(End) Choco~Mel :: together #ช็อคเมลเป็นทุกอย่าง (ช็อคเมล) ตีพิมพ์กับสนพ.sense book

ตอนที่ 8 : What do you think about....?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 72,174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,045 ครั้ง
    2 ม.ค. 61

What do you think about...?

 

หน้ามึงต่างหาก

 

...”

 

...”

 

อ่า…” เดดแอร์อีกแล้ว

 

หึ เกลียดรอยยิ้มมุมปากของเชี่ยช็อคชิบหาย

 

กูร้อนเถอะ แถไปก่อนเพราะวันนี้อากาศมันร้อนจริงๆ

 

เหรอ

 

เออดิ ถ้าไม่ร้อนแล้วกูจะหน้าแดงเหรอ ปล่อยได้แล้วไหมผมบอกไอ้คนที่ยังประคองหน้าผมให้ปล่อยมือได้แล้ว ไอ้ช็อคยอมปล่อยง่ายๆแต่ยิ้มที่ยกตรงมุมปากเหมือนจะตอกย้ำอาการเห่อร้อนที่หน้าได้เป็นอย่างดี

 

ไอ้เมล...มึงต้องใจเย็นๆนะ ผมบอกตัวเองในใจพร้อมกับถอนหายใจออกมาอีกรอบถึงค่อยเดินมาหาพวกไอ้บอยที่ยืนยิ้มแซวผมอยู่

 

พ่อตายไง?”

 

เขินแล้วเล่นถึงพ่อเลยเหรอครับคุณวรวุธหึหึ เขินก็บอกว่าเขิน อย่าลากพ่อกูมาเล่นด้วยแบบนี้ผมส่ายหัวเอือมๆแล้วหันไปมองพี่ปลาที่กำลังทำหน้ากลั้นฟินอยู่ ได้ยินพี่เขาบ่นพึมพำแนวๆว่าช็อตเมื่อกี้เขาถ่ายได้พอดีด้วย

 

แม่งเอ๊ย! กูจะบ้า ผมว่าเรื่องราวมันชักจะบานปลายไปกันใหญ่แล้วนะเว้ยแต่ถ้าผมโวยวายขึ้นมาคนพวกนี้ก็จะหาว่าผมร้อนตัวไปอีก

 

เชี่ยบอยกับเชี่ยไจ๋ก็ทำราวกับรู้จักผมมาเนิ่นนานเชียว แซวกูเหมือนรู้จักกันมาสิบสองปีพร้อมกับไอ้ช็อคยังไงยังงั้น ได้ข่าวว่าผมกับพวกมันเพิ่งเจอกันหนนี้ก็รอบที่สองเองไหมวะ

 

เดี๋ยวยังไงสีแดงไปรวมตัวกันที่ลานกิจกรรมเลยนะ หลังจากนี้พวกพี่ๆเขาจะปล่อยไปกินข้าว เสร็จแล้วจะได้ดูคอนเสิร์ตกันต่อได้กินข้าวสักทีเพราะเมื่อกลางวันระหว่างที่เข้าฐานบอกตรงๆว่าอาหารกล่องที่พวกพี่สต๊าฟแจกมาแม่งโคตรน้อย แถมไม่อร่อยอีก เพื่อนในสีแต่ละคนบ่นกันจนพี่ปลาต้องสัญญากับทุกคนว่าครั้งต่อไปจะปรับปรุงให้ดีขึ้น

 

ซึ่งสำหรับผมมองว่ามันดีมากเลยนะที่รุ่นพี่ยอมฟังเสียงน้องๆและคิดจะปรังปรุงในครั้งหน้าแบบนี้

 

สำหรับวันนี้ก็ขอบคุณน้องๆทุกคนมากๆที่ให้ความร่วมมือกับกิจกรรมทุกอย่างเป็นอย่างดี ยังไงสำหรับคนที่จะอยู่ตอนเย็นต่อก็เจอกันที่สนามบอลตอนทุ่มนึงนะ ส่วนน้องๆคนไหนที่อยากกลับบ้านก่อนอย่าลืมเดินมาแจ้งพวกพี่ด้วยนะคะพอพวกเราเดินกลับมาถึงที่ลานกิจกรรม พวกพี่สต๊าฟก็เริ่มสรุปกิจกรรมที่ผ่านมาว่าให้ข้อคิดอะไรบ้างก่อนจะปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกินข้าวหรือบางคนที่อยากกลับบ้านเลยก็สามารถกลับได้เพราะกิจกรรมต่อไปก็เป็นคอนเสิร์ตไม่ได้บังคับว่าใครจะเข้าร่วมอยู่แล้ว

