(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 8 : 04 : HEAL (HBD SUGA)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 122 ครั้ง
    8 มี.ค. 59

Title: Heal (HBD SUGA)

Cast: BTS

Pairing: yoonmin ( yoongi x jimin )

Genre: AU

Rate: NC





Note: be fragile .

full part at @kolevf_ you know what I mean.




0



ในใจของเขาสับสน เหมือนตัวเองวิ่งวนอยู่ในเขาวงกต เขารู้ว่าตัวเองคิดอะไร รู้พอๆกับที่ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร


อา... มันนานเท่าไหร่แล้วนะ


รถสปอร์ตสีขาวแล่นไปตามทางพิเศษโดยที่เท้าด้านขวาขยี้ที่คันเร่งราวกับกำลังดับบุหรี่ไหม้ๆหนึ่งตัวด้วยความเร็วที่น่าหวาดกลัว มือที่กำลังกำพวงมาลัยสั่น เขากำลังเสียความควบคุมจนรถที่ทำจากเหล็กชั้นดีสั่นรัวเหมือนจะระเบิด


ปรี๊นนนนนนนนนนนนนนนนนน!


บ้าชิบ!!!!!


จีมินเห็นรถบรรทุกคันใหญ่วิ่งสวนทางมาซึ่งเป้าหมายของรถที่เร่งความเร็วไม่แพ้เขาก็คือรถคันนี้

สัญชาตญาณสั่งให้หักพวงมาลัยสุดแรงเกิดไปที่ด้านซ้าย ความมืดมิดพลันสว่างจ้าจากไฟสูงโดยที่ไม่ทันตั้งตัว



โครม!


1


เขานึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอกับเด็กคนนั้น


ปีนั้นจีมินอายุยี่สิบห้า จะว่าเยอะก็ไม่เยอะ น้อยก็ไม่น้อย ตัวเลขครึ่งห้าสิบเหมือนเป็นการบอกเขาว่าชีวิตได้ดำเนินมาเกือบครึ่งทางแล้วและเขาก็โตพอที่จะตัดสินใจหรือทำอะไรด้วยตัวเอง


เด็กคนนั้นไม่เหมือนเด็ก .


ออร่าสีดำทะมึนแผ่ซ่านเหมือนคนที่ไม่สนุกกับงานปาร์ตี้ เขาเองก็เช่นกัน จะเล่าเรื่องตลกอะไรให้ฟังมั้ยละ อยู่ๆคู่ขาคนล่าสุดของเขาก็ตัดสินใจจะไปเป็น ‘รับ’ ให้คนอื่น อ่า... ใช่ จีมินเป็นเกย์ และอดีตคู่ขาของเขาก็เป็นเช่นเดียวกัน

จีมินไม่ได้คิดหรอกว่าซึงฮุนจะอยู่กับเขาได้นานกว่าคนอื่นๆ เราก็แค่รักสนุก หลงใหลกับความใคร่ชั่วข้ามคืน แต่อีกฝ่ายก็มีรสชาติที่ ‘ดี’ ไม่น้อย นั่นต่างหากละที่จีมินจะสื่อ .


กลับมาที่เด็กคนนั้นอีกครั้ง ผมของเขาเป็นสีบลอนด์กลืนกับผิวขาวๆแต่ตัดกับดวงตาสีดำสนิท ชุดเสื้อฮู้ดแบบฮิปฮอปดูจะไม่ค่อยเข้ากับสถานที่เท่าไหร่ก็กลับดูดีบนร่างเล็กๆ ไหล่แคบๆนั่นอย่างไม่น่าเชื่อ 

อย่างที่บอกว่าจีมึนเพิ่งถูกทิ้ง อันที่จริงลองเปลี่ยนรสนิยมจากพวกหุ่นหนาๆไปเป็นร่างบางๆแบบนั้น ก็อาจจะดีเหมือนกัน


กริ๊ก


เสียงชนที่ขอบแก้วทำให้ยุนกิต้องผละจากภวังค์ เงยหน้ามองใครสักคนที่อยู่ๆก็เข้ามาชนแก้วกับเขาโดยที่ไม่ได้ส่งสัญญาณ


เขาเป็นเจ้าของเรือนผมสีส้มสว่างเข้ากับผิวสีน้ำผึ้งและไหล่เนียนที่โผล่พ้นจากคอเสื้อขาวหลวมกว้าง อีกฝ่ายดูอายุมากกว่า แหงละ... อันที่จริงทุกคนในที่นี้ก็อายุมากกว่าเขาทั้งนั้น


“นายดูเบื่อๆนะ” สรรพนามที่อีกฝายใช้เรียกเขาค่อนข้างดูสนิทสนม แต่อย่างว่า... ก็คงพอจะรู้แหละว่าหน้าตาของตัวเองก็ไม่ได้ดูแก่อะไร ปีนี้เขาเพิ่งอายุสิบเจ็ด กำลังอยู่ในวัยที่จะต้องตื่นเช้าเพื่อไปเรียนหนังสือ


แต่ก็คงไม่มีอีกแล้ว


“คุณเดาเก่งนะ” เขาตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายว่าคุณ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุมากกว่า คนที่มาที่นี่ส่วนใหญ่ก็มีเส้นใหญ่เส้นโตกันทั้งนั้น ต่อให้จะรู้สึกเซ็งชีวิตถึงขีดสุดก็ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวพร่ำเพรื่อ

“มาคนเดียวหรอ” ดวงตาสีเปลือกไม้ของชายคนนั้นพริบพราว น้ำใสที่คลออยู่ทำให้มันดูฉ่ำวาว และยุนกิโตพอแล้วที่จะรู้ว่ามันเป็นเพราะแอลกอฮอล์

“อืม”

“ทำงานที่นี่หรอ”

เครื่องดื่มราคาถูกสุดของที่นี่เป็นสวัสดิการของพนักงาน จีมินรู้เพราะมาค่อนข้างบ่อยและ ‘สนิทสนม’ กับพนักงานบางคนเป็นพิเศษ คนอายุน้อยกว่าไม่ได้ตอบเพียงแต่พยักหน้าหงึกหงัก

“Moonlight Sonata ให้น้องคนนี้ด้วย” จีมินหันไปสั่งเครื่องดื่มที่ราคาแพงกว่าราคาเครื่องดื่มของ ‘เด็กนั่น’ ถึงหกหรือเจ็ดเท่า อีกฝ่ายไม่ได้ทำหน้าดีใจหรือปลาบปลื้มเหมือนพนักงานคนอื่นและนั่นเป็นไปตามที่จีมินคาดไว้


“ผมไม่มีเงินจ่ายหรอกนะ”


“ก็ไม่ได้บอกว่าให้จ่ายนี่”

คนที่เข้ามาทำงานในนี้ส่วนใหญ่ก็ต่างมาเพื่อหาทางจะจับลูกคนรวยสักคนไม่ก็มาเพื่อหารายได้ เจ้าของผมสีสว่างข้างๆเขาดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างแรก เพราะหากมาเพื่ออยากจะได้ใครสักคน จีมินก็เชื่อว่ายังมีเสือสิงห์หลายตัวจ้องจะตะครุบคนตรงหน้านี้อยู่มาก


“นายทำให้ฉันนึกถึงพระจันทร์... งดงาม แต่ก็ดูโศกยังไงไม่รู้นะ” เครื่องดื่มไล่สีน้ำเงินยวงสวยถูกเลื่อนส่งให้คนตรงหน้าเมื่อมันถูกวางลงบนเคาท์เตอร์ ยุนกิยิ้มแสยะเมื่อได้ยินคำนั้น “ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น”


“ฉันก็แค่เปรียบเปรย หรือนายจะปฏิเสธว่ามันไม่จริง”


“ปาร์ค จีมิน” แนะนำตัวแล้วก็ยกแก้วสีอำพันขึ้น ยุนกิสบถแต่ก็ยอมยกแก้วใหม่ขึ้นมาชน


“มิน ยุนกิ”


.

