(bts) YOONMIN│LOVE STORY ♡

ตอนที่ 50 : 08 : A FOX WEDDING (4/??) -狐の嫁入り-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    6 พ.ค. 60



Title:  A fox wedding 

Fandom: 방탄소년단 /BTS

Relationship: 슈짐 /yoonmin ( yoongi x jimin )

Genre: Alternative Universe/FANTASY,Angst, Romantic

Rate: NC

Word: ?

Note: On a day when the sun shines bright and the rain falls, in daylight to late at night, groom's fox receives his bride.

Warning: Name's change

Note2: มาอัพแล้วนะคะ :) ใครลืมก็ลองย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆน้า




6

 

 

            เช้าวันถัดมาเมื่อจิซึรุตื่นก็ต้องจามออกมาเมื่อรู้สึกถึงขนสีขาวฟูฟ่องเต็มใบหน้า เขาผละออกมาก่อนจะเห็นจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่นอนขดให้เขากอดเหมือนตุ๊กตาตัวใหญ่ยักษ์เพราะเมื่อคืนจู่ๆอากาศก็หนาวขึ้นมาอีกฝ่ายเลยเลือกที่จะใช้ร่างนี้ให้ความอบอุ่นกับเขา หางทั้งห้าหางที่อีกฝ่ายมีพาดทับทั้งตัวอุ่นยิ่งกว่าผ้าห่ม


            “จิซึรุ เจ้าเจ็บตรงไหน เมื่อยตรงไหนหรือไม่”


            เมื่อเห็นเขาตื่น ยูกิก็กลายร่างกลับมาเป็นร่างมนุษย์ จิซึรุส่ายหัว ยังรู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้างแต่ไม่ได้เจ็บมากเหมือนเมื่อคืนแล้ว


            “ไม่เจ็บแล้ว ยูกิละ” เขาจำได้ว่าตอนนั้นเผลอทั้งจิก ทั้งกัดที่ไหล่ของยูกิ ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไรเลยแค่โมโหเพราะอายที่อีกฝ่ายร่ายมนต์ไว้แต่ไม่บอกเขา ปล่อยให้เขากังวลแทบแย่ยังมีหน้ามากัดเขาแรงๆอีก


            “ข้าไม่เป็นไร” จิซึรุก้มหน้าหลบสายตาอ่อนโยนของจิ้งจอกผิดกับเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน ได้ยินยูกิหัวเราะในลำคอก่อนจะประคองหน้าเขาให้ขึ้นมารับจูบอรุณสวัสดิ์ แสงของอรุณรุ่งฉาบใบหน้าส่งเสริมความคมคายให้เด่นชัด ดวงตาสีดำคู่นั้นเปล่งประกายกว่าครั้งไหนๆ


            “จิซึรุไปหาท่านพ่อกับข้านะ”

 


            ระหว่างการเดินทางเพราะยูกิไม่อยากให้คนรักตัวเล็กของเขารู้สึกกระทบกระเทือนจึงให้จิซึรุขี่ร่างจิ้งจอกของตัวเอง โดยปกติแล้วนอกจากคู่ชีวิตจิ้งจอกตัวผู้ซึ่งกำเนิดจากจ่าฝูงไม่มีทางปล่อยให้ใครมาขี่ง่ายๆ เพราะนั่นหมายถึงศักดิ์ศรีทั้งหมดของจิ้งจอก แต่ยูกิไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องนั้นกับเด็กหนุ่มชาวมนุษย์ของเขา เพราะความรู้สึกตอนที่ถูกแขนโอบรัดทั้งร่างแน่นๆแบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ


            หนทางลงสู่หุบเขาจิ้งจอกไม่คดเคี้ยวแต่ถูกอำพรางด้วยมนต์บางอย่าง ยูกิเล่าให้ฟังว่าจิ้งจอกใช้มันเพื่อซ่อนตัวจากพวกมนุษย์ แต่เมื่อต่อจากนี้จิซึรุเป็นคู่วิวาห์ของเขาแล้วก็สามารถเดินทางผ่านเข้าหุบเขานี้ได้ แต่แน่นอนว่ายูกิจะไม่มีวันยอมให้จิซึรุมาที่นี่คนเดียวโดยไม่มีเขา


            เมื่อจิซึรุเห็นป้ายหินสลักว่า หมู่บ้านจิ้งจอกปรากฏอยู่ใกล้ๆ ยูกิถึงหยุดฝีเท้า บอกให้เขาลงจากหลังแล้วก็กลายร่างกลับมาเป็นร่างมนุษย์เหมือนเดิม ครั้งนี้เขาไม่ได้สวมหน้ากาก ทั้งคู่เดินจับมือลอดผ่านซุ้มประตูสีแดงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเทพอินาริ เขาเห็นทุกสายตาจับจ้องมาที่พวกเขาก่อนจะถูกกระซิบกระซาบต่อหน้าต่อตา ดวงตาบางคู่ให้ความรู้สึกหยาบโลนจาบจ้วงจนเขาเผลอกอดแขนของยูกิให้แน่นขึ้น ได้ยินเสียงจิ้งจอกหนุ่มคำรามทุกตัวก็รีบเบนสายตาไปทางอื่น

 


            “ท่านยูกิขอรับ ท่านเอนโดกำลังรออยู่พอดีเลย” เสียงเล็กแหลมของจิ้งจอกรับใช้ทำให้เขาพยักหน้า ก่อนทั้งคู่จะถูกนำทางไปถึงเรือนโบราณหลังใหญ่โต ยูกิแนะนำว่านี่คือบ้านของเขา แต่จะพาเดินดูทีหลังจากที่เขาพาจิซึรุไปพบท่านพ่อแล้ว


            ท่านพ่อของยูกิไม่ได้แตกต่างไปจากที่คิดไว้ ไม่ได้ยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตรแต่ก็ไม่ได้มองเขาอย่างเหยียดหยามเย่อหยิ่ง ท่านพี่ของยูกิซึ่งถูกแนะนำว่าเป็นพี่คนโตและพี่คนรองเองก็ต่างมีหน้าตาที่ดีมากแถมยังยิ้มแย้ม


            “ผมชื่อจิซึรุขอรับ” เขาไม่รู้จะพูดอะไรจึงแนะนำตัวเองออกไป แล้วก็ก้มลงเป็นเชิงให้ความเคารพ เขาไม่ถนัดภาษาโบราณเสียด้วย


            “ข้ารู้แล้วละ อายาเนะสบายดีหรือไม่” จิซึรุได้ยินชื่อของคุณยายจากปากของท่านเอนโดแล้วดวงตาก็เบิกโพลง “ท่านรู้จักท่านยายด้วยเหรอครับ”


            ท่านเอนโดพยักหน้า มองลายปักของกิโมโนที่เด็กหนุ่มสวมใส่ จิซึรุมองตามสายตามาหยุดลงที่ดอกสึบากิสีแดงตัดกับสีดำบนลายผ้า อันที่จริงเขาไม่ได้มีชุดเป็นของตัวเองที่นี่ ชุดฮากามะของเขาทุกชุดอยู่บ้านที่โตเกียว แต่เขาไม่ต้องการทำตัวแปลกแยกจากจิ้งจอกถึงได้โทรไปถามคุณยายว่าพอจะมีชุดดีๆที่พอจะให้เขาไปพบผู้ใหญ่ได้บ้างหรือไม่ คุณยายหัวเราะ ไม่แปลกใจกับคำขอแล้วบอกให้เขาไปหยิบชุดนี้มาจากตู้ มันเป็นกิโมโนที่ตัวพอดีกันกับเขาราวกับตัดมา


