(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 6 : 01 : Puppy (crazy) love 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    1 มี.ค. 59

Title: Puppy (crazy) love 3

Cast: BTS,OC

Pairing: yoonmin (yoongi x jimin) feat. JIN

Genre: AU

Rate: PG15




Note: An intense but relatively shallow romantic attachment, typically associated with adolescents.




03



6




เมาเหี้ยๆ



โชคดีที่ได้ยาแก้แฮงค์จะไม่งั้นป่านนี้คงจะไม่รอดชีวิตมาทำงาน จีมินเชื่อว่าเพื่อนคนอื่นก็คงเป็นเหมือนกันแต่แล้วยังไง เห็นในกรุ๊ปคาทกมันยังชวนกันไปเที่ยวอยู่เลยคืนนี้ ไม่ต้องการการพักผ่อนอยู่แล้ว



แต๊งก๊อดอีสฟรายเดย์มากๆ



วันนี้ตารางของยุนกิไม่มีอะไรเลยนอกจากนั่งเคลียร์งานเอกสาร เลขาอย่างเขาก็เลยพลอยสบายไปด้วยละนะ มีเวลาว่างหน่อยก็เปิดไอจีเห็นคลิปแมวของตัวเองคนกดไลค์ห้าสิบคนก็นึกอนาถ นี่มีคนเห็นคลิปนี่ถึงห้าสิบคนเลยหรอวะ อายชิบหาย



“เลขามิน เข้ามาหาผมหน่อย”



“ครับ”



อุต๊ะ อู้นิดเดียวเจ้านายถึงกับเรียก ที่เจ้านายเขามีญาณทิพย์รึยังไง



จีมินเคาะประตูสามครั้ง เปิดประตูเมื่อได้รับอนุญาต ห้องทำงานของยุนกิค่อนข้างใหญ่ แบ่งสัดส่วนเป็นโต๊ะทำงานที่กลางห้อง มีห้องน้ำในตัวและมีโต๊ะสำหรับกินข้าวเผื่อวันไหนที่ไม่อยากจะไปเบียดเสียดกับพนักงานคนอื่นในโรงอาหาร ข้างหลังเป็นกระจกใสเห็นทิวทัศน์ด้านนอก โทนสีเทาดำเหมาะกับเจ้าตัว



อ่า อยากมีห้องทำงานแบบนี้มั่งจัง คิดทุกครั้งที่เข้ามา



“หัวหน้ามินมีอะไรรึเปล่าครับ”



“เที่ยงนี้สั่งอาหารให้ผมหน่อย เอาเป็น...” มือก็จดเมนูยิกๆ ฟังดูก็คิดว่าเป็นเมนูสำหรับสองคนละนะ สงสัยว่าจะมีแขก



“คุณรับรองแขกแล้วจะไปกินข้าวเลยก็ได้ ผมคงไม่ได้ออกไปไหนแล้ว”



“ครับ”





จีมินจัดการสั่งอาหารเรียบร้อยพร้อมบอกเวลาส่งที่ดีเพื่อความร้อนและคุณภาพของอาหาร ใกล้เวลาเที่ยงอาหารก็ทำมาส่งพอดี จีมินใช้บริการร้านอาหารที่ค่อนข้างมีชื่อ จานจึงถูกจัดมาแล้วอย่างสวยงามเหลือเพียงรอเอาไปเสิร์ฟเท่านั้น



เที่ยงสิบนาที แขกของยุนกิก็มา



เจ้าหล่อนเป็นสาวสวยในชุดแซกทำงานสีขาว ผมสีน้ำตาลอ่อนดัดเป็นลอนเคลียบ่าดูน่าทะนุถนอมเหมือนตุ๊กตาราคาแพง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อนๆดูเยาว์วัยเป็นธรรมชาติ



น่ารัก



คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของจีมิน



“สวัสดีค่ะ คุณคงเป็นเลขาของพี่ยุนกิ”



“อ่า สวัสดีครับ ปาร์ค จีมินครับ คุณ...”



“โกฮยอนจงค่ะ พอดีฉันมีนัดทานข้าวกับพี่ยุนกิ...”



จีมินกดต่อสายไปหาคนในห้องเพื่อบอกว่าแขกได้มาถึงแล้ว ยุนกิไม่ได้ตอบอะไรมากไปกว่าการบอกเพียงแค่ให้แขกเข้ามาแล้วก็จัดโต๊ะได้เลย



“เชิญเลยครับ หัวหน้ามินกำลังรออยู่เลย”



เขาเปิดประตูในหญิงสาวอย่างสุภาพ จากนั้นก็เดินเข้าไปในครัว เข็นรถเข็นอาหารเข้าไปในห้อง แน่นอนว่าไม่ลืมเคาะประตู



“ตั้งแต่ที่พี่กลับมาเกาหลี เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันเลยนะคะ”



“นั่นสิ แล้วนี่มาคนเดียวคุณแม่ไม่ว่าหรอกเรา”



“มีพี่ยุนกิอยู่คุณแม่จะกล้าว่าอะไรละคะ”



จีมินเปิดประตูเข้ามา ภาพสมัยก่อนก็เหมือนย้อนเข้ามาเหมือนวันที่เขาทำข้าวกล่องไปให้อีกฝ่าย ก็วันนั้นนั่นแหละ เปลี่ยนจากการยืนมองเป็นการนำอาหารเข้ามาเสิร์ฟแทน ใบหน้าของพี่ยุนกิเต็มไปด้วยรอยยิ้มอย่างที่จีมินไม่เคยได้รับ มือของอีกฝ่ายลูบผมหญิงสาวคนนั้นเบาๆ มันทำให้เขานึกถึงอดีต แต่นั้นก็นานมาแล้ว เขาเสิร์ฟอาหารอย่างสุภาพ รินน้ำแร่ราคาแพงให้กับหญิงสาวก่อนตามมารยาทสากล



“เรียบร้อยแล้วนายก็ไปทานข้าวเถอะ กลับมาซักบ่ายสองบ่ายสามก็ได้ ฉันคงไม่ได้เรียกใช้อะไร”



ตามปกติแล้วคนเป็นเลขาควรจะดีใจที่เจ้านายไล่ไปพัก แต่วันนี้จีมินกลับรู้สึกไม่ดีเหมือนทุกวัน แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้นเพราะรอยยิ้มกลายเป็นเครื่องประดับของเขาไปแล้ว เพียงขอบคุณสั้นๆแล้วก็เดินออกมาจากห้อง



ไหนๆก็ว่างแล้ว ไปเดินห้างคนเดียวก็ดีเหมือนกัน



.