จีมินแปลกใจนิดหน่อยที่คนตรงหน้าคอแข็งกว่าที่คิดแม้จะไม่ได้มีเจตนาจะมอมอะไร พอเคลิ้มหน่อยเด็กยังไงก็คือเด็ก พ่อแม่ของเด็กหนุ่มเพิ่งแยกทางกันวันนี้โดยที่ต่างคนต่างจะแยกย้ายกันไปมีชีวิตใหม่ แน่นอนว่าไม่มีใครอยากจะถ่วงเอาภาระอย่างเขาไปด้วย แต่ก็นั่นละ... มันไม่ใช่ว่าพ่อแม่จะไม่รักลูก แค่เพียงรักน้อยกว่าที่รักตัวเองก็เท่านั้น


ดวงตาสีดำสนิทไม่ได้จับจ้องที่เขาอย่างออดอ้อนอาวรณ์เหมือนที่เด็กคนอื่นเป็น แต่จีมินกลับหลงใหลมันเหลือเกิน... ใช่ หลงใหล และเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามเขาเองก็คงจะรู้สึกเดียวดายไม่แพ้กัน


คืนนั้นมันจบลงที่เตียงในโรงแรมม่านรูดราคาถูกอย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่ได้แปลกใจ


หน้าหวานๆหลายคนมีรสนิยมป่าเถื่อนกว่าที่คิด และยุนกิเองก็เป็นอย่างนั้น แต่การไม่ต้องพลิกตัวเองมาเป็นฝ่ายปรนเปรอ... ก็ทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อย เด็กคนนี้คงไม่เคยผ่านเหตุการณ์อย่างว่าจึงทำให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างติดขัด แต่จีมินอารมณ์ดีเหลือเกิน ดี... ดีมากพอที่จะคอยแนะแนวมือใหม่อย่างยุนกิให้ทำตามอย่างช้าๆจนเสร็จกิจกรรม มันไม่จืดชืดอย่างที่คิด ต่อให้จะเป็นเพราะแอลกอฮอล์หรืออะไรก็แล้วแต่เถอะ


ไม่รู้อะไรที่ทำให้เขาเอ่ยปากออกไป แต่แน่นอนว่าคนอย่างปาร์ค จีมิน ไม่เคยเสียใจอะไรทีหลัง


“มาอยู่กับฉันมั้ยละ”



2


มันเริ่มจากการที่วันรุ่งขึ้นเขาพาตัวเองและเด็กหนุ่มที่นั่งตัวเกร็งบนรถสปอร์ตคันหรูไปส่งถึงบ้าน พ่อแม่ของยุนกิไม่ได้กระวนกระวายที่เขาหายไป อา... หรืออาจจะภาวนาไม่ให้กลับมาก็ได้ ทุกอย่างถึงได้ง่ายดายไปหมดเมื่อจีมินพูดว่าจะรับอุปการะส่งเสียยุนกิทุกประการ แลกกับการที่ทั้งคู่จะต้องไม่เข้ามาวุ่นวายก้าวก่ายหากไม่จำเป็น


ยุนกิอดรู้สึกวูบโหวงไม่ได้เมื่อพบว่าชีวิตของตัวเองเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน


ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าชีวิตมันยากไปหมด เขาเป็นแค่เด็กธรรมดาที่ไม่ได้เรียนหนังสือได้ดีเด่ ทุกวันก็ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำให้บุพการีพอใจ แน่นอนว่าเขาไม่มีสิทธิหรือเสียงใดๆในบ้าน แต่เมื่อมีคุณจีมิน... ทุกอย่างมันก็ง่ายไปหมด


เด็กหนุ่มไม่ได้รู้สึกอาลัยอาวรณ์เท่าใดนัก แม้จะรู้สึกเสียใจที่ต้องจากลากันอยู่บ้าง แต่เขาก็สัญญาว่าจะโทรไปหาพ่อกับแม่บ่อยๆ อันนี้พูดเพื่อให้จีมินสบายใจว่าอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้พรากผู้เยาว์

เพ้นท์เฮ้าส์ของจีมินกว้างขวางมากจนเขาตกตะลึงอึ้งค้าง มันมีฟิตเนส มีห้องทำงาน ห้องครัว สวนดอกไม้ ห้องดนตรี และอื่นๆอีกมากมาย อ่า... จนถึงตอนนี้เขาถึงตระหนักว่าอีกฝ่ายรวยขนาดไหน


“นายคงไม่รังเกียจที่จะนอนห้องเดียวกับฉันใช่มั้ย” อีกฝ่ายหันมาถามยิ้มๆขณะที่รินน้ำเย็นลงแก้ว เขากลืนน้ำลาย ใครจะไปกล้ารังเกียจ.....


“อันที่จริงฉันไม่ได้มีแพลนว่าจะรับเด็กมาเลี้ยง อ่า ไม่สิ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเลย”

“ผมต้องขอบคุณคุณจีมินมากต่างหากละครับ” 

“คุณจีมิน... ฟังดูแก่จังเลยแฮะ เรียกพี่จีมินแล้วกัน จะได้ดูสนิทสนมกว่าด้วย” ยุนกิเห็นอีกฝ่ายทำหน้ายิ้มจนตาหายแล้วถึงรู้สึกโล่งขึ้นบ้าง ที่บ้านของเขา จีมินพลิกบุคลิกของตัวเองจนเหมือนนักธุรกิจที่กำลังต่อรองอะไรบางอย่าง มันเหมือนในหนังมากๆจนเขาอดนึกกลัวไม่ได้

จะต้องตายรึเปล่านะ

แต่เขาก็ถอยหลังกลับไปไม่ได้แล้ว



“ครับ... พี่จีมิน

.


จีมินไม่ได้ดูแลเขาเหมือนเป็นลูก ก็แหงละ ผู้ปกครองกับเด็กที่ไหนจะมามีความสัมพันธ์เกินเลยอย่างพวกเขาบ้าง นี่คงไม่ได้คิดว่าจีมินเอาเขาไปนอนด้วยเหมือนนอนกอดตุ๊กตาเท็ดดี้แบร์หรอกนะ ยุนกิถูกย้ายเข้าไปอยู่โรงเรียนเอกชนซึ่งมีชื่อเสียงและค่าเทอมแพงพอๆกับค่าเช่าบ้านเดือนหนึ่ง นั่นทำให้เขาได้พบเจอเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตของเขา


“ยุนกิ ทางเน้” หมายเลขหนึ่งหรือนัมจุน เด็กตัวยักษ์ที่มีหน้าตาไม่เข้ากับอายุเอาซะเลย ตอนมันเดินเข้ามาทักเขานี่โคตรน่ากลัว เหมือนจะถูกฟาดเข้าด้วยไม้หน้าสาม แต่เชื่อมั้ยว่ามันก็แค่จะเข้ามาไล่ผีเสื้อที่เกาะอยู่บนไหล่เขาเท่านั้น


พิ้งค์ มอนสเตอร์ คิม นัมจุน


“ทำไมหน้าตาดูทรุดโทรม เสียไปหลายน้ำหรอเพื่อน อิอิ” หมายเลขสองที่หน้าเหมือนม้าแต่อยากเรียกว่าหมา จอง โฮซอก เจ้าของรอยยิ้มกว้างอยู่เสมอบนใบหน้าเรียวยาว 

“ปากหรอนั่นน่ะ” แน่นอนว่าเพื่อนทั้งสองคนรู้เรื่องของเขาและจีมินเป็นอย่างดี สนิทกันมาเกือบปี ไม่มีพลาด ดูเผินๆเหมือนทั้งหมดจะดูเข้ากันไม่ได้ แต่เพราะอะไรน่ะหรอ....