            “ผ้าที่เจ้าสวมอยู่เป็นข้าเองที่ให้นาง เรารู้จักกันเมื่อนานมาแล้ว” ท่านเอนโดพูดเพียงแค่นี้จิซึรุก็พยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกแปลกใจแต่ก็ไม่ถามต่อ เขาเล่าให้ฟังว่าคุณยายสบายดี ช่วงสองสามวันมานี้ไปตรวจสุขภาพที่ในเมืองกับคุณป้า


            “เจ้ามีนิสัยเหมือนกับนางไม่มีผิด ถึงว่า” ลูกชายของเขาจึงได้ต้องใจนัก


            เด็กชายชาวมนุษย์ตัวเล็กคนนั้น ที่จริงเติบโตขึ้นขนาดนี้แล้ว


            ภาพหญิงสาวผู้ครอบครองรอยยิ้มสวยงามปรากฎขึ้นในมโนภาพของจิ้งจองซึ่งผ่านกาลเวลามาอย่างเนิ่นนาน

 


            “ยูกิบอกว่าท่านเอนโดอยากพบผม” จิซึรุคิดว่าหลังจากคุณยายกลับมาเขาจะต้องไปซักไซ้อีกฝ่ายให้รู้เรื่อง ดวงตาสีดำลึกซึ้งมองมาที่เขาเหมือนมีบางอย่างจะพูด แต่สุดท้ายท่านเอนโดก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพียงพยักหน้าให้อิซึมิส่งของบางอย่างที่วางอยู่ในกล่องเครื่องประดับใบเล็ก จิซึรุรับมันมา เป็นลูกแก้วสีขาวขุ่นคล้องกับสายสร้อยคอแต่ที่พิเศษคือเหมือนมีพลังงานบางอย่างสีทองไหลเวียนอยู่ในนั้น


            “เป็นความประสงค์ของภรรยาข้า ช่วงนี้นางป่วยจนไม่อาจออกมาพบเจ้าได้แต่นางชอบนักละ เรื่องธรรมเนียมของเหล่ามนุษย์ เจ้าเป็นคู่ชีวิตของยูกิสมควรต้องได้รับของหมั้น อาจจะไม่ใช่ของมีราคาอะไร แต่อย่างน้อยก็จะช่วยคุ้มครองเจ้าจากปีศาจระดับกลางได้สักตัว”


            ยูกิเบิกตามองสิ่งที่อยู่ในมือของจิซึรุ เขารู้ดีว่าเมื่อจิ้งจอกเข้าพิธีวิวาห์ฝ่ายเจ้าบ่าวจะส่งมอบของหมั้นแทนใจให้กับฝ่ายหญิง มันคือธรรมเนียมที่เลียนแบบของพวกมนุษย์มา แต่เขาไม่คิดว่าท่านพ่อจะถึงขั้นให้ลูกแก้ววิญญาณอสูร สิ่งนี้สำหรับปีศาจแล้วก็เหมือนกับตัวช่วยในการเพิ่มพลังวิญญาณ แต่เมื่อไปอยู่ในมือของมนุษย์ก็พอจะเรียกได้อยู่ว่าเป็นเครื่องรางคุ้มภัย กลิ่นอายของลูกแก้วดวงนี้ไม่ใช่ของธรรมดา เป็นลูกแก้วชั้นสูง


            “ท่านพ่อสิ่งนี้”


            “มันจะมีประโยชน์ต่อพวกเจ้าในอนาคต สวมใส่ติดกายไว้อย่าได้ถอดมันออก” ท่านเอนโดกำชับ ก่อนจะพูดต่อ


            “เมื่อเจ้าเลือกวิวาห์มีคู่ชีวิตเป็นปีศาจย่อมรู้ว่าการใช้ชีวิตต่อไปจากนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ผูกพันในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ร่างกายแต่เป็นจิตวิญญาณ เขาเจ็บเราก็เจ็บด้วย พวกเจ้าไม่ใช่ปีศาจหรือมนุษย์คู่แรกที่แต่งงานแต่หลายครั้งที่คู่ครองไม่อาจเดินร่วมกันไปได้จนสุดทางและมันมักจะลงเอยด้วยความตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะทำดีกับลูกข้าคนนี้ให้มาก” คนเป็นพ่อรู้ดีว่านอกจากเด็กมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าแล้วลูกชายคนนี้ของเขาไม่มีสิ่งใดให้ยึดถือ ไม่มีเพื่อนที่สนิทสนมรู้ใจ ไม่มีพี่น้องที่สามารถเรียกได้ว่าพี่น้องอย่างแท้จริง เขารู้ว่ายูกิโหยหาโลกภายนอกอยู่เสมอ เจ้าตัวมีฝีมือร้ายกาจใช่ย่อย ถ้าได้รับการขัดเกลาจากคนมีความสามารถวันหนึ่งคงจะมีประโยชน์


            เพราะโชคชะตาไม่เคยปราณีใคร


            “ผมจะดูแลยูกิให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ครับ” ดีที่สุดในที่นี้จิซึรุหมายถึงว่า เขากินอย่างไร อีกฝ่ายก็กินอย่างนั้น เขานอนบนฟูก ยูกิก็จะนอนบนฟูกกับเขา ไม่ว่าเขาจะเดินบนกลีบกุหลาบหรือว่าหนามแหลมคม อีกฝ่ายก็จะเดินบนหนทางเดียวกัน กลางวันใช้ชีวิตให้เหมือนกับความฝันส่วนกลางคืนนอนร่วมเรียงเคียงหมอนไม่ห่างกาย อายุยี่สิบเอ็ดปีอาจจะน้อยเมื่อพูดถึงคำว่าแต่งงาน แต่สำหรับปีศาจก็ถือว่าเป็นเวลาที่พอเหมาะกับอายุขัยที่เดินเร็วกว่าเผ่าพันธุ์อื่น


            “เช่นนั้นหุบเขาจิ้งจอกก็ยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ” คนยิ้มยากยิ้มออกมาให้เขาเห็นเป็นครั้งแรก จิซึรุถึงได้รู้สึกโล่งใจ ท่านเอนโดไล่ลูกชายทุกคนออกไปบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับจิซึรุสองต่อสอง ยูกิไม่แน่ใจว่าเขาควรจะออกไปด้วยหรือไม่แต่ก็ทำตาม

           


            “เจ้าคงอยากถามเรื่องยายเจ้ากับข้าสินะ” มือสากหยิบน้ำชาขึ้นมาจิบ จิซึรุพยักหน้า คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่เล่าเสียแล้ว


            “ถ้าพูดว่าลูกชายก็เหมือนกับลูกไม้ที่หล่นอยู่ไม่ไกลต้น สำหรับข้าแล้วลูกชายที่ข้าคิดว่าเหมือนข้าที่สุดไม่ใช่ทั้งอิซึมิและโยชิทากะให้เจ้าลองเดาดูว่าใคร”


            “ยูกิเหรอขอรับ?” เขาไม่รู้จักพี่น้องคนอื่นของยูกิ


            “ใช่แล้วตอนเด็กๆ ข้าเองก็มีนิสัยชอบเที่ยวเล่นซุกซนเหมือนเจ้ายูกิ ในวันที่ข้าพบยายของเจ้าเป็นครั้งแรก อากาศก็ร้อนอบอ้าวอย่างนี้ละ”

 



            เมื่อย้อนรำลึกไปถึงวัยเยาว์ ท่านเอนโดก็ยิ้ม มันเป็นรอยยิ้มที่จิซึรุไม่คิดว่าใครจะได้เห็นง่ายๆ อาจเพราะเขามีฐานะเป็นถึงจ่าฝูงที่ต้องดำรงตนอย่างเคร่งครัดตลอดเวลา ท่านเอนโดเล่าว่าได้พบกับยายของเขาเป็นครั้งแรกตอนที่ยายของเขาเพิ่งจะอายุเจ็ดขวบ ส่วนเขาอายุมากกว่าอีกฝ่ายค่อนข้างเยอะแต่ในตอนนั้นไม่ได้ไถ่ถามอายุอะไรเลยนับถือกันเป็นเพื่อน