 

จริงๆมหาลัยผมก็ไม่ได้บังคับให้เข้ากิจกรรมมหาลัยตั้งแต่แรก มันอยู่ที่ความสมัครใจของแต่ละคน ซึ่งส่วนใหญ่คนที่มาเข้ากิจกรรมเหล่านี้ก็คงคิดไม่ต่างจากผมคือครั้งหนึ่งในชีวิตการเป็นเฟรชชี่ ก็อยากทำอะไรให้มันคุ้มค่า

 

หลังจากที่แยกย้ายจากลานกิจกรรมเมื่อกี้ ผมกับพวกไอ้ช็อคก็เดินมากินข้าวที่โรงอาหารกลางซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามฟุตบอลเท่าไหร่ โรงอาหารที่เรามากินคนค่อนข้างเยอะมาก ซึ่งผมก็ไม่ได้แคร์เรื่องคนเยอะอะไรหรอกครับ แต่ที่รู้สึกตะหงิดใจก็เพราะจะมีกลุ่มคนประมาณสองถึงสามกลุ่มหันมามองผมกับไอ้ช็อคด้วยสายตาแปลกๆ แน่นอนว่ามันเป็นจุดเล็กๆที่ถ้าไม่สังเกตก็จะไม่เห็น แต่ผมเป็นประเภทชอบสังเกตคนอื่นอยู่แล้วไง เลยรับรู้ถึงสายตาพวกนี้

 

“เป็นไรวะ” ไอ้ช็อคถาม

 

“รู้สึกไหมว่ามีคนมองเรา”

 

“ไม่ต้องไปแคร์อะไรมากหรอก อยากมองก็มองไป” ก็มึงมันประเภทที่คนอื่นมองจนชินแล้วไง แต่กูมันไม่ใช่นี่หว่า สุดท้ายคนอย่างผมจะทำอะไรได้ นอกจากจะทำใจเท่านั้น

 

เออช็อคเราจะกลับไปเอากีต้าร์กับเป้กูตอนไหนดีวะ กูกลัวพวกพี่เขาปิดสโมฯก่อน

 

ไปเอาหลังคอนก็ได้ กูถามพวกพี่ที่คณะเราแล้ว กว่าจะปิดห้องสโมฯก็คงคอนเลิกเพราะมีนักศึกษาฝากของไว้ที่นั่นกันเยอะ

 

ถ้างั้นก็โอเค เพราะกูขี้เกียจแบกของไปดูคอนด้วย” ไหนจะกีต้าร์ ไหนจะเป้ แค่คิดแม่งก็หนักแล้ว “ว่าแต่มึงจะกินอะไรมากินวะช็อค

 

ทำไม?”

 

ปวดขาอ่ะขอบวกหนึ่งด้วยได้เปล่า

 

หืม? ใช่เหรอครับคุณเมล

 

น้า ปวดขามากเลยว่ะ ลุกไม่ไหวจริงๆ ผมอ้อนไอ้ช็อค ทำหน้าตาน่าสงสารส่งไปให้ ใช้ไม้นี้แล้วก็ได้แต่หวังว่ามึงจะสงสารกูบ้าง “นะ”

 

ไม่ใช่เรื่องที่จะขอแล้วให้กันได้ง่ายขนาดนั้น ไปซื้อกินเองเลย

 

ปวดขา ลุกไม่ได้ซื้อให้กินหน่อยผมกระตุกเสื้อไอ้ช็อคเบาๆเป็นเชิงอ้อน เดี๋ยวไม่มีคนเฝ้าโต๊ะไง นะช็อคซื้อให้เมลหน่อย

 

“…”

 

น้าาาาาผมพยักหน้าอ้อนไอ้ช็อคเพราะจำได้ว่าวิธีนี้มันเคยได้ผลทุกครั้งและครั้งนี้ก็น่าจะยังได้ผลเหมือนเดิม

 

“...” หรือไม่ได้? เพราะไอ้ช็อคยังเงียบอยู่

 

ช็อคคคคค นี่ถ้ากูลงไปดิ้นกับพื้นได้คงลงไปแล้วครับ

 

เออๆเดี๋ยวไปซื้อให้สุดท้ายใครจะชนะล่ะถ้าไม่ใช่ผม...