ก็เป็นเหมือนกันไง... เด็กเสี่ย


เขาไม่ได้อายหรอกนะที่จะพูดกับใครว่าเป็นเด็กเสี่ย เพียงแต่จีมินมักจะย้ำ และพูดอยู่เสมอว่าเขาไม่ใช่ จีมินน่ะ รักและเอ็นดูเขาเหมือนน้องชาย หมายถึงแบบพี่น้องท้องชนกันอะไรประมาณนี้ ไม่เคยต้องทำให้เขาคิดน้อยใจเลยแม้สักครั้ง แถมไม่อนุญาตให้เขาทำความสะอาดบ้านด้วย

นัมจุนเพื่อนรักของเขาถูกอิมพอร์ตกลับมาจากอเมริกา คนอิมพอร์ตก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกแต่เป็นพี่ซอกจินเพื่อนสนิทของพี่จีมิน ส่วนโฮซอกก็เป็นน้องชายของพี่แทฮยอง เพื่อนสนิทอีกคนนึงของพี่จีมิน

ยุนกิเชื่อแล้วว่าพลังอำนาจเงินสามารถบันดาลได้ทุกสิ่ง โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่มีทุกอย่างเพียบพร้อมและมารยาทของทุกคนก็ดีมากพอที่จะไม่สนใจเรื่องของคนอื่น พัฒนาการทางด้านการเรียนของเขาดีขึ้นมาก มากแบบชนิดที่ว่าติดท็อปสิบของระดับชั้น บวกกับแรงพยายามของเขาเองที่ไม่อยากให้พี่จีมินต้องเสียเงินไปเปล่าๆด้วยอีกอย่าง

“ไม่เห็นต้องฝืนตัวเองเลยนี่นา” จีมินมักจะพูดแบบนี้อยู่เสมอยามที่ต้องเอานมอุ่นๆมาให้เขากลางดึก เฟอร์นิเจอร์ที่เพิ่มมาอีกอย่างของเพนท์เฮ้าส์หรูคือโต๊ะหนังสือของยุนกิซึ่งถูกตั้งอยู่ที่บริเวณหนึ่งในห้องนั่งเล่น แม้จะเป็นอย่างนั้นแต่เพราะการจัดมุมที่ดีทำให้มีความเป็นส่วนตัวอย่างมาก

แม้จะพูดอย่างนั้น แต่จีมินก็ยิ้มกว้างเสมอตอนที่เขาเอาผลสอบมาอวด


.


ถึงจะมีนิสัยเสเพลขี้เมา แต่ที่ยุนกิจะบอกก็คือพี่จีมินเป็นคนฉลาดมาก อีกฝ่ายทำอาชีพเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์และเล่นหุ้นด้วยทำให้มีฐานะรวย นิสัยการใช้เงินของจีมินดูเหมือนจะฟุ่มเฟือย แต่ถ้าทุกคนได้เห็นตัวเลขในบัญชีของจีมินก็อาจจะพูดเป็นเสียงเดียวกับว่าขี้งก


งกกับทุกคนนั่นแหละ ยกเว้นเรื่องของยุนกิ



3


ผ่านมาหลายปีแล้ว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ายุนกิคนโง่งมได้มีโอกาสสวมใส่ชุดกาวน์กับเขาบ้างเหมือนกัน

“คุณหมอ... วันนี้เข้าเวรหรอ” ร่างน้อยในชุดนอนหลวมๆเดินมากอดเขาจากด้านหลัง ตอนนี้จีมินตัวเล็กกว่าเขาแล้ว ยิ่งอายุมากขึ้นจีมินก็ยิ่งทำตัวเหมือนเด็กลงทุกวัน แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงชอบ ชอบ ชอบมันที่เป็นแบบนี้

“อื้อ เข้าเช้าจะได้เลิกเร็วๆไง วันนี้จีมินอยากจะกินอะไรครับ” ยุนกิจับแขนนิ่มให้กระชับเข้ามาอีก จีมินตอนที่เพิ่งตื่นน่ะ น่ารักสุดๆ แล้วก็มีแค่เขาคนเดียวที่ได้เห็น

“คิดม่ายออก” ได้ยินเสียงหวานยานคางก็หมั่นเขี้ยวจนต้องเป็นฝ่ายพลิกกลับไปหอมแก้มซ้ายแก้มขวา จีมินหัวเราะคิกคัก พยายามหลบไปหลบมา

“อื้ออออ อย่าหอม พี่ยังไม่อาบน้ำเลย”

ยุนกิเลิกคิ้ว

“จริงหรอ นี่ยังไม่อาบน้ำก็ยังหอมขนาดนี้เลยหรอ” 

เสียงหัวเราะของเขาดังประสานกัน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ยุนกิ ‘รัก’ ช่วงเวลาแบบนี้เหลือเกิน

.

มือขาวเร่งเขียนงานบนโต๊ะให้เสร็จ นี่เอกสารแผ่นสุดท้ายแล้วสำหรับงานในวันนี้ การเป็นแพทย์มันยากกว่าที่คิดแต่เขาก็รู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่มาถึงจุดนี้ได้ ทำให้ความเหนื่อยยากหายไปเมื่อคิดถึงมัน

“คุณหมอมินคะ เย็นนี้ว่างรึเปล่าคะ” นางพยาบาลคนนี้เข้าหาเขาบ่อยครั้งแม้ยุนกิจะปฏิเสธทุกครั้ง หญิงสาวอยู่ในชุดนางพยาบาลรัดรูปร่างซึ่งไม่ถูกกฎของโรงพยาบาลเท่าไหร่ แต่เย็นขนาดนี้แล้วหลายคนคงคร้านจะเตือน

“ไม่ว่างครับ ผมมีนัดแล้ว” เขาไม่ได้สนใจอีกฝ่ายที่เอามือเกาะกับโต๊ะทำงานอย่างเสียมารยาท ก้มลงจนเห็นเนินอกอวบอิ่มเป็นทรง

ถ้าเป็นชายคนอื่นคงไม่ลังเลที่จะ ‘ทำ’ มัน

แต่เพราะตัวเขาเองมีปลายทางอยู่แล้ว

“คุณหมอมินคะ นัดกับคนแก่ๆแบบนั้นจะไปสนุกอะไร” ที่ผ่านมายุนกิไม่เคยสามารถที่จะตักเตือนอีกฝ่ายได้ตรงๆ เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นหลานสาวของผู้อำนวยการแต่ครั้งนี้มันจะมากเกินไปแล้ว

“ที่คุณกำลังพาดพิงใส่คือคนรักของผม”

“คุณหมอมินคะ... จีซูรู้ว่าคุณเป็นคนฉลาดนะคะ” ที่ยุนกิไม่เข้าใจคือทำไมอีกฝ่ายไม่มีท่าทีโมโหเลยแม้สักนิดเดียว

“จีซูเป็นผู้หญิง เป็นหลานสาวของผ.อ ที่คุณจะควงได้ไม่อายใคร ถ้าคุณเลือกจีซู ทุกอย่างก็ในชีวิตคุณก็จะดีกว่านี้ จีซูน่ะ... มีให้คุณหมอทุกอย่างเลยนะคะ ไม่ว่าจะเรื่องงาน... หรือว่า...” ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปกลอสคลี่ยิ้ม นิ้วขาวเลื่อนลงไปแตะที่นิ่วนางข้างซ้ายของคุณหมอหนุ่มซึ่งมีแหวนเงินเรียบๆประดับอยู่ ทำทีว่าจะรูดมันออกไป

ยุนกิกลั้นหายใจ .


.