ตลอดสองชั่วโมงที่จีมินทำได้แค่เดิน เดิน แล้วก็เดิน แวะดูของ ซื้อของขวัญให้เพื่อนบางโดนอาศัยปฏิทินในมือถือ เขาซื้อหุ่นยนต์กันดั้มรุ่นลิมิเต็ดในจอนจองกุก แฟนเพื่อนที่กลายมาเป็นน้องคนสนิทอีกคนของเขา จากนั้นก็แวะซื้อของสดโดยสั่งให้มันไปส่งที่คอนโดตามเวลา พ่อแม่ของเขาอยู่ที่ปูซาน ใช้ชีวิตคนเดียวง่ายๆอย่างปาร์คจีมินคือตื่นเช้ามาทำอาหารเช้าให้ตัวเองง่ายๆได้โดยที่ไม่ทำให้ครัวระเบิดจากนั้นก็มาทำงาน เลิกงานแล้วถ้าไม่มีอะไรทำก็จะกลับไปทำอาหารกินเองที่คอนโดเพื่อความประหยัด ดูหนังรักสักเรื่องแล้วก็เข้านอน



โคตรน่าเบื่อเลย



อยู่คนเดียวแม่งโคตรน่าเบื่อ



จีมินไม่ได้เลี้ยงสัตว์หรือว่าปลูกต้นไม้เพราะอาชีพเลขาทำให้ไม่สามารถแบ่งเวลาให้กับสิ่งมีชีวิตอื่น เขาไม่มีแฟนมาสักพักเพราะรู้สึกว่าความสัมพันธ์ที่ไม่มีเวลาให้กันไม่เคยอยู่ได้นาน ทำทุกอย่างเสร็จหมดแล้วเหลือเวลาตั้งชั่วโมง ไม่รู้จะทำอะไรก็เดินเข้าร้านหนังสือ



เขาชอบอ่านหนังสือท่องเที่ยว โดยเฉพาะประเทศญี่ปุ่น อีกสี่เดือนจีมินจะได้ไปเรียนต่อปริญญาโทแล้ว เมื่อก่อนเขารู้สึกไม่พร้อมทั้งที่ทำเรื่องและส่งเอกสารครบทุกอย่าง เช่าห้อง รวมถึงอ่านเนื้อหาคร่าวๆของสาขาที่จะเรียนต่อ แต่พอมาวันนี้ ย้ำ ว่าวันนี้ จีมินก็นึกให้สี่เดือนมาถึงในเช้าวันพรุ่งนี้เลย



มือเล็กพลิกหน้าหนังสือเร็วๆ ใจเขาร้อน ร้อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมานาน



เด็ก



เขามันก็เป็นแค่เด็กที่ทำใจไม่ได้ ผ่านไปกี่ปีๆก็ยังแพ้ทางคนเดิมๆ



เวลาสี่เดือน จะว่าน้อยก็น้อยหากได้ใช้เวลากับคนที่เรารัก

จะว่าเยอะก็เยอะ ถ้าใช้มันกับคนไม่มีใจ ส่วนกรณีของเขาคงเป็นอย่างหลัง



โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเป็นรอบแรกของวัน จีมินหยิบมันขึ้นมาก็พบว่าเป็นเบอร์ของบริษัท



“สวัสดีครับ”



‘ปาร์ค จีมิน นี่ฉันเองนะ โชอาพีอาร์อ่ะ’ จากประชาสัมพันธ์นั่นเอง



“อ่า ว่าไง”



‘หัวหน้ามินเค้าโทรลงมาบอกที่เคาท์เตอร์อ่ะ ว่าจะออกไปข้างนอกแล้ววันนี้ก็คงไม่กลับมาแล้ว เค้าไม่มีเบอร์นายเลยโทรลงมาบอกให้ฉันโทรมาบอกนาย’



อา อย่างนี้นี่เอง



“อ่าห๊ะ”



‘วันหลังก็หัดให้เบอร์ตัวเองกับเจ้านายบ้างนะยะ ฉันหัวใจแทบวายแหน่ะ คนอะไรไม่รู้น่ากลัวจริงๆ’



หลังจากวันนั้นทั้งโชอาทั้งมินซูก็ประกาศลาขาดกับเจ้านายเขาเลย ความน่ากลัวนี้...



‘นี่ แล้วสาวสวยๆที่ควงแขนกันออกไปนี่แฟนหรอ เห็นหอมแก้มกันด้วย นายรู้จักมั้ยอ่ะ’



“ไม่รู้อ่ะ เจ้านายไม่ได้บอก แค่นี้ก่อนนะ ฉันทำธุระอยู่”



มันก็ดีที่ไม่ต้องเข้าบริษัทแล้ว ดี ดีมากๆ ไม่ต้องเจอหน้ากันอีกเลยยิ่งดี



ขอพูดอีกทีนะ แต๊งก็อดอิสฟรายเดย์. olo



7



“เอาเลยเพื่อน วันนี้ไม่เมาไม่ต้องกลับ” จบชีวิตประจำวันด้วยการมานั่งร้านอูจีถึงสองวันติด แต่วันนี้ไม่เมาไม่กลับจริงๆนะ จีมินเองก็เป็นแค่คนธรรมดา และวันนี้ก็เป็นวันที่โคตรจะแย่สำหรับเขา ไม่เห็นแปลกเลยที่จะพึ่งแอลกอฮอล์



ควรพูดว่ายังไงดีอ่ะ รักแรกที่เฝ้ารอมาหลายปี สุดท้ายเค้าก็มีแฟนสวยๆ มีชีวิตดี๊ดีอย่างนี้อ่ะหรอ



“พวกกูตกใจนะเนี่ย ทำไมเพิ่งมาบอกว่ะว่าเค้าเป็นเจ้านายมึง” เพื่อนๆต่างก็รู้ดีว่าเมื่อก่อนเขาน่ะเครซี่มินยุนกิขนาดไหน ไม่รู้วันนี้โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับปาร์คจีมิน ถึงเหวี่ยงมินยุนกิกลับมาอีกครั้งพร้อมผู้หญิงอีกคน



“บอกไปแล้วได้ไรวะ สุดท้ายกูก็อกหักอยู่ดี”



ใช้คำว่า Officially อกหักเลยนะ แสกเข้าที่หน้าเลย



“เออนะ ไม่เป็นไร มึงเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ หาใหม่ได้อยู่แล้ว วันนี้กูเลี้ยงมึงเอง อย่าไปเศร้าโว้ยยยยยยย” เจ้าของร้านใจป้ำยกแก้วขึ้นก่อน คนอกหักเลยชนกลับไปแรงๆแล้วยกกระดกขึ้นรวดเดียว



ยิ่งดึกยิ่งคึก ยิ่งคึกก็ยิ่งเมา



คุณไม่จำเป็นต้องมีความเกรงใจใดๆทั้งสิ้นเมื่ออยู่ในโซนวีไอพีของร้าน ถึงแม้ส่วนกั้นจะเป็นกระจกใสแต่ก็เก็บเสียงไม่รบกวนแขกข้างนอก เมาเรื้อนแค่ไหนก็ไม่มีใครด่าด้วย ส่วนเรื่องใครจะเห็นไม่เห็น ก็ไม่รู้จักกันซักหน่อยจะอายอะไร



“กู อึ้ก อยากจะ...รู้... อึ้ก จริงๆเลย” 



“เป็นเห้...ไร วะ ปั๊ค จี....เมงงงงง”



“ที่ผ่านมาก อึ่ก มันไม่มี...ความหมาย....กับเขาเลยรึไงวะ”



“ไอ้เหี้ย มึงเมาละ”



เออ เมาก็เมา ซังนัมจาเค้ายอมรับกันอยู่แล้ว สติสัมปชัญญะของจีมินเริ่มหายไปทีละนิดละน้อย ไม่สนใจว่าใครจะทำอะไร วันนี้เพื่อนๆของเขาอยู่ๆก็เสือกพาแฟนมาโดยไม่ได้นัดหมายรวมถึงคิมแทฮยองที่ตอนนี้กำลังนัวได้ที่กับแฟนเด็กของมัน เห็นแล้วก็ไม่ได้เขินหรอกนะ แม่งรำคาญ กูอกหักอยู่นะเว้ย ไอ้เพื่อนเหี้ย