 

ระหว่างที่รอไอ้ช็อคเดินไปซื้อข้าวให้ ผมก็หยิบมือถือขึ้นมาเพื่อเล่นโซเชียลตามปกติ แต่การเล่นโซเชียลในครั้งนี้มันเริ่มผิดปกติก็ตรงที่มีคนแอดเฟรนด์มาหาผมเยอะมากแถมคนติดตามตอนนี้พุ่งทะยานจากร้อยกว่าๆแตะเข้าหลักสองพันและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ

 

เกิดอะไรขึ้นวะ ผมว่ามันแปลกๆไหมเนี่ย ทำไมจู่ๆถึงมีคนมาแอดเฟซบุ๊กผมเยอะแยะขนาดนี้

 

ข้าวขาหมูกับน้ำเป๊ปซี่ครับเจ้านาย

 

น่ารักผมละความสนใจจากมือถือไปที่ของกินจนลืมไปเลยว่าในเฟซบุ๊กมีอะไรผิดปกติ

 

น่ารักก็รักสักที

 

รักมึงอยู่แล้วแหละน่า ยังไงกูกินเลยนะเว้ย แม่งหิวมากอ่ะผมไม่ได้สนใจอะไรนอกจากข้าวขาหมูตรงหน้า รู้ตัวอีกทีก็โดนไอ้ช็อคผลักหัวจนแทบล้ม ไข่ต้มที่กำลังจะยัดเข้าปากเมื่อกี้เกือบหล่นออกจากช้อน ดีนะเอาวางไว้บนจานทันไม่งั้นผมคงเสียดายมากอ่ะเพราะได้มาแค่ครึ่งฟอง เหี้ยยย อะไรของมึงเนี่ยช็อค สันดานเสียอ่ะ

 

พูดอะไรหัดคิดซะมั่ง

 

กูไม่คิดเหรอวะ ก็คิดตลอดไหม

 

ไม่เลยมึงไม่เคยคิด

 

โอเค งั้นกูขอโทษ ให้กูกินข้าวได้ยัง” เพราะหิวเลยไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เลยพูดขอโทษไอ้ช็อคไปทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจริงๆตัวเองผิดอะไร

 

เออมันส่ายหัวให้ผมด้วยความระอา ส่วนผมพอเห็นว่ามันไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกก็หันกลับมามองจานข้าวตัวเอง ซึ่งในจานมันมีในส่วนที่ไม่ชอบอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร แค่เขี่ยมันออกไปไว้ข้างจานเหมือนอย่างที่ทำเป็นปกติ แต่คนที่ไม่ปกติคือไอ้ช็อคมันตักหนังที่ผมเขี่ยออกไปใส่จานตัวเองแล้วตักเนื้อในจานมันมาคืนผม

 

อ่าว ทำไมทำงั้นอ่ะ

 

ไม่มีอะไร กูผิดเองแหละ กูลืมไปว่ามึงไม่กินหนัง

 

ก็ไม่เจอกันตั้งนาน มันก็ลืมกันได้หมดแหละผมไม่ได้รู้สึกอะไรนะ มองว่ามันเป็นเรื่องปกติของคนที่อาจจะลืมเลือนบางอย่างกันไปได้บ้าง

 

แต่เรื่องของมึงกูไม่ควรลืมไง คำพูดของไอ้ช็อคทำเอาหัวใจผมกระตุกแปลกๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผมเพราะมัวแต่แลกเปลี่ยนเนื้อกับหนังขาหมูระหว่างจานผมกับจานมัน เสร็จแล้ว...

 

“...”

 

เมล...

 

เออกูเอง ทำไม เรียกอะไรเสียงดังวะ

 

ก็มึงนั่นแหละมัวแต่คิดอะไรอยู่ กูสลับเนื้อกับหนังให้แล้ว”

 

“อ๋อ โอเค ขอบคุณนะ”

 

“ว่าแต่เมื่อกี้คิดอะไรเหรอ

 

“เปล่าหรอก แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย” ผมส่ายหัวให้มันแล้วตักข้าวเข้าปาก ใครจะไปพูดวะว่ากำลังคิดเรื่องที่มันทำให้ใจผมกระตุกเมื่อกี้

 

วันนี้ทั้งวันผมจะกลายเป็นโรคหัวใจเพราะไอ้ช็อคครั้งละหลายๆรอบ นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนกันมานานผมคงคิดว่ามันกำลังจีบผมอยู่

 

หรือว่าแม่งจีบวะ...