จีมินนิ่งค้างอยู่ที่หน้าประตู


มันไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่พวกเขามีกัน หนึ่งปี... สองปี สามปี หรือว่ามากกว่านั้น


เขารู้ว่าความสัมพันธ์ประหลาดๆระหว่างเขากับยุนกิไม่ได้เริ่มขึ้นอย่างดีเท่าไหร่ พวกเขาไม่ได้บังเอิญเจอกันที่โรงหนัง ตามห้าง หรือว่าเริ่มพูดคุยกันที่ร้านกาแฟอย่างในนิยายรัก มันก็เป็นเหมือนแค่ภาพยนต์ราคาถูก เขาเองก็เมา ยุนกิเองก็เหงา คนขาดๆเกินๆสองคนที่มาบังเอิญเจอกัน


เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีรสนิยมแบบเดียวกันตั้งแต่แรก แต่เพราะในคราแรก จีมินไม่ได้คิด---คาดไม่ถึงว่าจะตกหลุมรักมินยุนกิล้ำลึกถึงขนาดนี้ เขาถึงไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ที่จะยัดเยียดเซ็กซ์หรือระบายความปราถนาลงกับอีกฝ่าย และยุนกิเองก็คงเกรงใจเกินกว่าที่จะปฏิเสธ


จนเวลาล่วงเลยมาถึงตอนนี้ เขากลับไม่เคยคิดเลย


ในตอนนั้นเขาเองก็เป็นเพียงผู้ใหญ่ใจหยาบกระด้างคนนึงที่กระชากความเยาว์วัยและความไร้เดียงสาไปจากอีกฝ่ายเท่านั้น

จนลืมนึกไปว่ายุนเองก็เป็น ‘ผู้ชาย’ คนนึง เป็นเพียงพวกผู้ชายที่อาจจะชอบผู้หญิง

จีมินถอยหลัง ก้าว ถอย จนไปถึงที่รถของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

มันเป็นครั้งแรกที่เขานึกเกลียดตัวเอง.

.


เขาไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน เพียงแต่ให้รถคันหรูนี่ขับออกไปให้ไกลที่สุดจากโรงพยาบาล

อันที่จริงมีปมแน่นปมหนึ่งขมวดในใจของเขามานานมากแล้ว

แต่ ณ วันแรกที่เขามองยุนกิ มันก็เหมือนวันที่เขามองตัวเอง

หากจะเทียบกับยุนกิแล้วเขาเองก็คงไม่เข้าข่ายน่าสงสารไปกว่ากันเท่าไหร่ แม่ของเขาแต่งให้กับเศรษฐีใหญ่ที่ยังมีน้ำยาซึ่งไม่มีลูก ทำให้จีมินเกิดมาก็อยู่ท่ามกลางทรัพย์สมบัติ หลังจากพ่อแท้ๆตายไป แม่ของเขาก็คร้านที่จะดูแลเด็กน่ารำคาญที่เอาแต่ร้องไห้ หล่อนสะบัดตัวทิ้งให้เด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุสิบห้าจัดการกับชีวิตตัวเองทุกอย่าง เสวยสุขกับมหาเศรษฐีคนใหม่ซึ่งร่ำรวยกว่าพ่อของเขามากนัก

การมีเงินอยู่ในมือไม่ใช่เรื่องง่าย จีมินล้ม ถูกโกงไปก็หลายครั้ง กว่าจะสร้างเนื้อสร้างตัวมาจนถึงช่วงหนึ่งได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปนัก

จนเมื่อเขาได้มองสบนัยน์ตาโศกคู่นั้น

เขาเองก็กลายเป็นคนอ่อนแออีกครั้ง...


.


ในความฝันช่วงชีวิตที่มียุนกิอยู่ด้วยเป็นไปอย่างสงบเรียบง่ายอย่างยิ่ง ถ้าจะให้เปรียบก็เหมือนเวลาที่เรานอนอยู่ท่ามกลางดอกหญ้า มองฟ้าได้อย่างสบายใจโดยที่ไม่กลัวว่าฝนจะตก มีลมเย็นพัดผ่านไปอยู่เสมอ


มันคือช่วงเวลาที่เรียกว่าบ้าน


ยุนกิเป็นเด็กดี เขารู้ อีกฝ่ายไม่เคยเรียกร้องสิ่งของแพงๆจากเขา ขี้เกรงใจแล้วก็เป็นผู้ใหญ่ มีแต่เขานั่นละ ที่พยายามจะยัดนู่นยัดนี่ หลอกพาอีกฝ่ายไปซื้อเสื้อผ้า คอยถามเด็กนัมจุนหรือว่าเด็กโฮซอกอยู่เสมอว่าอีกฝ่ายกำลังสนใจอะไร อยากได้อะไร แล้วก็หามาให้ทุกครั้ง


เขาไม่ได้อยากให้ยุนกิรู้สึกว่าเป็นเด็กเสี่ยที่ถูกปรนเปรอด้วยเงิน แต่อยากให้ยุนกิได้สัมผัสถึงคำว่าครอบครัว


ครอบครัวเป็นคำที่อ่อนไหวกับอีกฝ่ายมาก อย่างที่บอกว่าพ่อและแม่ก็ต่างแยกย้ายกันไปอยู่อย่างสบายใจไร้ภาระ บางทียุนกิบอกเขาว่าโทรติดต่อกับทั้งคู่อยู่เสมอแต่เขาก็จับได้ว่าโกหก อีกฝ่ายชอบคิดว่าตัวเองเป็นภาระเขาอยู่เสมอ แต่มันไม่ใช่เลย


ไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย


เพราะเขาเองก็ได้ถลำลึกลงไปแล้วกับความรักครั้งนี้อย่างไม่กลัวว่าจะพ่ายแพ้เลย


.


ยุนกิเติบโต จากเด็กม.ปลาย ก็กลายเป็นว่าที่คุณหมอ แล้วก็กลายมาเป็นคุณหมอที่สง่างาม มีหน้าที่การงานที่ดี เขายังนึกขำอยู่เลยเมื่ออยู่ๆคนที่บอกว่ากินอะไรก็ได้และหลีกเลี่ยงร้านแพงๆจะเป็นฝ่ายวนรถพาเขาไปที่ร้านโปรด แถมยังใจป้ำรูดการ์ดเลี้ยงเขาอีกด้วย


จีมินไม่ได้พูดอะไร เขามองเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนความภูมิใจเอาไว้ไม่มิด 


แค่นั้นก็รู้แล้วว่ายุนกิมีความสุขมากกว่าที่ผ่านมา


มีสาวๆสวยๆเข้ามาในชีวิตของยุนกิหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ รุ่นน้องในคณะ เด็กต่างคณะ หรือว่าคณะพยาบาลก็ต่างเข้ามาจีบหนุ่มน้อยของเขา ในตอนแรก ยุนกิปฏิเสธทุกคนเพราะอยากจะตั้งใจเรียน ทุ่มเทเวลาให้กับการสอบเป็นหมอ แต่หลังๆมานี้ก็ยังไม่เลิกทำมัน จีมินไม่แน่ใจ แต่ก็คิดว่าตัวเองมีส่วน


‘น้องที่ชื่อดายองก็น่ารักนี่’ วันนี้เขามารับอีกฝ่ายที่มหาลัย เจอฉากเด็ดเต็มๆตอนนี้เด็กสาววิ่งหนีไปเหมือนในการ์ตูนญี่ปุ่น


‘พี่ชอบแบบนั้นหรอ’ ยุนกิเลิกคิ้วถาม


‘เปล่า ก็แค่เห็นว่าน่ารักเฉยๆ’ เป็นการหยั่งเชิงที่โง่ที่สุดในชีวิตของจีมิน ยุนกิยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย อ่า... คราวนี้โดนเด็กน้อยของเขารู้ทันเสียแล้ว


‘ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น หมายถึง... นายเองก็โตแล้ว ถ้าอยากจะมีแฟนน่ารักๆสักคนฉันก็ไม่ห้ามหรอก’ ตอนนั้นใจของเขาเจ็บแปลบ เสมองไปที่หน้าต่างอย่างฝืนใจ


มือขาวเลื่อนมากุมมือของเขาที่จับเกียร์รถอยู่


‘ผมไม่สนใจคนพวกนั้นหรอก จริงๆนะ’

.