“อู...เจ” จีมินรู้นะว่าอูจีหน้าเครียดขึ้นหลังจากออกไปรับรองแขกคนนึง แต่ก็ไม่ถามหรอก กูเมาอยู่ แค่เรื่องวุ่นวายๆของตัวเองในหัวก็เยอะพออยู่แล้ว



“ว่าไงวะ” ยกเว้นเจ้าของร้านคนนึงที่ต้องมีสติ



“ห้องน้ำอยู่ตรงไหน” อยากเข้าห้องน้ำครับ



“เดินออกไปเลี้ยวซ้ายสุดทาง ไปเองได้ปะวะ ให้กูพาไปมั้ย”



มือของเขายกขึ้นระนาบกับแผ่นอกเพื่อบอกหยุด ถึงจะเมาขนาดไหนก็ไม่ได้เมาแบบกลิ้งล้ม เขาไปเองได้ ไม่ต้องลำบากใคร ว่าแล้วก็ลากสังขารตัวเองออกไปห้องน้ำ



ซ่า!



คิดว่าจะล้างแค่หน้านะแต่ทำไมมันสาดเข้าไปทั้งตัว ทั้งเสื้อ ทั้งหน้า ทั้งผม เมาแล้วเป็นงี้ทุกทีปาร์คจีมิน 


มือเรียวจัดการปิดก็อกน้ำสะบัดผมเล็กน้อยให้หยดน้ำกระเด็นไปทางอื่น 



“โอ๊ะ” สงสัยนำ้บนหัวเขาจะกระเด็นไปโดนคนอื่น



“ขอโทษครับ ผมเมาไปหน่อย”



“ไม่เป็นไรครับ” อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่ตัวสูงกว่าเขา หน้าตาดีแถมยังใส่สูทด้วย



อยากเกิดมาหล่อแบบนั้นบ้างจัง



เดินออกมาจากห้องน้ำ อาการเวียนหัวก็แล่นขึ้นมาเฉียบพลันจนเกือบทรุด โชคดีที่มีคนดึงเขาไว้ก่อนไม่งั้นได้หน้าฟาด หันกลับไปก็เจอคนเมื่อครู่ในห้องน้ำ



“คุณไหวมั้ยครับ ให้ผมไปส่งที่โต๊ะนะ”



อ่า ก็ดีเหมือนกันนะ



.



“ขอบคุณมากครับ ผมชื่อจีมิน ปาร์ค จีมิน คุณอ่ะ”



“คิม ซอกจินครับ นี่มากับเพื่อนหรอ” จีมินยิ้ม ฝ่ามือของซอกจินร้อนผ่าวเมื่อจับแขนเย็นๆ ใต้แขนเสื้อของเขา แววตาแพรวพราวไม่ใช่เล่นๆ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร



“ครับ แต่เพื่อนก็ไปหมดละ ที่เหลือก็มากับแฟน ผมนี่โชคร้ายจริงๆ”



“อา... คนน่ารักแบบคุณยังโสดอยู่อีกหรอครับเนี่ย”



หยอดตื้นๆแบบนี้ตามปกติก็อยากจะไล่ให้กลับไปเล่นที่บ้านน่ะนะ แต่ตอนนี้เขาเมา คนเมาก็สนุกกับทุกอย่างนั้นแหละ


“ครับ เพิ่งอกหักมาวันนี้เลย” เล่นหูเล่นตากลับไปอีกหน่อย โชคดีอาจจะได้พกผู้ชายสักคนกลับบ้าน



จีมินโตแล้ว รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถึงจะเมาก็เถอะ




ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พาร่างของตัวเองและอีกคนมาถึงหน้าห้องวีไอพี จีมินเห็นเพื่อนนอนตายกันตามพื้น แทฮยองกับจองกุกหายตัวไปแล้ว คาดว่าคงทนไม่ไหวเลยรีบกลับ 



“เพื่อนคุณเมาแล้วนะ”



“อือ... ผมก็เมาเหมือนกัน” 



“นี่... พูดตรงๆเลยนะ” คิมซอกจินยืนกอดอกพิงประตู จีมินยอมรับนะว่าซอกจินน่ะ เสปคเขาเลย



“คืนนี้... ถ้ายังไม่มีที่ไป ก็ออกไปกับผมมั้ยละ”



ดวงตาของซอกจินเป็นสีดำสนิทเหมือนกับเส้นผมของเขา ชั่วครู่ที่จีมินเกิดเห็นภาพหลอนของเจ้านายที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ไปตายอยู่ที่ไหนแล้วทั้งที่คนตรงหน้านี้หล่อกว่ามินยุนกิไม่รู้กี่เท่า



ใกล้ หน้านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนผิวแก้ม



จีมินกำลังจูบอย่างดูดดื่มกับคนที่เขารู้จักไม่ถึงห้านาที อย่างว่าแหละนะ เขาเองก็อยู่ในสังคมที่เอนจอยชีวิตแบบวันไนท์แสตนมานาน ถ้าวันนึง หมายถึงวันนี้จะเกิดอยากเอนจอยกับมันบ้าง ก็คงไม่แปลกใช่มั้ยละ



ริมฝีปากของซอกจิน เอ๊ะ จะใช่ชื่อนี้มั้ยนะ นั่นละ มันทั้งใหญ่แล้วก็หนา มันร้อน เจือกลิ่นบุหรี่เย็นบดเบียดเข้ากับปากบางของเขา เขาที่เริ่มรู้สึกปวกเปียกเกาะไหล่กว้างเพื่อพยุงตัวเอง ในหัวมันมึน เบลอไปหมด ตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าที่ร้านกำลังจะปิด คนส่วนใหญ่ก็เมาได้ที่ คงไม่เป็นไรถ้าจะเผลอนอกสถานที่สักครั้ง 



“อะ...อื้ออ....”



“จีมิน ตัวนิ่มจัง”



มือใหญ่ของอีกฝ่ายเริ่มสอดเข้ามาในเสื้อเชิ้ตสีขาวที่แนบลู่ไปกับร่าง ตอนนี้ปากร้อนกำลังขบเม้มอยู่ที่ซอกคอของจีมิน เขาไม่ได้ห้ามอีกฝ่ายเพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ มีเวลาอีกตั้งนานกว่าจะทำให้มันหายไป



จีมินก็แค่อยากให้ใครตีตราจองเขาเท่านั้น อยากรู้สึกได้รับความรัก การเยียวยา ที่ใครสักคนอยากจะเป็นเจ้าของเขา อยากจะลืมเรื่องราวบ้าๆพวกนี้ อยากจะเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนได้สักที อยาก อยากมาตลอดแต่ก็ไม่เคยทำได้เลย



“อ๊ะ... ซอกจิน” เสียงหวานครางออกมาเมื่ออีกฝ่ายดูดดุนที่หัวไหล่ เสื้อของเขาหลุดออกไปกว่าครึ่งตัวทั้งที่ยังยืนคาอยู่ที่หน้าประตู



“ไปที่ห้องน้ำ... ได้มั้ย”