 

คง...ไม่หรอกมั้ง

 

"แน่ใจ"

 

"เออออออ" ผมปฏิเสธคำถามไอ้ช็อคอีกรอบ

 

“อะแฮ่มๆ” เสียงเหมือนส้นตีนติดคอจากเพื่อนสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

“ส้นตีนติดคอ?” ไวเท่าความคิด ผมหันไปเลิกคิ้วถามไอ้คนที่กระแอมไม่หยุด

 

“เปล่าครับเพื่อนฝูง แค่กำลังคิดว่าลืมไปหรือเปล่าว่ากูนั่งอยู่ตรงนี้กันอีกสองคน” ไม่ได้พูดเปล่าไอ้บอยยิ้มเจ้าเล่ห์และชูสองนิ้วไปมา

 

“นั่นดิ ฉันยังอยู่ตรงนี้ ตรงที่ที่เธอพลอดรักกัน” ไอ้ไจ๋ก็ไม่ยอม ขอให้ได้เสือก ขอให้ได้แซวผมเป็นพอ

 

“กูจะพลอดรักกันหรือจะจูบปากกันก็ไม่เกี่ยวกับมึงป่ะ”

 

“พี่เมลคนปากดี ถ้าพูดขนาดนี้ก็จูบให้เห็นได้ไหมครับ” คนกวนตีนแม่งก็ยังเป็นคนกวนตีนอยู่วันยันค่ำ ส่วนคำถามที่มึงถามไอ้เมลเมื่อกี้นะช็อค กูขอสรุปเลยว่ามันได้กำลังคิดเรื่อยเปื่อย แต่มันคงกำลังซาบซึ้งที่มีคนดูแลดีขนาดนี้มากกว่า กูพูดถูกใช่ไหมเพื่อนฝูง

 

เออใช่ กูน่ะซาบซึ้งมาก ว่าแต่มึงเถอะบอย แซวกูขนาดนี้ จริงๆอิจฉากูรึเปล่าครับ

 

โอ้ยยย กูจะไปอิจฉาอะไรคนเตี้ยแบบมึง กูแค่รู้สึกว่าเพื่อนกันเขาไม่ทำให้กันขนาดนี้

 

นั่นดิ มึงเป็นใครเหรอ ไอ้ช็อคถึงต้องมาดูแลดีขนาดนี้ไอ้ไจ๋หนึ่งในทีมชงเริ่มทำงานตามหน้าที่ส่วนความปากดีของผมก็พร้อมจะตอกกลับพวกมันแล้วเหมือนกัน

 

กูจะเป็นใครได้วะ ถ้าไม่ใช่คนพิเศษใช่ไหมช็อคผมหันไปมองไอ้คนที่นั่งข้างกันแล้วถามมันอีกครั้ง ว่าไงช็อคกูพิเศษหรือเปล่า

 

ตอนแรกที่ถามก็ไม่ได้คิดอะไร แต่พอถามเสร็จถึงรู้ว่าคำถามที่ถามไปมันเป็นอะไรที่ไม่ปกติ แถมสายตาไอ้ช็อคที่ส่งกลับมาก็ดึงดูดจนผมเป๋ไปอีก

 

มึงคิดว่าไงล่ะเมล... ยิ้มมุมปากจากไอ้คนตรงหน้ายังไม่ร้ายกาจเท่ากับการเอียงคอมองหน้าผม

 

“...”

 

สำหรับกูแล้วมึงคิดว่า...ตัวเองพิเศษกับกูไหม ไอ้ช็อคเอ่ยปากถามย้ำผมอีกครั้ง แต่เรื่องอะไรผมจะตอบวะ ขอเปลี่ยนเรื่องดีกว่า

 

รู้จังหวะดีเหลือเกินนะพวกมึงอ่ะ ผมเปลี่ยนเรื่องโดยการหันไปถามพวกขี้เสือกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พวกแม่งยิ้มกริ่มจนผมชูนิ้วกลางส่งไปให้ มันหัวเราะคิกคักราวกับรู้จุดประสงค์ของผมที่ไม่ยอตอบคำถามไอ้ช็อค

 

ใครกันแน่ที่รู้จังหวะ พวกกูก็แค่บังเอิญเงียบพอดี มึงนั่นแหละเมล ตอบคำถามไอ้ช็อคไปดิ มันรอฟังคำตอบอยู่เนี่ยผมท้าวศรีษะตัวเองแล้วเหล่ตามองไอ้ช็อคที่เลิกคิ้วถามผม มันไม่ได้เร่งเอาคำตอบสักหน่อยแค่ยิ้มมุมปากเฉยๆ

 

แล้วมึงจะเสือกอะไรด้วย เรื่องแบบนี้กูก็อยากพิเศษกันแค่สองคนไง

 