ตอนนั้นยุนกิอาจจะยังเด็ก จีมินคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิด หากทำตัวดีสักหน่อยจีมินก็คงจะไม่รวบหัวรวบหางเด็กในความดูแลของตัวเองแบบนี้ ความรักและหวังดีกับใครบางคนในวันที่สายไปเป็นแบบนี้นี่เอง


เขาได้ลากอีกฝ่ายลงมาในสีดำสนิทเช่นเขาแล้ว


4


ลืมตามาอีกทีก็เห็นเพดานสีขาวสะอาดกับได้กลิ่นฉุนของยา เขาไม่มีแรง เหลือบตาไปมองผ้าม่านสี่โปร่งก็พบว่าเพิ่งจะเช้า


เช้าแล้ว...


พระเจ้า” เสียงแหบต่ำของใครบางคนทำให้เขากลอกตากลับมา คุณหมอมินยุนกิใบหน้าซีดเซียวและใต้ตาก็คล้ำลงเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน


“ผมคิดว่าพี่จะไม่ฟื้นแล้ว” น้ำใสคลอที่ดวงตาของจีมินเมื่อเห็นเด็กน้อยยกมือที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางขึ้นมาแนบที่แก้ม นึกขอบคุณสวรรค์ นรก หรือที่ใดก็แล้วแต่ที่ยังไม่อยากรับตัวเขาไปเร็วนัก เกือบไปแล้ว เกือบทำร้ายความรู้สึกของเด็กน้อยไปอีกครั้งแล้ว...


“ขอโทษ”


ยุนกิส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำนั้น ในคราแรกเขาแปลกใจที่จีมินมาไม่ตรงเวลาซึ่งอีกฝ่ายไม่ค่อยเป็น แต่ก็คิดว่าจีมินอาจจะทำงาน คุยกับลูกค้าหรืออะไรก็แล้วแต่ จนออกไปหันซ้ายหันขวาก็เจอกับพี่พยาบาลประจำวอร์ด อีกฝ่ายบอกว่าจีมินมาถึงแล้วและไม่รู้ว่าไปที่ไหน


ใจของเขาเย็นวาบ อีกฝ่ายเห็น!

อันที่จริงมันไม่มีอะไรต้องกลัว เขาเองไม่ได้คิดจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนนั้น ไล่หล่อนออกไปจากห้องก็

กลับมาตั้งทำงานอย่างกระวนกระวาย รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ และเป็นเบอร์ของจีมินที่โทรมา


‘คุณ... เอ่อ เด็กน้อยใช่มั้ยครับ’


จีมินเม็มเบอร์เขาไว้แบบนั้น เขารู้


‘ครับ ผมมินยุนกิ’


‘ตอนนี้คุณปาร์คจีมินประสบอุบัติเหตุอาการโคม่าอยู่ที่...........’ 


ยุนกิไม่ได้ฟังต่อว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนั้นเองที่นัมจุนซึ่งกลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานของเขาเดินเข้ามาในห้อง แล้วก็จัดการกับทุกอย่าง... ทุกอย่าง


มันพาเขาขับรถไปโรงพยาบาลแถบชานเมือง ยุนกิไม่รู้ว่าจีมินไปทำอะไรแถวนั้น


มันผ่านไปอย่างยากลำบาก ทั้งที่เป็นหมอแต่กลับทำได้เพียงนั่งมองคนที่รักหายใจระรวยริน ยุนกิตัวชา ใจจะขาดเมื่อเห็นซากรถของจีมิน เขาไม่นึกชอบไอ้รถสปอร์ตพวกนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรเพราะมันทำให้จีมินขับรถเร็ว แต่ก็นึกขอบคุณมันที่ทำให้คนรักของเขาปลอดภัย


“ผมเกือบจะตายแล้ว จีมิน... เกือบแล้วจริงๆ”


ก้มลงจูบริมฝีปากแห้งผากของจีมิน มันเป็นเพียงจูบบางเบาที่ไม่ลึกซึ้ง แต่จีมินกลับรู้สึกถึงคำว่า ‘รัก’ มากกว่าครั้งไหนๆ


.



“น่าเบื่อ”



บ่นคำนี้มาเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวันแล้วก็ไม่รู้ ไม่น่าเผลอไผลยอมรับคำย้ายมาอยู่โรงพยาบาลที่ยุนกิทำงานอยู่เลย อีกฝ่ายเฝ้าเขาชนิดที่ว่าเช้าถึงเย็น ว่างเมื่อไหร่ก็มา ข้าวยังเอาเข้ามากินในห้องนี้เลย เบื่อ เบื่อที่สุด


“ทำไมทำหน้างั้น” ยุนกิถามเมื่อเห็นจีมินยื่นปากบูดบึ้งอย่างไม่สบอารมณ์


“อยากกินเนื้อ” เบื่อจะตายแล้วไอ้ข้าวต้มโง่ๆกากๆนี่


“ไว้หายแล้วผมจะพาไปกิน”


“นายพูดแบบนี้มาสองอาทิตย์แล้ว” อยากกินเนื้อ อยากกินอะไรก็ได้ที่มีรสชาติเข้าใจมั้ย


“ก็พี่ยังไม่หายนี่” 


เขาแตะมือลูบหัวของอีกฝ่ายเบาๆ จีมินชอบให้ทำแบบนี้ทั้งที่อายุก็ไม่ได้น้อยแล้ว ตั้งแต่เข้าโรงพยาบาลมาอีกฝ่ายเหมือนจะพูดเยอะแต่ก็เหมือนมีอะไรในใจ เขาไม่อยากซักเพราะมันจะทำให้จีมินคิดมากแล้วอาจจะล้มหมอนนอนเสื่ออีก ไว้อีกฝ่ายอยากพูดเมื่อไหร่ ก็คงจะพูดออกมาเอง


“ขอร้องละ เบื่อมากจริงๆ ไปหาอะไรที่มีรสชาติมาหน่อยเถอะ”


“ก็ได้ งั้นเดี๋ยวผมมา ห้ามแอบกินของผมก่อนละ” เหลือบตามองอาหารเผ็ดร้อนในชามของตัวเองอย่างระแวงนิดหน่อยแล้วก็เดินออกไป

อยากกินอ่ะ 

เขาอยากกินอาหารเผ็ดๆตอนนี้เลย ขอโทษนะยุนกิอ่า... ถ้าต็อกเผ็ดๆของนายมันจะหายไปซักหน่อย... 

มือเนียนใช้ตะเกียบของอีกฝ่ายค่อยๆคีบเจ้าแป้งหนึบนั่นขึ้นมาจะเข้าปาก 


“โอ๊ะโอ คนป่วยกินของเผ็ดได้ด้วยหรอคะ”


กึก 


มือที่ถือตะเกียบอยู่ชะงัก เลื่อนสายตาขึ้นมองคุณนางพยาบาลในชุดรัดรูป หรี่ตาลงอย่างเป็นมิตร

“นิดๆหน่อยๆก็หยวนๆกันหน่อยนะครับ คุณพยาบาล อ่า... ว่าแต่นี่ได้เวลากินยาแล้วหรอ” เขาเหลือบตาขึ้นไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงฝาผนัง ยังเหลือเวลาอีกมากนัก...