            “สมัยก่อนไม่มีสิ่งทีพวกเจ้าเรียกกันว่าโทรศัพท์มือถือ แสงสีเสียงรึก็ไม่ได้โอฬารตระการตา กลางคืนมืดสนิทไร้แสงไฟ ยายของเจ้าหลงทางอยู่ในป่า ร้องไห้คร่ำครวญเสียจนข้าซึ่งกำลังฝึกวิชาต้องช่วยพานางออกมาจากป่า”


            เรื่องราวคุ้นเคยทำให้จิซึรุเผลอยิ้มกว้างทั้งที่เขาพยายามสำรวมตนอยู่ ในตอนนั้นเขากับยูกิก็เจอกันเพราะอย่างนี้


            เด็กสาวเรียนอยู่ในโรงเรียนท้องถิ่น ตอนเช้าไปโรงเรียนเย็นกลับมาก็เข้าป่าไปเล่นกับเพื่อนใหม่ที่ไม่ใช่มนุษย์ เอนโดในตอนนั้นไม่ได้เป็นรองใครเรื่องพละกำลัง แต่เขากลับนึกสนใจในสิ่งที่เรียกว่าปัญญาของมนุษย์ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราต้องเรียนคิดเลขจึงเรียนรู้มันไปพร้อมๆกับนาง บางอย่างที่เขาจับจุดได้ก่อนหรือมีความรู้มากกว่าเช่นประวัติศาสตร์ก็เป็นเขาที่สอนนาง


            “ตอนที่ข้ารู้ว่ายูกิคบหากับมนุษย์ นึกสนใจอยู่เหมือนกันว่าเจ้าจะเป็นมนุษย์แบบไหน แต่เมื่อได้เห็นเจ้าเจ้าเหมือนนางในตอนเด็กไม่มีผิด”


            ท่านเอนโดไม่ได้เล่าว่าระหว่างเขากับยายของจิซึรุทั้งคู่นั้นมีความรู้สึกต่อกันเช่นไร เพราะในตอนนั้นท่านเอนโดเองก็หมั้นหมายกับท่านแม่ของยูกิไว้อยู่แล้ว เขาถูกวางตัวไว้ให้เป็นจ่าฝูงจิ้งจอกตนต่อไป เก็บความรู้สึกลึกซึ้งไว้ภายในจิตใจและเลือกคบหาคุณยายของจิซึรุอย่างสหาย ทั้งคู่ไม่ได้เลิกไปมาหาสู่กันจนกระทั่งท่านเอนโดแต่งงานและมีลูกชายคนแรก ภาระที่วางอยู่บนบ่าเพิ่มมากขึ้นจนในที่สุดเมื่อนึกถึงอีกฝ่ายขึ้นมาได้ ป่านนี้อายาเนะเองก็คงจะแก่มากแล้ว คนแก่มักจะหลงๆลืมๆ จนเอนโดไม่แน่ใจว่าจนตอนนี้อีกฝ่ายยังคงจำเขาได้หรือไม่ เขากลัวเหลือเกินว่าเพื่อนชาวมนุษย์คนนี้จะลืมเลือนเขาไปเสียแล้วสุดท้ายจึงไม่กล้าก้าวเท้าออกจากป่าไปเพื่อเจอนาง มีบ้างที่แอบไปด้อมๆมองๆ เห็นอีกฝ่ายแต่งงาน มีลูกคนแรก คนที่สองตามมาก็ได้แต่แอบยินดีอยู่ในใจ


            ความรักที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเขา ให้มันเป็นเพียงฝันที่สวยงามตื่นหนึ่งของเด็กสาวคนนั้นน่าจะดีกว่า


            สักวันหนึ่งอายาเนะก็จะตายจากไป และเป็นเพียงความฝันที่สวยงามที่สุดของเขาเมื่อเวลาผ่านไปเช่นเดียวกัน


            “คุณยายไม่มีทางลืมท่านเอนโดหรอกขอรับ


            รอยยิ้มของเด็กหนุ่มทำให้ท่านเอนโดนึกถึงรอยยิ้มของสหายเก่าผู้นั้น จากใจที่เคยคิดจะคัดค้านความรักของลูกชายกลับกลายเป็นความหวัง ถ้าหากถ้าหากว่ามันเป็นไปได้


            “เจ้าเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องของข้ากับยายเจ้าเองมิใช่หรือ เด็กน้อย”


            จิซึรุพยักหน้า “ตั้งแต่เด็กมาแล้วตอนที่ผมได้รู้จักยูกิก็มักจะให้คุณยายเล่าเรื่องของโยไคอยู่เสมอคุณยายเล่านิทานของปีศาจไม่มาก แต่เรื่องของคิทสึเนะคุณยายบอกว่าให้เล่าอย่างไรก็ไม่มีวันหมด ผมเคยถามคุณยายว่า ปีศาจมีจริงด้วยเหรอ คุณยายก็ตอบว่า มีจริง ถ้าผมเชื่อ อย่างที่คุณยายเชื่อมาตลอด ผมเชื่อนะขอรับ ว่าในใจลึกๆของคุณยายอาจจะรอให้ท่านเอนโดแวะเวียนกลับไปหาบ้าง”


            “เจ้าเชื่อว่าพวกเรามีอยู่จริง แล้วเคยกลัวพวกเราบ้างหรือไม่ รู้หรือไม่ว่าต่อให้เป็นยูกิเอง หากมันคิดจะฆ่าเจ้าก็ทำได้อย่างง่ายดาย”


            “กลัวขอรับแต่คุณยายบอกว่าต่อให้ปีศาจจะมีอายุขัยที่ยาวนานกว่า แต่พวกเขาเองก็มีหัวใจที่ไม่ต่างกับมนุษย์เรา จะบอกว่าที่ผมเชื่อ คือหัวใจของยูกิ”


            จิซึรุไม่ใช่ไม่เคยเห็นตอนที่ยูกิฝึกวิชา เรื่องราวเหนือธรรมชาติที่เกิดขึ้นกับเขาต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าจะทำใจให้เคยชินได้ แต่ระยะเวลาที่ผ่านมาย่อมพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายเองก็มีหัวใจที่งดงามไม่ต่างจากมนุษย์เลย


            “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าหนทางต่อจากนี้ระหว่างเจ้ากับยูกิ จะต้องพบเจอเรื่องราวอีกมาก” ท่านเอนโดรู้ดีตั้งแต่วันที่เห็นเส้นขนสีขาวสะอาดว่าโชคชะตาที่ผูกยูกิกับจิซึรุเข้าไว้ด้วยกันจะต้องเป็นโชคชะตาที่ซับซ้อนเกินเข้าใจอย่างหนึ่ง แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของจิซึรุ ในใจก็เกิดความเชื่อขึ้นมา


            ถ้าเป็นเด็กคนนี้ ก็อาจจะเป็นไปได้ สิ่งที่เขาเคยวาดฝันเอาไว้


            “ผมรู้ขอรับที่จริงแล้วยูกิต่างหากที่ต้องลำบากกว่าผม ผมต้องขอบคุณท่านที่ให้โอกาสความรักของเรา” จิซึรุอ่านมามากนักละ ไอ้ความรักต่างเผ่าพันธุ์ที่ถูกขัดขวางด้วยครอบครัว แค่คิดก็รู้สึกว่าโชคดีมากแล้วที่เขาไม่ได้ถูกกีดกันทั้งที่เป็นแค่มนุษย์ธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้น