เหรอออออออสองเพื่อนซี้บอยไจ๋พูดออกมาด้วยน้ำเสียงน่าหมั่นไส้ เห็นแบบนี้แล้วผมแทบอยากจะลาออกจากแก๊งนรกนี่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าแม่งจะแซวอะไรผมนักหนา แถมไอ้คนข้างๆก็ไม่คิดจะช่วยอะไรผมสักอย่างได้แต่ยิ้มมุมปากส่งมาให้อย่างเดียว สุดท้ายเพราะความหมั่นไส้ในทุกๆเรื่องเลยเลือกที่จะลงกับไอ้ช็อคแทน

 

แดกสิ ยิ้มห่าอะไรอยู่ได้ น่ารำคาญ ผมตักข้าวขึ้นมาหนึ่งคำใหญ่แล้วยัดเข้าไปในปากไอ้ช็อค

 

ฮิ้ววววววว มึงเขินเหรอไจ๋

 

เปล่าบอย กูไม่ได้เขิน กูแค่หิวข้าวเอง แล้วอากาศมันก็ร้อนๆไง หูมันเลยแดงขึ้นมาเฉยๆ

 

พอเถอะว่ะพวกมึง เลิกแซวเมลมันได้แล้ว รีบๆกินข้าวจะได้ไปจองที่นั่งกันขอบคุณมึงมากช็อคที่ช่วยกู้หน้าให้กู

 

ปกป้องเหรอสาดดดดพวกนี้แม่งก็ไม่ยอมหยุดไง

 

เออ

 

แล้วทำไมคำตอบไอ้ช็อคที่ตอบว่าเออแค่คำเดียวถึงดูเหมือนว่าจะยิ่งโหมพัดกระพือให้ทุกอย่างมันดูรุนแรงขึ้นวะ เสียงหัวเราะจากพวกไอ้บอยยังตามมาอีกระลอกใหญ่แต่ก็ไม่มีใครเปิดประเด็นเรื่องของผมอีก พวกมันเปลี่ยนมาคุยเรื่องเกมส์ ROV ที่กำลังเล่นกันแทน ยังดีที่มีไอ้ช็อคช่วยเบรคไม่งั้นผมอาจได้ฆ่าเพื่อนมันแทนการกินข้าว

 

หลังจากที่กินข้าวเสร็จผมกับไอ้ช็อคก็เดินตรงมาที่สนามฟุตบอล ส่วนไอ้บอยกับไอ้ไจ๋แยกตัวไปซื้อของที่ไหนสักที มันไม่ได้บอกว่าจะไปไหนบอกแค่ว่าเดี๋ยวตามไปให้จองที่นั่งเผื่อพวกมันก็พอ

 

ช็อคเราไปนั่งตรงโซนนั้นเถอะ กูไม่อยากเบียดคนอื่นว่ะผมชี้นิ้วไปโซนด้านหลังที่คนยังบางเบาอยู่ ไม่เหมือนกับหน้าเวทีที่ประชากรเริ่มหนาแน่แล้ว ยังดีที่ช่วงนี้ฝนไม่ตกเพราะถ้าตกขึ้นมาคอนเสิร์ตครั้งนี้คงล่มไปเป็นท่า

 

ตอนนี้บนเวทีกำลังเล่นเพลงชิวๆสบายๆแบบไม่ต้องลุกขึ้นกระโดด ผมนั่งฟังเพลงไปเรื่อยเปื่อยต่างจากไอ้ช็อคที่ยังง่วนกับการเล่น ROV ไม่เลิก

 

อยู่กับกูมันน่าเบื่อมากเลยเหรอวะช็อค ผมขยับไปมองหน้าจอโทรศัพท์ไอ้ช็อคแล้วเงยหน้าขึ้นมองมัน

 

หืม? ทำไมคิดงั้น

 

ก็มึงเอาแต่เล่นเกมส์ไง

 

มึงไม่ชอบเหรอ

 

มากเลยว่ะ...

 

ทำไมล่ะ

 

มันรู้สึกเหมือนกูไม่สำคัญ หรือเป็นตัวน่าเบื่ออะไรแบบนั้น

 

โทษที...

 

มึงไม่ได้ผิดอะไร

 

ต่อไปจะไม่ทำแล้ว

 

ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้เว้ย แค่...ตอนที่มีกูอยู่ข้างๆให้สนใจกูบ้างก็พอ

 

แค่อะไรเมล

 

ไม่มีอะไร

 

บอกมา

 

แค่...สนใจกูบ้าง

 

“...”