จีมินจำได้ว่าซอกจินประคองเขาไปที่ห้องน้ำทั้งที่กระซิบที่ข้างหูอยู่ว่าเขาสวยแค่ไหน เขาไม่เชื่อมันหรอก คิมซอกจินก็เป็นแค่คนเจ้าชู้ เขาไม่ได้คิดจะสานต่อกับคนแบบนี้อยู่แล้วแต่ก็อดพอใจกับรสจูบที่อีกฝ่ายมอบให้ไม่ได้ ได้ยินว่าอีกฝ่ายอยากจะรักเขาแรงๆ เขาเอียงคอไปอีกข้างให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสตัวเองได้อย่างถนัด แต่ขณะที่กำลังเลือกจะเข้าไปสำเร็จกิจกรรมในห้องน้ำสักห้อง เสียงเอะอะโวยวายก็ดังเข้ามาพร้อมทั้งตัวของเขาที่ถูกกระชาก สติที่ได้กลับคืนมาชั่วครู่พยายามโฟกัสกับคนแปลกหน้าที่กำแขนเขาแน่น



“ใครว่ะ”



ยุนกิ ยุนกิอีกแล้ว จีมินนึกขำ นี่เขาเมาขนาดที่เห็นใครเป็นยุนกิไปหมดเลยรึยังไง คนตรงหน้าโคตรจะเหมือนเจ้านายของเขาเลยจริงๆนะ ยกเว้นแต่สายตาที่มองมา มันร้อน ลุกไหม้เป็นไฟ เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างที่อีกฝ่ายไม่เคยเป็นจนอารมณ์รักเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง



“จีมิน!” เขาได้ยินเสียงอูจี มันเดินเข้ามาในห้องน้ำด้วยท่าทีตื่นกลัว แปลกที่คราวนี้อูจีก็คืออูจี ซอกจินก็คือซอกจิน แล้วยุนกิก็คือยุนกิ


นี่เขาฝันอยู่รึไงกันนะ จีมินสูดหายใจเข้าแรงๆ



“มึงมาก็ดี อูจี กูเมาชิบหาย เรียกแท็กซี่ให้หน่อย จะกลับบ้าน” น้ำเสียงสูงสะบัดใส่ยุนกิตัวปลอมที่ยังไม่เลิกทำหน้าโกรธ บิดไล่ความเมื่อยอย่างไม่ยี่ระ



“มึงจะบ้ารึเปล่า เมาขนาดนี้จะกลับคนเดียวได้ยังไง”



ตลก



“กูก็กลับเองทุกทีที่เมาอ่ะ ไอ้เหี้ย นี่กูอยู่คนเดียวมาหลายปีแล้วนะเว้ย ทำไมกูจะดูแลตัวเองไม่ได้ ถ้ามึงไม่เรียกให้กูก็หลบ กูจะได้ออกไปเรียกเอง” พูดแล้วก็เดินกึ่งวิ่งกระแทกไหล่เพื่อนออกไปเลย เดินกลับไปหยิบกระเป๋า โทรศัพท์มือถือของตัวเอง ไม่ลืมวางเงินไว้ด้วยแม้อีกฝ่ายจะบอกว่าเลี้ยง



เกือบดี เกือบดีแล้ว



ทำไมจีมินจะไม่รู้...



เอามือทั้งสองหน้าปิดหน้า เขาจำได้ กลิ่นน้ำหอมคาลวินไคลน์อีเทอร์นิตี้ซึ่งเป็นกลิ่นประจำของใครคนนั้นแม้ว่าครั้งสุดท้ายที่ดมมันจะเป็นช่วงอายุสิบเจ็ด จำมาจนถึงทุกวันนี้ แต่จะให้เขาเผชิญหน้ากับมินยุนกิตอนนี้ได้ยังไงในเมื่อเขา...



อ่อนแอ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเมื่อกี้มองหน้าใครก็เป็นมินยุนกิไม่หมด อยากให้อีกฝ่ายกอดเขาอย่างที่ใครคนอื่นกอด บอกว่ารัก แค่อยากให้คนๆนั้นเป็นแค่มินยุนกิเท่านั้นเอง



ยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองก่อนจะหันหลังเตรียมตัวออกจากร้าน แต่ข้อมือก็ถูกคว้าเอาไว้อีกครั้ง



“ปล่อย”



“กลับกับฉัน”



“ไม่” 



“กลับกับฉันอย่าให้ต้องพูดซ้ำสอง”



“ยุ่งไรด้วยวะ” สะบัดมือตามเสต็ปแต่มันไม่เป็นผล เรี่ยวแรงของคนเมาจะสู้คนสติดีกว่าได้ยังไง



“กลับกับพี่” น้ำเสียงของอีกฝ่ายอ่อนลงแล้วคราวนี้



“ไม่ เป็นใครทำไมต้องไปส่ง นี่กลับเองได้”



“จะกลับคนเดียวได้ยังไง”



“มีขาก็เดิน มีเงินก็เรียกรถ”



“จีมิน นี่พี่พูดดีๆแล้วนะ” เสียงเริ่มแข็ง เป็นครั้งแรกที่จีมินพูดเถียงอีกฝ่ายเป็นฉอดๆได้แบบนี้ ขอละกันนะ วันจันทร์จะไล่ออกก็ไล่ออกไปเลย



“อ้อหรอ นี่พูดดีๆแล้วหรอ”



จีมิน!



“มายุ่งอะไรกับผมวะแม่ง มีแฟนแล้วก็ไปอยู่กับแฟนตัวเองดิ่ นี่นอกเวลางานแล้วต่างคนต่างอยู่ได้ปะ ผมจะเมาแล้วมั่วเอากับผู้ชายสามคนในคืนเดียวก็มีแรงไปทำงานน่า”



“จีมิน นี่เมาแล้วนะ”



“ก็เออ เมาดิ่ ก็เพราะใครกันละ”



“……………………………..” เห็นอีกฝ่ายเป็นใบ้ไปได้ทีก็พูดต่อ ดีเหมือนกัน พูดให้มันจบๆจะได้ไม่ค้างคา


“พี่แม่ง เป็นเหี้ยอะไรวะ ออกไปจากชีวิตนี่แล้วทำไมต้องกลับมาด้วยอุตส่าห์อยู่ได้เป็นปีๆแล้วนะเว้ย ไม่รู้หรอไงว่ามันยากขนาดไหน” น้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นทุกครั้งที่เผชิญหน้าไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก มินยุนกิไม่เคยรู้เลยว่าเขาต้องทรมาณขนาดไหน ทุกครั้งที่ต้องกลั้นใจทำเหมือนว่าไม่มีอะไร ไม่เคย---มีอะไรเกิดขึ้นเลย



“อดทนแล้ว ผมอดทนแล้วจริงๆนะ ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ ต้องการอะไรจากผมกัน”



“….จ”



“หยุด นี่ยังพูดไม่จบ” สูดหายใจเข้าลึกๆ จีมิน “เลิกปั่นหัวกันได้แล้ว ทำดีกับผมมันยากมากนักรึไง อดทนหน่อยแล้วกัน อีกสี่เดือนผมก็ไปเรียนต่อแล้วไม่อยู่ให้รกหูรกตาพี่หรอก”



“ถ้าทนไม่ได้ ก็ไล่ออกเลยก็ได้ นี่ไม่อยากเจอ ไม่อยากยุ่งวุ่นวายด้วยแล้ว”