            มองโลกในแง่ดีเหมือนยายไม่มีผิด


            จ่าฝูงจิ้งจอกคิดในใจ ก่อนจะแอบยิ้มเยาะเมื่อได้กลิ่นของลูกชายตัวขาวที่เดินวนไปเวียนมาไม่หยุดอยู่ที่นอกห้อง เขาได้แต่หวังว่าในอนาคตต่างฝ่ายจะต่างอยู่ด้วยความรู้สึกเช่นนี้ตลอดไป


            “อย่าลืมว่าหุบเขาจิ้งจอกยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ ข้าฝากยูกิด้วย”


            “ขอรับ ท่านเอนโด”


            เรื่องนี้เขายินดีเสียยิ่งกว่ายินดีเลยละ

 



            “อ๊า นี่สิน้า จิซึรุคุงที่พูดถึงบ่อยๆ น่ารักกว่าที่คิดแฮะ” จิซึรุไม่ได้เห็นใบหน้าของคุณพูดเพราะความนุ่มหยุ่นของหน้าอกที่ปะทะเข้ากับหน้าเขาเต็มๆทำให้ดวงตามืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใด ยูกิรีบกระชากพี่สาวตัวดีที่จู่โจมคนรักของเขาแล้วมองไปที่นัตสึมิอย่างขุ่นเคือง


            “ปล่อยจิซึรุเดี๋ยวนี้นะ!” ยูกิอ้าปากค้างมองร่างอ่อนยวบยับที่เหมือนจะวิญญาณหลุดไปแล้วของจิซึรุ นัตสึมิหัวเราะ “ก็แหมก็เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรกนี่นา หน้าตาน่ารักกว่าที่คิดน้าเราเนี่ย ชอบสาวอายุมากกว่ามั้ยจ๊ะ จิซึรุคุง~


            “เห๊ะ!?” จิซึรุถอยหน้าออกให้ห่างเมื่อหน้าอกคู่ใหญ่เหมือนจะเข้าใกล้เขาเข้ามาอีกเรื่อยๆ


            “ยัยบ้า นี่ทำอะไรของพี่เนี่ย จิซึรุกลัวหมดแล้วนะ”


            พี่สาวของยูกิให้อารมณ์เหมือนพี่สาวสุดเซี้ยวเหมือนในละครไม่มีผิด นัตสึมิมีดวงตาสีดำสนิทเหมือนกับยูกิแต่เส้นผมสีน้ำตาลเข้มทำให้เขารู้ว่าท่าทางขนของอีกฝ่ายก็คงจะเป็นสีน้ำตาลเหมือนตัวอื่นๆ


            “สะสวัสดีขอรับ พี่สาวของยูกิ” เขาโค้งทำความเคารพ


            “ว้ายย เรียกฉันว่าพี่สาวด้วยละยูกิ ชักถูกใจแล้วละสิ ฉันขอ” “ไม่ได้!” เขารีบสวนออกไปทันทีเพราะรู้ดีว่าพี่สาวต้องการอะไร ไม่มีทาง เขาไม่มีทางยกจิซึรุให้ใครเด็ดขาด


            “ยูกิขี้งก!” ริมฝีปากสีชมพูสดยู่น้อยๆด้วยความไม่พอใจ กวาดสายตามองคนรักของน้องชายก็เห็นดวงตากลมโตสีน้ำตาลของจิซึรุ เป็นตาที่สวยชะมัด


            เมื่อมีพี่สาวของยูกิอยู่ได้ บรรยากาศอึมครึมก็เหมือนจะหายไปเพราะนัตสึมิเป็นคนคุยเก่ง ด้วยความร่าเริงของเจ้าตัวทำให้จิ้งจอกหนุ่มหลายตัวที่ทำเหมือนจะไม่ชอบยูกิต่างรีบลบอารมณ์ในแง่ลบออกไปทันที หมู่บ้านของยูกิค่อนข้างใหญ่ มีครอบครัวจิ้งจอกอาศัยอยู่เยอะพอสมควร ส่วนใหญ่จิ้งจอกผู้หญิงจะมีอาชีพทอผ้าหรือไม่ก็ทำเครื่องประดับสวยๆงามๆ ยูกิให้เหตุผลว่าเพราะภูเขาแห่งนี้มีแร่อัญมณีอยู่มาก จิ้งจอกในเผ่าของเขาจึงเป็นเผ่าเดียวที่ได้มีอาชีพเกี่ยวกับอัญมณีและเครื่องประดับก็ได้รับความนิยมจนสามารถส่งออกไปค้าขายกับปีศาจเผ่าพันธุ์อื่น


            ส่วนผ้าทอของพวกเขาก็มีชื่อเสียงไม่แพ้กัน จิซึรุก้มลงมองชุดที่ตัวเองสวมใส่ เนื้อผ้าละเอียดแถมลายก็ยังสวยแบบนี้ คงเพราะพวกจิ้งจอกให้ความสำคัญกับการใช้เสน่ห์และเรื่องเกี่ยวกับความรักถึงได้หัดคิดประดิษฐ์สิ่งของสวยงามพวกนี้อยู่เรื่อยเลยสินะ


            “จิซึรุคุง! มาลองสวมเจ้านี่สิ” นัตสึมิยื่นเรือนแหวนที่มีอำพันเม็ดใหญ่มาตรงหน้า จิซึรุมองมันอยากสนใจก่อนที่ยูกิจะรีบปัดมือของนัตสึมิไปให้พ้น


            “อย่าไปรับของจากนัตสึมิละ! ถ้ารับเครื่องประดับจากจิ้งจอกแล้วแสดงว่าจะต้องตอบแทนจิ้งจอกตัวนั้นหนึ่งอย่าง ยังไงในหัวของยัยนี่ไม่มีทางคิดเรื่องดีๆได้อยู่แล้วด้วย”


            “ยูกิ! พูดอย่างนี้จิซึรุคุงก็รู้หมดน่ะสิ” จิซึรุหัวเราะ เขาไม่เห็นยูกิจะพูดจาด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับใครนอกจากพี่สาวคนนี้ นึกขอบคุณจิ้งจอกสาวอยู่ในใจที่อย่างน้อยก็คอยเคียงข้างยูกิตลอดเวลาที่ผ่านมา


            ที่ร้านเครื่องประดับ ยูกิกำชับจิซึรุว่าห้ามรับอะไรก็ตามจากนัตสึมิก่อนจะเดินตามเจ้าของร้านไปที่ด้านหลัง ในตอนนั้นที่คิดว่าจะเดินดูกำไลแหวนสร้อยไปตามเรื่อง เขาถูกมือทั้งสองของนัตสึมิจับไหล่ตรึงไว้ทั้งสองข้าง ถูกบังคับให้มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย โลกทั้งใบเหมือนจะแข็งค้างเมื่อใบหน้านั้นค่อยๆโน้มลงมา ดวงตาสีดำมีประกายราวกับจักรวาลทางช้างเผือก


            นะนี่มัน


            “มะไม่ได้นะขอรับ นัตสึมิซัง”


            “ทำไมจะไม่ได้ละ ยูกิไม่เห็นหรอกน้า”


            เห!? อย่างนี้ก็ได้หรอกเหรอ!!


            เขาหลับตาปี๋เมื่อใบหน้าของจิ้งจอกสาวยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรี่ยวแรงของเขาที่จะผลักอีกฝ่ายออกไปยังสู้ไม่ได้


            ฮะฮือ จะทำยังไงดี ยูกิ รีบๆออกมาเสียทีสิ!


            “ฮือไม่เอานะ”


            “ยูกิน่ะ เด็กจะตายไป ชอบผู้ใหญ่เร้าใจกว่านะรู้มั้ยจิซึรุคุง~


            “ไม่เอาเด็ดขาดเลยขอรับ!


            ใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแตะกัน จู่ๆนัตสึมิก็ถอยห่างออกโดยไม่ทันตั้งตัวก่อนจะหัวเราะร่า จิซึรุพองแก้ม รู้สึกถึงน้ำใสที่เอ่อคลอนัยน์ตาของตัวเอง


            “ตอนถูกแกล้งน่ารักมากจริงๆด้วยละ”


            “นะนี่แกล้งกันใช่มั้ยขอรับ นัตสึมิซัง!


            “ก็จิซึรุคุงน่าแกล้งนี่นา ตอนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้น่ะ ทำให้รู้สึกอยากรังแกมากกว่านี้อีกนะ” ดวงตาสีดำหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ทันรู้ตัวจิซึรุก็ก้าวถอยไปที่ด้านหลัง รู้สึกว่าชนกับบางอย่างเบาๆ


            แกร๊ก!


            เขารีบหันไปมองสิ่งที่ตัวเองเผลอทำหล่น มันเป็นจี้รูปดอกไม้ทำจากอัญมณีสีฟ้าอ่อน ชวนให้นึกถึงสวนดอกไม้ริมผาที่เขากับยูกิไปตอนที่หลบร้อน เขารีบหยิบมันขึ้นมา ไม่รู้ว่าเผลอทำมันบุบสลายตรงไหนหรือไม่


            “มาแล้วเอ๊ะ นัตสึมิแกล้งอะไรจิซึรุรึเปล่าน่ะ ทำไมไปนั่งอยู่ตรงนั้นได้” ยูกิเดินพาชายแก่คนหนึ่งมาด้วยก่อนจะแนะนำว่าเขาคือเจ้าของร้าน


            “คะคือผมเผลอทำเจ้านี่หล่นลงมา ต้องขอโทษด้วยจริงๆนะขอรับ ถ้ามันมีราคาผมจะใช้ให้ครับ” เขาส่งสิ่งที่หยิบขึ้นมาให้จิ้งจอกเฒ่า


            “เจ้านี่? มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน” เจ้าของร้านหรี่ตาลง ก่อนจะมองจิซึรุด้วยความฉงน เมื่อไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความร้อนรนในดวงตาของเด็กมนุษย์เขาก็ถอนหายใจ


            เด็กมนุษย์ หรือว่านี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้วกัน


            “ถ้ามันอยากไปอยู่กับเจ้าก็รับมันไว้เถอะ”


            “มะ ไม่ได้นะขอรับ ของราคาแพงแบบนี้” จะให้รับไว้ได้ยังไง


            “ถือเสียว่าแถมไปกับปิ่นปักผมชิ้นนี้ก็แล้วกัน ฝากขอบคุณท่านเอนโดด้วยที่อุดหนุนงานของข้าทั้งที่ราคาแพงกว่าร้านอื่นแท้ๆ”


            “ไม่หรอกขอรับ ท่านพ่อรู้ดีว่างานของท่านมิยาซากิดีที่สุดในหุบเขาของเราแล้ว ถ้าอยากจะมอบมันให้สหายคนสำคัญอย่างไรก็เป็นงานของคนอื่นไม่ได้จริงๆ” มันคือปิ่นปักผมที่ท่านเอนโดฝากมอบให้กับคุณยายของจิซึรุ


            ชายชราหัวเราะให้กับคำพูดยกยอ ยักไหล่เดินกลับเข้าหลังร้านไป “ชิ้นนั้นข้าให้ ถือเสียว่าเป็นของขวัญตอนรับเจ้าสู่หุบเขาจิ้งจอกก็แล้วกัน”


            “ว้าววว น้ำงามมากๆเลยด้วย จิซึรุคุงโชคดีมากเลยนะ ปกติตาเฒ่าไม่ค่อยทำเครื่องประดับให้ใครง่ายๆ นี่เจ้าได้มาง่ายๆแสดงว่าเขาคงจะถูกชะตากับเจ้ามากแน่เลย”

 


            จนถึงยามเย็นพวกเขาก็ได้เวลากลับออกจากหุบเขาจิ้งจอกเพราะจิซึรุไม่สามารถค้างคืนที่นี่ได้ ยูกิเลยอาสาจะมาส่งเพราะเขายังต้องกลับไปเก็บกระเป๋า ใช่แล้ว ยูกิมีสิ่งที่เรียกว่ากระเป๋าเดินทางเพราะทุกคนต่างบอกเป็นเสียงเดียวว่าการสะพายย่ามในกรุงโตเกียวช่างเชยไร้รสนิยมไม่สมกับเป็นจิ้งจอก

 


            ระหว่างทางกลับบ้านพวกเขาแวะพักที่ทุ่งดอกไม้อีกครั้ง คิดว่าคงจะคิดถึงภาพแบบนี้มากแน่ๆเพราะกว่าจะได้กลับมาอีกทีก็ฤดูร้อนปีหน้าเลย ยูกิทั้งตื่นเต้นแล้วก็กลัวเพราะต้องจากลากับบ้านเกิดแต่จิซึรุบอกเขาว่ามันจะไม่เป็นไร พวกเขาทั้งคู่จะไม่เป็นไรและจะกลับมาที่นี่อีกแน่นอน เห็นสายตาอาวรณ์ก็เข้าใจว่าถึงอย่างไรที่นี่ก็คือบ้านเกิดที่ยูกิอาศัยอยู่มาทั้งชีวิต ถ้าในฤดูหนาวเขาจะสามารถเคลียร์โปรเจคที่คั่งค้างแล้วพายูกิกลับมาเยี่ยมที่นี่ได้มั้ยนะ เขาคิดไปเผื่อถึงขั้นนั้นแล้ว


            เมื่อทั้งคู่จับจูงกันมาถึงที่บ้านก็เจอคุณยายของจิซึรุรออยู่ก่อนแล้ว หญิงชราบอกว่าเบื่อในตัวเมืองถึงได้กลับมาก่อนกำหนด จิซึรุแนะนำยูกิว่าเป็นลูกชายของท่านเอนโด ไม่รู้ว่าคุณยายของเขาจะจำได้หรือไม่ แต่หญิงชรากลับยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวานที่สุดทำให้เขารู้ว่าคุณยายไม่เคยลืมเรื่องของท่านเอนโดได้เลย


            “เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้วหรือเนี่ย” หญิงชราเดินเข้าไปใกล้ยูกิ หวังจะให้สายตาที่ฟ่าฟางมองเห็นยูกิชัดๆ “หน้าตาเหมือนเขาตอนหนุ่มๆไม่มีผิด ลูกชายของฉันต่างแก่เป็นพ่อคนแม่คนไปหมดแล้ว แต่เธอยังดูหนุ่มแน่นอยู่เลยนะ”


            ยูกินิ่งค้างเมื่อหญิงชราจับมือทั้งสองข้างของเขา ก่อนจะหยิบปิ่นปักผมรูปดอกไม้เจียระไนจากพลอยสีชมพูที่เกสรทำจากมุกล้ำค่าสวยงามวางลงกับมือเหี่ยวย่น “ท่านพ่อบอกว่าแทนคำขอโทษที่ไม่ได้แวะมาเยี่ยมเยียนหลายปีขอรับ”


            “ยังคงจำได้ว่าฉันชอบดอกซากุระที่สุด ดูสิฉันแก่จนเกือบจะลืมมันไปแล้วด้วยซ้ำ แต่เขากลับยังจำได้ดี” เมื่อก่อนนี้การเดินทางไม่ได้สะดวกเหมือนสมัยนี้ อายาเนะในวัยสาวใฝ่ฝันจะไปชมสวนซากุระบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ผลิในเมืองหลวง แต่ในแถบนี้กลับไม่ใช่ถิ่นที่ต้นซากุระจะเจริญเติบโต จำได้ว่าตอนนั้นก็พูดกับเอนโดอยู่หลายครั้งจนอีกฝ่ายเคยลั่นวาจาไว้ว่าสักวันจะพาหล่อนไปชมซากุระด้วยกัน