“ยังหรอกค่ะ แต่พอดีคุณจีมินเป็นผู้ป่วย ‘วีไอพี’ ก็เลยต้องเข้ามาเช็คบ่อยๆหน่อย” 

ฟังแล้วก็ละมือจากตะเกียบและชามข้าว เขาเอนตัวพิงกับพนักเตียงคนไข้ “ช่างเอาใจใส่ดีจังเลยนะครับ ถึงว่า เป็นโรงพยาบาลที่ดีจริงๆ”

“แน่นอนอยู่แล้วละค่ะ คุณลุงของฉันพยายามอย่างหนักเลยทีเดียว คุณหมอมินก็เป็นคุณหมอที่เก่งมาก”


อ่า... หล่อนคงจะหมดความอดทนแล้ว


หลายวันที่ผ่านมาจีมินรู้ ว่ามีสายตาริษยาอาฆาตคอยมองที่เขาและยุนกิอยู่บ่อยครั้ง คงจะเป็นคนคนนี้


“ครับ ยุนกิเป็นคนที่พยายามมาก ผมเองก็หวังว่าจะไม่มีอะไรมาขัด หรือว่ามารบกวนระหว่างเขากำลังตั้งใจเหมือนกัน”


“แหม เป็นคนพูดอะไรตรงไปตรงมาดีเหมือนกันนะคะ...” ริมฝีปากอิ่มสวยนั้นเหยียดยิ้ม “งั้นก็ขอพูดตรงๆเลยแล้วกัน”


“เลิกยุ่งกับคุณหมอมินซะ”


จีมินยิ้ม


“ขอเหตุผลด้วยครับ”


“คุณไม่คิดรึไงว่าการรักร่วมเพศมันเป็นเรื่องน่ารังเกียจแล้วเกย์เฒ่าๆอย่างคุณก็น่ารังเกียจ”


“ต้องขอโทษด้วยจริงๆที่เรื่องของผมกับยุนกิทำให้คุณเดือดเนื้อร้อนใจ”


“คุณหมอมินกำลังเป็นไปได้ด้วยดี คุณลุงกำลังเสนอทุนให้คุณหมอไปเรียนต่อที่อเมริกา...” จีซูยิ้ม ก้มตัวเองมองหน้าของคนไข้ที่มีใบหน้าเผือดสี


กึก


“ฉันเองก็จะไปเรียนต่อด้านพยาบาลเหมือนกัน คุณคงไม่คิดหรอกนะว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณจะอยู่ดี”


“ปาร์ค จีมิน แกมันก็แค่คนแก่ๆใกล้จะลงโลง ไม่คู่ควรกับเขาเลยสักนิด” เล็บสีแดงจิกลงบนใบหน้าเนียนซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้ 


“รีบจบอย่างสวยๆก่อนที่จะไม่มีที่ยืนดีกว่านะ ฉันของเตือนด้วยความหวังดี”


“แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ ฉันน่ะ... จะดูแลคุณหมอมินอย่างดี ไม่ว่าจะเรื่องเรียน... หรือว่าเรื่องอย่างอื่น”


“แกนี่มันตายยากจริงๆ อุตส่าห์รถชนจะได้ตายแล้วแต่ก็ยังไม่ตาย”


ดวงตาใต้คอนแทคเลนส์สีน้ำตาลกลมโตถลีงมองจีมินอย่างถือดี ก่อนจะ...


“นั่นคุณจะทำอะไร”

“จีซู!”


จะบอกว่าดวงจีมินดีก็ไม่ผิดนัก เขาได้ยินเสียงเปิดประตูที่ไม่ได้ปิดสนิทแล้ว อ่า... มินยุนกิช่างมาได้อย่างถูกจังหวะจริงๆ


“คุณหมอมิน คุณลุง!” ใบหน้าสวยซีดลง แต่ก็ยังเชิดหน้าอย่างถือดี


“หลานมาทำอะไรที่นี่”


“ก็มาดูใจคนไข้ไงคะ” หญิงสาวสะบัดตัวออกจากร่างของจีมิน เดินไปควงแขนคุณหมอมินของหล่อน


“จีซูเห็นไม่มีใครอยู่ก็เลยเข้ามาช่วยดูแลคุณจีมิน”


อ่า... ผู้หญิงนี้น้ำใจกว้างยิ่งนัก


“แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ” ยุนกิสะบัดตัวออกรีบปรี่ไปจับใบหน้าเนียนที่มีรอยเล็บแดงเถือก


“เจ็บมากมั้ยครับ” ใครจะคิดว่าออกจากห้องไปคุยกับ ผ.อ นิดเดียวก็มีเรื่อง เขาละปวดใจทุกครั้งที่จีมินต้องเจ็บตัว


“นิดหน่อยน่า” จีมินยิ้ม เผื่อแผ่รอยยิ้มไปถึงคนด้านหลัง “สวัสดีครับ ผ.อ เชว”


ผู้อำนวยการได้ยินเสียงเรียกก็รีบเดินเข้าไปใกล้ “อ้าว คุณจีมิน ทำไมเข้าโรงพยาบาลแล้วไม่เห็นบอกเลยครับ”


จีมินหัวเราะ ทิ้งให้อีกสองคนในห้องทำสีหน้างุนงง


“ผมไม่ได้ป่วยอะไรมากสักหน่อยนี่ ผ.อ เองก็มีงานยุ่ง จะให้มากังวลเรื่องหยุมหยิมของผมได้ยังไงกัน”


ผ.อ เชวหน้าซีด เรื่องของจีมินมันใช่เรื่องเล็กๆน้อยๆเสียเมื่อไหร่กัน...


“นี่คุณลุงรู้จักกับมันด้วยหรอคะ” จีซูเบ้ปากอย่างรังเกียจ แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่ชอบอยู่แล้วที่จีมินเดินไปเดินมาในโรงพยาบาลเหมือนกับเป็นเจ้าของทั้งที่ก็แค่มีคนรักเป็นหมอธรรมดาๆคนหนึ่ง ยังมีหน้าไปรู้จักกับลุงของหล่อนได้อีก


จีซูอย่าเสียมารยาท!” เขาหันกลับมาตวาด แย่ แย่แล้วแน่ๆ เมื่อกี้หลานของเขาเผลอทำอะไรลงไปบ้าง


ได้ยินอยู่ว่าหลานสาวของเขาตามราวีคนรักของคุณหมอคนหนึ่ง ตัวเขาเองไม่อยากจะลงไปยุ่งเรื่องของเด็กๆเลยปล่อยผ่าน ไม่คิดว่าคนที่ว่าจะเป็นปาร์ค จีมิน


ใช่! ปาร์ค จี มิน


“คุณลุงทำไม...”



“นี่คือคุณจีมิน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของโรงพยาบาล ยังไม่รีบขอโทษเขาอีก!!!!!”


.

.

.


“พี่ไม่เห็นบอกผมเลยว่าเป็นเจ้าของโรงพยาบาล...” ยุนกิตัดพ้อคนรักของเขาอย่างน้อยใจ มีอย่างที่ไหนมีหุ้นเยอะขนาดนี้แล้วยังไม่บอกเขา


“เอาน่า... ก็เห็นเวลามันตกๆก็เลยช่วยซื้อ คุณหมอมินจะได้ไม่ตกงานไง” เขายิ้ม อ้าปากงับแอปเปิ้ลที่ถูกปอกเปลือกอย่างดีเข้าปาก


“พี่จีมิน...” ยุนกิจริงจังนะ


“ก็เงินมันเหลือ” ตอบแบบนี้ได้คงมีแค่ปาร์ค จีมินคนเดียวทั้งนั้น ยุนกิถอนหายใจ ชะโงกหน้าไปมองหน้าจอไอแพดของจีมิน มันดีอะไรนักหนาถึงได้ไม่สนใจเขา


“สวยมะ” อีกฝ่ายจิ้มๆดูหน้าตาของรถสปอร์ต คันเก่ายับไม่เป็นชิ้นดีให้เอามาซ่อมคงไม่ไหว


“พี่จะซื้อไอ้รถแบบนี้อีกแล้วหรอ” เสียงของคุณหมอเข้มขึ้น จีมินเงยหน้าขึ้นมายิ้ม โน้มคอของยุนกิลงมาหอมแก้มซ้ายแก้มขวา “ก็มันสวยนี่ ยุนกิไม่ชอบหรอ”


“ไม่ชอบ เพราะมันนั่นแหละที่ทำให้จีมินเป็นแบบนี้”


หาเรื่องกันแต่เช้าเชียว มินยุนกิ


“ขอโทษน้าาาาาาาา”


“จะยกโทษให้ถ้ามียอมบอกว่าช่วงนี้เป็นอะไร” เด็กน้อยต่อรองและข้อเสนอนั้นก็ทำให้หน้าของจีมินเครียดขึ้น


“ไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ”


“โถ่ จีมิน เราอยู่ด้วยกันมากี่ปีแล้ว แค่นี้คิดว่าจะหลอกผมได้หรือไง” คุณหมอพูดยาวๆแล้วก็นั่งลงที่ข้างเตียง มองใบหน้าของจีมิน เขาไม่ได้อยากเค้น แต่ก็ไม่อยากให้จีมินเป็นแบบนี้อีกต่อไปแล้ว


“ก็คิดมากตามประสาคนแก่อ่ะแหละ” เสียงสูงสะบัด เงียบไปชั่วครู่แล้วก็ถึงยอมพูดดีๆ


“ยุนกิ ตอนนี้นายโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆเหมือนเมื่อก่อน พี่ไม่เคยห้ามนายว่าอยากจะเรียนอะไร ทำอะไร และแน่นอนว่าเรื่องนายอยากจะรักใคร หรือว่ามีครอบครัวแบบไหนพี่ก็...”