หูย พูดแล้วโล่ง เป็นคนเมานี่มันดีแบบนี้นี่เอง 




8



บ้า



บ้า นี่มันบ้าไปแล้ว




เดี๋ยว งงใช่มั้ย ขอย้อนความแป๊บ



หลังจากตัดพ้อต่อว่าเสร็จ จีมินก็เดินสะบัดราวกับนางแบบวิคตอเรีย ซีเคร็ตไปเรียกรถแท็กซี่ข้างหน้า บอกทางซะเสร็จสรรพแต่ดันมีส่วนเกินที่ไม่รู้ว่าเปิดประตูเข้ามาได้ยังไง



“นี่ ลงไปนะ จะไปก็เรียกคันอื่น”



“ไม่”



หืมมมมมมม



“งั้นผมลงเอง อั๊ก” ร่างที่กำลังจะเปิดประตูถูกช้อนเข้ามาใต้วงแขนแกร่ง 



“ขับไปเลยครับ แฟนผมเมาทีไรแล้วหาเรื่องเลิกทุกที”



“แฟนบ้าแฟนบออะไร อย่ามามั่ว นี่โสดดดดดดดดด”



“แหม เหนื่อยหน่อยนะไอ้หนุ่ม มีแฟนแก่กว่าก็งี้แหละ เอาแต่ใจ”



ไอ้สัสลุง ว่าใครอายุแก่กว่า ไอเหี้ยพี่ยุนกิแม่งแก่กว่าเขานะเว้ย พูดจาแบบนี้จะเอาค่าแท็กซี่มั้ยเนี่ย



จนขับมาถึงคอนโดจีมิน คนถูกหาว่าหน้าแก่ก็รีบสะบัดก้นลงจากรถเลย เหอะ อยากมาด้วยก็จ่ายค่าแท็กซี่ไปแล้วกันนะ สาวเท้าเร็วๆไปที่ลิฟท์ก่อนที่ยุนกิจะตามมาทัน กดปุ่มปิดรัวๆ



“โอ๊ย รีบปิดสิวะ”



แต่ก็ไม่ทัน ร่างหนาแทรกตัวเข้ามาในลิฟท์ทันเวลาพอดีแถมยังเกาะแขนเขาไม่ยอมปล่อย นี่เจ้านายหรือตุ๊กแกถามจริงๆ



“นี่มันห้องผมนะ ไม่ใช่เข้า ออกไปเลย ออกไปเดี๋ยวนี้”



“ไม่”



“เจ้าของห้องเค้าไล่แล้วยังหน้าด้านอยู่อีกหรอ”



“เออ ไม่สนเว้ย”



มือเรียวคว้าคีย์การ์ดของจีมินมาเปิดประตู ดันร่างเล็กเข้าไปแล้วก็แทรกตัวเองเข้ามาอีกที เท่านั้นแหละ อะไรเป็นอะไรไม่รู้แล้วตอนนี้



“อื้อออออออ ออกไปนะ นี่จะข่มขืนผมหรอ ผมจะแจ้งตำรวจ”



“ใครว่าข่มขืน นายเองก็สมยอมนี่” มือขาวกระชากเสื้อเชิ้ตที่เริ่มชื้นให้ออกไปจากร่างโชว์แผ่นอกเนียนสวย จีมินพยายามจะขัดขืนแต่ไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย



“กล้ามากนะที่ปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นนอกจากฉันมาแตะต้องตัวนอกจากฉัน สงสัยจะลืมแล้วสินะ ปาร์ค จีมิน ว่านายเป็นของใคร”


ยุนกิกดร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของจีมินลงบนเตียง ถ้าพูดด้วยดีๆแล้วไม่ได้ผลก็ต้องใช้ไม้แข็ง ริมฝีปากกดประทับลงที่ซอกคอของคนที่ดิ้นไปดิ้นมาไม่หยุด กัดเข้าที่เนื้อนวลจนจีมินต้องร้องโอ๊ย



“คนใจร้าย...”



คนใจร้ายฟังคำนั้นแล้วก็นิ่งไป ความโมโหที่ปั่นอยู่ในหัวตอนนี้เหมือนหายวับไปกับอากาศเพียงเพราะน้ำตาของจีมิน แม้จะนึกดีใจแต่ที่อีกฝ่ายหยุดดิ้น แต่แววตาของจีมินร้าวราน มันเป็นเพราะเขา เขารู้ดี



“พี่ขอโทษ”



“ถ้าผมยอมพี่วันนี้ สัญญาได้มั้ยว่าเราจะเลิกยุ่ง เลิกเกี่ยวข้อง ผมจะลาออกเอง เราควรทำแบบนั้น”



ร่างกายของเขาไม่ขัดขืนอีกแล้วเหมือนหัวใจ แต่มันไม่ถูกต้อง นี่มันไม่ถูกต้องเอาซะเลย



“ทำไม...” 



“ผมแค่ไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ผมทำเหมือนไม่มีอะไร แต่มันเกิดขึ้น ทุกอย่าง ผมทำใจไม่ได้ที่จะต้องเห็นพี่รักใครคนอื่นที่ไม่ใช่ผม” มือเป็นอิสระแล้วจากพันธนาการ เขาเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าสะอื้น ยอมรับกับใจตัวเองว่ารักผู้ชายคนนี้เหลือเกิน



“ผมฝัน หลายครั้งที่คิดว่าพี่จะกลับมารึเปล่า แต่ก็ไม่ ตอนที่เห็นพี่มันเหมือนปาฏิหารย์ แต่แล้วก็ต้องรู้ว่ามันไม่ใช่ปาฏิหารย์ของผม มันไม่เคย”



“กอดผม แค่วันนี้อย่างที่พี่ต้องการ แล้วเราอย่าเจอกันอีกเลย”



“จีมิน ฟังพี่” มือขาวเอาค่อยเลื่อนเอามือที่ปิดหน้าอยู่ของจีมินให้เลื่อนออก ก้มลงจูบซับน้ำตาของคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกผิด ถ้ารู้ว่าล้อเล่นกับใจแล้วจีมินจะเป็นแบบนี้แล้วเขาไม่ควรทำมันเลย ควรจะทำให้มันชัดเจนตั้งแต่แรก



“พี่ขอโทษ... ขอโทษที่ทำให้เราต้องคิดมากขนาดนี้ แต่พี่อยากให้นายรู้ไว้ว่าพี่ไม่เคยมีใคร”



“และที่ผ่านมา มันไม่ได้มีความหมายกับนายเพียงคนเดียว”



ยุนกิช้อนร่างของอีกฝ่ายขึ้นมานั่งขัดสมาธิเพื่อที่จะมองตาของอีกฝ่ายชัดๆ อาจเพราะในอดีตเขามองว่าจีมินเป็นคนไม่คิดอะไรจริงจัง น้ำตาของจีมินครั้งสุดท้ายที่เห็นคือวันนั้น----วันที่เขาไปกินข้าวกับซูจีเพื่อปรึกษาเรื่องงาน ยอมรับว่าตอนนั้นคิดน้อยไปหน่อย แต่เขาก็ปากหนักเกินกว่าจะขอโทษ ปากหนักเกินกว่าจะขอช่องทางเพื่อติดต่ออีกฝ่ายเมื่อต้องไปไกล เป็นเขาเองทั้งนั้นแหละที่ไม่ดี ไม่คิดว่าสิ่งนี้จะทำให้จีมินต้องเป็นถึงขนาดนี้



“เพราะพี่ก็รักจีมิน... แค่คนเดียวเหมือนกัน”




.