 

ได้ไหมวะ ช็อคปิดเกมส์แล้วยัดมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง มันเอื้อมมือข้างหนึ่งมาวางไว้บนหัวผมแล้วลูบปลอบเบาๆ

 

ได้ดิจริงๆผมก็ไม่มีสิทธิ์ไปสั่งอะไรมันสักหน่อย ช็อคมันจะเล่นเกมส์แล้วไม่สนใจผมหรืออะไรก็ได้เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมความสนิทสนมของผมกับตอนนี้อาจจะไม่ได้มากมายเท่าเมื่อก่อน

 

แล้วกูจะดราม่าทำไม

 

เมล...

 

ว่าไง

 

เหงาหรือเปล่า

 

“...”

 

ตอนที่กูไม่อยู่...

 

“...”

 

“...”

 

มันก็แค่ช่วงแรกๆว่ะ แต่ตอนนี้ชินแล้ว

 

แน่ใจเหรอ

 

เออแน่ใจผมตอบคำถามมันไปเท่าที่ตัวเองอยากจะแสดงให้มันรู้ ไอ้ช็อคระบายยิ้มออกมาเหมือนเข้าใจในสิ่งที่ผมจะสื่อ แต่มืออบอุ่นของมันก็ไม่ได้หนีไปไหนยังคงวางอยู่บนหัวแล้วลูบปลอบประโลมไปเรื่อยๆเสียงเพลงและท่วงทำนองที่คุ้นเคยดังขึ้น มันเป็นเพลงที่ให้ความหมายดีๆและทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่เคยมีกัน ไม่เคย - 25hours

 

อาการใจเต้นแรงมันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่ทั้งๆที่เป็นแบบนั้น ผมก็ยังไม่ยอมหลบตาไอ้ช็อคที่ส่งตรงมาหาผมอยู่ดี

 

 

 

ฉันไม่เคยรู้ คนที่สำคัญ นั้นมีค่าแค่ไหน

 

ฉันไม่เคยรู้ วันที่สวยงาม นั้นมีค่าเท่าไร

 

ไม่เคยรู้เวลาที่เรามีกัน นั้นดีเท่าไร

 

ไม่เคยรู้ว่าความคิดถึงมันทรมานแค่ไหน

 

ไม่เคย ไม่เคย ไม่เคย

 

เราจะคิดถึง คนที่สำคัญ เมื่อต้องจากกันไป

 

เราจะคิดถึง วันที่สวยงาม เมื่อเวลาผ่านไป

 

จะคิดถึงเวลาที่เรามีกัน เมื่อเธอต้องไป

 

และตอนนี้รู้ไหม ว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน

 

ไม่เคย ไม่เคย จะลืม

 

 

 

เลิกเหงาได้แล้วนะเมล...กูกลับมาแล้วคำพูดของคนตรงหน้าไม่ได้ดังมากพอจนทำให้ผมได้ยินแต่มันเป็นเสียงกระซิบและการขยับปากเบาๆที่ผมรับรู้มันได้ด้วยใจ ผมพยักหน้าบอกมันพร้อมกับไอ้ช็อคที่ขยี้หัวผมเต็มแรง

 

มาแล้วครับโผมมมมไอ้บอยกับไอ้ไจ๋ตะโกนเสียงดังมาแต่ไกลจนทั้งผมและไอ้ช็อคหันกลับไปมอง

 

ขนอะไรมาเต็มกระเป๋าช็อคเอามือออกจากหัวผมแล้วหันไปถามพวกไอ้บอยกับไอ้ไจ๋ มันคงไม่อยากให้สองคนนั้นแซวผม

 

ทีเด็ดครับพี่น้องมันแกะกระเป๋าเป้ออกแล้วเผยให้เห็นกระป๋องเบียร์ที่อยู่ในนั้นเกือบสิบกระป๋อง

 

เชี่ยยย เอาเข้ามาได้ยังไง รุ่นพี่ไม่ตรวจเหรอ

 

หึ พวกรุ่นพี่นั่นแหละตัวดีมันยืนขายกันโจ่งแจ้งเลยแถมมีห่อกระดาษหนังสือพิมพ์อย่างดีให้ด้วย

 

อ่าวจริงดิ

 