อ่า... ยุนกิเข้าใจแล้ว


“คิดมาก”


“ไม่ได้คิดมาก” สวนขึ้นมาแล้วจีมินก็เป็นฝ่ายเงียบซะเอง


“ยุนกิ พี่ไม่อยากให้นายมาจมอยู่กับพี่ พี่แก่แล้ว ถ้าเทียบกันก็คงเป็นสีเทาที่ผสมกันจนเกือบดำ นายอายุยังน้อย ยังมีทางเลือกดีๆ อย่าเอาตัวเองมาผสมกับสีดำแบบพี่”

อยู่ด้วยกันมาตั้งนานถึงได้เห็นมุมปรัชญาชีวิตของจีมิน ยุนกิยกมือทั้งสองข้างจับไหล่ของจีมิน กระชับมันอย่างมั่นคง


“ผมไม่เคยอยากไปไหน”


“เพราะนายไม่เคยไปไหนไง ยุนกิ”


“นายเอาแค่คิดมาก เกรงใจจนไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่เคยทำตัวเกเร บุหรี่ก็ไม่เคยสูบ อยู่ในกรอบจนเกินไป พี่ไม่อยากให้นายกดดันหรือสำนึกบุญคุณของพี่จนทำให้นายอึดอัด”


“พี่ไม่ได้เลี้ยงนายให้เป็นเด็กเสี่ย พี่แค่อยากให้นายได้รับความสุขเหมือนเด็กคนอื่นๆแล้ว...”


ยุนกิประกบริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่พ่นถ้อยคำไม่เข้าหู


“อะ... อื้อ”


“พี่คิดว่าผมจะโง่จนไม่รู้รึไง จีมิน”


ถึงในสายตาของจีมินเขาจะเป็นเด็กดีแค่ไหน แต่สาบานกับฟ้าก็ได้ว่าเขาไม่ได้เป็นเด็กดีขนาดนั้น สิ่งที่จีมินคิดทุกอย่างเขาล้วนทำมาหมดแล้วเพียงแต่ปิดบังไม่ให้อีกฝ่ายรู้ ทำสิ เคยสิ แม้กระทั่งนอนกับผู้หญิงเขาก็เคย


จีมินคนโง่


ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้


“จีมิน พี่ไม่ได้เห็นผมคนนี้... ตอนที่กำลังมองพี่ตอนนอนเน่าเป็นผักเหี่ยวแบบนั้นจะไปเข้าใจอะไร” 


“ตอนที่รู้ว่าพี่นอนอยู่ในซากรถโง่ๆนั่นผมอยากจะตายซะให้ได้ จีมิน ถ้าเรื่องนี้ทำให้พี่ต้องขับรถเร็วจนต้องกลายเป็นแบบนี้แสดงว่าผมมันก็เป็นแค่ไอ้งั่ง”


“ไม่ใช่...”


คราวนี้มือทั้งสองข้างประกบอยู่ที่แก้มอิ่ม


“ฟังผม จีมิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้ว่ากำลังทำอะไร และรู้ว่าตัวเองชอบอะไร ผมเลือกแล้วแล้วและไม่คิดจะเปลี่ยนใจ”


“จีมินไม่ได้เป็นสีดำ แล้วผมก็ไม่ได้เป็นสีขาว แต่เราต่างก็เป็นสีของกันและกัน” เขาไม่เคยพูดคำหวานเลี่ยนแบบนี้ พูดออกไปแล้วก็ขัดใจตัวเองนิดหน่อย นึกอยากให้มันดีกว่านี้ 


“ผมก็เคยคิดมาก่อน ว่าจีมินอาจจะเห็นผมเป็นแค่ของเล่นฆ่าเวลาเหมือนคู่นอนคนอื่นๆที่ผ่านมา แต่ผมก็คิดได้ ตั้งแต่มีผมเข้ามา พี่เคยไปนอนกับคนอื่นบ้างมั้ย จีมิน คิดว่าผมไม่รับรู้อะไรเลยรึไง”


“ผมรู้ใจของพี่พอๆกับที่รู้ใจของตัวเอง แล้วผมก็เลือกแล้วว่าปลายทางของมินยุนกิคนนี้จะมีแค่ปาร์ค จีมินเพียงคนเดียว และตลอดไป”


“จีมิน เรามาจบความสัมพันธ์โง่ๆนี่ด้วยกันเถอะนะ”


แล้วเป็นแฟนกันจริงๆจังๆซักที


คุณหมอหยิบแหวนเงินวงเล็กที่นำไปทำความสะอาดล้างคราบเลือดมา สวมมันเข้าที่มือของคนตัวเล็กอย่างนิ่มนวล จีมินเพิ่งค้นพบวันนี้ว่าไม่เคยมีใครปฏิบัติต่อเขาราวกับตุ๊กตากระเบื้องล้ำค่าเช่นนี้ เว้นก็แต่ยุนกิ


ซักวัน เขาเองก็จะทำงานจนมีเงินเยอะแบบจีมิน ถึงตอนนั้นจะได้ซื้อแหวนแพงๆได้ด้วยตัวเองซักที


“รอผมนะ ถึงผมจะไม่มีอะไรคู่ควรกับจีมินเลยในตอนนี้”


“แต่ผมจะพยายาม จะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดจนใครๆก็ต้องอิจฉาจีมินให้ได้”


อ่า... จีมินครางออกมาในใจ


ผู้ชายที่ดีที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่อยู่ตรงหน้าเขาแล้วหรอกหรือ ?



Keep going.




Talk; 

สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณยุนกิ

เรื่องนี้มันก็คือ happy birthday ก็ใช่เลย เขียนเสร็จแล้วก็ลงเลย

ไม่มีการปรู๊ฟ รีไรท์หรอ ทีหลังนะ แงงงง กลัวไม่ทัน


เรื่องนี้อยากให้ต่างออกไปแต่คอนเซ็ปเดิมคือจีมได้กินเด็ก ชอบค่ะ ชอบ

นี่จีมกำลังได้กินน้องยุนกิแบบที่เรากำลังอยากกินน้องจองกุกอยู่แน่ๆ *ผิด*

อย่าคาดหวังกับอะไรที่ไม่เด็กจากเราเลยค่ะ นี่ใสใส ฮาาาาาาา



ตอนที่ผ่านมาเขียนผิดเยอะมากเลยค่ะเพิ่งเห็น ขอบคุณคอมเม้นมากๆเลยนะคะ

(อันนี้ก็คาดว่าจะมีอีก อยากปรู๊ฟมากเลยค่ะแต่งานหนักมาก)

มีบางคนว่าใช่ภาษาแปลกๆบางส่วน เราก็รู้สึกค่ะ 555555555

จะเอาไปปรับปรุงนะคะ ขอบคุณมากค่ะ :-)



เจอกันเรื่องหน้าอายุเลิกห่างกันได้แล้ววววเน๊าะ 555555555

แวะให้กำลังใจกันได้ที่ #luvstoryoonmin กันนะคะ


แว๊บไปสอบแล้วค่ะ ขอบคุณค่าาา 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 122 ครั้ง