“จีมิน ตื่น”



ลืมตาเพราะน้ำเสียงเย็นๆของใครบางคนปลุกพร้อมกับแรงเขย่าที่แขน



“อือ.......” ทำไมเสียงของเขาถึงได้แหบแบบนี้ เขาไม่สบาย?



“ลุกไหวมั้ย”



ฝืนตัวเองนิดหน่อยก็พบว่าไม่รอด “จะนอน”



บอกเลยนะว่าอารมณ์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงมันหายไปแล้ว ป่วยด้วยแหละเลยไม่อยากมีเรื่อง



“เป็นไข้เลยแล้ว”



สัมผัสเย็นๆแตะที่ปลายหน้าผากชวนให้รู้สึกดีเป็นบ้า ปล่อยตัวเองให้โดนอีกฝ่ายพยุงลุกขึ้นมาพิงกับหัวเตียง ก็ได้โจ๊กร้อนๆป้อนเข้าปาก



“อื่ออออ ไม่กิน”



“อย่าเรื่องมาก ป่วยจะกินอย่างอื่นได้ไง”



“ก็มันร้อน”



จีมินได้เสียงจิ๊ปากของยุนกิ ไม่นานโจ๊กอีกคำก็ถูกยื่นมาแตะที่ริมฝีปาก แต่คราวนี้มันอุ่นพอดีเลยอ้าปากงับเข้าไปเต็มคำ



จะว่าไป เรื่องทำนองนี้มันก็เคยเกิดขึ้นอยู่นะ



นี่มัน... เหมือนฝันไปเลย



ทุกสิ่ง ทุกอย่าง



“เป็นอะไร ปวดหัวหรอ”



“ผมนึกว่าฝันอยู่” ถามขนาดนี้แล้วก็ยอมรับอ่ะ คนป่าเถื่อนเมื่อวานมันหายไปไหนทำไมถึงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังตีนแบบนี้



“อย่ามาเว่อร์”



สงบปากสงบคำกินโจ๊กได้ครึ่งถ้วยก็หยุด รับยามากินอย่างว่าง่ายแล้วก็ถูกประคองให้นอนลงอีกครั้ง



“นอนเยอะๆ พี่ไม่อยากห่วงนายมากไปกว่านี้อีกแล้ว”



.



ลืมตามาอีกทีอาการก็ดีขึ้นหน่อยนึง



แสงแดดแยงตาทำให้รู้ว่ามันได้เข้าสู่วันใหม่เรียบร้อยแล้ว ช่างเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่คุ้มเอาซะเลย จีมินลุกขึ้นบิดขี้เกียจ พอจะนั่งปลายเท้าก็สัมผัสกับกะละมังน้ำที่มีผ้าขนหนูวางพาดอยู่ อีกฝ่ายคงจะเช็ดตัวให้เขาสินะ



เปิดประตูห้องนอนออกมาก็เจออีกคนนั่งเช็คหุ้นอยู่ผ่านช่องทีวี มินยุนกิอยู่ในชุดเสื้อโปโลสีขาวกางเกงขาสั้นสีกากีสบายๆ นั่งกระดิกเท้าอยู่บนโซฟาของเขา



“อ่าว นี่พี่ยังไม่กลับอีกหรอ” ไอ้ความเกรงใจทั้งหมดทั้งมวลสองเดือนที่ผ่านมาอย่าได้หวังว่าจะได้ ทำให้เขาเข้าใจผิดตั้งนานนนน เลิกคิดเรื่องครับๆผมๆไปเลย



“ทำไม”



เมื่อก่อนก็คิดนะว่ามินยุนกิน่ะสุดคูล ตอนนี้ก็เป็นแค่ไอ้ขี้เก็กที่ดันเสือกหล่อเท่านั้นแหละ



ได้ด่าแล้วก็อารมณ์ดี



“อ๋อ เดี๋ยวกิ๊กคนที่สามร้อยห้าสิบแปดของผมจะมาอ่ะ”



“กล้าหรอ”



หัวเราะคิกคักแล้วก็เดินไปนั่งเบียดกับอีกฝ่ายบนโซฟาซะเลย



“ล้อเล่นน่า”



“หรือฉันต้องลงโทษนายเพิ่มข้อหาก่อกวน”



“พี่ไม่ใช่สารวัตรนักเรียนแล้วซะหน่อย จะมาสั่งลงโทษผมไม่ได้นะ”



แต่ดันเป็นเจ้านายที่ทำงานด้วยนี่สิ จีมินเอ้ย อยากจะหยุดกวนตีนแต่มันหยุดไม่ได้ ควรจะไปตั้งกระทู้พันติสถามดีมั้ยว่าฮาวทูเลิกกวนตีนเจ้านายที่กลายเป็นคนรักแบบนี้



“เมื่อคืนใครกันนะที่ไข้ขึ้นแล้วก็เอาแต่พูดว่าไม่ให้ฉันไป”



“ไม่รู้ จำไม่ได้” แก้มของเขาร้อน นี่เมื่อคืนเผลอทำอะไรกากๆแบบนั้นออกไปจริงหรอเนี่ย เขินจัง



เออ พูดแล้วก็นึกถึงเรื่องนึง เรื่องนี้ไม่เคลียร์ไม่ได้



“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” เสียงหวานเข้มขึ้นทันที



“คนไหน”



“คุณโกฮยอนจอง มีคนบอกผมว่าพี่หอมแก้มเค้า นี่ไม่ใช่ว่าหลอกผมนะ จะคบซ้อนหรอ” อย่าคิดนะว่าจะลืม



ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก็กัดฟัน นี่ไง สาเหตุของเมื่อวาน ต้องเป็นยัยผู้หญิงที่เคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์แน่ๆ 



“น้องสาวฉัน น้องสาวต่างแม่”



อ๋อออออออออออออออ อย่างงี้นี่เองงง



หัวเราะคิกคักแล้วก็ซบหัวตัวเองกับไหล่ของพี่ยุนกิคนดี



แต่ยุนกิไม่ได้ฟินไปด้วย 



จีมินซบเขาแบบนี้มันทำให้เห็นรอยที่ไอ้ซอกจิน(เพื่อนเขาเอง)ทำไว้ ตอนนาทีที่เห็นจีมินอยู่ในอ้อมแขนของใครคนอื่น เลือดในกายมันก็พล่าน อยากจะฆ่าคิมซอกจินจริงๆถ้ามันไม่ผิดกฎหมาย



กล้าดียังไงไปนอนเคลิ้มอยู่ใต้ร่างของคนอื่น ทำหน้ายั่วใส่คนอื่น แล้วริมฝีปากนั่นมันก็เป็นของเขา! เกือบได้เลิกคบกับเพื่อนแล้วมั้ย



“อ้อหรออออออ ถามเฉยๆไม่ได้สนใจอะไรหรอกนะ” ตอบไปแล้วก็พลิกหน้าหันไปอีกทาง



“เห็นอยู่ชัดๆว่านายสน วันนั้นใครกันที่เมาแล้วเอาแต่พูดว่าพี่อย่างนั้น พี่อย่างนี้” 



“ผมพูดถึงคนอื่นรึเปล่า พี่มั่วแล้ว”



“หึ นี่ยังกล้ามีคนอื่นอีกงั้นหรอ” 