เออ ลาภปากฉิบหาย ตอนแรกกูกับไอ้ไจ๋จะไปหาซื้อหน้ามหาลัย แต่ได้ยินจากคนแถวนั้นว่าพวกรุ่นพี่แม่งขาย เลยเดินย้อนกลับมาซื้อกับพวกมันผมพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับรับกระป๋องเบียร์ที่ห่อกระดาษมาจากมือไอ้บอย พอแกะฝาเสร็จก็ยกดื่มพรวดเดียวเพื่อดับอาการเห่อร้อนที่ใบหน้า อาการนี้มันต่อเนื่องมาตั้งแต่ที่ไอ้ช็อคถามว่าเหงาไหมจนกระทั่งถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่าหน้ายังร้อนๆอยู่

 

เชี่ยเมล ใจเย็นครับ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้กินขนาดนั้น

 

เออกูรู้แล้วน่า ลุกกันดีไหมวะ ข้างหน้าเริ่มลุกกันแล้วพวกผมขยับลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มโยกไปตามเสียงเพลงที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพลงทุกเพลงที่มีความหมายและแอลกอฮอล์ในร่างกายก็มากพอให้ผมลืมความรู้สึกตื่นเต้นก่อนหน้านี้ไปได้เกือบหมด

 

หยาดเหงื่อไหล่หยดออกมาจากร่างกายเพราะจำนวนคนที่ยืนอัดแน่นอยู่เต็มพื้นที่

 

ไอ้ช็อคดึงผมมาอยู่ด้านหน้าตัวเองก่อนจะวางมือทั้งสองข้างของมันลงบนไหล่

 

หมดยัง...

 

หืม??” เสียงเพลงแม่งดังเกินไม่ได้ยินไง ไอ้ช็อคเลยดึงกระป๋องเบียร์ผมมาเขย่า พอเห็นว่าหมดแล้วมันก็เอาวางลงกับพื้นแล้วหยิบกระป๋องใหม่ส่งมาให้

 

ร้อนหรือเปล่า...เหงื่อมึง...ออกโคตรเยอะ

 

ห้ะ...

 

กูถามว่าร้อนหรือเปล่า

 

ว่าไงนะผมเอียงหูไปที่ปากช็อค ส่วนมันก็ขยับริมฝีปากเย็นแนบลงมาที่ใบหู

 

ร้อนหรือเปล่าครับแล้วมึงจะมาพูดครับกับกูทำห่าอะร๊ายยยยย นี่กูอุตส่าห์ลืมความรู้สึกเมื่อกี้ตอนที่มึงถามว่าเหงาไปแล้วนะช็อค ทำไมยังวนกลับมาทำให้อาการใจเต้นของกูมันกำเริบได้ตลอดแบบนี้

 

แล้วเพลงที่วงดนตรีกำลังจะเล่นต่อจากนี้ก็เหมือนจะสอดรู้ว่าหัวใจผมกำลังทำงานหนัก ตอกย้ำให้ความรู้สึกผมสั่นคลอนไปกับการกระทำของไอ้ช็อคขึ้นเรื่อยๆ เป็นทุกอย่าง - Room39

 

พ่อมึงเถอะครับ พวกมึงแต่ละอย่างทั้งเพื่อน ทั้งบรรยากาศรอบด้านดูจะพร้อมใจกันชงกูกับไอ้ช็อคมากไปแล้วนะโว้ยยยย

 

เกินไป

 

มากไปแล้วครับบบบ

 

ถ้ากูรู้สึกขึ้นมาจริงๆใครจะรับผิดชอบบบบ

 

ว่าไงเมล ร้อนหรือเปล่าวะ

 

ถ้าร้อนแล้วมึงจะทำอะไรได้ล่ะ

 

เดี๋ยวเดินไปซื้อผ้าเย็นให้ พอดีพวกไอ้บอยมันฝากกูซื้อเบียร์เพิ่มด้วย

 

เอาดิ ฝากหน่อยช็อคพยักหน้าแล้วเดินหายไปในฝูงชนพร้อมกับผมที่บ่นพึมพำกับตัวเอง

 

มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ยช็อค ทำให้กูขนาดนี้มึงเป็นอะไรของมึงกันแน่

 

เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว แม้ว่าเธอไม่เคยเป็นอะไรกับฉันเลยยยย!!!

 

เพลง เป็นทุกอย่าง วนมาในจังหวะที่ร้องในท่อนฮุคหลังจากที่ผมพูดประโยคเมื่อกี้จบพอดี

 

ฉันก็แค่คนหนึ่ง ที่เธอต้องการในบางครั้ง ได้อยู่ตรงนี้ก็ดีแค่ไหน จะหวังอะไรให้มากมายยยยย!!!!