            วันนั้นไม่ได้มาถึงด้วยภาระและหน้าที่หลายอย่าง แต่วันนี้เขากลับมอบดอกซากุระที่สวยงามที่สุดหลังจากทั้งคู่ผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน


            เพราะอะไรก็ไม่รู้ทำให้จิซึรุเผลอหลั่งน้ำตาให้กับรอยยิ้มแห่งความสุขใจของคุณยาย เห็นตอนที่คุณยายหยิบมันเข้ามาดูใกล้ๆ ลูบมันอย่าถนอมก่อนจะส่งมันกลับให้ยูกิ “พ่อหนุ่มช่วยเสียบมันลงที่ผมของยายได้มั้ยจ๊ะ ถ้าเอนโดยังอยู่ตรงนี้เขาคงจะอยากทำอย่างนั้น”


            “ขอรับ ท่านยาย” จิซึรุยิ้มทั้งน้ำตาให้กับภาพยูกิกำลังเสียบปิ่นลงบนเส้นผมสีดอกเลา เพราะเขามีใบหน้าที่เหมือนกับท่านเอนโดมากจึงทำให้เขาไม่แปลกใจเลยเมื่อเห็นดวงตาของคุณยายเปล่งประกายราวกับได้ย้อนคืนกลับวันเวลา


            “คุณยายดูสาวลงไปตั้งสิบปีแหน่ะครับ” จิซึรุเข้าไปกอดร่างกายที่เล็กลงพร้อมกับอายุที่มากขึ้น มองดอกซากุระที่เหมือนจะสะท้อนน้ำงามมากขึ้นเมื่อประดับลงผมเส้นผม


            “ปากหวานจริงๆเจ้าหลานคนนี้ ว่าแต่พ่อหนุ่มชื่ออะไรจ๊ะ”


            “ยูกิขอรับท่านยาย”


            “อายูกิ เพราะเกิดในวันที่หนาวที่สุดของฤดูหนาวสินะจ๊ะ”


            “ขอรับ”


            “เอนโดคุงนี่รสนิยมแข็งทื่อเหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด รู้มั้ยว่าเขาเคยบอกว่าจะตั้งชื่อซากุระให้กับลูกสาวที่เกิดในฤดูใบไม้ผลิด้วยรู้มั้ย” เงาร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้เธอนึกถึงสหายในวัยเยาว์ ท่าทีแข็งทื่อราวกับเขินอาย แข็งแกร่งแต่ไม่แข็งกร้าวแฝงความนุ่มนวล ดูอย่างไรก็เหมือนกันไม่มีผิด


            “ว่าแต่คุณยายไม่เห็นเคยบอกผมเลยนี่นาว่ารู้จักท่านเอนโดด้วย!


            หญิงชรายิ้ม ลูบเนื้อผ้าที่จิซึรุกำลังสวมใส่อยู่อย่างถนอม “เจอกันครั้งสุดท้ายก็ตอนที่ยายกำลังจะแต่งงานนี่ละ เขามีคู่หมั้นหมายมาตั้งแต่เกิดแต่ยายกลับชิงแต่งงานก่อนเขาเสียได้ ผ้าพับนี้ก็เป็นของขวัญแต่งงาน หลานรู้จักความหมายของดอกสึบากิรึเปล่าจ๊ะ”


            “หมายความว่าอะไรเหรอครับ”


            “สึบากิสีแดงหมายถึงความรักที่ถ่อมตนยังไงละจ๊ะ” การมีความรักไม่ใช่เรื่องผิด ความรักที่แท้อาจไม่รวดเร็วเร่าร้อนเหมือนเพลิงผลาญ แต่เป็นความรู้สึกปรารถนาดีต่อกัน ถ่อมตนและถ่อมใจเพื่อสิ่งที่ดีที่สุดของคนที่รัก


            ระหว่างเด็กสาวเยาว์วัยกับจิ้งจอกซึ่งต้องรับทอดตำแหน่งจ่าฝูง ความรักของสึบากิอาจเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในตอนนั้น ซึ่งตอนนี้หญิงชราเองก็มีความสุขดี หล่อนมีสามีที่หล่อนรักและทำหน้าที่ภรรยาที่ดีเคียงข้างเขาจนวาระสุดท้าย มีลูกที่เอาใจใส่และมีหลานชายที่น่ารัก เมื่อเลือกที่จะก้าวเดินตามโชคชะตาแล้วก็จงมองว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นหากเป็นเรื่องร้ายก็ให้ถือว่าเป็นบทเรียน แต่ถ้าเป็นเรื่องดีก็ให้มองว่ามันเป็นของขวัญ คนบางคนเข้ามาราวกับสายฝนในฤดูแล้ง แต่เมื่อพ้นหน้าแล้งไปถึงฤดูใบไม้ผลิก็ไม่จำเป็นต้องการฝนห่าใหญ่เหมือนเดิมอีก เพียงแค่หยาดน้ำค้างในตอนเช้าให้พอชุ่มชื้นหัวใจ จดจำเรื่องราวที่ดีต่อกันไว้และมีความห่วงใยต่อกันเหมือนเดิม


            “ถ้าเขาว่างๆก็ฝากบอกว่ายายเชิญมาจิบชาพูดคุยกันเรื่องเก่าบ้างนะจ๊ะ”


            “ขอรับ” ยูกิเห็นน้ำที่หางตาของหญิงชราก็ทำตัวไม่ถูกจึงตัดสินใจแปลงร่างเป็นจิ้งจอกสีขาวจั๊วะตัวเล็กเข้าไปคลอเคลียกับขาในกางเกงตัวหลวมจนทำให้คุณยายอุทานคำว่าน่ารักออกมาแล้วก็ลูบขนเขาไม่หยุด     “ช่างเป็นเจ้าตัวเล็กที่ขี้อ้อนอะไรอย่างนี้ ฝากดูแลจิซึรุด้วยนะจ๊ะ ยูกิคุง”


            จิซึรุปาดน้ำที่หางตาตัวเองออกตอนที่ยูกิครางหงิงๆราวกับจะตอบรับ จ้องมองลายดอกสึบากิที่สวมใส่อยู่อย่างตื้นตัน





TO BE CON


first published : 2017.05.06

Talk;

มีใครยังรออ่านอยู่มั้ยคะ T_____T

จริงๆตอนนี้ก็มีเขียนล่วงหน้าไว้นานแล้ว แต่เพราะกำลังยุ่งๆกับเรื่องปิดเล่ม

เลยเอาตอนนี้มาอัพให้หายคิดถึงเลย (เพิ่งรู้ว่ามีคนคิดถึงด้วย)

นี่มันยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลยนะคะ ที่วางไว้ เริ่มมีปมบางอย่างแอบๆออกมาแล้ว


ชอบไม่ชอบยังไง #luvstoryoonmin ติดแท็กไว้เพื่อเป็นกำลังใจให้กันที่เดิม

หรือจะทิ้งคอมเม้นไว้ก็ได้ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นดีๆเสมอมาเลยนะคะ


ช่วงนี้ขออนุญาตยุ่งเรื่องเล่มให้เสร็จแล้วจะกลับมาอัพเดทเหมือนเดิมค่ะ :)