เค้าพูดกันว่าคนเรายิ่งแก่จะยิ่งทำตัวเด็ก จีมินอดหัวเราะออกมาไม่ได้ นานแล้วที่พวกเขาไม่ได้พูดกันยาวๆแบบนี้ ที่ทำงานก็มีแต่ครับ ผม ทำนั่น ทำนี่ รับทราบ เหมือนความเก็บกดของสองเดือนมารวมกันยังไงยังงั้น อันที่จริงใจของเขามันไปแล้วตั้งแต่อีกฝ่ายบอกว่ายังไม่มีใคร อ่า... อาจจะดูเหมือนง่ายดาย แต่ถ้าอยู่กับยุนกิมานานจะรู้เลยว่าปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่เคยเปิดปากอธิบายอะไรก่อน อันที่จริงไม่ค่อยพูดด้วยซ้ำ การกระทำแบบนี้... มันเรียกว่าง้อได้รึเปล่านะ




“ก็ตอนนั้นพี่ก็ทิ้งผม” ว่าไปถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนนู่น



“ไม่ได้ทิ้ง ไปถึงก็วุ่นวายไปหมด นายน่าจะรู้ว่าเป็นนักเรียนทุนมันไม่ง่าย ภาษาก็ไม่ใช่ของบ้านเรา เนื้อหาก็ยาก แถมเราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย กว่าจะรู้ตัวนายก็คงมีแฟนใหม่ไปแล้ว”



ไม่ใช่จีมินคนเดียวที่คิดมาก สมัยก่อนความสัมพันธ์เป็นที่พูดยาก มินยุนกิเป็นคนคิดมากพอๆกับเซลล์สมองทั้งหมดที่มีอยู่ จีมินก็เป็นผู้ชาย เขาเองก็เป็นผู้ชายที่ไม่ได้นิสัยดี สมัยนั้นเปิดกว้างเรื่องพวกนี้ที่ไหน เขาไม่ใช่นักรัก ไม่เคยมีแฟนรวมถึงไม่เคยคิดเรื่องอย่างนั้นด้วย แถมตัวเขาก็ต้องไปเสี่ยงเอาดาบหน้า ไม่อยากให้คนตัวเล็กต้องมารอ อารมณ์รักของเด็กมันเปราะบาง เขาเองก็เหมือนกัน หลายครั้งที่มีคนเข้ามา แต่ก็ทำได้เพียงผ่านไป แม้จะเป็นเด็กแต่รักครั้งแรกมันก็ลืมยาก ยุนกิอดไม่ได้ที่จะคอยติดตามข่าวคราวของจีมินเสมอแม้ว่าตัวจะไม่ได้อยู่ด้วย อีกฝ่ายมีใครหลายคนเข้ามาไม่ใช่น้อย



แล้วเขาเป็นใครกัน? เป็นแค่รักแรกที่จีมินลืมไปแล้วรึเปล่า



“พี่ทำเหมือนไม่รู้จักผม”



“ถ้าฉันให้ความพิเศษกับนายจะทำให้นายถูกมองไม่ดี” อย่างที่บอกว่าเขาเป็นคนคิดเยอะ สังคมทำงานในประเทศนี้มันยากน้อยเสียเมื่อไหร่



“พี่ทำเหมือนลืมผมไปแล้วด้วย”



“ถ้าลืมจริงก็ไม่ได้มาอยู่ตรงนี้หรอก”



“ผมคิดว่ามีแค่ผมคนเดียวที่จำได้”



“อย่าร้อง ก็บอกไปหมดแล้ว ว่าไม่ได้มีใคร...”



มันเป็นครั้งแรกที่อีกฝ่ายปลอบเขา ยุนกิไม่เคยพูดอะไรแม้จะรู้ทุกอย่างเหมือนอ่านใจได้



“ใจร้าย”



“แต่ก็รักจีมินคนเดียว รู้แล้วรึยัง”



ตอนนี้จีมินไม่รู้แล้ว ว่าน้ำตาที่ไหลออกมา มันเกิดขึ้นจากความดีใจหรือเสียใจ ความขมขื่นถูกละลายหายไปด้วยลูกกวาดเม็ดเดียวที่มาจากมินยุนกิ และเขารู้ว่าหลังจากนี้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว



ท่ามกลางแสงไฟและสีสันของความราตรี ความสัมพันธ์ฉาบฉวยที่ไม่เคยมีอยู่จริง จีมินค้นพบว่าการเป็นเด็กกับผู้ใหญ่ที่จริงไม่ได้ต่างอะไรกันมากเลย เขารู้แล้วว่าความหมายของความสุขก็คือการทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นที่จดจำ รู้แล้วว่าการร้องไห้ไม่ได้สูญเปล่า และก็รู้แล้ว ว่าการได้รักใครจนหมดใจมันคุ้มค่ายังไง



เหมือนอย่างที่เขารักยุนกิ



แค่นั้นเอง




“หายเครียดแล้วนะ”



“อื้อ”



“งั้น... จะลบรอยละนะ” วันนั้นเอาแต่ปลอบ จีมินไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเวลาตัวเองร้องไห้แล้วน่าขย้ำขนาดไหน ตอนอีกฝ่ายป่วยก็ทั้งเอ็นดูทั้งสงสาร ตอนนี้จะเอาคืนไม่ให้เหลือเลย! จีมินกลืนน้ำลาย แต่คราวนี้ยอมรับจูบของอีกฝ่ายอย่างเต็มใจ









Talk;



จบแล้ว *ปาดเหงื่อ*

มันนิยายรักดาษดื่นมากเลยค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมก็ชอบแบบนี้

พี่ซอกจินนี่แซ่บจริงๆค่ะ 5555555



เวลคั่มเดือนมีนาด้วยตอนจบ

คราวหน้าจะลงเรื่องสเปเชี่ยลของ life ค่ะ

ใครมีอะไรสงสัย ตามหานู่นนี่ (ฮา)ก็แวะเวียนไปถามได้ในทวิตเตอร์ @kolevf_

ได้นะคะะะะะะ จะพยายามมาตอบเร็วๆ 



ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่าาา ดีใจกับฟีดแบ็กมากกจริงไรจริง

สกรีมได้ที่แท็ก #luvstoryoonmin



เจอกันเรื่องหน้าค่าาา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

2,912 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:47
    โอยยยยย ชอบมากๆเลยค่ะ รักแรกและรักสุดท้ายเลย ฮือออออ
    #2721
    0
  2. #2715 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:51
    ไม่เคยหวีดจินมินก็ต้องหวีดวันนี้เนี่ยแหละ ชอบเรื่องนี้อะ โคตรสนุก
    #2715
    0
  3. #2491 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 02:05
    อร้ายยย5555
    #2491
    0
  4. #2483 POP2540 (@pop032540) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 12:04
    จะผันตัวไปจินมินแล้วนะเนี้ย
    #2483
    0
  5. #2323 Tooktik_Tuan (@Tooktik_Tuan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 14:24
    ชอบบบบบบบบบ
    #2323
    0
  6. #2297 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 01:35