 

แล้วจำเป็นต้องตะโกนแหกปากร้องเพลงพร้อมเพียงกันเพื่อตอกย้ำความรู้สึกกูขนาดนี้ไหมเนี่ยยย...โว้ยยยยยย

 


 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.045K ครั้ง

5,071 ความคิดเห็น

  1. #5066 sugarraeks (@sugarraeks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 13:15
    55555555555555555555ตลกเฉยเลย
    #5066
    0
  2. #5049 lluv KAITO vull (@kakdtskaito) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 15:11
    ตอนนี้ไม่เขินกะเมลแระ ขำมากกว่า เหมือนโดนรอบด้านรุมอ่ะ 555555+
    #5049
    0
  3. #5045 jk_snowlove (@jk_snowlove) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 20:58
    เพิ่งได้อ่านเขินมาก ชอบๆ
    #5045
    0
  4. #5026 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:57
    เขินมากเหมือนชื่อเมล55
    #5026
    0
  5. #5000 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 11:00
    น้องเรีมรู้สึกตัวแล้ว
    #5000
    0
  6. #4989 sichul (@hanjaheebum) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 00:00

    น้องงง เขินเค้าหรอลูกก
    #4989
    0
  7. #4939 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 09:42
    น่ารัก
    #4939
    0
  8. #4918 Warunee Chaipunya (@waruneechaipunya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 20:44
    อ่านไปอ่านมารู้สึกแบบนี่มันมาร์คมีนชัดๆ สนิทกันตั้งแต่ป.4 ตอนแรกไม่ค่อยชอบกันงี้เขินนนน
    #4918
    0
  9. #4916 thooppa (@thooppa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 13:05
    มองเห็นเป็นมาร์คมีนเลยอะเขินนนน
    #4916
    0
  10. #4907 GiantBird (@GiantBird) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:04

    อยากมีผัวชื่อช็อค แต่ลืมไปไม่ได้ชื่อเมล ฮึกกกก
    #4907
    0
  11. #4888 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:38
    เนียนเก่ง55555
    #4888
    0
  12. #4853 iamqnyeen (@iamqnyeen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 21:52
    เทคแคร์ไปอี้กกกกงื้ออ ขอแบบนี้สักคน
    #4853
    0
  13. #4784 stxng (@stxng) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:05
    ขอคนแบบช็อคสักคนค่า55555555
    #4784
    0
  14. #4765 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 14:38
    โอ้ยยยยยดูแลดีเว่อออ
    #4765
    0
  15. #4740 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 01:25

    ฮื่ออออออออ ><

    #4740
    0
  16. #4695 Ehoy_B (@-babybabe-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:16
    พี่เมลลลลล อ้อนเค้าขนาดนี้ ใจเต้นขนาดนี้ ยังไม่รู้ตัวสินะ ... ชอบความชงแล้วดื่มของบอยใจ๋
    #4695
    0
  17. #4664 Ppjk0109 (@Ppjk0109) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 04:04
    555555 ดูแลเก่ง
    #4664
    0
  18. #4648 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 19:15
    บอยไจ๋ ชงเก่งงง5555555
    #4648
    0
  19. #4486 apigcup (@apigcup) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 22:45
    เอาเข้าไปจร้า จี้เข้าไป ลุยแล้วไปให้สุด เพื่อนก็ชงกันเข้าไปปปป
    พี่ช็อคก็หยอดเข้าไป
    #ไหวไหมหัวใจพี่เมล
    #4486
    0
  20. #4468 teeranur (@teeranur) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 12:31
    รอบสองก็เขินไม่แพ้รอบหนึ่งฮื่ออ ช่วยน้องด้วยนะคะ ;///; มาร์คมีนมากแงงงง้
    #4468
    0
  21. #4453 PreemPyp (@PreemPyp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:19
    นี่มโนว่าเป็นมาร์คมีนนะเนี่ยยยย
    #4453
    2
  22. #4426 ฟู่เอ๋อร์ (@maymal) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 20:55
    ว่าจะไม่จิ้นละนะ ขอโทษนะ ทำไมมาร์คมีนลอยมาขนาดนั้น
    #4426
    0
  23. #4425 mai146 (@mai146) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 21:13
    ภาพมาร์คมีนลอยมาเลยอ่ะ ฮื่ออออ
    #4425
    1
  24. #4417 slpxbear (@l3eam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 01:55
    เพลงก็มาได้จังหวะจริงๆ5555555
    #4417
    0
  25. #4365 wan-wanOT (@wan-wanOT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 09:58
    มาร์คมีน..........นี่อ่านไปหน้ามาร์คมีนลอยมาเป็นฉากๆ โอ้ยยยยยยย ฟินนนนนนนน
    #4365
    1