รักเหมือนเดิม, kolevf




  CR.SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

2,913 ความคิดเห็น

  1. #2834 ybbbbj (@ybbbbj) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 11:37
    สรุปเราทนไม่ไหวเผลออ่านไปแล้ว ชอบมากจริงๆและรอให้ไรท์กลับมาต่อน้า ฮยื่อออ ไรท์ยังไม่ลืมเรื่องนี้ใช่มั้ยอ่า
    #2834
    0
  2. #2810 Tsol_F13 (@Flost00) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 20:51
    คิดถึงพล็อตเรื่องนี้มาก อยากอ่านโชคชะตาของยูกิเมะและจิซึรุแล้ว อะไรที่ทำให้ท่านเอนโดมองว่าเด็กสองคนนี้เกิดมาเพื่อทำสิ่งที่เคยวาดฝัน เป็นไปได้
    #2810
    0
  3. #2807 EntOo (@EntOo) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 11:55
    รออ่านอยู่เลยค่าาา สนุกมากกกกก. อ่านไปยิ้มไปลุ้นไป อบอุ่นใจจริงๆ ยิ่งให้ของเยอะแยะกันแบบนี้ อยากรู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก รอน้าาาาาาาา
    #2807
    0
  4. #2801 Pingkai01 (@Pingkai01) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 03:18
    ฮือออ สนุกมากค่ะ รีบมาต่อไวๆนะคะไรท์!!! <3
    #2801
    0
  5. #2795 ybbbbj (@ybbbbj) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 02:17
    ไรท์ เราอยากอ่านเรื่องนี้มากแต่ไม่กล้าเริ่มอ่านเลยเพราะเห็นมันยังไม่จบ ปกติก้อเป็นคนรอได้หรอก แต่งานไรท์มันดีจนไม่อยากรอไง แง อยากให้กลับมาต่อเรื่องนี้จัง
    #2795
    0
  6. #2761 raina? (@numbea) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 18:46
    เราชอบเรื่องราวของคุณยายกับคุณพ่อของยูกิมากๆ

    เป็นความรักที่สวยงามมากจริงๆ

    เราจะเป็นคนนึงที่รอเรื่องนี้นะคะไรท์

    เป็นกำลังใจให้น้า

    เราเพิ่งได้มาอ่านไม่กี่ตอนของไรท์

    แต่สนุกทุกตอนเลย

    ไรท์เก่งมากๆ สู้ๆนะคะ
    #2761
    0
  7. #2599 Nenula_la (@chanbaek-eye) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 09:39
    ชอบบทบรรยายตอนท้ายมากเลยค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #2599
    0
  8. #2513 กระดาษแผ่นน้อย (@stamp2210) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 14:38
    อ่านแต่ละฉากแล้วเหมือนได้ดูผ่านตาของตัวละคนนั้นๆไปด้วย บรรยายได้ดีจนน้ำตาไหลมาเองเลยค่ะ ชอบมากๆค่ะอยากได้เป็นรวมเล่มแบบเล็กๆของตอนนี้มากค่ะ
    #2513
    0
  9. #2503 __0997 (@casanoveenax) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:58
    เป็นความรักที่สวยงามมากเลยค่ะ บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องได้ครอบครองเค้า ขอแค่เค้ามีความสุขก็พอฮื่อ ซึ้งมากตอนนี้ เครื่องรางที่แม่ของยูกิให้เพราะกลัวว่าน้องจะเป็นอันตรายหรอ คบกับปีศาจก็อาจจะมีปีศาจอีกหลายตัวมายุ่งหรือเปล่าเพราะคนกับปีศาจไม่ยุ่งเกี่ยวกัน แต่พอยุ่งเกี่ยวกันก็ต้องพบเจอบ่อยๆ
    #2503
    0
  10. วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 17:22
    แงงงง อยากเดินไปลูบขนยูกิเลยอะ ฮือออ น่ารักกกกก
    #2390
    0
  11. #2151 AH-EYEZ (@parichatpopeye) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:20
    คิดถึงยูกิคุง
    #2151
    0
  12. #2020 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:39
    ฮืออออ น้ำตาซึมเลย
    เรื่องของคุณยายกับคุณพ่อของยูกิเป็นเรื่องราวที่ซึ้งมากๆเลยล่ะ

    แต่เราสงสัย เครื่องประดับที่หล่นมานั้นหมายความว่ายังไง มันคืออะไรกันแน่ มันเหมือนไม่ใช่เครื่องประดับธรรมดาๆเลย
    ส่วนเครื่องรางที่พ่อยูกิให้มา คิดว่าอันนั้นก็น่าจะสำคัญในภายภาคหน้าแน่นอนเหมือนกัน
    ยังไงก็มาต่อเร็วๆนะคะ แม้จะยังอ่านไม่ถึงตอนล่าสุด แต่ก็รอให้อัพอยู่เสมอเลยล่ะค่ะ
    #2020
    0
  13. #1967 Jiminie (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 20:53
    ไรท์สุดยอดด เเต่งสนุกมากเลยยังติดตามเรื่องนี้อยู่นะค่ะ
    #1967
    0
  14. #1959 มีฟา (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:12
    ยกให้เป็นthe best ภาษาสวยเลยค่ะ เรียบเรียงดีมากอะ พล็อตก็ดี ซึ้งอะ อ่านแล้วไหลลื่นยิ่งกว่าเจระบียอด มันกินใจมากๆเลย ทั้งมจฉันเธอเอาไปแล้ววว ชอบไรท์ ชอบเรื่องนี้มากๆเลย รอนะคะ