    ความอึดอัดของปาร์คจีมินมลายหายไปด้วยมินยุนกิ น่ารักจริงๆค่ะ

    #2297
    0
  7. #2285 twynse (@twynse) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 02:13
    อยากอช็ดเหงื่อให้ไร้ท์แต่ขอเข็ดน้ำตาตัวเองก่อน แอบเศร้าช่วงกลางเรื่องมากๆฮือกลัวพี่ทิ้งน้อง แต่สุดท้ายนั้น ยิ้มจมูกบานเลยตัวกู ชอบมาก อยากกดหัวใจอีกซักสิบล้านดวงเลยค่ะฮือออ
    #2285
    0
  8. #2254 yokayok (@yokayok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 07:26
    อินมากเลยย แอบมีน้ำตาหยดเล็กๆT^T
    #2254
    0
  9. #2078 Keikloi (@Keikloi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 18:48
    ใจน้องบางไปหมดแล้วพี่ขาาา
    #2078
    0
  10. #2069 brunette_ (@brunette_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 12:03
    ฮื่ออ น่ารักมากกกกกกเเงงงงง อยากอ่านสเป
    #2069
    0
  11. #1977 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กันยายน 2560 / 08:44
    ในสายตาจีมินคือคู่กุกวีเป็นอะไรที่แอะอะก็จับโยนลงเตียงมาก 55555
    มีเพื่อนแบบนี้ในตอนที่อกหักก็ลำบากหน่อยนะจีมิน เราเข้าใจความรู้สึกนั้นดี 5555
    #1977
    0
  12. วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 02:04
    อยากอ่านสเปเชี่ยลลล อยากเห็นตอนเป็นแฟนกัน;-;
    #1953
    0
  13. #1851 `specialguys13 (@myyesungkh) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2560 / 01:52
    อยากแนะนำให้น้องต่อยหน้าคุณเจ้านายที่รักสักทีแต่แบบหน้าหล่อนั่นๆจะมีรอยเอา 5555
    แต่หลังจากเมาเต็มที่น้องก็พูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหมดเลย โล่งเลยใช่ไหมหละเด็กน้อย
    จริงๆ อารมณ์ในช่วงนั้นมันเปราะบางจริงๆหละนะ ฮื่อ อย่างที่ยุนกิคิดนั่นหละ ต้องระมัดระวัง
    ต่างคนต่างคิดถึงกันและกันแต่ไม่เคยมาพูดกันเล๊ย ฮึ แล้ววนกลับมาเจอกันในฐานะเจ้านายลูกน้อง
    แถมโดนพีุ่ยนกิแกล้งอีก สงสารเจ้าลูกแมวจริงๆเล๊ยน้า แต่ก็เอาคืนพี่เขาจนพี่เขาเกือบฆ่าเพื่อนตัวเอง (วูบสุดๆ) 
    ฮื่อ ได้ปรับความเข้าใจกันแล้วดีใจจัง รักของเราไม่เก่าเลยใช่ไหมเล่า แล้วก็นะถึงเวลาลบรอยแล้ว
    เวลาจีมินน่าฟัีดขนาดไหนเราว่าเราพอนึกออกอ่ะ ฮื่อออ ฝากด้วยค่ะ /เอ๊ะ 55555
    #1851
    0
  14. #903 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:59
    น่ารักกกกก~ ยุนกิคนซึน!
    #903
    0
  15. #682 jimin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 23:42
    หน่วงในใจมากตอนที่เขาทะเลาะกัน

    ฮืออออออออออออ



    พี่ซอกจินทำดีแล้วค่ะ...

    ทำดีแล้ว

    ถ้าจีมินไม่เสียท่า(?)ให้พี่

    ก็ไม่รู้ว่าพี่ยุนกิจะมาปรับความเข้าใจ

    กับน้องมันตอนไหน?





    นึกว่าต้องรอไปจนถึงกิ๊กคนที่ 380 ของจีมินจริงๆซะอีก

    5555555555555555555555

    #682
    0
  16. #635 Nantashi (@hellbutterfly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 02:28
    พี่จินมาเป็นตัวประกอบ แต่ก็ไม่เบานะเนี่ย ><
    #635
    0
  17. #623 Knar' (@kanityada) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 01:26
    เฮออออ จบแล้วอะ ชอบจังเรื่องอะไรที่มันเรียบง่ายแบบนี้ ฮื้อ พี่ยุนกิคะทำไมละมุนจังเลย ใจดีกับน้องจังเลยอะ 555555 โอ้ยตอนที่พี่ยุนกิดึงจีมินออกไปนี่แบบ พี่ยยยคะะะะขัดดดมากกก แต่ก็ดีแล้ว ไม่งั้นยัยน้องได้เสียตัวจริงแน่ ก็ดูพี่จินเขาสิ แซ่บน้อยที่ไหน 55555
    จีมินตอนเมานี่น่าเอ็นดูจริงๆเลยค่ะ คนอะไรทำไมน่ารัก งอแงก็ยังน่ารัก ตอนตัดพ้อพี่มินเขาก็พาลปวดใจไปด้วยเลย จัมวรั้ยพี่ยุนกิอย่าแกล้งน้องอีกเข้าใจไหมมม !
    #623
    0
  18. #599 Mintarisreal (@Mintarisreal) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 18:48
    ซอกจินมาอยู่กับเรามั้ยยยย55555555555555
    #599
    0
  19. #560 Yes! SUGA (@kawpoonn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 14:47
    ฮืออออ ร้องไห้เลย อินมากตอนที่น้องพูดความในใจออกมาจนหมด ใช่! ทำไมล่ะพี่ยุนกิ!! ทำไมทำกับน้องเขาแบบนั้นหาาาาา ปากหนักไง คิดเยอะไง เกือบเสียน้องไปแล้วมั้ย ดีนะ น้องมั่นคงเหลือเกิน รักแต่พี่ยุนกิน่ะ แต่ยุนกิเองก็ไม่มีใครเลย มีแต่น้องมาตลอดเหมือนกัน ยอมยกน้องให้ดูแล้วแล้วก็ได้ค่ะ 5555555

    ดีงามเหมือนเคยเลยค่ะ อ่านแล้วจี๊ดๆ แบบนี้ชอบเหลือเกิน 555 เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #560
    0
  20. #377 Flint (@v-v-vee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 23:03
    พี่ซอกมาแรงส์
    #377
    0
  21. #314 cinnamello -) (@beerbiere) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 04:15
    พี่ซอกจินเค้ามาแรงค่ะ แต่ถ้าไม่มีพี่ซอกจินวันนั้นก็ไม่มียุนมินในวันเนนนน้ 5555555555 ทำไมน่ารักกันแบบนี้เนี่ยยย ฮือออออ
    #314
    0
  22. วันที่ 11 เมษายน 2559 / 09:15
    ฮอยยยยยย...ฟินมากมายยยยยยย...
    #210
    0
  23. วันที่ 5 เมษายน 2559 / 04:42
    อ้ากกกก ฟินคะฟินมีหลายอารมณ์มาก แต่สุดท้ายก็แฮปปี้//ปาดน้ำตา
    #188
    0
  24. #187 davilbluetam (@davilbluetam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 03:36
    เดี๋ยววววววว มันต้องยังไม่จบสิ 555
    ผิดไหมถ้าจะบอกว่าพี่ซอกจินแซ่บ -.-
    แล้วก็ชอบตอนเอาเสื้อมาคลุมให้ด้วยอ่ะ เขินนน
    #187
    0
  25. #107 melody-m (@mink-ie) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 14:26
    อร้ายย จะลบรอยแล้วนะ เขินนนน><
    #107
    0