2,920 ความคิดเห็น

  1. #2825 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:37
    โคตรจะอบอุ่นเลย
    #2825
    0
  2. #2708 ybbbbj (@ybbbbj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 13:10
    หาอยู่เหมือนกันเลย ช่วงเวลาที่เรียกว่าบ้าน
    #2708
    0
  3. #2484 POP2540 (@pop032540) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:15
    จีมินโชคดีนะที่ได้ดูคนที่ดูแลมาเติบโตมาดีขนาดนี้
    #2484
    0
  4. #2471 Whale.Girl.91 (@Prince_B) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 01:44
    แปดปี ไม่ได้แก่ขนาดนั้นซะหน่อย พี่จีมินนี่น้า ขี้น้อยใจ
    ยุนกินักออกขนาดนี้
    #2471
    0
  5. วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 21:07
    กลับมาอานอีกครั้งก็เลยรู้สึกว่าเรื่องนี้ยาวมากกกก 55555555555
    #2327
    0
  6. #2324 Tooktik_Tuan (@Tooktik_Tuan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 18:01
    เขินนนนนน
    #2324
    0
  7. #2287 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 16:20
    นั่มตามันไหลลลลล พิจีมินคนดียยยยของยุนกิแง้ง
    #2287
    0
  8. #2242 notsoinnocent326 (@notsoinnocent326) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 14:44
    พระเจ้า เราตกหลุมรักเรื่องนี้ เราแพ้จีมินแบบนี้มาก กุมใจตัวเองแน่น เรื่องนี้ลุ่มลึกมาก เราไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่เราหลงรักทุกอย่าง คุณวางตัวละคร พล็อต และคุมโทนเรื่องได้อย่างน่าหลงไหลและน่าติดตาตลอดทั้งเรื่องมากค่ะ
    #2242
    0
  9. #2166 'PIOGGIA' (@pioggiia) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 19:09
    เหม็นฟามรัก ยิ่งบรรทัดสุดท้ายยิ่งไม่ไหว ฮืออออออออออ
    #2166
    0
  10. #2144 AH-EYEZ (@parichatpopeye) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:01
    ชอบแบบเน้
    #2144
    0
  11. #2041 P950807 (@twangmanao) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:06
    ใจสั่นไปหมดแล้วแงงงงง ดีต่อใจอะไรขนาดนี้อ่ะ ฮื่อ
    #2041
    0
  12. #1982 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 14:36
    นึกว่าจะออกสายดราม่า แต่ก็ต้องขอบคุณที่มันจบลงด้วยความละมุน
    ชอบอ่ะ
    #1982
    0
  13. #1854 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 00:09
    ชอบประโยคที่บอกว่าไม่มีสีขาวสีดำ แต่ว่าเป็นของกันและกัน 
    เห็นจีมินในมุมแบบนี้แล้วถ้านอกจากเรื่องดูแลยุนกิเนี่ย 
    การใช้ชีวีต การทำงานของจีมินก็ค่อนข้างสายโหดเลยทีเดียวนะเนี่ย
    มุมของผู้ใหญ่บางครั้งก็คิดมากอ่ะนะ แต่รู้ใจตัวเองมากกว่าใคร
    ยุนกิก็เหมือนกันนั่นหละสุดท้ายแล้วปลายทางก็คือปาร์คจีมิน
    ยุนกิคงไม่รู้หรอกว่าผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับจีมินนั่นก็คือยุนกินะ ฮื่อ ;-;

    #1854
    0
  14. #1448 ✘ปู๊นๆhyung░⁺ (@phtr3x) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 11:59
    ฮืออออคุณ-ุนกกกกกกกิรักเขามากกกก
    #1448
    0
  15. #1263 Aungvivi (@Aungvivi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 12:05
    เสี่ยจีมินกับหนุ่มน้อยยุนกิ
                 กับ
    คุณุนกิกับคุณเจ้าของโรงพยาบาลจีมิน
    เขาเลี้ยงของเขามาก็ต้องรักมากเอ็นดูมากเป็นธรรมดาเนอะ

    #1263
    0
  16. #824 'schdapt (@junkim) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 11:18
    แก่แต่แซ่บไง รู้จักไหมคะคุณพยาบาบ หยั่มมาพรากกก เขารักของเขาดีอยู่แล้ว หยั่มมาาาา
    #824
    0
  17. #687 jimin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 13:35
    คนแก่เขาคิดมากนะคะ

    ชอบคิดไปเองด้วย

    ไม่บอกจากปากเขาก็ไม่มีวันรู้หรอก ฮืออออออออออ



    แต่แอบสะใจนังคุณพยาบาลนั่นเบาๆ

    ถึงจี้จะแก่ แต่จี้แซ่บมากนะคะบอกเลออออ

    ไม่เชื่อถามยุนกิดู 555555555555
    #687
    0
  18. #637 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 03:55
    อุตะ ถ้าจีมรู้ว่าไปนอนกับผู้หญิงมาบ้านไม่บึ้มเลยหรอกิ ????
    #637
    0
  19. #324 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    โอ้ยยยยยชอบบบบ ชอบมากกก ชอบจีมินในลุคแบบนี้อะ มากไปกว่านั้นคือชอบยุนกิในลุคแบบนี้มากกกกก หมอมินของจีมินน
    #324
    0
  20. #323 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:22
    โอ้ยยยยนชอบบบบบบ ชอบมากกกก แอบชอบจีมินในลุคแบบนี้จังเลยแฮะ ที่มากไปกว่านั้นคือชอบยุนกิในลุคแบบนี้จังเลยยยย เห้อ ทำไมดีแบบนี้
    #323
    0
  21. #252 kangineung (@banoffeepie027) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:52
    ปอลิง. อยากเห็นเด็กดีของพี่จีมินโหมดออกนอกลู่นอกทางจุงเบย ท่าทางจะฮอตเฟร่ออ แต่น้องเค้าก็ดันรักแต่พี่ โธ่ อิจจริมๆ
    #252
    0
  22. #251 kangineung (@banoffeepie027) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:50
    ป๋าจีมมมมมมมม โอ้ยทีแรกเกือบหยุดอ่านแล้วนะกลัวใจจะกลายเป็นจีมก้า ฮือ55555555555555 แง อบอุ่นจังเลยค่ะป๋า สนใจรับเด็กมาเลี้ยงอีกซักคนมั้ยอะ /ผิด เค้ารักกันดีจังเลยอะ สัมผัสได้ว่ารักกันมากเลยถึงแม้ความสัมพันธ์มันจะเริ่มมาแบบผิดๆก็เถอะ โฮรละดูดิเด็กในปกครองกลายเป็นขุ่นหมอรูปงาม มันน่าภูมิใจจริงๆเลยยยย เรื่องภาษาก็ไม่รู้สึกว่าแปลกนะ แอบรู้สึกว่าบางท่อนสวยกว่าปกติด้วยซ้ำ เอะหรือนี่คิดไปเองเพราะดึกแล้ว55555555555
    #251
    0
  23. #250 nongkaimuk wang (@nongkaimuk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 15:08
    ถามว่าภาษาแปลกมั้ย สำหรับเรา คนอ่าน ก็ไม่ได้แปลกอะไรขนาดนั้นนะคะ แล้วก็ไม่ได้แปลกไปทางแย่ซะเลย อ่านแล้วเป็นเอกลักษณ์ดีค่ะ
    #250
    0
  24. #175 Kris's Alpaca (@alpaca) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 21:27
    อมกกกกกกก มีเงินแบบจีมินก็จะเปย์เด็กยุนกิค่ะ ฮือออออ อบอุ่นมาก เพราะจีมินทำให้เด็กที่เกือบไม่มีอนาคตได้มีอนาคตที่ดีขนาดนี้
    #175
    0
  25. #112 kingoffish (@kingoffish) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 22:48
    ชอบมากๆ,!!!!!!!
    มันเป็นเรื่องที่เพอร์เฟคมากเลยค่ะะะ 
    ไรท์ยอดเยี่ยมมมทุกอย่างลงตัว
    รอค่ารา

    #112
    0