ยเป็นบ้าอะไร จะยิ้มทำห่าอะไรวะเนี่ย

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.2K ครั้ง

5,071 ความคิดเห็น

  1. #5027 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:10
    ฉากในตำนาน
    #5027
    0
  2. #5001 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 12:01
    โอย ทำมายมันดีต่อจายอย่างนี้
    #5001
    0
  3. #4990 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 00:31

    เนี่ยย มาขนาดนี้แล้วอ่ะคนเราาา
    #4990
    0
  4. #4974 dum1007 (@dum1007) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 06:15

    ไหวมั๊ยน้องเมล
    #4974
    0
  5. #4966 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:02

    จะเอาแบบนี้ๆๆๆๆๆ
    #4966
    0
  6. #4940 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 11:35
    รุกแรงมากกกกก เพื่อนกันเค้าไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ!!!
    #4940
    0
  7. #4923 jonginshi88 (@jonginshi88) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 13:45
    เพื่อนกันเขาไม่ทำแบนี้!!!! มาชงมาชิมอาร๊ายยยย
    #4923
    0
  8. #4914 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 09:25

    รสชาติก็โอเคนะ 5555
    #4914
    0
  9. #4889 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:50
    กล้าๆหน่อยดิ คิดถึงก็บอกคิดถึง55555
    #4889
    0
  10. #4880 -HUAHED- (@-HUAHED-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 19:31
    อ๊ากก อ่านกี่รอบก็นั่งยิ้มเป็นบ้าาาาาาาาาาา. ช็อกคนบร๊าาา~
    #4880
    0
  11. #4879 soju135 (@soju135) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 09:44
    ไอ่บ้าเอ๊ยยยยย
    #4879
    0
  12. #4868 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:01
    โอ้บยบย ใจแม่่่่่่
    #4868
    0
  13. #4848 11-11 (@pp2546) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:57
    ไม่ว่าจะกลับมาอ่านกี่รอบ ก็ยังคนเขิลอยู่ทุกรอบอ่ะ55555
    #4848
    0
  14. #4840 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:27
    จุบผ่านผ้าแม่งเขินกว่าจูบตรงๆนะเว้ยยยยย แงงงงโคตรน่ารักกก บ้าเอ๊ย
    #4840
    0
  15. #4821 Yaruda (@Yaruda) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 17:02
    เค้าจูบกันผ่านผ้าแม่เจ้าโว้ยยยย
    #4821
    0
  16. #4814 pcy_light (@pcy_light) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:52
    เขินไม่ไหวววววววว
    #4814
    0
  17. #4813 pcy_light (@pcy_light) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 01:51
    จูบผ่านผ้า หะัดียยาาบระะดิงารักเาสยยนาส ดีงามมม
    #4813
    0
  18. #4796 Nanzii93 (@Naanjee_B) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:19
    บร้าาาา ขนาดนี้แล้วก็คบกันเลยเถอะ ><
    #4796
    0
  19. #4788 MaBaYu (@neem2312) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 17:55
    โอ้ยยย ตายไปเลยตายไปแล้วววววว
    #4788
    0
  20. #4766 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 16:27
    ทำขนาดนี้แร้ววว คบกันไปเลยค่ะ!
    #4766
    0
  21. #4741 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 07:03

    เพื่อนกันเค้าไม่ทำแบบนี้หรอกนาาาา ><

    #4741
    0
  22. #4717 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:50
    อหหหๆๆๆๆ
    #4717
    0
  23. #4705 ciavaai (@ciavaai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 03:54
    กรี๊ดดด เพื่อนกันไม่ดูดคอกันหน่าาา
    #4705
    0
  24. #4696 Ehoy_B (@-babybabe-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 08:07
    ง่อววววว เค้าพูดต่อหน้ากันแล้วค่ะคุณ~~~
    #4696
    0
  25. #4686 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 21:33
    จิตายยยย
    #4686
    0