    #1959
    0
  15. #1958 khaimoolk (@khaimoolk) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:24
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ;-; พยายามอ่านแบบไม่คิดมาก กลัวว่าจะติดมาก เพราะเปนเรื่องยาวที่ยังไม่จบ แต่กลายเปนว่าติดดดดดดเฉยยยยย555555555555555555555 อ่านแล้วรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าจะแต่งยากมากๆๆเลยใช่มั้ยคะ ดูทำรีเสิร์ชเรื่องความเชื่อและศิลปะมาดีเลยอะ คือไม่รู้ที่เขียนมาใช้ fact/belief ที่มีอยู่จริงป่าว (แต่ก้น่าจะจริงใช่มั้ย) แต่มันอ่านแล้วโฟลววววววว์มากกกกกกกก ทุกความเชื่อดูเชื่อมกันไปกับเรื่องทั้งหมดอะ สนุกมากเลยค่ะ ;-;-;-; ชอบอะ กรี๊ดมาก ขอเม้นย้อนไปถึงตอน nc เห็นถามในทอล์คว่าขัดมั้ย ไม่ขัด ลื่นดี เราว่าเป็น nc ของน้องที่ดีสุด เท่าที่เคยอ่าน nc ของน้องคนแต่งมาเลยนะคะ(ไม่รู้อ่านหมดรึป่าว5555555555) แล้วจิซึรุรุรุรุรุรุรุน่ารักเว่ออออออออออบ้าาาาาาไปแล้วววววว เป็นยูกินี่หวงแบบเป็นหมาบ้าคลั่งงงงงงง ชอบความรักในแบบของยูกิที่มีให้จิซึรุในเรื่องนี้มาก ดูรักจริงๆอะเพราะเหมือนมีแค่จิซึรุเท่านั้น รักมากหวงมากทำได้ทุกอย่าง คุมแม่ก้ต้องการคนแบบนี้มาดูแลลูกของเราเท่านี้เองแหละค่าาาาาาาาาาาาาาชีวี้ตตตตตตตตต กรี้สสสสสสาเาบดยดสเเยะบบะาบัวัว้ว้บเลดงกงปบหบกบกวหวห แล้วนี่ยังดำเนินมาไม่ถึงครึ่งเรื่อง คุณพระ ใจจะขาดดดดดดดดดดดด ชั้นตาย เราตายได้ จิซึรุห้าม ห้ามห้ามห้ามห้าม (หลอกนะ ถ้าน้องคนแต่งวางมาแล้วเราก้จะไม่ขัดแต่เตือนเราก่อนก็ดีค่ะ;-;เพื่อให้เราเตรียมใจ) สุดท้ายนี้ฟิคน้องสนุกทุกเรื่องเลยทำไมกันนนนนนนน เก่งจังๆๆลาออกจากสายอาชีพแล้วเอาดีทางด้านนี้มั้ยคะะะะะะะ
    #1958
    0
  16. #1820 atnym (@kchr-pm) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 20:31
    เพิ่งมาอ่านเรื่องนี้ค่ะ อ่านแล้วแบบชอบมากๆๆๆๆๆๆ ยูกิน่ารักจังเลยยยย ชอบตอนเป็นร่างจิ้งจอกขาวๆ อยากลูบๆขนบ้าง 5555555555 เราชอบความรักของสองคนนี้นะ มันเรื่อยๆดี ดีใจที่ทางฝั่งพ่อยูกิไม่กีดกัน พ่อยูกิใจดีมากๆ ไม่คิดเลยนะว่าท่านเอนโดเคยชอบคุณยายของจิซึรุ 55555555 ชอบจังเลย น่ารักมากๆเลยค่ะ รอตอนต่อๆไปนะคะ
    #1820
    0
  17. #1776 Min_c. (@cwean) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 22:12
    คิดถึงจิ้งจอกขาวมากๆเลยค่ะ ย้อนกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่แรก ;-; ได้ฟีลลิ่งและอารมณ์ที่ต่อเนื่องมาก ดีใจมากเลยค่ะที่ยังไม่ถึงครึ่งเรื่อง ยังคงรอต่อไปนะคะะะ
    #1776
    0
  18. #1694 nan_sucha2 (@Nan_Sucha) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 17:21
    รีบมานะคะ คิดถึงเจ้าจิ้งจอกขาวมากๆเลย ดีใจที่มันเป็นเรื่องยาวด้วย ^^
    #1694
    0
  19. #1690 llookpadwu (@0810113721) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:42
    เพิ่งย้อนกลับมาอ่าน เหมือนเข้าไปอยู่โลกเดียวกันกับพวกเขาเลย คืออ่านแล่วไม่งง แถมนึกภาพตามได้ง่าย ชอบทั้งรุ่นยูกิ และรุ่นคุณพ่อ งื้อ น่ารักมากกกก คือมันแอบหน่วงที่ต้องรู้ว่ายังไงอายุขัยของมนุษย์ก็หมดเร็วกว่าจิ้งจอก แต่ก่อนดูการ์ตูน ละคร เห็นว่าชอบเป็นอมตะกัน แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เหงาอยู่คนเดียว เพราะคนรู้จักตายจากไปหมดแล้ว พูดแล้วสงสารยูกิ จะเหงาไหมเนี่ย งื้อ
    #1690
    0
  20. วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 02:01
    อ๋าาาาาาาา นึกว่าจะเป็นเรื่องสั้นแบบว่า 3-4 ตอนจบนะคะเนี่ย ดีใจมากเลยถ้าเป็นเรื่องยาว
    เราชอบอ่านตำนานปีศาจ นู่นนี่ของญี่ปุ่นมากเลยค่ะ ชอบอ่านรายละเอียดมากๆ ทุกๆอย่างมีความหมายหมดเลย
    ตอนนี้เศร้ามากเลยค่ะ แต่ก็สวยงามจริงๆ ความรักของ 2 เผ่าพันธุ์ การวางความรักไว้อย่างมิตรภาพที่สวยงาม แต่ก็ไม่เคยเลือนหาย ฮืออออออ
    จิซึรุกับยูกิ มาแบบน่ารักๆ จิซึรุ น่ารักน่าแกล้ง อิอิ แล้วก็ปมอะไรบางอย่างมาด้วยสินะคะ รอลุ้นเลยค่ะ สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่เสมอเลยค่ะ
    ปล.แอบอยากเห็นจิ้งจอกน้อยยูกิจังเลยค่ะ ต้องน่ารักมากแน่ๆ ขนสีขาวด้วย
    #1686
    0
  21. #1682 P I I M . (@choi-minki) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 09:56
    ฮื่อเราอ่านเมื่อวานแล้วลืมเม้น วันนี้เลยจะมาเม้นซักหน่อยค่ะ T _ T ยังคงดีงามเหมือนเดิม กลิ่นอายญี่ปุ่นๆนี่มันดีต่อใจจริงๆค่ะ ฮือ อ่านแล้วยิ้มตลอดเลย โดยเฉพาะตอนอ่านเรื่องของพ่อยูกิกับคุณยายจิซึรุ ยิ้มจนน้ำตาคลอ55555555555555555555 อ่านแล้วอุ่นวาบในใจแปลกๆ น่ารักมากๆเลยอะฮือ ชอบตอนท้ายที่ยูกิปักปิ่นปักผมให้คุณยายแล้วคืนร่างเป็นจิ้งจอกไปอ้อนจัง แง น่ารักอะไรขนาดนี้! อยากรู้แล้วแฮะว่าไปอยู่ในเมืองแล้วจะเป็นยังไง รอนะคั้บ ไรท์ฉู้ๆ!
    #1682
    0
  22. #1681 fnntaex (@smilefinn12) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 08:16
    ดีใจที่มาต่อเรื่องนี้นะคะะ ตอนแรกก็คิดว่าจะจบแล้วนะเนี่ย แต่ก็ไม่เป็นไร ยาวๆเลยค่ะชอบแนวนี้มากก555555 เป็นบรรยากาศที่อบอุ่นดีค่ะ ตอนที่จิซึรุไปหาพ่อของยูกิ อยากรู้แล้วสิว่ายูกิจะไปอยู่ในเมืองแล้วจะเป็นยังไงบ้าง จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก รอนะคะะ สู้ๆค่า
    #1681
    0
  23. #1680 williamLou24 (@william43) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 03:12
    ดีใจที่กลับมาต่อเรื่องนี้นะคะ แต่นึกว่าใกล้จะจบแล้วนะคะเนี่ย5555555 ยังไม่ถึงครึ่งเลยหรอคะ.. รอติดตามต่อไปค่ะ! เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูการ์ตูนอยู่;_; แอบน้ำตาไหลตอนคุณยายของจึซึรุกับท่านเอนโดเลยค่ะ;__; เป็นมิตรภาพที่ยาวนาน ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ติดต่อกันแต่ก็ยังจำได้และนึกถึงอยู่เสมอ รอตอนต่อๆไปนะคะ~
    #1680
    0
  24. #1679 PXP2012 (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 23:41
    อยากจะบอกว่ารอเรื่องอยู่ตลอดเลย มีแอบกลับไปอ่านตอนเก่าๆย้อนด้วย คิดถึงยูกิกับจิซึรุ นึกว่าไรท์จะไม่กลับมาค่อรื่องนี้้แล้ว ดีจายยยยยยยยยย



    ตอนนี้อบอุ่นมากๆ ทุกอย่างดูเป็นไปด้วยดี ไม่มีปัญหาพ่อแม่สามีจากตระกูลชั้นสูงเหมือนในละคร เบาใจ 555555



    แต่อัญมณีสีฟ้าที่ลุงช่างบอกว่ามันเลือกจะมาอยู่กับจีมิน คืออะไรหนอออ เนื้อเรื่องกำลังสนุกเลยค่ะ จะมีปีศาจออกมาบ้างไหม รอจ้าาาา
    #1679
    0
  25. #1677 etnlbd (@pelasso-bd) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 19:26
    ยังรออยู่ค่ะไรท์~ คิดถึงมากเลยเรื่องนี้ ฮื่อออ
    #1677
    0